Αρχίσαμε πάλι τα ίδια!
- Γράφει ο Παναγιώτης Δ. Παναγιώτου, ΕΘΝΟΣ, 02/11/2010
Φοβούμαι ότι εκσυγχρονισμός της ελληνικής κοινωνίας, χωρίς εκσυγχρονισμό του δημόσιου λόγου και ποιοτική αναβάθμισή του, είναι… χίμαιρα. Τι σημαίνει εκσυγχρονισμός του δημόσιου λόγου; Σημαίνει εγκατάλειψη του «λαϊκισμού», του «απλοϊκού λόγου», της «συνωμοσιολογίας», του «κίτρινου Τύπου», της «σκανδαλολογίας» κ.λπ.
Ενώ αντίθετα πρέπει να ενισχύσουμε τον ουσιαστικό τεκμηριωμένο και απροκατάληπτο διάλογο, τις καινοτόμες ιδέες, τις ουσιαστικές αντιπαραθέσεις, την ελεύθερη σκέψη, τη ζωντάνια και την προκλητικότητα στον λόγο κ.ο.κ. Αρκετά με την κομματική – ξύλινη γλώσσα και τη «στοίχιση».
Να «στοιχηθούμε» όταν πρέπει και όπου πρέπει και κυρίως μετά λόγου γνώσεως. Ανασυγκρότηση της χώρας πρώτα και κύρια σημαίνει ανασυγκρότηση του δημόσιου λόγου. Να ξεφύγουμε από τους εύκολους χαρακτηρισμούς και να πάμε στην ουσία των πραγμάτων.
Αφορμή για όλα αυτά, τρία πρόσφατα περιστατικά. Ο Πάγκαλος, σε συνέντευξή του στο «Βήμα της Κυριακής», είπε ότι «δεν πρέπει να δαιμονοποιούμε την αναδιάρθρωση» και ότι «μπορεί να την επιδιώξουμε αν μας συμφέρει». Τι πιο λογικό, ακόμα και αν η κυβέρνηση αγωνίζεται για να μην ακολουθήσουμε αυτό τον δρόμο, όταν κανείς γνωρίζει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η χώρα για να βγει από την κρίση. Οπως επίσης και τις εξελίξεις στην Ευρώπη, όπου η Γερμανία επιμένει -και απ’ ό,τι φαίνεται κερδίζει- σε ένα πλαίσιο, για τις χώρες που αντιμετωπίζουν προβλήματα και δεν μπορούν να τα ξεπεράσουν, «σκληρής επιτήρησης» και «ελεγχόμενης πτώχευσης». Εξάλλου υπάρχουν «πολλών ειδών» αναδιαρθρώσεις και το κυριότερο σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι οι προϋποθέσεις που έχουν διαμορφωθεί και οι όροι υλοποίησής τους.
Συμπέρασμα: η ΝΔ κάνει φθηνή αντιπολίτευση. Αλλο παράδειγμα, ο Προβόπουλος. Βγήκε και μίλησε για περιορισμό της δημόσιας σπατάλης και ανέφερε διάφορα παραδείγματα, από τα ΚΑΠΗ, τις εκδρομές στο εξωτερικό, την ΕΡΤ, τις επιχειρήσεις των ΟΤΑ κ.λπ.
Η ουσία της παρατήρησής του είναι σωστή, τα «παραδείγματά του» χωράνε συζήτηση και μερικά είναι και άστοχα. Ομως δεν έχει άδικο, όταν από τα χρήματα των κοινωνικών πολιτικών που ξοδεύουμε μόνο τα 2/5 πιάνουν τόπο, ενώ τα 3/5 «χάνονται στον δρόμο». Τουλάχιστον αν δεν μπορούμε να τα αυξήσουμε, να μην τα πετάμε! Συμπέρασμα: Εύκολος στόχος…
Και το τρίτο παράδειγμα, είναι ο Δημαράς. Είδε λέει τον… Σαμαρά! Δεν είμαι οπαδός του κ. Δημαρά, αλλά και αν είδε τον Σαμαρά, τι έγινε; Προκύπτει ότι λειτουργεί για… λογαριασμό του; Αστεία πράγματα. Που όμως είναι σοβαρά, γιατί δείχνουν με πόσο επιζήμιο και επιφανειακό τρόπο προσεγγίζεται ένα «φαινόμενο» της εποχής και αποκαλύπτουν αδυναμία κατανόησης του τι σημαίνει!
Συμπέρασμα: Ετσι δεν αντιμετωπίζεται…
