«Κι απρόσωποι…»!
Oταν τους βλέπεις και τους ακούς από τα διάφορα παράθυρα της TV, σε «αδιάφορες» πολιτικά περιόδους (μη ιδιαίτερα φορτισμένες, έστω) σου δίνουν την εντύπωση πως «πιάνουν τα μηνύματα» της κοινωνίας. Παραδέχονται τα λάθη τους, ομολογούν πως «η πολιτική τάξη οφείλει να πλησιάσει τον κόσμο και τα προβλήματά του…», διακηρύσσουν πως «μόνο αν μιλήσουμε με τη γλώσσα της αλήθειας» θ’ αποκτήσουν τη χαμένη τους αξιοπιστία, θα βρουν την απαραίτητη αύρα που θα τους μετατρέψει από πολιτικάντηδες σε πραγματικούς, υπεύθυνους πολιτικούς. Δείχνουν προβληματισμένοι από τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων, διαβεβαιώνουν ότι τα μελετούν και τα χρησιμοποιούν ως «εργαλεία δουλειάς» και διαψεύδουν μετά… βδελυγμίας ότι οι σχεδιασμοί και οι κινήσεις τους γίνονται επί τη βάσει των μετρήσεων της κοινής γνώμης κι αποβλέπουν αποκλειστικά και μόνο στη δημοσκοπική «ανάκαμψη» κι επικράτησή τους…
Στη θεωρία, φυσικά, όλα τούτα. Γιατί, στην πρώτη ουσιαστική πολιτική κρίση, με το που θα πάρουν χαμπάρι πως η διαμορφούμενη πραγματικότητα και το επικείμενο μικροπολιτικό, κομματικό όφελος επιβάλλουν… επιστροφή στις «δοκιμασμένες» συνταγές, ξεχνούν τις «θεωρίες» και ξαναρίχνονται στις ανούσιες μικροκομματικής σκοπιμότητας κόντρες και «καταγγελίες». Κι όλα τα περί «πιάνουμε τα μηνύματα», πάνε περίπατο. Μαζί με την «υπευθυνότητα», την απόρριψη της πολιτικής με μέτρο το… μικρότερο δυνατόν πολιτικό κόστος, την ειλικρίνεια και την ευθύτητα στον διάλογό τους με την κοινωνία. Καλά είναι όλα τούτα, αλλά… «γι’ αργότερα». Που πάει να πει: «αφού εξασφαλίσουμε την εξουσία»!
Ο κόσμος, όμως, έχει αλλαξει. Αργόσυρτα, με υστέρηση χρονική έστω, αλλά έχει αλλάξει. Το καταλαβαίνεις στην καθημερινή κουβέντα στις φιλικές συντροφιές και στα καφενεία, το καταγράφουν πιο επιστημονικά οι δημοσκοπήσεις, όπου οι αναποφάσιστοι συνιστούν πλέον «δυναμική σταθερά», το φωνάζουν αυτό το «κανένα από τα δύο» και «κανείς από τους δύο» (αναφορικά στα κόμματα εξουσίας και τους ηγέτες τους) που δηλώνει ο κόσμος στο ερώτημα «ποιον εμπιστεύεσθε;» Ο κόσμος αλλάζει – αυτοί, όχι!
Υπό… φυσιολογικές συνθήκες, το ΠΑΣΟΚ είναι εκείνο που πρώτο και καλύτερο όφειλε να δει και ν’ αξιολογήσει αυτή την αλλαγή. Ως κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης και ως υπεύθυνος διαχειριστής της εξουσίας επί σειρά ετών, το λογικό θα ήταν όχι μόνο να πασχίζει με όλους τους τρόπους να καρπωθεί τη φθορά της κυβερνητικής Ν. Δ., αλλά να προβληματίζεται ενεργά ως προς το πώς θ’ αναδειχθεί υπεύθυνη και αξιόπιστη «εναλλακτική πρόταση». Τη στιγμή, μάλιστα, που όλοι οι δημοσκόποι και οι πολιτικοί ερευνητές, διαπιστώνουν ότι τα κέρδη που καταγράφει στις δημοσκοπήσεις, δεν είναι «θετικά», αλλά «εξ αντιδράσεως», λόγω της ασκούμενης κυβερνητικής πολιτικής, των λαθών και της αναποτελεσματικότητας του κυβερνώντος κόμματος. Με άλλα λόγια δεν πείθει ως ουσιαστική και αξιόπιστη «εναλλακτική λύση» στο πρόβλημα διακυβέρνησης του τόπου, αλλά «μαζεύει» δυσαρεστημένους από την κυβερνητική απόδοση… «με το ζόρι», επειδή δεν έχουν τι άλλο να επιλέξουν. Γι’ αυτό και με την πρώτη «κίνηση» (επικοινωνιακή ή, έστω…) που θα κάνει η κυβερνώσα Ν. Δ. συσπειρώνει την απογοητευμένη βάση της, προσελκύει ένα τμήμα του ρεύματος των αναποφάσιστων…
Οι ειδικοί επιμένουν, πως με τις κυβερνητικές επιδόσεις, αν η Ν. Δ. είχε απέναντί της ένα «άλλο ΠΑΣΟΚ» (ή ένα άλλο αξιόπιστο κόμμα εξουσίας…) η «ψαλίδα» στις δημοσκοπήσεις θα ήταν απείρως πιο μεγάλη, και η «συσπείρωση» των απογοητευμένων ψηφοφόρων και των αναποφάσιστων πολύ πιο δύσκολη. Το λέει και το ίδιο το εκλογικό σώμα. Μόνο… στο ΠΑΣΟΚ δεν ακούν και δεν καταλαβαίνουν τίποτε… Αρκούνται στην (αμφίβολης διαχρονικότητας…) λογική του «ώριμου φρούτου», και περιμένουν τη… σειρά τους να κυβερνήσουν. Με πολύ πιθανό ενδεχόμενο να.. περιμένουν και να περιμένουν αναιτίως – βοηθούντος και του εκλογικού νόμου που καθιστά την αυτοδυναμία πολύ δύσκολο στόχο, και τα «δυνάμει» ενδεχόμενα, όλα ανοικτά.
Διακηρύσσουν σε όλους τους τόνους πως «θέλουν εκλογές!» και «είναι» έτοιμοι να βγάλουν τη χώρα από τα αδιέξοδα της Ν. Δ. – μόνο που αν τους ρωτήσεις «με ποιο κυβερνητικό πρόγραμμα, με ποιες συγκεκριμένες προτάσεις» (και από κοντά: με ποιους στις υπεύθυνες υπουργικές θέσεις…), εκεί αρχίζουν τα δύσκολα. Της «δημοσιονομικής αυστηρότητας» και του «σταθεροποιητικού προγράμματος» οι μεν, της «φιλολαϊκής πολιτικής των παροχών» οι δε. Στο σχέδιο για την παιδεία και την αναμόρφωση του συστήματος και εκεί διαμετρικά αντίθετες απόψεις. Οι μισοί πιέζουν για «εκλογικό παιχνίδι» με την υποψηφιότητα Προέδρου Δημοκρατίας το 2010, οι άλλοι μισοί επιμένουν πως «το θέμα άνοιξε άτσαλα και πρόωρα».
Ρωτάς τον εκπρόσωπο Τύπου του ΠΑΣΟΚ (του ΠΑΣΟΚ της μη επίλυσης του χρόνιου αγροτικού προβλήματος και του… ξεφουσκώματος των ελαστικών των τρακτέρ!) ποια είναι η θέση του κόμματος για τα μπλόκα, και αυτός με… σοβαρότητα σου «απαντά» πως «δεν είναι ο ρόλος μας αυτή τη στιγμή να βγούμε και να ζητήσουμε να σταματήσουν ή να συνεχίσουν τα μπλόκα…»! Πότε θα μας «πουν» το σχέδιό τους; Μετά… τις εκλογές; Τι να πουν και οι εκπρόσωποι, «έρημοι και απρόσωποι…»!
- Tου Θανου Oικονομοπουλου, Η Καθημερινή, 28/01/2009
