Παλαιοημερολογίτες της πολιτικής μας…
Toυ Σταμου Zουλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 06/12/2009
Υπάρχει κανείς που να πιστεύει πως η Ν. Δ. συνετρίβη στις εκλογές γιατί πρόδωσε τον «μεσαίο χώρο»; Το ερώτημα απευθύνεται στα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, που έσπευσαν να δηλώσουν ότι με την εκλογή Σαμαρά η Ν.Δ. επιστρέφει στη δεξιά περιχαράκωσή της και «χαρίζει» οριστικά το Κέντρο στο κόμμα τους. Πρόκειται για απλοϊκότατη και ανιστόρητη άποψη. Η ήττα της Ν Δ. ήταν πολιτική και όχι ιδεολογική. Το κόμμα αυτό απώλεσε την εμπιστοσύνη περίπου ενός εκατ. πρώην ψηφοφόρων του, καταπατώντας κοινές πολιτικές αρχές, όπως η αξιοπιστία, η συνέπεια, η ικανότητα και η εντιμότητα. Γι’ αυτό αποδοκιμάστηκε και από μια σημαντικότατη μερίδα σταθερών ψηφοφόρων του. Εξάλλου, όλοι γνωρίζουμε ότι κυρίως μετά το 1990 η εναλλαγή των δύο κομμάτων στην εξουσία συντελείται με τη μετακίνηση «εναλλασσόμενων» μεταξύ Ν. Δ. και ΠΑΣΟΚ ψηφοφόρων, ενώ η δύναμη των μικρότερων κομμάτων ελάχιστα διαφοροποιείται.
Πέραν τούτου η Ν.Δ. διαθέτει έναντι του ΠΑΣΟΚ ένα πλεονέκτημα. Από την ίδρυσή της είναι το κόμμα με τη μεγαλύτερη ομοιογένεια. Οι τυχόν διαταραχές της συνοχής της οφείλονταν πάντοτε σε προσωπικές φιλοδοξίες, συχνά επενδυμένες με ιδεολογικοπολιτικούς μανδύες, οι οποίοι ουδεμία απήχηση είχαν στην εκλογική της βάση. Συνεπώς, θα ήταν αφελής ο κ. Σαμαράς αν ταύτιζε την ανάγκη πολιτικής αναγέννησης της Ν.Δ. με οποιαδήποτε ιδεολογική παρέμβαση στις ιδρυτικές της αρχές. Μία τέτοια αφέλεια θα αποτελούσε και ολέθριο πολιτικό σφάλμα. Διότι κατά την περίοδο αυτή το ΠΑΣΟΚ, δοκιμαζόμενο στην άσκηση της εξουσίας, έρχεται αντιμέτωπο με πραγματικές ιδεολογικές αντιθέσεις, τις οποίες ο πρωθυπουργός πασχίζει να ελέγξει και να καταστείλει. Ας προστεθεί δε ότι ο κ. Παπανδρέου, όπως και ο προκάτοχός του κ. Σημίτης ουδέποτε τόλμησαν να αγγίξουν τη «Διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη 1974». Εστω και αν με την πολιτική, στην οποία εκ των πραγμάτων υποχρεώθηκαν, την έχουν κυριολεκτικά διακωμωδήσει.
Επιπροσθέτως, ο κ. Σαμαράς οφείλει να λάβει υπόψη του το εξής: Η μεγάλη μερίδα που απώλεσε η Ν.Δ. από το ΠΑΣΟΚ, λιγότερο από τον ΛΑΟΣ και σημαντικότατα διά της αποχής αποτελείται από ώριμους εκλογείς, οι οποίοι δεν επηρεάζονται από ιδεολογικά ψευδοδιλήμματα. Εχουν συνειδητοποιήσει (νωρίτερα και καλύτερα από ορισμένους… παλαιοημερολογίτες της πολιτικής) ότι οι κυβερνήσεις, σε ολόκληρη την Ευρώπη και όχι μόνον, δεν κρίνονται σήμερα από τις ιδεολογικές τους διακηρύξεις, αλλά από το αν και κατά πόσον μπορούν να διαχειριστούν με ικανότητα, αποτελεσματικότητα και εντιμότητα τα προβλήματα της χώρας τους. Με αυτήν τη συλλογιστική και με κεντρικό πυρήνα τους «εναλλασσόμενους» μεταξύ της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ ψηφοφόρους λειτουργεί το διπολικό σύστημα, διατηρώντας εκλογικώς στάσιμα και αμέτοχα στη διαχείριση της εξουσίας τα μικρά κόμματα. Οι πειρασμοί για ιδεολογικές αναθεωρήσεις ανακύπτουν μόνον σε περιόδους πολιτικής ένδειας ή πανικού. Οπως π. χ. συνέβη με το ΠΑΣΟΚ, όταν ο κ. Τσίπρας σημείωνε δημοσκοπική εκτίναξη στο 18%, αλλά και προεκλογικά με ορισμένους ανεγκέφαλους της Ν. Δ., που έβλεπαν το καταρρέον κόμμα τους να συγκυβερνά με τον κ. Καρατζαφέρη (!).
Κατά τα άλλα η «τσιπρολαγνεία» στο ΠΑΣΟΚ υπήρξε, σε ηγετικό επίπεδο, παροδική και αναστρέψιμη. (Επιτυχώς για το κόμμα του κ. Παπανδρέου και ευτυχώς για τον τόπο.) Η ίδια πολιτική προοπτική ή -αν προτιμάτε- ευχή ισχύει και για τη Ν.Δ., με αρχηγό της τον κ. Αντώνη Σαμαρά…
