Αλλες χώρες, άλλες λογικές
- ΓΡΑΦΕΙ Ο ΕΡΡΙΚΟΣ ΜΠΑΡΤΖΙΝΟΠΟΥΛΟΣ, ΕΘΝΟΣ, 02/11/2010
Διαβάζω ότι οι πανεπιστημιακοί αντιδρούν στις κυβερνητικές προτάσεις για τη μεταρρύθμιση στην Παιδεία. Θεωρούν ότι, κοντά στ’ άλλα, καταργείται και η συνταγματικά κατοχυρωμένη ανεξαρτησία των ΑΕΙ, της οποίας αυτοί και μόνο αυτοί είναι οι θεματοφύλακες και κανένας δεν επιτρέπεται να την παραβιάζει.
Ταυτόχρονα, όμως, διαβάζω και κάποια άλλα πράγματα για τους πανεπιστημιακούς, που μάλιστα συνδέονται άμεσα με τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιούν (ή αξιοποιούν) την ανεξαρτησία αυτή. Μαθαίνω έτσι, και φυσικά όχι μόνο εγώ, ότι η διαχρονική πληγή της οικογενειοκρατίας αποτελεί ένα από τα κύρια γνωρίσματα της τριτοβάθμιας Παιδείας μας, μια και τα υπαγόμενα σ’ αυτήν ιδρύματα ήταν και παραμένουν χώροι επαγγελματικής αποκατάστασης γιων, θυγατέρων, γαμπρών, ανεψιών και γενικώς κάθε λογής συγγενών, εξ αγχιστείας ή εξ αίματος, των νυν ή και τέως καθηγητών και καθηγητριών.
Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί τα ΑΕΙ μας είναι αυτά που είναι και γιατί οι νέοι και οι νέες μας επιλέγουν να μείνουν στο εξωτερικό για να φτιάξουν εκεί τη ζωή τους παρά να γυρίσουν στην πατρίδα και να βρεθούν αντιμέτωποι με τα απροσπέλαστα εμπόδια που τους δημιουργεί η ευνοιοκρατία. Αν μη τι άλλο, ξέρουν ότι οι ξένοι θα τους κρίνουν με βάση τα προσόντα τους και τίποτα άλλο.
Γνωρίζω δύο νέα παιδιά που έχουν κάνει αυτήν ακριβώς την επιλογή. Πήγαν για μεταπτυχιακές σπουδές στην Αγγλία, τα βρήκαν και προχωράνε μαζί στη ζωή και ταυτόχρονα βρήκαν κι ανοιχτό τον δρόμο στην ακαδημαϊκή καριέρα που επέλεξαν ν’ ακολουθήσουν. Αγνωστοι και ξένοι εν μέσω αγνώστων και ξένων. Αλλά όλα ήρθαν απλά. Μερικά e-mail με τα βιογραφικά τους, τα αντίστοιχα ραντεβού και μέχρι και περιθώρια επιλογής βρέθηκαν να έχουν. Αξιολογήθηκαν για τις γνώσεις και τα προσόντα τους και όχι για τις συγγενικές, τις φιλικές ή τις πολιτικές γνωριμίες τους.
Και ούτε και το γεγονός πως ήταν πολίτες άλλης χώρας στάθηκε εμπόδιο στην επαγγελματική τους ανέλιξη. Φαντάζεστε να ήταν ξένοι στην Ελλάδα και να διεκδικούσαν μια θέση σε κάποια πανεπιστημιακή σχολή; Μέχρι και κραυγές για κινδύνους άλωσης του εκπαιδευτικού μας συστήματος θα εκτοξεύονταν από κάποιες πλευρές. Γιατί, δυστυχώς, εδώ είναι Βαλκάνια και θέλουμε πολύ δρόμο για να γίνουμε πραγματικά Ευρώπη.
