Πίθος Δαναΐδων
Κανονικά η κυβέρνηση έπρεπε να διακόψει κάθε επαφή με τα «μπλόκα» των αγροτών, κάθε διάλογο, διαπραγμάτευση ή συναλλαγή. Οχι τώρα, επειδή η χώρα οδηγήθηκε σε ασφυξία. Αλλά από την αρχή, όταν έγινε εμφανής η επιδίωξη εκβιαστικών λύσεων με πράξεις βίας και αυθαιρεσίας. Από καιρό η κυβέρνηση είχε τα αιτήματα των αγροτών, ασφαλώς τα είχε μελετήσει και θα είχε καταλήξει στο τι μπορεί να κάνει και τι όχι. Θα μπορούσε εγκαίρως να τους πει: αυτό το ποσό διαθέτω για την ενίσχυσή σας, γι’ αυτά τα προϊόντα, γι’ αυτές τις ζημιές και γι’ αυτούς τους αγρότες.
Η στάση αυτή ήταν επιβεβλημένη όχι γιατί οι αγρότες έχουν οπωσδήποτε άδικο να ζητούν περισσότερα. Αλλά γιατί καμιά τάξη ή ομάδα δεν έχει το δικαίωμα να επιβάλει καθεστώς κατοχής, διεκδικώντας δυναμικά ικανοποίηση των αιτημάτων της. Δεν έχει το δικαίωμα να παρακωλύει τις συγκοινωνίες (είναι και αδίκημα που τιμωρείται), να καταλαμβάνει και να αποκλείει δρόμους, γέφυρες και αεροδρόμια ή να παραβιάζει τα σύνορα με γειτονικές χώρες. Το κυριότερο δεν μπορεί να πλήττει βάναυσα τα συμφέροντα και τη ζωή άλλων τάξεων και ομάδων, μόνο και μόνο επειδή νομίζει ότι έχει δίκαιο ή πράγματι έχει.
Από την άποψη του αποτελέσματος η τακτική της κυβέρνησης υπήρξε απόλυτα καταστρεπτική. Δεν διαπραγματεύεται με τους εκπροσώπους των αγροτών, αλλά με τις περιστασιακές ηγεσίες των «μπλόκων», με αποτέλεσμα να πολλαπλασιασθούν τα «μπλόκα» σε λίγες μέρες και να καταλάβουν τη χώρα από το ένα άκρο στο άλλο. Ηταν φυσικό. Κάθε περιοχή έστηνε το «μπλόκο» της για να συμμετάσχει στη διαπραγμάτευση – συναλλαγή, προσθέτοντας τα δικά της προϊόντα και τις δικές της διεκδικήσεις. Το δεύτερο και σημαντικότερο είναι ότι συμμετέχοντας υπό απειλή σε διάλογο, διαπραγμάτευση και συναλλαγή, η κυβέρνηση παρέχει κάκιστο παράδειγμα κυβερνητικής ευθύνης και δημιουργεί κακό προηγούμενο για διεκδικήσεις, με δυναμικό τρόπο, άλλων τάξεων και ομάδων. Μέχρι που η χώρα να χάσει τη συνοχή της και να κατακερματισθεί σε μωσαϊκό ομάδων με «δίκαια αιτήματα» που η κάθε μία στρέφεται εναντίον όλων των άλλων.
Εξίσου απαράδεκτη και επικίνδυνη είναι η στάση της αντιπολίτευσης που δεν τολμάει να πει στους αγρότες: Εχετε δεν έχετε δίκαιο, ελευθερώστε τους δρόμους, αφήστε να αποκατασταθεί η ομαλή λειτουργία της χώρας και μετά συζητάμε. Αλλοι κολακεύουν τους αγρότες για να μη χάσουν ή για να κερδίσουν την ψήφο τους. Μάταιος κόπος, γιατί σ’ αυτόν τον καταστρεπτικό πλειστηριασμό, που έχει στηθεί, μόνο η κυβέρνηση μπορεί να κάνει πραγματικές προσφορές. Και άλλοι γιατί με κάθε κοινωνική δυσαρέσκεια και αναστάτωση άκριτα τροφοδοτούν (ή απλώς το νομίζουν) επαναστατικές φαντασιώσεις…
Υπάρχει πρόβλημα; Υπάρχει και πολύ σοβαρό και από χρόνια. Γι’ αυτό και τα δυναμικά «μπλόκα» περνάνε από τη μία δεκαετία στην άλλη και από τη μία κυβέρνηση στην αντίπαλή της. Το πρόβλημα υπάρχει από χρόνια, αλλά σοβαρή και συγκροτημένη πολιτική για τη λύση του νομίζω ότι δεν υπήρξε ποτέ. Κάθε φορά, σε συνθήκες έντασης και εκβιασμών, οι λύσεις ήταν εμβαλωματικές, παραταύτα μεγάλου κόστους. Στήριξαν εμπορικά «πεθαμένες» καλλιέργειες και «πεθαμένα» προϊόντα, όπως βαμβάκι, καπνό, στάρι, καλαμπόκι κ.ά. Με τους όρους και τις προϋποθέσεις του σύγχρονου γεωργικού επαγγέλματος και εισοδήματος, της σύγχρονης και εμπορικά ανταγωνιστικής και επικερδούς καλλιέργειας της γης, δεν ασχοληθήκαμε ποτέ.
Οι αγρότες θα πάρουν τα 500 εκατ. ευρώ, όταν πεισθούν ότι δεν υπάρχουν άλλα να περιμένουν. Είναι πολλά για τον ταλαίπωρο προϋπολογισμό μας. Αλλά και λίγα για τις ανάγκες τους. Θα αποσυρθούν τώρα από τα «μπλόκα», αλλά με την πρώτη ευκαιρία θα τα ξαναστήσουν…
- Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη, Η Καθημερινή, 28/01/2009
