Εφθασε τα όρια του μεγαλείου του
- Tου Στεφανου Κασιματη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 28/10/2009
Εδώ και χρόνια, ο Δημήτρης -«δεν κλέψαμε»- Αβραμόπουλος καταβάλλει συστηματική προσπάθεια για να διαφημίζει τον σεβασμό του στους τύπους. Τι τον έπιασε λοιπόν και άνοιξε εκ νέου το θέμα του εκλογικού σώματος που θα αναδείξει τον νέο πρόεδρο της Ν.Δ., αφού με τόσο κόπο είχε επιτευχθεί συμφωνία; Το πιθανότερο είναι επειδή κατάλαβε ότι άγγιξε τα όρια του μεγαλείου του…
Ο ρόλος τον οποίον ο πρώην δήμαρχος και τέως υπουργός ενσάρκωσε με επιτυχία στην πολιτική σκηνή, την τελευταία δεκαπενταετία, δεν ήταν καινούργιος. Υπάρχει σε αξιοσημείωτη ποικιλία παραλλαγών στις κωμωδίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Ομως ο Αβραμόπουλος τον ερμήνευσε τόσο πηγαία ώστε να τον σφραγίσει με την προσωπικότητά του. Το στυλ που διαμόρφωσε ήταν το εισιτήριό του για την επιτυχία. Το έκανε ξεχωριστό.
Το πρόβλημα είναι όμως ότι, ενώ το μείγμα στόμφου και εύηχων ρητορικών περικοκλάδων είναι αποτελεσματικό, τα αποτελέσματά του δεν αντέχουν όταν έρχονται σε επαφή με την πραγματικότητα. Αυτό φάνηκε στα περίπου τρία χρόνια που ήταν υπουργός Υγείας. Απέφυγε να αγγίξει τις παθογένειες του συστήματος Δημόσιας Υγείας και πρόσθεσε περισσότερο κράτος στο ήδη υπάρχον, χωρίς να βελτιώσει σε τίποτε τη λειτουργία του. Οτι αντιλαμβανόταν τη θητεία του ως δοκιμασία έγινε παγκοίνως γνωστό, όταν έπιασε να διαλαλεί ότι έχει ολοκληρώσει τον κύκλο του, προκειμένου ο Κώστας Καραμανλής να του αλλάξει υπουργείο. Οπως και την προηγούμενη φορά όμως, όταν είχε διαγνώσει το τέλος του βιοϊστορικού κύκλου των κομμάτων εξουσίας, έτσι και αυτή είχε πέσει έξω. Ο τέως πρωθυπουργός τον άφησε εκεί να φθείρεται.
Τα αποτελέσματα της φθοράς καταγράφονται τώρα στις μετρήσεις της δημοτικότητας των υποψηφίων για την προεδρία, όπου ο Δ. Αβραμόπουλος στριμώχνεται μεταξύ Σαμαρά και Ψωμιάδη. Υπό αυτές τις συνθήκες, το μεγαλοπρεπές στυλ γίνεται μειονέκτημα και οξύνει το πρόβλημά του: τι θα κάνει δηλαδή αν τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας είναι εξευτελιστικά; Θα αυτοεξορισθεί στο εξωτερικό όπου και θα συγγράψει τα απομνημονεύματά του, προσδοκώντας ότι κάποτε θα τον καλέσει πίσω το έθνος;
Ψάχνει λοιπόν διέξοδο· και ο καυγάς με τον Δ. Σιούφα ίσως είναι το πρόσχημα για να βρεθεί εκτός της κούρσας για τη διαδοχή. Δεν θα πραγματοποιήσει τη φιλοδοξία του να περάσει στην Ιστορία ενσαρκώνοντας τη «φυσική ηγεσία της παράταξης» και περιορίζεται σε μια λιγότερο περίοπτη θέση εις τας ιστορικάς δέλτους της, ως ο υπουργός ο οποίος, κατά δήλωσή του, δεν έκλεψε. Εφόσον όμως πράγματι κλείνει η ψαλίδα των μετρήσεων μεταξύ Ντόρας και Σαμαρά, έξω από το παιγνίδι ο Δ. Αβραμόπουλος μπορεί να έχει ρόλο σημαντικό ως ρυθμιστής. Καλύτερα λοιπόν να πουλήσει τώρα, όσο οι μετοχές του ακόμη αξίζουν κάτι, παρά αργότερα όταν θα έχουν τελείως απαξιωθεί. Tο έχει ξανακάνει παλαιότερα με το ΚΕΠ. Ξέρει τον τρόπο…
- Ο Πάγκαλος αυτοσαρκάζεται
Το αφηγείται ο ίδιος σε διαφόρους συνομιλητές του. Ο καθένας από αυτούς όμως, όταν το διαδίδει σε άλλους, σπεύδει να προειδοποιήσει ότι το περιστατικό δεν γράφεται, νομίζοντας ότι μόνο εκείνος το γνωρίζει…
Ηταν καλοκαίρι και η ζέστη αφόρητη. Ο Γιώργος είχε συγκαλέσει μια σύσκεψη στην Ιπποκράτους και ο Θόδωρος Πάγκαλος κολυμπούσε στον ιδρώτα του. Ο κλιματισμός (αν λειτουργούσε) ήταν σε χαμηλή ένταση, καθώς ενοχλεί τον Γιώργο – πέραν του ότι η λειτουργία του προσκρούει στις οικολογικές ευαισθησίες του. Ο Πάγκαλος γυρίζει στον διπλανό του και θυμάται πως κάποτε, όταν ως υπουργός ταξίδευε με το «Φάλκον» και είχε μαζί του τον Γιώργο ως αναπληρωτή «έβαζα τον κλιματισμό στο μάξιμουμ, άναβα και ένα πούρο και αυτός εκεί», δείχνοντας τον Γιώργο, «κουλουριαζόταν κάτω από μια κουβέρτα για να γλυτώσει το κρύο και τον καπνό. Και βλέπεις τώρα την αντιστροφή των όρων…».
- Μήπως παρεξηγήσαμε;
Η κυρία Ελένη Μπέλλου, μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ, εξηγεί, σε συγκέντρωση του κόμματος στην Αιτωλοακαρνανία, τι κρύβεται πίσω από την αξιοκρατία στο Δημόσιο που υπόσχεται η κυβέρνηση: «Η αξιοκρατία που προπαγανδίζει η κυβέρνηση, για μια αγορά πιο ευέλικτη, πιο ικανή, λιγότερο γραφειοκρατική δημόσια διοίκηση για λογαριασμό του κεφαλαίου, αφορά την πιο αποτελεσματική διασύνδεση της κεντρικής διοίκησης με την περιφερειακή και την τοπική, πιο ισχυρούς δήμους στον ρόλο τους ως διοικητικές μονάδες, ώστε να σηκώσουν μια αποκέντρωση, για παράδειγμα στην Παιδεία, στην Υγεία, που να προωθεί τη διαφοροποίηση».
Πραγματικά δυσκολεύομαι -και είμαι βέβαιος ότι δεν είμαι ο μόνος- να καταλάβω τι το μεμπτόν υπάρχει στους σκοπούς της αξιοκρατίας, όπως τους περιγράφει η κυρία Μπέλλου! Αντιθέτως, νομίζω ότι η πλειονότητα των ψηφοφόρων θα αναγνωρίσει στην παραπάνω περιγραφή το ζητούμενο εδώ και πολλά χρόνια στη λειτουργία του Δημοσίου. Μήπως λοιπόν έχουμε παρεξηγήσει τη στάση του ΚΚΕ έναντι της κυβέρνησης;
- Τερλέγκα στη διαπασών
Μία μέθοδος βασανισμού των κρατουμένων στο Γκουαντάναμο ήταν η χαρντ ροκ μουσική σε αφόρητα υψηλή ένταση. Διαβάζω μάλιστα ότι τα πασίγνωστα συγκροτήματα ροκ REM και Pearl Jam έχουν ζητήσει, αρμοδίως και διά των εκπροσώπων τους, να πληροφορηθούν αν χρησιμοποιήθηκαν και δικά τους τραγούδια ως όργανα βασανιστηρίων. Από την πλευρά μου, φρίττω στην ιδέα των φρικτών πραγμάτων που θα έκαναν οι Αμερικανοί αν είχαν ανακαλύψει τον Πάριο, τον Βοσκόπουλο, τον Τερλέγκα και τους άλλους βάρδους του λαϊκού πενταγράμμου…
