Επιτέλους, ας συμφωνήσουν για την Παιδεία και να το τηρήσουν
Σκιτσο του Ανδρεα Πετρουλακη
Εχοντας αποτύχει διαδοχικά δύο φορές να μπω στο πανεπιστήμιο, έβαλα στόχο ζωής να ανατρέψω το εξεταστικό σύστημα. Μεγαλεπήβολο σχέδιο, θα σκεφτείτε, αλλά 17 ετών ήμουν και δεν μπορούσα με τίποτα να χωνέψω γιατί ο ένας βαθμολογητής της Ιστορίας μού είχε βάλει 79 μόρια με άριστα τα 80 (δηλαδή βρήκε το γραπτό μου αψεγάδιαστο), ενώ ο δεύτερος 73 μόρια, με συνέπεια αυτή η διαφορά των μόλις 6 μορίων να μου στοιχίσει την είσοδό μου στη Νομική και, αντ’ αυτής, το σύστημα να με «στείλει» στη Νοσηλευτική ΤΕΙ Αθηνών!
Συγχωρήστε μου τον εξομολογητικό πρόλογο, αλλά παραμένει ακόμη ένας από τους εφιάλτες μου το μαρτύριο που πέρασα να αποστηθίζω στα 19 μου για τρίτη φορά τα βιβλία των Αρχαίων, προκειμένου να πετύχω εντέλει τον στόχο μου. Αγχος που μεταβάλλεται πλέον σε οργή, όταν ακούω τους πάσης φύσεως ειδήμονες να ισχυρίζονται ότι έχουν στην τσέπη τους -εκείνοι μόνον- τη συνταγή επιτυχίας για το τι πρέπει να αλλάξει στο εξεταστικό σύστημα.
Το ακόλουθο παράδειγμα είναι σταγόνα στον ωκεανό των εκπαιδευτικών παλινωδιών της τελευταίας 25ετίας, αλλά νομίζω άκρως χαρακτηριστικό: Το 1983 ο κ. Απ. Κακλαμάνης ως υπουργός Παιδείας θέλησε να ενισχύσει, υποτίθεται, τον ρόλο των εκπαιδευτικών στα λύκεια και εισήγαγε ως κριτήριο εισαγωγής στα πανεπιστήμια τον προφορικό βαθμό σε ποσοστό 25%. Το τι ακολούθησε οι παλιότεροι το θυμούνται: Οσοι ήμασταν μαθητές εκείνη την εποχή αίφνης και απαξάπαντες μεταβληθήκαμε σε αριστούχους! Πήγαιναν οι μάνες μας στα σχολεία και διαμαρτύρονταν στους καθηγητές γιατί μας έβαλαν 19 και όχι 20 στα Μαθηματικά ή την Ιστορία, στερώντας μας έτσι μόρια από την πολυπόθητη εισαγωγή στα ΑΕΙ.
Οι προφορικοί βαθμοί
Το 1988 αντελήφθη τον παραλογισμό ο Αντώνης Τρίτσης και κατήργησε τη συμμετοχή του προφορικού βαθμού, απόφαση που διατήρησε και ο διάδοχός του, σημερινός πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, κ. Γ. Παπανδρέου. Ελα όμως που αντίθετη άποψη είχε λίγα χρόνια αργότερα ο κ. Γερ. Αρσένης, ο οποίος επανεισήγαγε το κριτήριο του προφορικού βαθμού και μάλιστα επαυξημένο στο 50%. Ξανά όλοι οι μαθητές έγιναν εν μια νυκτί αριστούχοι, ξανά οι μάνες τους στα σχολεία να διαμαρτύρονται. Τούτη τη φορά τον τραγέλαφο αντελήφθη ο κ. Πέτρος Ευθυμίου -αλλά όχι εντελώς- και μείωσε το κριτήριο στο 30%. Και μέχρι σήμερα -όσοι έχουν παιδιά στο Λύκειο το ξέρουν- αν κάποιος καθηγητής βάλει 18 και όχι 20 σε μαθητή που διεκδικεί με αξιώσεις την εισαγωγή του, καλείται την επόμενη ημέρα να αντιμετωπίσει την οργή των γονιών του.
Επικαλούμαι το συγκεκριμένο παράδειγμα καθώς από μόνο του φανερώνει πως το βασικό πρόβλημα της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης δεν είναι οι εξετάσεις εισαγωγής, αλλά ο ίδιος ο τρόπος λειτουργίας των σχολειών που εδώ και χρόνια έχουν απαξιωθεί πλήρως, με τους καθηγητές να έχουν μεταβληθεί σε «σπόνσορες» των μαθητών αναλόγως του πόσο οι βαθμοί τους μετρούν για τα ΑΕΙ. Το δε σχιζοφρενές της υπόθεσης είναι ότι απαξάπαντες γνωρίζουν ότι η βασική προετοιμασία γίνεται εδώ και χρόνια στα φροντιστήρια με συνέπεια το σχολείο να αντιμετωπίζεται πλέον απ’ όλους ως αναγκαίο κακό ή και χαμένος χρόνος! Το παράδειγμα, ωστόσο, του προφορικού βαθμού είναι και κατ’ εξοχήν επιβεβαιωτικό της αυθαιρεσίας και της ασυνέχειας με την οποία ασκείται εδώ και χρόνια η εκπαιδευτική πολιτική στη χώρα μας με όλους σχεδόν τους υπουργούς Παιδείας να διεκδικούν για τον εαυτό τους τον ρόλο του «μεγάλου μεταρρυθμιστή» και όλους τους σύμβουλους του να έχουν πάντα μια «ενδεδειγμένη» λύση για το εξεταστικό.
Τέλος στα πειράματα
Εν ολίγοις και κατά την ταπεινή γνώμη ενός εκ των χιλιάδων πολιτών που έχουν υποστεί στην πλάτη τους τις εκπαιδευτικές παλινωδίες, το ζητούμενο είναι επιτέλους να επιτευχθεί μια συμφωνία δεσμευτική για όλους, που θα εφαρμοσθεί με συνέπεια τα επόμενα (πολλά) χρόνια. Το αν ο κ. Θ. Βερέμης ή ο κ. Γ. Μπαμπινιώτης, το ΠΑΣΟΚ ή η Ν.Δ. διαθέτουν την καλύτερη λύση, αφήνει αδιάφορους τους πολίτες. Διεθνή μοντέλα επιτυχημένα υπάρχουν, ας συμφωνήσουν επιτέλους οι ειδικοί σ’ ένα διαφορετικό σύστημα και ας δεσμευθούν κυρίως τα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας να το εφαρμόσουν χωρίς άλλες μεταρρυθμίσεις. Μπαφιάσαμε από τις διαδοχικές αλλαγές, ζαλιστήκαμε από τα συνεχή πειράματα, πώς αλλιώς να το πω…
- Του Κωνσταντινου Zουλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 30/01/2009
