Στο μυαλό του Ελληνα πολιτικού
- Tης Μαριας Κατσουνακη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 31/5/2009
- Γεμάτοι εικόνες και σκέψεις επιστρέψαμε στην πραγματικότητα όσοι παρακολουθήσαμε το δίωρο διάλειμμα της τηλεμαχίας την περασμένη Πέμπτη: ο κ. Καρατζαφέρης φαντάστηκε «το ΛΑΟΣ πάνω σε ράγες να ταξιδεύει τον Ελληνα πολίτη». Ο κ. Παπανδρέου ταύτισε τη «νίκη του ΠΑΣΟΚ με νίκη ελπίδας» και όλοι «είδαμε» τον ήλιο να ανατέλλει, ο κ. Καραμανλής μας προέτρεψε να «τρέξουμε στη νέα εποχή χωρίς βάρη». Μέσα στην κατήφεια και την απροσδιοριστία της εποχής αναπήδησαν σκηνές από μια ζωή εύχαρι, ανέφελη, απρόσκοπτη. Τι πιο ευχάριστο από το να ταξιδεύει κανείς πάνω σε ράγες ή να σπεύδει να συναντήσει το μέλλον, με βήμα ανάλαφρο και ταχύ, απαλλαγμένο από κάθε δυσθυμία. Μια καθημερινότητα σαν διαφημιστικό σποτ, όπου ανέμελοι άνθρωποι στροβιλίζονται ή χοροπηδούν (σε slow motion κατά προτίμηση), ύστερα από την κατανάλωση του ενδεδειγμένου προϊόντος. Βέβαια, το ειδυλλιακό λίκνισμα δεν κράτησε πολύ γιατί η κ. Παπαρήγα μας συμβούλευσε ότι «η καλύτερη άμυνα είναι η αιφνιδιαστική αντεπίθεση», οπότε για να ανταποκριθεί κανείς σε αυτήν τη γραμμή χρειάζεται διαρκής εγρήγορση και άριστη φυσική κατάσταση. Μόνο ο κ. Αλαβάνος δεν ασχολήθηκε, άμεσα τουλάχιστον, μαζί μας (τους τηλεθεατές – ψηφοφόρους). Είτε γιατί δεν είχε σχεδιάσει κάτι να μας ζητήσει είτε γιατί δεν είχε (είχαν) αποφασίσει τι ακριβώς θέλουν να μας ζητήσουν. Ελυσε την αμηχανία του ανοίγοντας μέτωπο με τον πρωθυπουργό.
Υστερα, ήρθαν οι αναλυτές και οι βουλευτές των κομμάτων για να σχολιάσουν και οι πρώτες δημοσκοπήσεις για να προκρίνουν τους δημοφιλέστερους της τηλεοπτικής αναμέτρησης και τους «κερδισμένους». Μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, ο (όποιος) αναποφάσιστος ψηφοφόρος είχε ένα, κυρίως, πρακτικό κέρδος: την υπόμνηση του κ. Καρατζαφέρη ότι η Πέμπτη 28η Μαΐου ήταν της Αναλήψεως, οπότε αν στο περιβάλλον του υπήρχε εορτάζων μπορούσε να σπεύσει, έστω και καθυστερημένα, να του ευχηθεί.
Οσοι έχουν αποφασίσει να απόσχουν από τις ευρωεκλογές της 8ης Ιουνίου μάλλον δε μετακινήθηκαν ούτε ίντσα από τη θέση τους. Οσοι, δε, ταλανίζονται από την προσφερόμενη ποικιλία των κομματικών σχηματισμών και δεν έχουν καταλήξει πού θα δώσουν την ψήφο τους, θα πρέπει -δυστυχώς- να συνεχίσουν να υφίστανται τη βάσανο για μία ακόμη εβδομάδα.
Η επόμενη του debate μέρα για τον Ελληνα τηλεθεατή δεν ήταν σε τίποτα διαφορετική από την προηγούμενη. Δεν αισθανόταν ούτε περισσότερο Ευρωπαίος ούτε λιγότερο ανήσυχος. Δεν είχε τίποτα αλλάξει: στους δρόμους, στην ασυδοσία των παρκαρισμένων αυτοκινήτων, στη συμπεριφορά συνοδοιπόρων και συνοδηγών, στην κατασπατάληση του νερού και της ενέργειας, στο «εγώ να βολευτώ και οι άλλοι ας πνιγούν» (ύψιστη, ως γνωστόν, αρχή της ελληνικής εκδοχής του ευρωπαϊκού διαφωτισμού), στα ποσοστά της ανεργίας, στις ανεξέλεγκτες αυξήσεις των τροφίμων… Βέβαια, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, ούτε η καθημερινότητα του Γάλλου, του Αγγλου, του Γερμανού ή του Ολλανδού πολίτη βελτιώνεται ραγδαία μία εβδομάδα πριν από τις ευρωεκλογές. Ομως εκεί, για αντιστάθμισμα, κάποιοι παραιτούνται όταν τα σκάνδαλα θίγουν ταμεία, εξαπατούν ελεγκτικούς μηχανισμούς, σπάνε ηθικούς κώδικες, χλευάζουν αρχές και σταθερές αξίες.
Ποια εικόνα έχει άραγε το πολιτικό προσωπικό της χώρας για τους πολίτες της; Ποιες είναι οι πίσω σκέψεις του γι’ αυτόν το λαό, τον οποίο καλεί ανά τετραετία να το εκλέξει; Τον θεωρεί ευφυή, έντιμο, φιλομαθή, φιλότιμο, εργατικό, προικισμένο; Οταν απομακρυνθεί από το μπαλκόνι των εξαγγελιών ή από τους προβολείς των επίσημων δηλώσεων, ποιο είναι το αντιπροσωπευτικό δείγμα που τον συντροφεύει; Σε ποιον απευθύνεται, τι τον εμπνέει και τι τον προκαλεί; Τι θέλει να αλλάξει, γιατί και προς ποια κατεύθυνση; Εν ολίγοις: ποιο είναι το μοντέλο του «συνομιλητή» για τον Ελληνα πολιτικό;
Κατά μία άποψη, η λαϊκή βούληση υποκαθίσταται από ό, τι αποκαλείται «κοινή γνώμη», ένα ασαφές και βολικό μόρφωμα, το οποίο χρωματίζεται αναλόγως, αποκτά ή χάνει τον ιδεολογικό προσανατολισμό του, και πάλι, αναλόγως. Ο εκτός επωνυμίας μικροήρωας και ο εκτός πρυτανείων στοχαστής αποκλείονται στη δημοκρατία του Θεάματος, όπου η «κοινή γνώμη» πρωταγωνιστεί. Ο βιοπαλαιστής και ο στοχαστής, «οι πρόσφυγες του σύγχρονου κόσμου», όπως τους ονομάζει ο σκηνοθέτης και δοκιμιογράφος Βασίλης Παπαβασιλείου, «ελέγχουν με την παρουσία τους την περιρρέουσα θορυβώδη αφασία και υπαινίσσονται τη ματαιωμένη δύναμη της κοινής σκέψης και πράξης» των πολιτικών. Γι’ αυτό και τους απωθούν όπως ο διάβολος το λιβάνι.
Τη θέση τους -τη θέση του λαού δηλαδή- παίρνουν συνήθως οι κόλακες και το «περιβάλλον». Οταν ο πολιτικός αγορεύει έχει απέναντί του ένα κάτοπτρο, που αντανακλά τον διαθλασμένο εαυτό σε πολλαπλά αντίτυπα. Ολα τα άλλα -όλοι εμείς- δεν είναι παρά σκιές.
