Το θέμα του… ταχυδρόμου!
Η προσπάθεια εξόδου της χώρας από την κρίση και η ανασυγκρότησή της δεν έχει μόνο οικονομικούς και κοινωνικούς όρους και προϋποθέσεις. Εχει και πολιτικές. Ητοι ένα σταθερό πολιτικό πλαίσιο -εννοούμε κυβέρνηση και αντιπολίτευση- που παρά τις επιμέρους εύλογες πολιτικές διαφορές, θα μπορούν συνολικά να εγγυηθούν την επιτυχή έκβαση της προσπάθειας που κάνει η χώρα. Αποτελούν υψηλού ρίσκου πολιτικές ενέργειες, ιδίως εκείνες οι αντιπολιτευτικές κινήσεις που, με έναν «τυφλό» και αδιέξοδο λαϊκισμό, υπάρχει κίνδυνος να δημιουργήσουν συνθήκες «πολιτικής αποσταθεροποίησης» που δεν αντέχει η χώρα στην παρούσα συγκυρία.Στην κοινή γνώμη υπάρχει βέβαια διάχυτη δυσαρέσκεια και δυσφορία. Είναι απολύτως φυσιολογικό όταν τους κόβεις τους μισθούς και τις συντάξεις ή χάνουν τη δουλειά τους. Αλίμονο αν ήσαν και… ευχαριστημένοι! Και αυτό με κάποιον τρόπο θα εκφραστεί. Ο χώρος των αυτοδιοικητικών εκλογών αποτελεί προνομιακό πεδίο -ανέκαθεν ήταν- για τέτοιου τύπου «μηνύματα». Διαφορετικά είναι τα κριτήρια των εθνικών εκλογών, πολύ περισσότερο δε τώρα που στις εκλογές του Νοεμβρίου, οι εκλογές για περιφερειάρχες προσφέρουν πεδίο πολιτικής διαμαρτυρίας ή απόρριψης, πολύ πιο καθαρό από τις δημοτικές εκλογές.
Παρόλα αυτά, μια κομματική υπερδραματοποίηση των αυτοδιοικητικών εκλογών δεν έχει νόημα και δεν προσφέρει τίποτα. Το ίδιο και η «υπερπολιτικοποίηση». Τουλάχιστον στην παρούσα φάση, δεν εξυπηρετεί τίποτε περισσότερο από τη «συσπείρωση» των δυσαρεστημένων, για πολλούς και διάφορους λόγους, «εκλογικών βάσεων» των κομμάτων.
Ισως το πιο ενδιαφέρον θέμα των εκλογών του Νοεμβρίου θα είναι όχι τόσο η δεδομένη έκφραση δυσαρέσκειας και διαμαρτυρίας όσο ο τρόπος με τον οποίο θα εκφραστεί. Με βάση τις μέχρι τώρα έρευνες της κοινής γνώμης, π.χ. η ΝΔ και η Αριστερά (για διαφορετικούς βέβαια λόγους η καθεμία), δεν φαίνεται να εμφανίζονται ως «προνομιακοί αγωγοί» έκφρασης της δυσαρέσκειας του κόσμου κατά της κυβέρνησης. Η περίπτωση Δημαρά στην Αττική είναι χαρακτηριστική.
Επίσης, το ΠΑΣΟΚ, απ’ ό,τι μέχρι τώρα φαίνεται, δεν κινδυνεύει τόσο από τη μετακίνηση ψηφοφόρων του προς τη ΝΔ ή την Αριστερά όσο από την αποχή και τα «αντάρτικα» ψηφοδέλτια, όπου υπάρχουν.
Ο κ. Σαμαράς «ανεβάζει τόνους» για να συσπειρώσει την εκλογική του βάση και να μην υποστεί η ΝΔ περαιτέρω «καθίζηση», που θα είχε την επομένη των εκλογών διαλυτικές επιπτώσεις για το κόμμα του. Αν μάλιστα «μικρύνει» τις διαφορές προς το ΠΑΣΟΚ θα το θεωρήσει… νίκη, χωρίς βέβαια να θέτει και θέμα εκλογών! Οσο για το ΠΑΣΟΚ -στους δύσκολους καιρούς- του αρκεί να βγει πρώτο κόμμα, σε ψήφους, έστω και με μία διαφορά των 4-5 μονάδων…
- Παναγιώτης Δ. Παναγιώτου, ΕΘΝΟΣ, 26/10/2010
