Χρονιά ανατροπών
- Tου Aθανασιου Eλλις, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 31/12/2009
Το 2009, που φεύγει σήμερα, έφερε ανατροπές στην πολιτική ζωή του τόπου, το εύρος των οποίων λίγοι μπορούσαν να προβλέψουν τον περασμένο Ιανουάριο. Είχαν περάσει μόλις 17 μήνες από την άνετη επανεκλογή του Κώστα Καραμανλή, που είχε οδηγήσει σε έντονη εσωκομματική αμφισβήτηση του Γιώργου Παπανδρέου, ο Αντώνης Σαμαράς ήταν ένας απλός βουλευτής, ενώ η Ντόρα Μπακογιάννη ως προβεβλημένη υπουργός Εξωτερικών συνεργαζόταν άψογα με τον Κώστα Καραμανλή και όλα έδειχναν ότι θα ήταν η επόμενη αρχηγός της Ν. Δ. όταν θα ετίθετο θέμα ηγεσίας.
Πέρασαν δώδεκα μήνες από τότε, και ο Κώστας Καραμανλής έχει αποχωρήσει από την πρωθυπουργία αλλά και την ηγεσία της Ν. Δ., την οποία οδήγησε στη μεγαλύτερη ήττα της ιστορίας της. Ο επί δεκατρία χρόνια ηγέτης της κεντροδεξιάς παράταξης, ο οποίος μέχρι το τέλος αποτελούσε το ισχυρότερο «χαρτί» της, υπέστη μια ταπεινωτική ήττα και είδε για πρώτη φορά να αμφισβητείται μια επιλογή του, η πρόωρη προσφυγή στις κάλπες, από τη συντριπτική πλειονότητα των ψηφοφόρων της Ν. Δ. Ο μέχρι τότε αδιαφιλονίκητος ηγέτης βρέθηκε ξαφνικά αντιμέτωπος με ένα πρωτόγνωρο και επώδυνο συναίσθημα, αυτό της απόρριψης.
Το ίδιο διάστημα, το εντελώς αντίστροφο συνέβη με τον Γιώργο Παπανδρέου, οι ηγετικές ικανότητες του οποίου είχαν αμφισβητηθεί από πολλούς, εντός και εκτός ΠΑΣΟΚ, με αποκορύφωμα την περίοδο που ακολούθησε την ήττα στις εκλογές του 2007. Τελικά, επικράτησε στο εσωτερικό του κόμματός του, ανέκαμψε στην πολιτική σκηνή και πέτυχε ευρεία νίκη με 4,5% διαφορά στις ευρωεκλογές του Ιουνίου, και έναν σαρωτικό θρίαμβο με 10,5% διαφορά στις εθνικές εκλογές του Οκτωβρίου. Η χρονιά που φεύγει τον βρίσκει πανίσχυρο πρωθυπουργό, αποφασισμένο να κάνει πράξει το «Γιώργο, άλλαξε τα όλα», και το ερώτημα που τίθεται είναι εάν θα φανεί αντάξιος των περιστάσεων.
Ο Αντώνης Σαμαράς, που είχε βιώσει την απόλυτη μοναξιά για μια σχεδόν δεκαετία, άρχισε τη σταδιακή και διακριτική επιστροφή του στην κεντρική πολιτική σκηνή τον Μάιο του ’04, όταν ο Κώστας Καραμανλής τον τοποθέτησε στην Ευρωβουλή, ενώ τρία χρόνια αργότερα, τον Σεπτέμβριο του ’07, του άνοιξε την πόρτα του ελληνικού Κοινοβουλίου και τον Ιανουάριο του ’09 τον έφερε στην πρώτη γραμμή της πολιτικής ζωής διορίζοντάς τον υπουργό Πολιτισμού, ένα προβεβλημένο αξίωμα με ελάχιστη φθορά από τη συμμετοχή στην κυβέρνηση. Τα εγκαίνια του Μουσείου της Ακρόπολης, τον Ιούνιο, έστρεψαν τα φώτα της δημοσιότητας επάνω του και λειτούργησαν ως η καλύτερη πολιτική διαφήμιση. Στη συνέχεια διαφοροποιήθηκε από την απόφαση Καραμανλή για πρόωρες εκλογές, έδωσε ιδεολογικό στίγμα στην εσωκομματική αναμέτρηση συσπειρώνοντας τη λαϊκή δεξιά, και σε πείσμα των μέχρι τότε δεδομένων, αναρριχήθηκε στην ηγεσία της Ν. Δ.
Το παζλ των ανατροπών ολοκληρώθηκε με την ήττα της Ντόρας Μπακογιάννη. Τα τελευταία χρόνια, σε όποιο κόμμα και αν ανήκε κάποιος, είτε εκτιμούσε την πρώην υπουργό Εξωτερικών είτε τη μισούσε –υπήρχαν πολλοί και στις δύο κατηγορίες– θεωρούσε βέβαιο ότι αυτή θα ήταν η επόμενη αρχηγός της Ν. Δ. Ομως, έχασε λόγω της υπερβολικής αυτοπεποίθησης που εξέπεμπε, όπως και του πλήγματος που δέχθηκε η εικόνα του Κώστα Καραμανλή με αποτέλεσμα η πολυετής ευλαβική συστράτευσή της στο πλευρό του από πλεονέκτημα να μετατραπεί σε μειονέκτημα, ενώ στην ήττα συνετέλεσε καθοριστικά και η απόφαση για εκλογή προέδρου από τη βάση και όχι από το συνέδριο. Σήμερα, το δίδυμο Καραμανλή – Μπακογιάννη, που κυριαρχούσε, έχει προς το παρόν χαθεί, ο Παπανδρέου κυβερνά και ο Σαμαράς είναι ο εν δυνάμει μελλοντικός πρωθυπουργός της χώρας. Για άλλη μια φορά η λαϊκή σοφία δικαιώθηκε. Εχει ο καιρός γυρίσματα…
