Ελειψε η Ευρώπη
- Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη, Η Καθημερινή, 30/5/2009
Πέρασε και αυτή η «τηλεμαχία» και απ’ ό,τι μου είπαν (ο ίδιος δεν μπόρεσα να δω και να ακούσω) άφησε καλές εντυπώσεις. Οι αρχηγοί των κομμάτων ήταν καλοί και μελετημένοι. Δεν αιφνιδιάστηκαν και δεν στριμώχτηκαν.
Ομως «τηλεμαχία» δεν ήταν. Κανείς δεν βρέθηκε πρόσωπο με πρόσωπο έναντι του άλλου, κανείς δεν συνάντησε την αντίρρηση, τον αντίλογο, την αντιπρόταση. Οι απόψεις διατυπώθηκαν παράλληλα, το ίδιο και τα επιχειρήματα, και έλειψε αυτό το «απέναντι» που σε άλλους χώρους συζητήσεων, στη Βουλή ή κατά την ακροαματική διαδικασία στα δικαστήρια, θεωρείται και είναι ο κλοιός της αλήθειας και της ορθότητας. Ηταν σαν μια παράσταση ενώπιον του κοινού χωρίς εσωτερική κίνηση, χωρίς σύγκρουση και χωρίς δραματικότητα. Οι αναφορές των μετέπειτα δελτίων ειδήσεων (αυτές τις είδα και τις άκουσα) δεν μπόρεσαν να παρουσιάσουν σημεία αιχμής, υποθέτω γιατί δεν υπήρχαν.
Δεν ήταν επίσης μια «τηλεμαχία», μια συζήτηση για την Ενωμένη Ευρώπη, όπως θα ταίριαζε ή θα επιβαλλόταν στις ευρωεκλογές. Είναι φυσικό και αναμενόμενο κάθε μορφή εκλογών να φέρνει τη σφραγίδα των εσωτερικών προβλημάτων και αντιθέσεων. Πρυτάνευσαν η οικονομική κρίση, τα ελλείμματα του προϋπολογισμού, οι μετανάστες, τα σκάνδαλα. Οι αρχηγοί απευθύνονταν στο μεγάλο τηλεοπτικό κοινό και του μιλούσαν γι’ αυτά που ήδη γνωρίζει. Του μιλούσαν μάλιστα με το βλέμμα στραμμένο στις βουλευτικές εκλογές γιατί γνωρίζουν ότι οι ευρωεκλογές, παρά την αυξημένη αποχή που προβλέπεται, θα είναι πρόκριμα των γενικών εκλογών, οποτεδήποτε και αν διεξαχθούν ή ακόμη και αφετηρία πολιτικών εξελίξεων. Οι ευρωεκλογές, βλέπετε, δεν απέκτησαν ακόμη αυτοτέλεια και τη δύναμη να κρίνουν και να αποφασίζουν τα της Ε.Ε. και κατ’ ανάγκην περιορίζονται στα εσωτερικά κάθε χώρας και κυρίως στο ζήτημα της διακυβέρνησης, το οποίο εντούτοις δεν είναι το ζητούμενο στις ευρωεκλογές. Μετά την τηλεμαχία κλονίστηκε ακόμη περισσότερο η πεποίθησή μας ότι τη μεθεπόμενη Κυριακή εκλέγουμε αντιπροσώπους για το Ευρωκοινοβούλιο και όχι την κυβέρνηση της χώρας.
Και όμως πολλά εγνώριζαν και θα μπορούσαν να μας πουν οι αρχηγοί μας για προβλήματα που είναι κοινά σε όλες τις χώρες της Ευρώπης και απαιτούν κοινή αντιμετώπιση. Η οικονομική κρίση, η καταστροφή του περιβάλλοντος, οι μετανάστες, η διακίνηση ναρκωτικών, η εγκληματικότητα είναι φαινόμενα παγκόσμια και ευρωπαϊκά. Η κοινή αντιμετώπιση είναι ίσως ο μόνος δρόμος για να αποκτήσει η Ε.Ε. «κρατική» υπόσταση και εμείς συνείδηση ότι, παρά τις διαφορές μας, ανήκουμε στον ευρύτερο χώρο της, είμαστε «Ευρωπαίοι».
Στην αρχή της οικονομικής κρίσης οι Ευρωπαίοι συζητούσαν μέτρα για την κοινή αντιμετώπισή της. Τώρα όλα δείχνουν ότι τα ισχυρά κράτη – μέλη εγκατέλειψαν αυτούς τους κοινούς ευρωπαϊκούς σχεδιασμούς και οι χώρες κλείνονται εγωιστικά στον εαυτό τους και στα προβλήματά τους.
