Archive for Σεπτεμβρίου 2008

Δεν τελειώνει με αφορισμούς η εσωστρέφεια

Posted on Σεπτεμβρίου 30, 2008. Filed under: Δημοσκοπήσεις, Διαφθορά, Καραμανλής Κώστας, Νέα Δημοκρατία, Οικονομία, Πολιτική, Σκάνδαλα | Ετικέτες: |

Όταν ο πρωθυπουργός κ. Κώστας Καραμανλής, με ύφος αρχηγικό και τόνο αυταρχικό, δήλωνε την περασμένη Παρασκευή από το βήμα της Κεντρικής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας ότι «η εσωστρέφεια τελειώνει εδώ, τελειώνει σήμερα», τι ακριβώς εννοούσε; Με αυτή του τη δήλωση και με άλλες απειλές ο κ. Καραμανλής έθετε τους 152 βουλευτές του υπό καθεστώς αυτολογοκρισίας, δηλαδή τους απαγόρευσε να μιλούν ελεύθερα σε δημόσιες εμφανίσεις τους. Θεωρεί τις δηλώσεις κριτικής της κυβέρνησης ως εκβιασμούς και «πριόνισμα», ως υπονόμευση. Και έστειλε τελεσίγραφο προς εκβιαστές και υπονομευτές, δηλαδή προς τους «αντάρτες» βουλευτές, δηλώνοντας: «Όποιος έχει άλλα σχέδια, ας με αμφισβητήσει στα ίσια. Ας ανατρέψει, ας ρίξει την κυβέρνηση».

Τι σημαίνει, όμως, εσωστρέφεια και γιατί οι λεγόμενοι «αντάρτες» βουλευτές χαρακτηρίζονται από τον αρχηγό τους εκβιαστές και υπονομευτές; Οι βουλευτές έχοντας επαφή απευθείας με την εκλογική βάση του κόμματος και γενικότερα με τον κόσμο της περιφέρειάς τους -επαφή που δεν την έχουν ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του- γίνονται αποδέκτες της λαϊκής δυσφορίας σε κυβερνητικά μέτρα, παραπόνων και αιτημάτων. Ο βουλευτής Γιάννης Μανώλης είπε ανοιχτά: «Μας φτύνουν». Σε ένα δημοκρατικά οργανωμένο κόμμα, στο οποίο λειτουργούν οι δημοκρατικές διαδικασίες, οι βουλευτές αλλά και άλλοι κομματικοί παράγοντες μεταφέρουν στα όργανα το κλίμα που υπάρχει στην κοινή γνώμη, γίνονται συζητήσεις και ζυμώσεις, ώστε να αποφασιστεί διόρθωση μέτρων, ακόμη και αλλαγή πορείας.Είναι ακόμη η Νέα Δημοκρατία -σε μικρότερο βαθμό και το ΠΑΣΟΚ- κόμμα αρχηγικό, στο οποίο δεν λειτουργούν τα όργανα για να γίνουν πολιτική ζύμωση, διάλογος και ανταλλαγή απόψεων, αλλά για να μονολογήσει ο αρχηγός και να χειροκροτηθούν οι απόψεις του, οι οποίες τελικά γίνονται δεκτές διά βοής. Συνέρχονται η Κεντρική Επιτροπή, η Κοινοβουλευτική Ομάδα, ακόμη και συνέδριο, για να δώσει μια παράσταση ο αρχηγός, να τον χειροκροτήσουν όλοι όρθιοι, να δείξει η τηλεόραση μια εικόνα ενότητας, ομοψυχίας και αποφασιστικότητας, με στόχο να τονωθεί το «ηθικό» της εκλογικής βάσης του κόμματος και να πεισθεί ότι όλα πάνε καλά και θα πάνε καλύτερα, γι’ αυτό και θα πρέπει να βροντοφωνάξει: «Είσαι και θα είσαι ο πρωθυπουργός».

Όταν, όμως, οι παραστάσεις δεν πείθουν, διότι η πραγματικότητα που ζουν καθημερινά οι πολίτες είναι εντελώς διαφορετική, τότε δίνεται τροφή στη λεγόμενη εσωστρέφεια. Οι βουλευτές και οι άλλοι κομματικοί αξιωματούχοι δεν τα λένε μέσα στα όργανα για να μη δυσαρεστήσουν τον αρχηγό, οπότε και θα χάσουν κάθε ελπίδα να καθήσουν σε υπουργική καρέκλα. Αυτοί που λένε ανοιχτά τη γνώμη τους, ακόμη και μόνο μέσα στα όργανα, το όνομά τους δεν περιλαμβάνεται στη λίστα των υπουργήσιμων και ας λέει ο κ. Καραμανλής: «Ακούω πάντα τις απόψεις συναδέλφων στελεχών που γίνονται μέσα σε θεσμοθετημένα όργανα, αυτό είναι το χρέος μου και η αντίληψη που έχω». Αν άκουγε ο πρωθυπουργός τις απόψεις στελεχών και αν διάβαζε εφημερίδες και μετρούσε τις λαϊκές αντιδράσεις, τότε θα είχε προλάβει τη ραγδαία φθορά της κυβέρνησής του και την πτώση της δημοτικότητάς του.

Οι αρχηγοί δηλώνουν με έπαρση ότι αφουγκράζονται τον λαό, αλλά ακούν μόνο τους επαίνους και τα ευχάριστα που τους λέει η αυλή τους. Σήμερα, δυστυχώς, κλείνουν τα αυτιά τους στα μηνύματα της κοινής γνώμης, ερμηνεύουν όπως τους βολεύει τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων και δεν διαβάζουν ούτε εφημερίδες. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος ξυπνούσε κάθε μέρα στις 6 το πρωί. Τηλεφωνούσε στον ιδιαίτερο γραμματέα του, που είχε διαβάσει τις εφημερίδες, και τον ρωτούσε: «Μας βρίζουν;». Αν η απάντηση ήταν «μας βρίζουν», ο Βενιζέλος έμενε για μία ακόμη ώρα αναπαυόμενος στο κρεβάτι. Αν η απάντηση ήταν «δεν μας βρίζουν», τότε πεταγόταν από το κρεβάτι και έσπευδε στο πρωθυπουργικό γραφείο, διότι αυτή η στάση των εφημερίδων έδειχνε κυβερνητική αδράνεια. Γι’ αυτό και ο Ελευθέριος Βενιζέλος άφησε τεράστιο έργο πίσω του.

Σήμερα ούτε οι υπουργοί διαβάζουν εφημερίδες, ούτε καν τις φιλικές προς την παράταξή τους. Άλλοτε, όχι μόνο διάβαζαν, αλλά και απαντούσαν σε δημοσιεύματα, είτε απευθείας οι ίδιοι είτε μέσω του Γραφείου Τύπου του υπουργείου τους. Σήμερα δεν απαντούν. Μόνον όταν προκαλούνται πολύ σπεύδουν να καταθέσουν αγωγές. Ο θεσμός του κυβερνητικού εκπροσώπου καθιερώθηκε για να απαντά η κυβέρνηση σε ερωτήματα της κοινής γνώμης. Η συνήθης απάντηση του εκπροσώπου ή του αναπληρωτή του σε κρίσιμα ερωτήματα είναι: «Δεν σχολιάζω». Ο υπουργός Επικρατείας και κυβερνητικός εκπρόσωπος είναι ουσιαστικά υπουργός Προπαγάνδας της εκάστοτε κυβέρνησης. Σ’ αυτόν πέφτει το βάρος να «επικοινωνεί», δηλαδή να παρουσιάζει θετικά όλα τα κυβερνητικά έργα.

Φταίει η επικοινωνία, φταίει η εσωστρέφεια, φταίνε οι «εκβιαστές» και «υπονομευτές» βουλευτές «αντάρτες» για την κακή εικόνα της κυβέρνησης, που καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις; Κατά την πρωθυπουργική παράσταση, που χειροκροτήθηκε, όλα αυτά φταίνε και όχι η αλαζονική νεοφιλελεύθερη πολιτική της κυβέρνησης. Αν σταματήσει η εσωστρέφεια θα αλλάξει η εικόνα της κυβέρνησης; Αν πάψουν να μιλούν οι «αντάρτες» βουλευτές θα ξεκαθαριστούν τα σκάνδαλα, θα αυξηθούν τα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα, θα ανακουφιστούν τα νοικοκυριά, θα πέσουν οι τιμές στην αγορά, θα συμπεριφέρονται με «σεμνότητα και ταπεινότητα» υπουργοί και στελέχη, θα αποκατασταθεί φορολογική δικαιοσύνη;

Αναπάντητα άφησε αυτά τα ερωτήματα ο πρωθυπουργός στην παράσταση που έδωσε την περασμένη Παρασκευή. Ήταν μια παράσταση που απευθυνόταν στην κομματική στελέχωση για να ζητηθεί με αυστηρότητα και απειλές κομματική πειθαρχία. Δεν απευθυνόταν στην κομματική βάση, ούτε σε όσους ψήφισαν τη Νέα Δημοκρατία στις τελευταίες εκλογές, οι οποίοι άλλα άκουσαν προεκλογικά από τον πρωθυπουργό και άλλα βρίσκουν καθημερινά μπροστά τους.

Αυτά συμβαίνουν με τα αρχηγικά κόμματα, όπου αποφασίζει ο αρχηγός μαζί με την αυλή του, δηλαδή με μια στενή ηγετική ομάδα, η οποία διαμορφώνει πολιτική, την αποτυπώνει σε μέτρα και νομοσχέδια, τα οποία χωρίς συζήτηση καλούνται να ψηφίσουν οι βουλευτές, υπακούοντας στην κομματική πειθαρχία, που τίθεται πάνω από τη συνείδησή τους και τη συνταγματική επιταγή. Η κομματική πειθαρχία και η αρχηγική παντοδυναμία αχρηστεύουν τα θεσμοθετημένα κομματικά όργανα. Απόδειξη και η δια βοής απόρριψη της πρότασης του κ. Πέτρου Τατούλη να συγκληθεί έκτακτο συνέδριο της Ν.Δ. για να συζητηθεί η κρίση. Δηλαδή ούτε στα όργανα δίνεται η δυνατότητα στους «αντάρτες» να ασκήσουν κριτική, να εκφράσουν ελεύθερα τη γνώμη τους.

Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Καπιταλιστική κρίση

Posted on Σεπτεμβρίου 30, 2008. Filed under: Οικονομία | Ετικέτες: , |

ΑΠΟΨΕΙΣ. ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 30/09/2008

ΣΗΜΑΝΕ και στην Ευρώπη συναγερμός, για τη σωτηρία του χρηματοπιστωτικού συστήματος από την κατάρρευση, με κρατικοποιήσεις τραπεζών και παρεμβάσεις στήριξης με κρατική βοήθεια. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκτιμώντας το μέγεθος της κρίσης, η οποία πέρασε τον Ατλαντικό και ήρθε στην Ευρώπη, ανέχεται την κρατική παρέμβαση, παραμερίζοντας το ζήτημα του ανταγωνισμού, που πρόβαλλε σε άλλες περιπτώσεις.

ΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ της κρίσης φάνηκε από τη ραγδαία πτώση των χρηματιστηρίων και την εσπευσμένη κρατικοποίηση από την Ολλανδία, το Βέλγιο και το Λουξεμβούργο του τραπεζικού κολοσσού Fortis, τη σωτηρία με κρατική ενίσχυση 35 δισ. ευρώ της δεύτερης μεγαλύτερης γερμανικής δανειστικής τράπεζας, την αγορά από το ισλανδικό κράτος του 75% της τρίτης μεγαλύτερης τράπεζας της χώρας, τη βουτιά κατά 33% του γαλλο-βελγικού ασφαλιστικού ομίλου Dexia, που χαροπαλεύει.

ΕΠΙΔΕΙΝΩΝΕΤΑΙ, στο μεταξύ, η κρίση μετά τη χθεσινή απόρριψη από την αμερικανική Βουλή των Αντιπροσώπων του σχεδίου Πόλσον, που προέβλεπε τη διάθεση από το κράτος 700 δισ. δολαρίων για τη σωτηρία των αμερικανικών τραπεζών. Ο πρόεδρος Τζορτζ Μπους έκανε έκκληση να εγκριθεί το σχέδιο Πόλσον, υποστηρίζοντας, ότι πρόκειται για ένα «τολμηρό νομοσχέδιο, που θα βοηθήσει ώστε η κρίση στο χρηματοπιστωτικό μας σύστημα να μην επεκταθεί σε όλη την οικονομία μας».

ΤΙΘΕΤΑΙ, όμως, το πολύ απλό, αλλά καίριο ερώτημα: Σε ποιες πλάτες θα φορτωθούν τα εκατοντάδες δισ. των κρατικών ενισχύσεων και των εξαγορών, για να σωθούν από την κατάρρευση ιδιωτικοί χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί, οι οποίοι έπαιζαν ανεξέλεγκτα το παιχνίδι της κερδοσκοπίας, παρασύροντας και απλούς επενδυτές; Το κόστος σωτηρίας με κρατική παρέμβαση θα πέσει στις πλάτες των φορολογουμένων, όπως και στους μικροεπενδυτές, που χάνουν πολλά από τις οικονομίες μιας ζωής με την κατρακύλα στα Χρηματιστήρια.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ του αιώνα -όπως έχει χαρακτηριστεί- δεν ευθύνονται μόνον οι άρχοντες διαχειριστές του χρηματοπιστωτικού συστήματος, αλλά και οι κυβερνήσεις, που στο όνομα του καπιταλισμού και της παγκοσμιοποίησης, τούς άφησαν να κινούνται ελεύθερα, χωρίς κανέναν ουσιαστικό έλεγχο. Είναι κοινό μυστικό, ότι τραπεζίτες και οικονομικοί παράγοντες έχουν το πάνω χέρι στην εξουσία, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα τους πολιτικούς, στους οποίους υπαγορεύουν έως και πολιτικές αποφάσεις.

ΚΑΙΡΙΑ και ουσιαστική είναι η παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Συνδικάτων, με την οποία υπογραμμίζει ότι «το κυρίαρχο μοντέλο του οικονομικού καπιταλισμού βρίσκεται υπό κατάρρευση» και η κρίση πρέπει «να προκαλέσει μια πλήρη αλλαγή στον τρόπο λειτουργίας του χρηματοπιστωτικού κόσμου». Και καταλήγει επικρίνοντας την εύκολη λύση, να χρησιμοποιούνται τα χρήματα των φορολογουμένων για τη σωτηρία του συστήματος. Αυτή είναι η αλήθεια. Οι φορολογούμενοι, τα συνήθη θύματα, θα πληρώσουν και αυτό το μάρμαρο.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Μπορεί να αλλάξει; [Ο Καραμανλής…]

Posted on Σεπτεμβρίου 30, 2008. Filed under: Δημοσκοπήσεις, Διαφθορά, Καραμανλής Κώστας, Νέα Δημοκρατία, Οικονομία, ΠΑΣΟΚ, Παπανδρέου Γιώργος, Πολιτική, Σκάνδαλα | Ετικέτες: |

ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΙΚΑ. Γιάννης Πρετεντέρης, ΤΟ ΒΗΜΑ, Τρίτη, 30 Σεπτεμβρίου 2008

Τώρα που καταλάγιασαν τα πράγματα και με τη βοήθεια των πρώτων δημοσκοπήσεων μετά την παρέμβασηΚαραμανλή στην ΚΕ της ΝΔ, μπορούμε να δούμε πιο ψύχραιμα την κατάσταση.

Συμπέρασμα πρώτο. Ο Καραμανλής υπέστη προσωπικά μεγάλο πλήγμα από το ναυάγιο της ΔΕΘ. Για πρώτη φορά από το 2004 αμφισβητείται η εικόνα του πανίσχυρου πολιτικού και φαίνεται να έχει απολέσει τα ευρύτερα ερείσματα που τόσα χρόνια έχει οικοδομήσει στην κοινωνία.

Συμπέρασμα δεύτερο. Η βλάβη, προς το παρόν, δεν μοιάζει να είναι ανήκεστος. Το γεγονός ότι οι φωνές που έβαλε στην ΚΕ ήταν αρκετές για να μαζέψει λίγο το μαγαζί και να σουλουπώσει την εικόνα του αποδεικνύουν ότι διαθέτει ακόμη αντοχές εντός και εκτός ΝΔ.

Συμπέρασμα τρίτο. Η ανόρθωση του ΠαΣοΚ αποδίδεται ως τώρα πολύ περισσότερο στα λάθη του Καραμανλή και της κυβέρνησης παρά στη δική του απόδοση.

Συμπέρασμα τέταρτο. Η γενική εικόνα παραμένει εξαιρετικά συγκεχυμένη και μόνο ένας προφήτης θα μπορούσε να διαγνώσει ποιος θα πάρει τελικά το πάνω χέρι. Το μόνο βέβαιο, δηλαδή, από όλη αυτή τη φασαρία είναι ότι η πολιτική ζωή απέκτησε μιαν αιφνίδια ρευστότητα και ότι οι βεβαιότητες του πρόσφατου παρελθόντος θα πρέπει να σταλούν στο «χρονοντούλαπο της Ιστορίας».

Από μια άποψη, ευτυχώς! Ηταν κατάντια για τον τόπο να πορεύεται ανεμπόδιστη μια κακή κυβέρνηση, με μοναδικό επιχείρημα ότι έχει απέναντί της μια αδύναμη αντιπολίτευση. Και ήταν θλιβερό να χειροκροτείται ένας κακός Πρωθυπουργός μόνο και μόνο επειδή απέναντί του έχει έναν υποδεέστερο αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ήταν επιτέλους καιρός να πάψει αυτή η προς τα κάτω συμπίεση του πολιτικού ανταγωνισμού και να διαγκωνιστούν όλοι όχι για το λιγότερο κακό αλλά για το καλύτερο.

Βεβαίως ο Πρωθυπουργός και η παράταξή του δείχνουν να έχουν αντοχές. Αλλά η εποχή της απόλυτης αυτοδυναμίας τελείωσε. Και για τον Πρωθυπουργό αλλά (κυρίως) και για μερικούς από τους ισχυρότερους υπουργούς του. Η διακυβέρνηση της ΝΔ αμφισβητείται πλέον ανοιχτά, οι πολίτες βλέπουν όσα εμείς βλέπαμε τόσα χρόνια και είναι προφανές ότι αυτήν τη στιγμή βρίσκεται μπροστά σε ένα πιεστικό δίλημμα: ή θα αλλάξει ή θα πέσει.

Μπορεί να αλλάξει; Οπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, ο Καραμανλής κέρδισε χρόνο. Το ζήτημα είναι αν ξέρει να τον εκμεταλλευθεί. Αν μπορεί, δηλαδή, να κυβερνήσει διαφορετικά και με διαφορετικούς. Προφανώς, δεν διαθέτω την απάντηση. Αλλά θα εκπλαγώ πολύ αν το καταφέρει.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Διδάγματα από τη Σουηδία για την αντιμετώπιση της κρίσης

Posted on Σεπτεμβρίου 30, 2008. Filed under: Ευρώπη, ΗΠΑ, Οικονομία, Πολιτική | Ετικέτες: , |

ΓΝΩΜΗ. Carl Bild,The New York Times, Το Βήμα, Τρίτη, 30 Σεπτεμβρίου 2008

Φωτογραφία

Αντικριστές στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης παρακολουθούν την πορεία του Γενικού Δείκτη στη χθεσινή συνεδρίαση. ΕΡΑ/JUSΤΙΝ LΑΝΕ

Αποτελεί οπωσδήποτε ξεχωριστή εμπειρία να επισκέπτεται κανείς τα Ηνωμένα Εθνη κατά τη διάρκεια αυτών των ιστορικών ημερών που διανύει η παγκόσμια οικονομία. Παρ΄ όλο που θα φανταζόταν κανείς ότι το αντικείμενο των συζητήσεων θα ήταν η παγκόσμια πολιτική κατάσταση, δεν θα πρέπει να εκπλήσσει κανέναν το γεγονός ότι το κλίμα μέσα στο τεράστιο κτίριο του ΟΗΕ επηρεάζεται και από την ένταση που προκαλεί η διαδικασία που αφορά τόσο την Ουάσιγκτον όσο και τη Γουόλ Στριτ.

Έχοντας διατελέσει πρωθυπουργός της Σουηδίας στις αρχές της δεκαετίας του ΄90, όταν η χώρα διερχόταν μια παρόμοια κρίση, μπορώ πολύ εύκολα να φανταστώ τις ισχυρές πιέσεις που δέχεται ο οποιοσδήποτε καλείται να εμπλακεί στην ανάπτυξη ενός σχεδίου διάσωσης. Μια τέτοιας κλίμακας κατάρρευση του χρηματοοικονομικού συστήματος, όπως αυτή που αντιμετωπίζουμε σήμερα, αποτελεί κίνδυνο όχι μόνο για τις ΗΠΑ αλλά και για το σύνολο της παγκόσμιας οικονομίας.

Ωστόσο η εμπειρία μου στις διαπραγματεύσεις εν μέσω ακόμη δυσκολότερων καταστάσεων- αν και αυτές αφορούσαν μια κατά πολύ μικρότερη οικονομία- μου λέει ότι μπορείς να βρεις τα κατάλληλα εργαλεία αν θες να σταθεροποιήσεις την κατάσταση και να επανακτήσεις την εμπιστοσύνη των αγορών.

Μεταξύ του 1990 και του 1993 το ΑΕΠ της Σουηδίας κατρακύλησε κατά 6%, η συνολική ανεργία ανήλθε από το 3% στο 12%, ενώ το δημόσιο χρέος έφθασε στο 12% του ΑΕΠ. Η πτώση αυτή οδήγησε σε μαζικές πτωχεύσεις τις τράπεζες και σε κατάρρευση των ενεργητικών τους. Οι απώλειες από τα μη αποπληρωμένα δάνεια του τραπεζικού τομέα εκτοξεύθηκαν κατακόρυφα, με αποτέλεσμα οι τράπεζες να προβλέπουν απώλειες αντίστοιχες με το 12% του ΑΕΠ. Στα τέλη του 1992 η κατάσταση είχε σχεδόν τεθεί εκτός ελέγχου. Οι πέντε από τις επτά μεγαλύτερες τράπεζες της Σουηδίας, που κάλυπταν το 90% της αγοράς, βρέθηκαν μπροστά σε μια de facto χρεοκοπία, με αποτέλεσμα όλα τα προηγούμενα μέτρα που είχαν ληφθεί να εμφανίζονται ανεπαρκή. Τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια είχαν υπερβεί κατά πολύ τη συνολική επάρκεια κεφαλαίων του τραπεζικού τομέα. Ηταν προφανές ότι απαιτούνταν ακόμη περισσότερο αποφασιστικές κινήσεις. Η κυβέρνηση τότε, υποστηριζόμενη από την αντιπολίτευση, προκειμένου να δημιουργήσει μια στέρεα βάση για τη λήψη ευρύτερων μέτρων, εξέδωσε τραπεζική εγγύηση με την οποία προσέφερε επιπλέον προστασία από πιθανές απώλειες σε όλους τους πιστωτές εκτός από τους μετόχους. Το νομοθετικό κείμενο που υιοθέτησε το Κοινοβούλιο δεν προέβλεπε κάποιο συγκεκριμένο ποσό κάλυψης και έτσι η κυβέρνηση είχε την ευχέρεια να δράσει προστατευτικά για το σύνολο των οικονομικών παραγόντων.

Θεσμοθετήθηκε μια ξεχωριστή Αρχή με σκοπό να διαχειρίζεται την τραπεζική εγγύηση και τις τράπεζες που αντιμετώπιζαν πρόβλημα φερεγγυότητας. Η Κεντρική Τράπεζα παρείχε ρευστότητα αλλά δεν είχε άμεση ανάμειξη στη διαχείριση των προβληματικών τραπεζών και δανείων. Τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια αποπληρώθηκαν σε ρεαλιστικές τιμές και αποσύρθηκαν από μια εταιρεία ειδικού σκοπού, τη Securum, που απέβλεπε στη συγκέντρωση όσο το δυνατόν περισσότερου χρήματος στο Δημόσιο Ταμείο μετά τη σταθεροποίηση της αγοράς ακινήτων.

Οι άμεσες δημόσιες δαπάνες αντιστοιχούσαν, τότε, στο 4% του ΑΕΠ, ποσό που θα μπορούσε μελλοντικά να καλυφθεί. Αν μάλιστα προστεθούν τα έσοδα που προήλθαν από τη μετέπειτα ιδιωτικοποίηση των πρόσκαιρα κρατικοποιημένων τραπεζών, τότε μπορούμε να πούμε ότι οι φορολογούμενοι είχαν τελικά- ένα μικρό- όφελος. Παράλληλα με τα άμεσα μέτρα που λάβαμε προκειμένου να εκμηδενιστούν οι συνέπειες από την «οικονομική ασφυξία», αναλάβαμε δράση για τη σταθεροποίηση της κατάστασης σε μακροοικονομικό επίπεδο.

Θα μπορούσαμε ασφαλώς να πάρουμε πολλά μαθήματα από το χρηματοοικονομικό «τσουνάμι» που έπληξε τη Σουηδία. Το πρώτο είναι ότι η μακροοικονομική διαχείριση κοστίζει. Η κυβέρνησή μου αντιμετώπισε ένα πολύ σοβαρό πλήγμα εξαιτίας τής επί δύο δεκαετίες κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος και της κακοδιαχείρισης του πληθωρισμού. Οταν εκλεγήκαμε, στα τέλη του 1991, η οικονομία της Σουηδίας αντιμετώπιζε πολύ σοβαρά δομικά προβλήματα. Καλούμασταν να σώσουμε μια κατάσταση που έφθανε στο απροχώρητο.

Το δεύτερο μάθημα που πήραμε είναι η εξαιρετική σημασία της διατήρησης της ρευστότητας του πιστωτικού συστήματος. Κάτι τέτοιο είναι αναγκαίο να γίνεται προκειμένου ν΄ αποφευχθεί η κατάρρευση του χρηματοοικονομικού συστήματος και να περιοριστούν οι συνέπειες στην πραγματική οικονομία.

Το τρίτο μάθημα ήταν η αναγκαιότητα άμεσης απόκρισης και διαφάνειας όταν πρόκειται να επιλυθούν προβλήματα του τραπεζικού τομέα. Η παροχή βοήθειας ενέχει πάντοτε τον κίνδυνο της οικονομικής ζημιάς. Ο καλύτερος τρόπος για να τον αποφύγεις είναι ασφαλώς να θέσεις τους κατάλληλους όρους στην εκ νέου εξαγορά των χρεοκοπημένων τραπεζών, έτσι ώστε οι μέτοχοι, που συχνά συμμετέχουν στη διοίκησή τους, να υποχρεώνονται να πληρώσουν για τα λάθη τους.

Το τέταρτο μάθημα ήταν ότι η οικονομική πολιτική, στο πλαίσιο μιας μικρής οικονομίας, πρέπει να βρίσκει το λεπτό σημείο ισορροπίας μεταξύ της ενθάρρυνσης των επενδύσεων και της κατάχρησής τους, ενώ παράλληλα θα πρέπει να θέτει έναν αξιόπιστο στόχο για τον πληθωρισμό. Αν αποδυναμώνεται το νόμισμα και τα επιτόκια ανεβαίνουν, τότε δεν μπορείς να φθάσεις στα απαραίτητα επίπεδα ανάπτυξης και κινδυνεύεις να βρεθείς αντιμέτωπος με το φάσμα του στασιμοπληθωρισμού. Δεν θα αποτολμήσω άμεσες συγκρίσεις μεταξύ τής τότε συγκυρίας στη Σουηδία και της σημερινής στην Αμερική. Οι ΗΠΑ αποτελούν τη μεγαλύτερη οικονομία παγκοσμίως και οι βάσεις της οικονομίας τους παραμένουν πολύ σταθερές. Εκείνη την εποχή η Σουηδία παρουσίαζε μια αργή οικονομική ανάπτυξη με σοβαρά δομικά προβλήματα.

Είναι προφανές ότι και στις δύο περιπτώσεις ένα σχέδιο διάσωσης δεν θα ήταν εφικτό χωρίς τη διακομματική συγκατάθεση, η οποία είναι απαραίτητη για την ανάκτηση της εμπιστοσύνης στις αγορές. Στη Σουηδία το καταφέραμε αυτό. Η συναίνεση εξακολούθησε να υφίσταται καθ΄ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας ανασυγκρότησης του τραπεζικού συστήματος. Ποτέ δεν ακούστηκαν φωνές που ζητούσαν να επανέλθουμε σε απόλυτα ελεγχόμενες αγορές ή σε έναν μόνιμο κρατικό παρεμβατισμό στον χρηματοοικονομικό τομέα. Αντιθέτως, χάρη σε μια καλά οργανωμένη ανασυγκρότηση κατέστη δυνατόν να διατηρηθούν τα πλεονεκτήματα της πολιτικής που εφαρμόστηκε τη δεκαετία του ΄80, τότε που ιδιωτικοποιήθηκαν οι τράπεζες.

Είναι απολύτως ακατανόητο να εγείρονται αντιρρήσεις εν όψει των σκληρότερων μέτρων που προτίθεται να λάβει η κυβέρνηση των ΗΠΑ. Η δική μου εμπειρία μού επιτρέπει να εκτιμώ ότι υπάρχουν σημαντικές πιθανότητες εξόδου από την κρίση αν το πολιτικό σύστημα αποφασίσει να αναλάβει δράση.

Ο κ. Καρλ Μπιλντ είναι υπουργός Εξωτερικών της Σουηδίας.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η κρίση πλησιάζει και στα μέρη μας!

Posted on Σεπτεμβρίου 30, 2008. Filed under: Καραμανλής Κώστας, Νέα Δημοκρατία, Πολιτική, Σκάνδαλα | Ετικέτες: |

ΓΝΩΜΗ. Ριχάρδος Σωμερίτης, ΤΟ ΒΗΜΑ, Τρίτη, 30 Σεπτεμβρίου 2008

Η χρηματοπιστωτική κρίση αποβιβάστηκε πια και στην Ευρώπη. Πέρασε τον Ατλαντικό και απειλεί το Βέλγιο, την Ολλανδία, την Ισπανία. Ηδη, από πολλές ημέρες, την (εκτός ευρώ) Βρετανία. Και από πολλές εβδομάδες, για διαφορετικούς λόγους, όπως ο πόλεμος στη Γεωργία, τη Ρωσία. Αύριο-μεθαύριο μπορεί να φτάσει και ως τα μέρη μας. Θα μας είχε ήδη τινάξει στον αέρα χωρίς το ευρώ. Αλλά αυτό δεν αρκεί για να μην υπάρχει σοβαρή ανησυχία για αύριο: πόσο ισχυρό και προσεκτικό είναι το ελληνικό τραπεζικό σύστημα; Και με ποια μέτρα η κυβέρνηση θωρακίζει τη χώρα; Ασφαλώς, το αγωνιώδες μάζεμα φόρων κάθε λογής για να κλείνουν οι δημοσιονομικές τρύπες δεν αρκεί. Ισως μάλιστα να μεγαλώνει τους κινδύνους, καθιστώντας ακόμα πιο ευάλωτους τους μικρούς και τους μεσαίους, όσους δηλαδή ζουν και στεγάζονται με δάνεια, αφαιρώντας πολύ από το εισόδημά τους.

Να υποθέσουμε ότι ένας αμήχανος Πρωθυπουργός και μια υπό εσωτερική διάλυση κυβέρνηση, που πνίγονται επιπλέον μέσα στα σκάνδαλα, προσπαθούν να μας διασκεδάσουν με το κακό θέατρο των «ανταρτών» και των αρχηγικών παλικαρισμών γιατί δεν μπορούν κάτι το σοβαρό;

Το ερώτημα δεν είναι αυθαίρετο. Μια κυβέρνηση που θα έδινε πραγματικές μάχες κατά της διαφθοράς και, ταυτόχρονα, για να σωθούν τα εισοδήματα των πολιτών και το κομπόδεμα όσων έχουν κάτι, δεν θα κινδύνευε από κανέναν Τατούλη. Η μετατροπή της μικροπολιτικής σε μικροεκβιασμό δεν θα προσλάμβανε τις σημερινές διαστάσεις αν ο Πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του κυβερνούσαν.

Ο Πρωθυπουργός δεν περιέλαβε κάτι το καινούργιο στο «μήνυμά» του της περασμένης Παρασκευής προς τους δήθεν «αντάρτες»: τα ίδια λέει από μήνες. Χωρίς αποτέλεσμα.

Απλά γιατί δεν μπορεί να απαλλαγεί από τους αντάρτες, που θα αβγατίσουν αν γίνει ανασχηματισμός και γι΄ αυτό διστάζει να απαλλαγεί από τους κκ. Ρουσόπουλο και Βουλγαράκη: θα χάσει την πλειοψηφία και θα έχουμε νέες εκλογές. Με τις σημερινές δημοσκοπήσεις;

Ως τώρα, η κυβέρνηση, το σημειώσαμε ήδη, δεν μας έχει πει, έστω και σε γενικές γραμμές, με ποια συγκεκριμένα μέτρα θα προσπαθούσε να προστατεύσει τη χώρα, μέσα στην Ευρωπαϊκή Ενωση, από την πιθανή κρίση. Είτε για να μη φτάσει ως εδώ. Είτε για να περιοριστούν οι συνέπειές της. Για την ακρίβεια δεν μας είπε τίποτε το συγκεκριμένο. Το δείγμα της κυβερνητικής αποτελεσματικότητας που μας πρόσφερε η διαχείριση της πρόσφατης απεργίας των τελωνειακών και η ασύστολη κερδοσκοπία που τη συνόδευσε αιτιολογεί κάθε ανησυχία.

Κάτι το συγκεκριμένο για την αντιμετώπιση της κρίσης δεν μας το είπε ούτε το ΠαΣοΚ, που πάντως δημοσκοπικά πάει καλύτερα. Αλλά με αυτά θα πάμε στις εκλογές που μερικοί λένε ότι επιθυμούν και μάλιστα σε ώρες που ο κόσμος καίγεται; Βέβαια η κυβερνητική παράταξη δεν δίστασε το 2007 να προκηρύξει εκλογές ενώ καίγονταν τα δάση. Αλλά τώρα η πυρκαγιά έχει άλλη, διεθνή διάσταση. Πάντως, αν είναι να γίνουν εκλογές, ας οργανωθούν αμέσως. Μπας και προλάβουμε συλλογικά κάτι!

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Τι να σου κάνει μόνο μία σφαίρα;

Posted on Σεπτεμβρίου 30, 2008. Filed under: Καραμανλής Κώστας, Νέα Δημοκρατία, Πολιτική, Σκάνδαλα | Ετικέτες: , , |

ΓΝΩΜΗ. Βασίλης Χιώτης, ΤΟ ΒΗΜΑ, Τρίτη, 30 Σεπτεμβρίου 2008

Στους «Πειρατές της Καραϊβικής» ο πρωταγωνιστής λέει κάποια στιγμή στον αντίπαλό του: «Μη με αναγκάσεις να σε πυροβολήσω. Εχω μόνο μία σφαίρα στο όπλο μου και δεν γράφει το όνομά σου»!

Η σκηνή ταιριάζει απόλυτα στον κ. Κ. Καραμανλή και στους «αντάρτες» βουλευτές του- σε όλους πλην του κ. Π. Τατούλη.

Πρώτος έπαιξε τον ρόλο ο κ. Αθ. Γιαννόπουλος , και τον έπαιξε με επιτυχία. Ο κ. Καραμανλής δεν τράβηξε τη σκανδάλη, αφού είναι σε όλους γνωστό ότι η μοναδική του σφαίρα γράφει το όνομα του Τατούλη.

Δυστυχώς για τον κ. Καραμανλή, το μυστικό αυτό το γνωρίζουν πλέον όλοι στη ΝΔ και αρχίζουν να κάνουν πλάκα στον πρωταγωνιστή της ταινίας, ή μάλλον καλύτερα του σίριαλ!

Ο κ. Τατούλης γνωρίζοντας ότι το όπλο του κ. Καραμανλή εξακολουθεί να τον σημαδεύει, έχει γίνει πολύ προσεκτικός και δεν τραβάει το δικό του για ψύλλου πήδημα. Δεν χρειάζεται να έχει master στην Επικοινωνία- εδώ δεν έχουν άλλοι κι άλλοι που παριστάνουν τους ειδικούς- για να αντιληφθεί ότι ολόκληρο το Μέγαρο Μαξίμου καραδοκεί για να τον θέσει εκτός Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Με την ομιλία του την Παρασκευή στην Κεντρική Επιτροπή ο κ. Τατούλης έδειξε ότι έχει γίνει ειδικός στον «ανταρτοπόλεμο» και δεν χαραμίζει πια βόλια απλώς για να κάνει εντύπωση ούτε πυροβολεί μόνο για να ακουστεί ο κρότος. Αντιθέτως, υπάρχουν πολλοί στη ΝΔ που πυροβολούν ασκόπως και που, αν συνεχίσουν να συμπεριφέρονται απερίσκεπτα, είναι βέβαιο ότι κάποιος θα την πληρώσει.

Εδώ βρίσκεται και ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τον κ. Καραμανλή. Εχει δεσμευθεί με απόλυτο τρόπο απέναντι στα στελέχη του ότι δεν θα χαριστεί σε κανέναν που θα βάλει κατά της παράταξής του ή που θα χρησιμοποιήσει ανοίκειες εκφράσεις κατά της κυβέρνησης. Αν όμως χρησιμοποιήσει τη μοναδική σφαίρα που έχει εναντίον άλλου βουλευτή, τότε είναι βέβαιο ότι ο κ. Τατούλης θα πάψει πια να είναι προσεκτικός, αφού δεν θα διατρέχει κανέναν κίνδυνο. Από την ώρα που ο κ. Καραμανλής θα τραβήξει τη σκανδάλη και η σφαίρα δεν θα έχει πετύχει τον Τατούλη, αυτόματα θα μεταβληθεί από πιστολέρο σε όμηρο, και μάλιστα χωρίς να μπορεί να τον απελευθερώσει κανένας. Για τον ίδιο λόγο ο Πρωθυπουργός αποκλείει και κάθε πιθανότητα συνεργασίας με τον κ. Γ.Καρατζαφέρη . Επειδή γνωρίζει ότι αν υπάρχει μια πιθανότητα να αποφύγει την ομηρεία από τον Τατούλη, δεν υπάρχει καμία να ξεφύγει από την ομηρεία Καρατζαφέρη, ο οποίος από τώρα προσπαθεί να του υποδείξει ποιον υπουργό θα διώξει και ποιον θα κρατήσει.

Για τους αφελείς, η συνεργασία με τον κ. Καρατζαφέρη είναι μια λύση. Εκεί που η ΝΔ έχει 152 βουλευτές, δανείζεται και δέκα από τον ΛΑΟΣ για να μπορεί ο κ. Καραμανλής να διαγράφει απλόχερα όσους «αντάρτες» κινηθούν εναντίον του. Για τους πιο πονηρεμένους, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι αφού ο Πρωθυπουργός διαγράψει τους δύο πρώτους «αντάρτες», στη συνέχεια ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ θα απαιτήσει συγκυβέρνηση για να μην ανατρέψει ο ίδιος τον κ. Καραμανλή.

Με λίγα λόγια, δεν μπορείς να κερδίσεις πόλεμο χωρίς σφαίρες. Αν πρόκειται να είσαι πρωθυπουργός με πιστόλι, καλό είναι να έχεις γεμάτο το εξάσφαιρο. Αν υπάρχει μόνο μία σφαίρα στη θαλάμη, χρησιμεύει μόνο για ρώσικη ρουλέτα.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ο «βαθμός ροκανίσματος»

Posted on Σεπτεμβρίου 30, 2008. Filed under: Δημοσκοπήσεις, Διαφθορά, Καραμανλής Κώστας, Νέα Δημοκρατία, Οικονομία, Σκάνδαλα | Ετικέτες: |


AΠOΓPAΦEΣ. Tου Πασχου Μανδραβελη, Η Καθημερινή, Tρίτη, 30 Σεπτεμβρίου 2008

Το «ροκάνισμα της κυβέρνησης» είναι μεγάλη κουβέντα. Και εξαιρετικά ασαφής. Αν για παράδειγμα, ο κ. Πέτρος Τατούλης «ροκανίζει» την κυβέρνηση επειδή ζήτησε την αποπομπή του κ. Βουλγαράκη, τότε φυσιολογικά τη «ροκάνισε» και ο κ. Θανάσης Γιαννόπουλος, που ζήτησε την παραίτηση Ρουσόπουλου. Οι τεχνικές λεπτομέρειες του χρόνου που δόθηκε η συνέντευξη και του χρόνου που εστάλη δεν αφορούν το πολιτικό ζήτημα καθ’ αυτό. Το πολιτικό ζήτημα και το μεγάλο ερώτημα είναι ο «βαθμός ροκανίσματος» της κυβέρνησης και ποιος τον ορίζει.

Είναι, για παράδειγμα, «ροκάνισμα προς θάνατον» αν ένας βουλευτής καταθέσει ερώτηση για τις καθυστερήσεις στην πληρωμή των επιδοτήσεων σε αγρότες ή ο θανατηφόρος συνδυασμός περιλαμβάνει και το όνομα «Πέτρος» στις υπογραφές; Αν κάποιος βουλευτής επαναλάβει την παλιά δήλωση του κ. Πολύζου, ότι δηλαδή «κανένα κόμμα δεν έχει αποκλειστικότητα στη διαφθορά», χρήζει (δεδομένων των νέων συνθηκών) αποπομπής από την Κοινοβουλευτική Ομάδα ή όχι;

Αν κάποιος, πάλι, όπως ο κ. Αδάμ Ρεγκούζας, αποφανθεί ότι «η υπόθεση Βατοπεδίου αποτελεί μέγα σκάνδαλο» -και με δεδομένο ότι υπουργοί της κυβέρνησης χειρίστηκαν την υπόθεση- αυτό συνιστά κολάσιμο «ροκάνισμα» της κυβέρνησης ή όχι;

Πέρα και μετά τη συνταγματική επιταγή που θέλει τους βουλευτές να έχουν «απεριόριστο δικαίωμα λόγου και ψήφου» θα δημιουργηθεί ένα τεράστιο επικοινωνιακό πρόβλημα για τη Νέα Δημοκρατία. Με δεδομένη τη ροπή προς «σασπένς» που έχουν όλα τα δελτία ειδήσεων είναι σίγουρο ότι οι ομιλούσες κεφαλές θα έχουν κάθε βράδυ τοπ «ροκανόμετρο» ανά χείρας. Θα διυλίζουν κάθε δήλωση οποιουδήποτε για να βρουν αν αυτό είναι άξιο διαγραφής. Θα το συγκρίνουν με προηγούμενες ομιλίες του κ. Τατούλη και θα αποφαίνονται αν και κατά πόσο το τάδε ουσιαστικό και το δείνα ρήμα είναι ένοχο ροκανίσματος και το μέγεθος του αμαρτήματος. Χειρότερα: η πρωτοβουλία των κινήσεων (τουλάχιστον σε αυτό το επίπεδο) θα περάσει στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Αυτά θα ζυγίζουν και θα ορίσουν τον «βαθμό ροκανίσματος» της κυβέρνησης. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι τελικά αυτά θα διαγράψουν -όποτε κι αν γίνει αυτό- κάποιο βουλευτή με τίτλους «έριξε το γάντι στον Καραμανλή», «αψήφησε τις εντολές Καραμανλή» κι άλλα ευφάνταστα που κοσμούν τις λωρίδες κάτω από τις ομιλούσες κεφαλές.

Η εσωστρέφεια σε ένα κόμμα δεν τελειώνει ούτε με εντολές ούτε με κραυγές. Τελειώνει μόνο με πολιτικές που την υπερβαίνουν. Κι απ’ αυτές έχει ανάγκη η Νέα Δημοκρατία, όχι από διαγραφές.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Αρετή και τόλμη ή έστω διορατικότητα

Posted on Σεπτεμβρίου 30, 2008. Filed under: Δημοσκοπήσεις, Διαφθορά, Καραμανλής Κώστας, Νέα Δημοκρατία, Οικονομία, Πολιτική, Σκάνδαλα | Ετικέτες: |

ANTIΛOΓOI. Tου Σταυρου Λυγερου, Η Καθημερινή, Tρίτη, 30 Σεπτεμβρίου 2008

Η ομιλία του Κώστα Καραμανλή στην Κεντρική Επιτροπή της Ν.Δ. ήταν μια τονωτική ένεση για τους ευρισκόμενους στα όρια του πανικού «γαλάζιους» αξιωματούχους. Εξ ου και το θερμό χειροκρότημά τους. Το πρόβλημα για το κυβερνών κόμμα, όμως, είναι ότι τη μάχη της εξουσίας δεν θα την κρίνει το κομματικό ακροατήριο. Θα την κρίνουν οι πολίτες. Και αυτοί δεν έμειναν ικανοποιημένοι από την πρωθυπουργική επίδειξη αποφασιστικότητας και πυγμής, όπως έδειξε και σχετική δημοσκόπηση.

Η ανάγκη του πρωθυπουργού να «μαζέψει» την παράταξή του είναι κατανοητή. Σε αυτό το επίπεδο η ομιλία του λειτούργησε, αν και είναι πολύ αμφίβολο εάν θα δώσει οριστικό τέλος στο εσωκομματικό αντάρτικο. Οι βουλευτές που ασκούν δημόσια κριτική δεν έχουν στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης. Από την άλλη πλευρά, όμως, το μίγμα πολιτικών και προσωπικών λόγων που τους ώθησε να αμφισβητήσουν συνεχίζει να καθορίζει τη στάση τους, έστω και αν η απειλή της διαγραφής τούς υποχρεώνει να είναι πιο προσεκτικοί στις δηλώσεις τους.

Στην πραγματικότητα, η εσωκομματική αμφισβήτηση είναι συνέπεια και όχι αιτία της κρίσης που μαστίζει το κυβερνών κόμμα. Εάν η Ν.Δ. διατηρούσε σταθερό προβάδισμα και εμφανιζόταν ως φαβορί και των επόμενων εκλογών, τα περιθώρια για αντάρτικο θα ήταν αμελητέα. Το πολύ πολύ θα γίνονταν κάποιες δηλώσεις, που θα απέπνεαν προσωπική πικρία και θα είχαν περιορισμένο πολιτικό αντίκτυπο. Σήμερα, η ανατροπή του συσχετισμού δυνάμεων προκαλεί κλίμα ανησυχίας και ανασφάλειας, το οποίο δημιουργεί ακροατήριο και τροφοδοτεί την αμφισβήτηση, η οποία με τη σειρά της επιτείνει την κρίση.

Παρ’ ότι ο Κώστας Καραμανλής μίλησε για αυτοκριτική, στην πράξη έκανε το αντίθετο. Εξωράισε την κατάσταση κατά τρόπο κραυγαλέο. Δεν ήταν καν πρωτότυπος. Θύμισε πολύ τους προκατόχους του, όταν είχαν εισέλθει σε φάση παρακμής. Επανέλαβε τα ίδια στερεότυπα ρητορικά σχήματα: ένα βαρετό και μονόπλευρο απολογισμό του κυβερνητικού έργου, διανθισμένο με τη θεωρία της υπονόμευσης. Η στάση του είναι αλάνθαστη ένδειξη ότι ούτε τώρα έχει συνειδητοποιήσει το κλίμα που επικρατεί στην κοινωνία.

Αναμφισβήτητα, η οικονομική πίεση που υφίστανται τα χαμηλά και τα μεσαία εισοδήματα προκαλεί ένα υπόστρωμα δυσφορίας. Είναι οι σκανδαλώδεις συμπεριφορές των κυβερνητικών αξιωματούχων και το απεχθές ύφος και ήθος της εξουσίας, που ενεργοποιεί πολιτικά αυτό το υπόστρωμα και διαφοροποιεί την εκλογική συμπεριφορά των πολιτών. Εάν ο πρωθυπουργός είχε διατηρήσει το ηθικό πλεονέκτημα που είχε το 2004 θα μπορούσε να διαχειρισθεί την λόγω οικονομίας κοινωνική δυσφορία κατά τρόπο που δεν θα οδηγούσε σε ανατροπή του συσχετισμού δυνάμεων.

Στο σημείο που έχουν φθάσει τα πράγματα, τα περιθώρια του Κώστα Καραμανλή είναι συρρικνωμένα. Μόνο εάν έκανε γενναία αυτοκριτική, εάν μιλούσε ειλικρινά και εάν απομάκρυνε τους υπουργούς που έχουν προκαλέσει βάναυσα το κοινό αίσθημα θα εξασφάλιζε μία ανανέωση της εμπιστοσύνης των πολιτών στο πρόσωπό του. Ενας τέτοιος χειρισμός προϋποθέτει αρετή και τόλμη ή τουλάχιστον πολιτική διορατικότητα…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η τατούλειος σπάθη

Posted on Σεπτεμβρίου 30, 2008. Filed under: Διαφθορά, Καραμανλής Κώστας, Κοινωνία, Νέα Δημοκρατία, Πολιτική, Σκάνδαλα | Ετικέτες: , , |

ΣXOΛIO. Του Παντελη Μπουκαλα, Η Καθημερινή, Tρίτη, 30 Σεπτεμβρίου 2008

Με τη «δαμόκλειο σπάθη» συμβαίνει ό,τι με πολλές άλλες κληρονομημένες φράσεις ή και λέξεις: τις χρησιμοποιούμε δίχως να πολυγνωρίζουμε τη γενεαλογία ή την ακριβή σημασία τους· ούτε το πώς ακριβώς προέκυψε το «ιδού η Ρόδος…», λ.χ., οφείλει να γνωρίζει ή να θυμάται κάποιος ούτε να ξέρει λεπτομερώς την ιστορία του Δαμοκλή. Ενας κόλακας ήταν ο Δαμοκλής, αυλικός του Διονυσίου, τυράννου των Συρακουσών. Βαρέθηκε κάποτε ο τύραννος να τον ακούει να υμνεί τον πλούτο των τυράννων και την ευτυχία τους. Και για να του δείξει πόσο επισφαλής είναι και ο θώκος που φαίνεται στερεότατος, τον έντυσε μια μέρα βασιλιά: τον κάθισε στον θρόνο και τον τραπέζωσε πλουσιοπάροχα. Ετρωγε κι έπινε ο κόλακας ώσπου, ενώ κατέβαζε το πέμπτο κροντήρι, είδε να κρέμεται ακριβώς από πάνω του ένα σπαθί, δεμένο με αλογότριχα στην οροφή του παλατιού. Του κόπηκε βέβαια η όρεξη και πήρε το μάθημά του: μια τρίχα χωρίζει την ασφάλεια από τον κίνδυνο, την ισχύ από την ασημαντότητα, τη μακαριότητα από τη δυστυχία.

Οι κόλακες δεν έλειψαν ποτέ και πουθενά. Οι άρχοντες όμως που έχουν (ή έστω δείχνουν ότι έχουν) γνώση των ορίων της ισχύος τους ήταν πάντοτε πολύ λιγότεροι· ηδονική η εξουσία, μπορεί να σου καρφώσει μια ψευδαίσθηση αθανασίας, να σε πείσει ότι με κάποιο θαυματουργικό τρόπο βγήκες έξω από την Ιστορία, εσαεί άτρωτος πια. Οσο για τη σπάθη, δεν είναι ανάγκη να λέγεται δαμόκλειος για να έχει κοφτερό νόημα. Και τατούλειος μπορεί να λέγεται και γιαννοπούλειος και μανώλειος, για να θυμηθούμε τρεις από τους «αντάρτες» της Ν.Δ., από τη στάση των οποίων εξαρτάται η μοίρα της κυβέρνησης (αλλά όχι και του τόπου, παρότι κάθε κυβερνών κόμμα θεωρεί αναιτίως την ύπαρξή του ταυτόσημη με την ύπαρξη της χώρας).

Υπό την απειλή να γίνουν 151 ή 150 ή… οι 152 βουλευτές του κυβερνάει (ή δεν κυβερνάει) ο κ. Καραμανλής. Για να εξισορροπήσει λοιπόν τα πράγματα, προσέφυγε στην ομοιοπαθητική μέθοδο, αγορεύοντας στην Κ.Ε. του κόμματός του: στην απειλή της επικρεμάμενης αντάρτικης σπάθης αντέταξε τη δική του απειλή, συμπυκνωμένη στη φράση «ο καθένας ας αναλάβει στα ίσα τις ευθύνες του κι ας ανατρέψει την κυβέρνηση», συμπληρώνοντας ότι «υπάρχουν όρια στην ανοχή συμπεριφορών που ζημιώνουν την παράταξη και τον τόπο» (ιδού και πάλι η αναίτια ταύτιση παράταξης και τόπου). «Υπάρχουν όρια»; Πάντως, όσον αφορά τον κ. Γιαννόπουλο, τα όρια είναι όπως και του διαστελλόμενου Σύμπαντος: εκτείνονται ακατάπαυστα. Βέβαια ο βουλευτής Φωκίδας διατείνεται ότι τα αντάρτικά του τα είπε πριν από την πρωθυπουργική ομιλία, η οποία «τον κάλυψε πλήρως», και ότι για όλα φταίει η γραμματέας του που έστειλε αργοπορημένα τη συνέντευξή του. Σαφώς. Ανέκαθεν το πρόβλημα ήταν οι γραμματείς. Και οι Φαρισαίοι.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Γιώργος: Μας πάει στα τυφλά

Posted on Σεπτεμβρίου 29, 2008. Filed under: Διαφθορά, Ελληνες, ΗΠΑ, Καραμανλής Κώστας, Κοινωνία, Νέα Δημοκρατία, Οικονομία, ΠΑΣΟΚ, Παπανδρέου Ανδρέας, Παπανδρέου Γιώργος, Πολιτική, Στίγκλιτς Τζόζεφ, Σκάνδαλα | Ετικέτες: |

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ. Του ΘΑΝΑΣΗ ΤΣΙΤΣΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 29/09/2008
Τη «μιζέρια» και την «απαισιοδοξία» που έχουν καταλάβει σήμερα τους Ελληνες ανέδειξε με μια ιδιαίτερα συναισθηματική ομιλία του ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Γ. Παπανδρέου, σε συγκέντρωση ομογενών στην Αστόρια.

Ομογενείς στην Αστόρια της Νέας Υόρκης υποδέχονται τον Γ. Παπανδρέου

Στην 45λεπτη τοποθέτησή του στο «Χιώτικο Σπίτι», ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επιχείρησε να κεντρίσει το συναίσθημα των 700 συγκεντρωμένων, ανασύροντας μνήμες από την εποχή που έδωσε αγώνες μαζί με τον πατέρα του Ανδρέα Παπανδρέου και τη Μελίνα Μερκούρη για να πέσει η χούντα. Μνήμες ότι το ΠΑΣΟΚ υπήρξε ένα κίνημα που γεννήθηκε στα χρόνια της δικτατορίας στο εξωτερικό και ότι ο ίδιος ανήκει στους Ελληνες της διασποράς και γνωρίζει πολύ καλά τι σημαίνει να βρίσκεται κανείς μακριά από την πατρίδα του.

«Μονολιθική»

Αναφερόμενος στην τρέχουσα πολιτική συγκυρία, τόνισε ότι σήμερα η ελληνική κυβέρνηση «έχει κάνει τα πάντα για να χάσουμε την αυτοπεποίθησή μας και να αισθανόμαστε απαισιοδοξία και μιζέρια». Επιπλέον, κατηγόρησε την κυβέρνηση Καραμανλή ότι «δεν έχει σχέδιο, όραμα, οδικό χάρτη για την πορεία μας, αλλά μόνο επικοινωνιακές κινήσεις εντυπωσιασμού» και μίλησε για μια μονολιθική κυβέρνηση που θέλει να ελέγχει τα πάντα.

«Δεν θέλουμε να ασχολούμαστε με τα σκάνδαλα. Δεν είναι αυτή η Ελλάδα. Γι’ αυτό και πρέπει -έχω κάνει επανειλημμένα προτάσεις στον πρωθυπουργό- να εργαστούμε από κοινού για να χτυπήσουμε τη διαφθορά, βάζοντας κανόνες για τη λειτουργία του κράτους. Αντιθέτως, βλέπουμε σήμερα ένα κράτος που δεν προστατεύει τον αδύνατο, τη δημόσια περιουσία, τους θεσμούς, τα δάση και τις παραλίες του ελληνικού λαού».

Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έκανε επίσης εκτενή αναφορά στην κατάρρευση των οικονομικών κολοσσών στις ΗΠΑ και επισήμανε ότι κάτι ανάλογο ζούμε και στην Ελλάδα, με τη νεοσυντηρητική αντίληψη της κυβέρνησης: «Ελπίζουμε σε μια δημοκρατική ανατροπή στην Ελλάδα αλλά και στην Αμερική». Παράλληλα ανέπτυξε και την πρωτοβουλία που αναλαμβάνει η Σοσιαλιστική Διεθνής, με τη δημιουργία Επιτροπής υπό τον νομπελίστα της Οικονομίας Τζόζεφ Στίγκλιτς, προκειμένου να καταρτίσει έναν οδικό χάρτη για τη διέξοδο από την κρίση.

Αναφερόμενος ειδικότερα στα εθνικά θέματα, επανέλαβε τη στήριξή του στις πρωτοβουλίες του Δ. Χριστόφια για τον νέο γύρο των συνομιλιών στο Κυπριακό, «που έχει καταφέρει με το κύρος του να αποκτήσει τον σεβασμό της διεθνούς κοινότητας». Σε ό,τι αφορά το Σκοπιανό, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έκανε λόγο για «δυσάρεστα μέχρι τώρα αποτελέσματα», σημειώνοντας: «Δυστυχώς τώρα έρχεται ο διαμεσολαβητής και καταθέτει μια πρόταση, η οποία συνδέει ακόμη και θέματα εθνοτήτων».

Η ψήφος αποδήμων

Σχετικά με την ψήφο των αποδήμων, ο Γ. Παπανδρέου παρέπεμψε στην αναθεώρηση του Συντάγματος, η οποία έγινε με πρωτοβουλία του ΠΑΣΟΚ προκειμένου να μπορούν να εκπροσωπούνται και οι ομογενείς του εξωτερικού στο ελληνικό Κοινοβούλιο, και τόνισε ότι δεν επιθυμεί να μεταφέρει τις μικροκομματικές συγκρούσεις στο εξωτερικό, επικρίνοντας τις προτάσεις της κυβέρνησης για το σχετικό νομοσχέδιο.

«Το ΠΑΣΟΚ προτείνει: ξεχωριστές περιφέρειες, επιστολική ψήφο ή ψήφο σε προξενική κάλπη και οι έδρες που θα ψηφίζονται να προέρχονται από το ψηφοδέλτιο Επικρατείας, ώστε να αποφασίζουν οι ίδιοι ποιος θα εκλεγεί».

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...