Archive for Δεκέμβριος 2008

Προβάδισμα ΠΑΣΟΚ σε σκηνικό εύθραυστων μεταβολών

Posted on Δεκέμβριος 29, 2008. Filed under: Δημοσκοπήσεις |

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

Πάγια διαφορά, αλλά όχι τελεσίδικη σε μια περίοδο με πρωτοφανή ρευστότητα σε οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο. Οι εμφανιζόμενες μεταβολές είναι εύθραυστες και δεν επιτρέπουν ασφαλή συμπεράσματα σε βάθος χρόνου. Οι πρώτες δημοσκοπήσεις της νέας χρονιάς μετά τον αναμενόμενο ανασχηματισμό θα είναι καθοριστικές. Αυτά είναι συνοπτικά τα συμπεράσματα από τις εκτιμήσεις εφτά εκπροσώπων εταιρειών δημοσκοπήσεων που ρωτήθηκαν από την «Ε».
Η κυριαρχία που είχε μέχρι πριν από λίγους μήνες η Ν.Δ. χάθηκε, το σκηνικό έχει αλλάξει, οι τέσσερις τελευταίες δημοσκοπήσεις κατέδειξαν κέρδος για το ΠΑΣΟΚ και τα μικρά κόμματα, πλην του ΣΥΡΙΖΑ. Οπως εκτιμούν, οι αιτίες που προκάλεσαν την ανατροπή του πολιτικού κλίματος είναι συνεχόμενες και ισχυρές, αρκούντως επαρκείς μάλιστα ώστε να καθιστούν την παγίωση της σημερινής κατάστασης πιθανότερη από την ανατροπή της.Δύο ήταν οι τελευταίες δημοσκοπήσεις της χρονιάς: της Public Issue (32,5% Ν.Δ. και 38,5% ΠΑΣΟΚ) για την «Καθημερινή» και της GPO (26,9% έναντι 31,9%) για το Μέγκα. Σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας, η διαφορά του ΠΑΣΟΚ από τη Ν.Δ. διευρύνεται και το κυβερνών κόμμα υφίσταται συνεχώς απώλειες.

Σημαντική πτώση ωστόσο εμφανίζει και η προσωπική απήχηση του πρωθυπουργού, καθώς σε μία από τις δημοσκοπήσεις έρχεται, για πρώτη φορά, δεύτερος, μετά τον Γ. Παπανδρέου. Η μεγάλη πλειονότητα των ψηφοφόρων πιστεύει ότι το ΠΑΣΟΚ θα κερδίσει τις επόμενες εκλογές και έτσι η «παράσταση νίκης» είναι συντριπτικά υπέρ αυτού.

Εφτά «ειδικοί» από εταιρείες δημοσκοπήσεων αναλύουν το σκηνικό και εξηγούν εάν η σημερινή ψαλίδα θα παραμείνει ανοιχτή υπέρ του ΠΑΣΟΚ ή εάν μπορεί να αλλάξει το τοπίο.


ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ Διευθύνων σύμβουλος MRB HELLAS
  • «Σταθερή η διαφορά αλλά όχι τελεσίδικη»
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

«Είναι πλέον πάγιο ότι η διαφορά μεταξύ των δύο κομμάτων έχει σταθεροποιηθεί τον τελευταίο καιρό σε επίπεδο πρόθεσης ψήφου πάνω από τις 4 μονάδες και σε επίπεδο εκτίμησης ψήφου πάνω από τις 5 μονάδες. Κρίσιμα ποιοτικά στοιχεία, όπως είναι η δημοτικότητα των αρχηγών, η ικανότητα διακυβέρνησης, η ικανότητα επίλυσης των επιμέρους προβλημάτων της χώρας και δομικά στοιχεία που αποτελούν το ηθικό πλεονέκτημα της πολιτικής ζωής του τόπου, κινούνται υπέρ του ΠΑΣΟΚ. Παρ’ όλα αυτά υπάρχουν συγκεκριμένοι άξονες στους οποίους το ΠΑΣΟΚ πρέπει να καλύψει ακόμη αρκετό δρόμο. Ο πρώτος είναι η καταλληλότητα του πρωθυπουργού στην οποία ο κ. Παπανδρέου υπολείπεται του Κώστα Καραμανλή. Δεύτερον, οι προτάσεις του ΠΑΣΟΚ, οι οποίες θα μπορούσαν να βγάλουν τη χώρα και να αντιμετωπίσουν την κρίση, που δεν αγγίζουν ακόμη πλειοψηφικά ποσοστά. Τρίτον, η αδυναμία συγκεκριμενοποίησης δράσεων, οι οποίες θα μπορούσαν να πείσουν τελεσίδικα τους Ελληνες πολίτες ότι το ΠΑΣΟΚ είναι σε θέση να αντιμετωπίσει την οικονομία της χώρας και τη διεθνή οικονομική κρίση. Θα πρέπει το ΠΑΣΟΚ να ενδυναμώσει σημαντικά το οικονομικό επιτελείο του και το γνωστικό επίπεδο που εκπέμπει προς την κοινωνία σε επίπεδο διαχείρισης της οικονομίας. Ο πολίτης στη δεδομένη συγκυρία απαιτεί προσεγγίσεις που θυμίζουν παλαιότερες εποχές και στοχεύσεις εκ νέου στην πολιτική επιλογή «διαχείριση». Πιο συγκεκριμένα ο Ελληνας αυτή τη στιγμή απαιτεί διαχείριση κρίσης, η οποία πιστεύει ότι είναι εφικτό να γίνει μόνο εάν προτεραιοποιηθούν και αντιμετωπιστούν με το στοιχείο του επείγοντος οι επιμέρους κρίσεις που αντιμετωπίζει η χώρα, αρχίζοντας από την εικόνα της στο εξωτερικό που έχει πληγεί. Τέλος, θα μπορούσε κάποιος να πει ότι εάν δεν κατακτηθούν τα δύο βασικά δομικά στοιχεία του διακυβεύματος, που είναι η ετοιμότητα της πρωθυπουργοποίησης του Γιώργου Παπανδρέου και η τελειοποίηση της οικονομικής προσέγγισης του ΠΑΣΟΚ, κανείς δεν μπορεί να πει ότι οι διαφορές που βλέπουμε είναι τελεσίδικες».


ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΙΚΑΚΟΣ Πρόεδρος GPO Α.Ε.
  • «Η αναταραχή επιτείνει την πολιτική ρευστότητα»

«Μια νέα μεγάλη ανατροπή στις δημοσκοπήσεις θα είναι πολύ δύσκολο να συμβεί στο 2009. Το προβάδισμα του ΠΑΣΟΚ αριθμητικά εμφανίζεται πολύ ενισχυμένο και η πολιτική ψυχολογία λειτουργεί υπέρ του πλέον. Ωστόσο η κοινωνική αναταραχή και οι μεγάλοι οικονομικοί κίνδυνοι επιτείνουν την πολιτική ρευστότητα. Οι πολίτες δεν φαίνονται αποφασισμένοι υπέρ κάποιας θετικής επιλογής που να αισθάνονται ότι αποτελεί στέρεη και ασφαλή διέξοδο. Για τον Κ. Καραμανλή η πολύ δύσκολη πρόκληση είναι να αποδείξει ότι η υπεροχή που είχε τόσα χρόνια δεν είναι επικοινωνιακού τύπου, αλλά ουσιαστική πολιτική αποτελεσματικότητα. Πολύ δύσκολο στον 5ο χρόνο της πρωθυπουργίας του. Για τον Γ. Παπανδρέου να αποδείξει ότι μπορεί να δημιουργήσει θετικό ρεύμα και ικανότητα διακυβέρνησης και όχι μια προσωρινή λύση ανάγκης. Επίσης δεν είναι εύκολο μέσα σε μια τέτοια κρίση. Γι’ αυτό το πιθανότερο σενάριο είναι το προβάδισμα του ΠΑΣΟΚ να συνεχιστεί, είναι αμφίβολο όμως το εύρος και η ποιότητα της δυναμικής του».


ΘΩΜΑΣ ΓΕΡΑΚΗΣ Διευθύνων σύμβουλος MARC
  • «Πρωτοφανής ρευστότητα, άρα όλα ανοιχτά»

«Ζούμε μια περίοδο με πρωτοφανή ρευστότητα σε οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο. Σε μια τόσο ρευστή κατάσταση όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά στον εκλογικό ανταγωνισμό. Γενικά στην πολιτική δεν υπάρχουν μη αναστρέψιμα δεδομένα και οι προβλέψεις γίνονται ολοένα και πιο επισφαλείς. Μην ξεχνάμε ότι έως πρόσφατα η Ν.Δ. διατηρούσε προβάδισμα 5 ποσοστιαίων μονάδων από το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ συγκέντρωνε το 18% και η ανατροπή αυτής της εικόνας έγινε με πρωτοφανή -για τα δημοσκοπικά χρονικά- ταχύτητα. Ωστόσο επί του παρόντος παρατηρούμε τάση παγίωσης των νέων εκλογικών συσχετισμών που άρχισαν να διαμορφώνονται το φετινό φθινόπωρο. Με τα σημερινά δεδομένα το ερώτημα των επόμενων εκλογών φαίνεται ότι δεν θα είναι το ποιο κόμμα θα τις κερδίσει, αλλά το εάν το ΠΑΣΟΚ θα εξασφαλίσει ή όχι την αυτοδυναμία. Οι αιτίες που προκάλεσαν την ανατροπή του πολιτικού κλίματος είναι πολλές, συνεχόμενες, ισχυρές και αρκούντως επαρκείς, ώστε να καθιστούν την παγίωση της σημερινής κατάστασης πιθανότερη από την ανατροπή της».


ΧΡΥΣΑ ΓΕΡΟΥΚΗ Διευθύντρια Ερευνών Focus Α.Ε.
  • «Νευρικές μετακινήσεις και σκαμπανεβάσματα»

«Τα πολιτικά γεγονότα των τελευταίων μηνών, η οικονομική κρίση και ο άγνωστος χρόνος των επόμενων εκλογών επηρεάζουν σημαντικά τη συμπεριφορά του εκλογικού σώματος, με τη ρευστότητα να είναι το κύριο χαρακτηριστικό. Η εκλογική συμπεριφορά σε περιόδους έντονων οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών μεταβολών, που συντελούνται ταυτόχρονα, είναι μια σύνθετη και ιδιαίτερα ευαίσθητη διαδικασία. Γι’ αυτό είμαστε υποχρεωμένοι να περιμένουμε πριν μιλήσουμε για παγιοποιημένη διαφορά μεταξύ των δύο κομμάτων. Οι εμφανιζόμενες μεταβολές χαρακτηρίζονται ακόμα εύθραυστες και δεν επιτρέπουν εφησυχασμό ή αδράνεια σε κανένα κόμμα.

»Οι πολίτες αναζητούν διέξοδο και γι’ αυτό βλέπουμε «νευρικές» μετακινήσεις των ψηφοφόρων μεταξύ των κομμάτων και υψηλά ποσοστά αδιευκρίνιστης ψήφου (αναποφάσιστοι, λευκό, άκυρο κ.λπ.). Αυτά, σε συνδυασμό με τα σκαμπανεβάσματα στον βαθμό συσπείρωσης των οπαδών του κάθε κόμματος, μας υποχρεώνουν να είμαστε επιφυλακτικοί».


ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ Διευθύνων σύμβουλος ALCO
  • «Προβάδισμα ΠΑΣΟΚ που μπορεί να περιοριστεί»

«Οι αποτυπώσεις των δημοσκοπήσεων αυτής της περιόδου δίνουν απολύτως σαφή και συμπαγή ευρήματα, σε απολύτως ασαφές και ρευστό περιβάλλον.

Το προβάδισμα του ΠΑΣΟΚ (γύρω στις 5 ποσοστιαίες μονάδες σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις του τελευταίου μήνα) δεν οφείλεται πλέον μόνο στη διαφορά συσπείρωσης ανάμεσα στους ψηφοφόρους του και σ’ εκείνους της ΝΔ. Οφείλεται και σε μια σημαντική, ως μέγεθος, και ευνοϊκή, ως σχέση, μετακίνηση προς αυτό ψηφοφόρων που το 2007 επέλεξαν τη Ν.Δ. Παρά το γεγονός ότι η μετακίνηση αυτή προσδίδει πλέον στο προβάδισμα του ΠΑΣΟΚ κάποια δομικά χαρακτηριστικά, είναι σαφές ότι βασίζεται πολύ περισσότερο σε αρνητική, παρά σε θετική προσέγγιση. Στη λογική, δηλαδή, της επιλογής του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης όχι ως «καλύτερου», αλλά ως «λιγότερο κακού». Στο σημερινό έντονα κινητικό περιβάλλον, όσο ο χαρακτήρας των μετακινήσεων είναι αρνητικός, επιβάλλεται να θεωρήσουμε όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά. Το προβάδισμα του ΠΑΣΟΚ είναι σήμερα ευρύ, μπορεί όμως και να περιοριστεί και (ασφαλώς πρόκειται για εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση) να ανατραπεί».


ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ Διευθύνων σύμβουλος RASS Α.Ε.
  • «Το ΠΑΣΟΚ λαμβάνεται ως το λιγότερο κακό»
«Πολλαπλών αιτίων και σωρευτικών επιπτώσεων το ρήγμα ανάμεσα στην κυβερνώσα Ν.Δ. και τους ψηφοφόρους της, των προηγούμενων εκλογικών αναμετρήσεων, βαθαίνει με ρυθμούς που στατιστικά δεν αποκλείεται να ανασχεθούν, πολιτικά όμως είναι δύσκολο να αναστραφούν. Μόνο με μη προβλέψιμες και άκρως ανατρεπτικές κινήσεις θα μπορούσαν, θεωρητικά τουλάχιστον, να αλλάξουν οι σχέσεις μεταξύ του διαρρέοντος πολιτικού χρόνου και της κυβερνητικής φθοράς. Από αυτήν τη φθορά το ΠΑΣΟΚ, προσλαμβανόμενο πια ως «λιγότερο κακή λύση», επωφελείται για πρώτη φορά ευθέως, αλλά με τρόπο που παραμένει περισσότερο ανακλαστικός και λιγότερο δυναμικός και οριστικός. Το αξιοσημείωτο παράδοξο είναι ότι για πρώτη επίσης φορά η εξελισσόμενη οικονομική κρίση και η προστιθέμενη κοινωνική ένταση δεν δημιουργούν σαφή και αυτοδύναμα πλειοψηφικά ρεύματα, εντός των ορίων του δικομματικού εκκρεμούς. Αντιθέτως επανεισάγουν το κομματικό σύστημα σ’ ένα νέο κύκλο προβληματικών σχέσεων με το εκλογικό σώμα. Καθρέφτης της διαμορφούμενης κοινωνικής ψυχολογίας είναι η διογκούμενη «αδιευκρίνιστη ψήφος» της οποίας μόνο το 1/3 δείχνει να μετεωρίζεται σταθερά μεταξύ των δύο κομμάτων εξουσίας».

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΡΑΠΟΓΛΟΥ Γενικός διευθυντής Pulse
  • «Δύσκολο να ανατρέψει το κλίμα η κυβέρνηση»
«Αν ένας αναγνώστης διάβαζε τις τελευταίες δημοσκοπήσεις θα κατέληγε ίσως στο συμπέρασμα ότι έχει παγιωθεί η πρωτοκαθεδρία του ΠΑΣΟΚ. Μια προσεκτικότερη όμως μελέτη και η εξέταση συμπληρωματικών ερωτημάτων και ποιοτικών στοιχείων θα τον έκαναν πιο επιφυλακτικό.Ορισμένοι από τους λόγους που θα μας έκαναν πιο επιφυλακτικούς είναι:

* Η σε μεγάλο βαθμό απόρριψη και των δύο μεγάλων κομμάτων σε ερωτήματα σχετικά με την αντιμετώπιση σημαντικών θεμάτων και προβλημάτων.

* Το ευμετάβλητο των απαντήσεων των πολιτών. Για παράδειγμα, μέσα στον ίδιο χρόνο είχαμε αύξηση και μείωση των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ σε εύρος 10% του εκλογικού σώματος!

* Η διατήρηση της υπεροχής του Κ. Καραμανλή στο ερώτημα «καταλληλότερος για πρωθυπουργός» αλλά και σε άλλα παρεμφερή ερωτήματα.

Από την άλλη η διαφορά μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων υπερβαίνει τα όρια του δειγματοληπτικού σφάλματος και καταγράφεται απ’ όλες σχεδόν τις εταιρείες ερευνών. Επίσης, το ποσοστό του ΠΑΣΟΚ «φλερτάρει» με τα επίπεδα της αυτοδυναμίας και η κυβέρνηση έχει μπροστά της μια αρκετά δύσκολη περίοδο.

Οι πρώτες δημοσκοπήσεις της νέας χρονιάς, μετά και τον αναμενόμενο ανασχηματισμό, θα είναι σίγουρα καθοριστικές. Μετά το Βατοπέδιο, το ενδιαφέρον και ο προβληματισμός των πολιτών στρέφεται -σε συντριπτικό ποσοστό- στο κυρίαρχο θέμα της οικονομίας.

Φαίνεται δύσκολο το έργο της κυβέρνησης να ανατρέψει την εις βάρος της διαφορά. Ομως εξίσου απαιτητική είναι και η προσπάθεια που χρειάζεται να καταβάλει το ΠΑΣΟΚ για να μετατρέψει την ψήφο δυσαρέσκειας σε θετική ψήφο υπέρ του».

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 29/12/2008
Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

ΚΚΕ – ΣΥΡΙΖΑ: ΜΑΙΝΕΤΑΙ Ο ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΣΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Posted on Δεκέμβριος 29, 2008. Filed under: Αλαβάνος Αλέκος, ΚΚΕ, Παπαρήγα Αλέκα, ΣΥΡΙΖΑ |

Εχθροπραξίες χωρίς τέλος

Του ΘΩΜΑ ΤΣΑΤΣΗ

Οι σχέσεις των κομμάτων της κοινοβουλευτικής Αριστεράς σίγουρα δεν διανύουν και την καλύτερη περίοδό τους… Εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ το τελευταίο διάστημα επιτίθενται ο ένας εναντίον του άλλου, με οποιαδήποτε αφορμή.

Για «ιδιότυπη συνεργασία Ν.Δ., ΛΑΟΣ, ΚΚΕ» έκανε λόγο ο Αλ. Αλαβάνος, «έλλειψη σοβαρότητας» του καταλόγισε ο Μ. Μαΐλης

Το τελευταίο επεισόδιο της πολιτικής διαμάχης, χθες, είχε ως αφετηρία τις δηλώσεις του προέδρου της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ Αλέκου Αλαβάνου, που περιέγραψε «μια ιδιότυπη κυβέρνηση συνεργασίας», στην οποία, όπως είπε, μετέχουν η Ν.Δ., ο ΛΑΟΣ και το ΚΚΕ. «Τέτοιες δηλώσεις στερούνται σοβαρότητας», απάντησε ο εκπρόσωπος Τύπου του ΚΚΕ, Μάκης Μαΐλης.

  • «Τα πρακτικά»

Ο Αλέκος Αλαβάνος ρωτήθηκε (από τη Real news) για τη στάση του ΚΚΕ το τελευταίο διάστημα και περιέγραψε μια ιδιότυπη κυβέρνηση συνεργασίας, στην οποία όπως είπε μετέχουν η Ν.Δ., ο ΛΑΟΣ και το ΚΚΕ. Και πρόσθεσε χαρακτηριστικά: «Οποιος δεν το πιστεύει και το θεωρεί παράξενο, ας ανοίξει τα πρακτικά της συζήτησης για τον προϋπολογισμό στη Βουλή και θα δει. Η κ. Μπακογιάννη λέει ότι χαϊδεύουμε τα αυτιά των κουκουλοφόρων, όπως ακριβώς λέει και η κ. Παπαρήγα. Ακούσαμε την κ. Μπακογιάννη να λέει ότι είμαστε καιροσκόποι, όπως ακριβώς λέει και το ΚΚΕ, χρησιμοποιώντας τη λενινιστική ορολογία ότι είμαστε οπορτουνιστές. Τον κ. Καρατζαφέρη να δίνει ανοιχτά και δημόσια συγχαρητήρια στο ΚΚΕ για τη στάση του».

Η απάντηση ήρθε μέσω του Μάκη Μαΐλη: «Τέτοιες δηλώσεις στερούνται σοβαρότητας. Σε λίγο θα ισχυριστούν ότι το ΚΚΕ ψήφισε το Μάαστριχ και υποστηρίζει την Ευρωπαϊκή Ενωση, και όχι ο ΣΥΡΙΖΑ μαζί με τη Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ και το ΛΑΟΣ», δήλωσε ο εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος της παραδοσιακής Αριστεράς.

Πρόκειται για μια από τις πολλές έντονες αντιπαραθέσεις των τελευταίων ημερών, μεταξύ του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ, που είχαν σχέση με δύο γεγονότα:

Το πρώτο ήταν όσα ακολούθησαν τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, με το ΚΚΕ να κατηγορεί τον ΣΥΡΙΖΑ ότι «χαϊδεύει τα αυτιά των κουκουλοφόρων».

Το δεύτερο είχε σχέση με την προσπάθεια του Συμβουλίου Υπουργών της Ευρωπαϊκής Ενωσης και της Επιτροπής να καθιερώσουν υποχρεωτικό ωράριο εργασίας πέραν του 48ώρου, όπως κατήγγειλαν οι ευρωβουλευτές της Αριστεράς στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Ο πολιτικός εμφύλιος των δύο κομμάτων της Αριστεράς που βρίσκεται σε εξέλιξη ξέσπασε την επομένη της δολοφονίας του 15χρονου μαθητή. Είναι χαρακτηριστικό ότι η κόντρα συντηρήθηκε και στις εφημερίδες που απηχούν τις απόψεις των δύο πολιτικών σχηματισμών της Αριστεράς.

  • Το «χάιδεμα»

Χαρακτηριστικά, πριν από δύο εβδομάδες σε άρθρο της «Κυριακάτικης Αυγής» αναφερόταν χαρακτηριστικά ότι το ΚΚΕ έγινε αρωγός της κυβέρνησης και επιδίδεται σε επιθέσεις κατά του ΣΥΡΙΖΑ και αντί για πορεία στο Σύνταγμα κάνει βόλτες στα στενά του Μεταξουργείου. Από την άλλη, ο «Κυριακάτικος Ριζοσπάστης» έγραφε για χάδια του ΣΥΡΙΖΑ προς τους κουκουλοφόρους: «Το χάδι πέφτει σύννεφο και μοναδικός στόχος είναι να ανεβάσουν το κύρος του ΣΥΝ στη νεολαία, ο οποίος διαψεύδοντας τις δημοσκοπήσεις, παραμένει ανύπαρκτος σε σχολεία, πανεπιστήμια».

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 29/12/2008
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Αποκλειστικά στην αυτοδυναμία προσανατολίζεται το ΠΑΣΟΚ

Posted on Δεκέμβριος 29, 2008. Filed under: Εκλογές, Οικονομία, ΠΑΣΟΚ, Παπανδρέου Γιώργος, Πολιτική |

Ενας και μοναδικός είναι πλέον ο στόχος του ΠΑΣΟΚ στις επόμενες εκλογές: η κατάκτηση της αυτοδυναμίας. Δεν αφήνει κανένα περιθώριο για συγκυβέρνηση με τη Ν.Δ., ενώ και τα περιθώρια συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ περιορισμένα.

«Καθαρή νίκη σημαίνει και αυτοδυναμία», δηλώνει ο Γ. Παπανδρέου και συμπληρώνει: «Κυβέρνηση εθνικής ενότητας είναι εκείνη που θα σχηματίσω»

Για άλλη μια φορά χθες, ο Γιώργος Παπανδρέου ήταν ξεκάθαρος. «Καθαρή νίκη σημαίνει και αυτοδυναμία» είπε σε συνέντευξή του (στην εφημερίδα «Real News»). Και για να μην αφήσει καμία αμφιβολία για την επιδίωξή του αυτή, ταύτισε την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με την κυβέρνηση εθνικής ενότητας. «Για εμάς, κυβέρνηση εθνικής ενότητας είναι εκείνη που μπορεί να αλλάξει τη χώρα. Που μπορεί να βάζει στόχους και να τους πετυχαίνει. Μια τέτοια κυβέρνηση είναι εκείνη που θα σχηματίσω», πρόσθεσε.

Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ:

* Ξέκοψε κάθε συζήτηση για κυβερνητική συνεργασία του ΠΑΣΟΚ με τη Ν.Δ. «Δεν νοείται -είπε- να συνεργαστούμε με αυτούς που ευθύνονται για τη σημερινή κατάσταση». Και αποδοκίμασε τις προτάσεις που έκαναν πρόσφατα οι κ. Πάγκαλος και Βερελής για ορισμό υπουργών κοινής αποδοχής σε ορισμένα υπουργεία. «Σκεφτείτε να παζαρεύαμε υπουργεία κι οφίτσια, όταν δεν είναι καν δυνατή η συμφωνία σε κοινές πολιτικές», είπε ο κ. Παπανδρέου.

* Επανέλαβε την πρόσκληση συνεργασίας προς «όλες τις δυνάμεις της Κεντροαριστεράς», απαριθμώντας μάλιστα θέματα στα οποία θα μπορούσαν να συμφωνήσουν (π.χ. αποκέντρωση, ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πολιτικές για τη νέα γενιά κ.ά.). Πάντως, τα θέματα αυτά είναι εντελώς διαφορετικά από αυτά που έχει θέσει στο τραπέζι ο Αλέκος Αλαβάνος (π.χ. αποχώρηση από το ΝΑΤΟ κ.λπ.) και η στάση αυτή του κ. Παπανδρέου δείχνει ότι θέλει να κρατάει ανοιχτή τη συζήτηση για συνεργασία, έστω κι αν «μέχρι σήμερα μικρή ανταπόκριση υπάρχει από την άλλη πλευρά». Κατ’ αυτόν τον τρόπο απευθύνεται στο τμήμα εκείνων των ψηφοφόρων που μπορεί να κινείται μεταξύ των δύο κομμάτων.

* Προαναγγέλλει ότι το κυβερνητικό σχήμα που θα συγκροτήσει θα βασίζεται «στην ανανέωση, αλλά και στην εμπειρία του πλούσιου στελεχικού δυναμικού του ΠΑΣΟΚ».

Παρά την απόρριψη της πρόσφατης πρότασής του να καλέσει η Ελλάδα διεθνή οίκο για να αξιολογήσει την κατάσταση της οικονομίας της, ο Αλέκος Παπαδόπουλος την επαναφέρει. «Είναι μια γενναία πράξη πολιτικής αυτογνωσίας, προκειμένου να κατακτήσουμε ξανά τη διεθνή μας αξιοπιστία», λέει ο πρώην υπουργός σε συνέντευξή του στην «Καθημερινή». Ο κ. Παπαδόπουλος συμφωνεί με το αίτημα για πρόωρες εκλογές, αλλά τονίζει ότι αυτές δεν αποτελούν πανάκεια για την οικονομική κρίση. Μάλιστα, υποστηρίζει ότι το πρώτο καθήκον σήμερα για μια κυβέρνηση είναι να σταθεροποιήσει την οικονομία, όπως έκανε το ΠΑΣΟΚ το 1985 και το 1994, «όταν και τότε αντιμετωπίσαμε το φάσμα της χρεοκοπίας». Αυτός, όμως -τονίζει- προϋποθέτει ότι «πρέπει να πούμε στους πολίτες την αλήθεια όσο σκληρή κι αν είναι». [ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 29/12/2008]
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

2009: Η ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΥΦΕΣΗΣ ή η κρίση θα συνεχιστεί…

Posted on Δεκέμβριος 29, 2008. Filed under: Διεθνής Οικονομική κρίση, Οικονομία |

2009 Η ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΥΦΕΣΗΣ

Εικοσιεπτά ειδικοί αναπτύσσουν τις απόψεις τους για το μέλλον της οικονομίας τη χρονιά που έρχεται.

ΤΟ ΒΗΜΑ, 28/12/2008

Νέα αύξηση στα εισιτήρια των αστικών συγκοινωνιών από την Πρωτοχρονιά

Στο ένα ευρώ από 80 λεπτά ακριβαίνει από την Πρωτοχρονιά το ενιαίο εισιτήριο των αστικών συγκοινωνιών, διάρκειας 1,5 ώρας. Αντίθετα, αμετάβλητες παραμένουν …

Αλμούνια: «Η κρίση είναι βαθιά και θα διαρκέσει πολύ»

Η οικονομική κρίση είναι βαθιά και θα διαρκέσει, προειδοποιεί ο αρμόδιος για τις Οικονομικές Υποθέσεις επίτροπος κ. Χοακίν Αλμούνια σε αποκλειστική συνέντευξή …

Εκρηξη της ανεργίας στο τέλος της κρίσης

Αν μη τι άλλο, το 2008 χαράχτηκε στην ιστορία για την οικονομική κρίση και την έκρηξη των νέων κατά του αστυνομικού κράτους στη χώρα μας. Το ερώτημα όμως …

Αλογοσκούφης – Θωρακίζουμε περισσότερο την ελληνική οικονομία

Η διεθνής χρηματοπιστωτική αναταραχή που αντιμετωπίζουμε σήμερα είναι πρωτοφανής για τη μεταπολεμική περίοδο. Οι συνέπειες της κρίσης στην πραγματική οικονομία …

Στουρνάρας: Σκανδιναβικό μοντέλο για την οικονομία

Η ελληνική οικονομία χρειάζεται επειγόντως ένα νέο αναπτυξιακό πρότυπο. Πρώτον, η ανάπτυξη πρέπει να γίνει πιο εξωστρεφής. Από την πλευρά της ζήτησης πρέπει …

Ζαββός: Μεταρρύθμιση ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος

Σταθεροποίηση της οικονομίας. Το 2009 θα είναι η χρονιά που θα κρίνει τις δομικές αντοχές της Ευρωπαϊκής Ενωσης (ΕΕ) στην προσπάθειά της να παγιώσει τη …

Κολλίντζας: Εμφαση στις μικρές μεταρρυθμίσεις

Η αναπτυξιακή ύφεση της ελληνικής οικονομίας το δεύτερο εξάμηνο του 2008 και το 2009 είναι πλέον βέβαιη. Αλλο όμως αναπτυξιακή ύφεση και άλλο ύφεση όπου …

Φώλιας: Διακύβευμα ο επανασχεδιασμός του διεθνούς συστήματος

Στη δίνη μιας πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης το διακύβευμα για τις ηγεσίες και τα οικονομικά επιτελεία όλων των κρατών, των διεθνών και υπερεθνικών οργανισμών …

Ζαννιάς: Η κερκόπορτα της ελληνικής οικονομίας

Η μεγαλύτερη πληγή της ελληνικής οικονομίας, την οποία ανέδειξε η τρέχουσα διεθνής κρίση, είναι αυτή του δημόσιου χρέους. Η ανάδειξη αυτή σηματοδοτήθηκε …

Σκυλακάκης: Εξωστρέφεια και καινοτομία θα καθορίσουν το μέλλον μας

Σε μια συγκυρία ιδιαίτερα κρίσιμη για το οικονομικό μας μέλλον, η εξωστρέφεια και η καινοτομία αποτελούν όρους επιβίωσης για την ελληνική οικονομία …

Παπασταύρου: Με όλους τους τρόπους βελτίωση της ανταγωνιστικότητας

Ολοι αντιλαμβάνονται το πλήθος και την πολυπλοκότητα των συντελεστών για τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας, καθώς η βελτίωση εξαρτάται όχι μόνο από …

Σακελλάρης: Η παγκόσμια οικονομία δοκιμάζεται

Η παγκόσμια οικονομία δοκιμάζεται. Ο χρηματοπιστωτικός τομέας, που είναι το κυκλοφορικό της σύστημα, περνά δύσκολες στιγμές. Βέβαια, στη διάρκεια της ιστορίας …

Αράπογλου: Λιγότερο ευάλωτες στην κρίση οι αναδυόμενες αγορές

Πλησιάζοντας στο τέλος του 2008, η διεθνής οικονομική δραστηριότητα επιβραδύνεται σημαντικά. Η διάρκεια και το μέγεθος της επιβράδυνσης θα εξαρτηθούν …

Σάλλας: Ξεκίνημα μιας νέας περιόδου το 2009

Το 2009 πιστεύω ότι θα είναι η χρονιά που θα σημαδέψει τη διεθνή κοινότητα, θέτοντας τις βάσεις για τη δημιουργία ενός νέου οικονομικού μοντέλου σε παγκόσμια κλίμακα….

Νανόπουλος: Ο ρόλος των οικονομικών προγραμμάτων των κυβερνήσεων

Το χρηματοπιστωτικό σύστημα διεθνώς στη συνείδηση των σύγχρονων κοινωνιών θεωρείται σήμερα υπαίτιο για την πραγματικά πρωτοφανή σε ένταση, εύρος και …

Μαντζούνης: Θα μειωθεί η διάθεση αναλήψεως κινδύνων από τις τράπεζες

Στη σημερινή συγκυρία η δυσκολία στην άντληση χρηματοδοτικών πόρων από τις διεθνείς αγορές έχει οδηγήσει τα επιτόκια καταθέσεων στην Ελλάδα σε υπερβολικά …

Αγγελόπουλος: «Η επόμενη ημέρα για τον ελληνικό τουρισμό μετά την κρίση»

Προτού αναφερθώ στην «επόμενη ημέρα» του ελληνικού τουρισμού μετά την κρίση, θα πρέπει να τονίσω ότι η κρίση βρίσκεται μόλις στις αρχές της και ότι ένας …

Ασημακόπουλος: Οι συνέπειες της κρίσης στην αγορά θα μετρηθούν τον Φεβρουάριο

Προς το παρόν η ελληνική αγορά υφίσταται και υποφέρει από τις συνέπειες μιας καθολικής κακής ψυχολογίας (μισθωτών και επιχειρηματιών). Δεν έχουμε …

Ρωμανιάς: Οι επιπτώσεις της κρίσης και η εξέλιξη της ανεργίας στη χώρα μας

Εχουν περάσει περίπου δύο μήνες από το ξέσπασμα της κρίσης και οι συνθήκες «κοινωνικο-οικονομικού εργαστηρίου» για μια συστηματική και αξιόπιστη παρακολούθηση …

Αντωνόπουλος: Ζητούμενο η επιβίωση των επιχειρήσεων, τα κέρδη σε δεύτερη μοίρα

Η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση την οποία βιώνουμε είναι αποτέλεσμα της διόγκωσης της virtual οικονομίας που έδρασε ανεξέλεγκτα, ελλείψει του απαραίτητου …

Κούτρας: Είμαστε μετανάστες στον τόπο μας

Το 2009 μάς φέρνει αντιμέτωπους με τη μεγαλύτερη ίσως οικονομική κρίση που έχουμε βιώσει εδώ και πολλά χρόνια, με άγνωστο χρονικό ορίζοντα αλλά και συνέπειες….

Παπαγεωργίου: «Η ΕΕ πρέπει να στηρίξει ενεργειακές επενδύσεις»

Βρισκόμαστε εν μέσω μιας πρωτόγνωρης διεθνούς οικονομικής αναταραχής. Μια γενική ύφεση είναι πιθανή για το 2009, όπου ο ρυθμός αύξησης του παγκόσμιου …

Τζαβάρας: Τέλος εποχής για την ανεξέλεγκτη κατανάλωση ενέργειας

Η βιομηχανική επανάσταση των τελευταίων 200 ετών που βασίστηκε αποκλειστικά στην άφθονη διαθεσιμότητα άνθρακα, πετρελαίου και λιγνίτη ολοκληρώνει τον κύκλο της….

Σπηλιωτόπουλος: Να περιφρουρήσουμε την τουριστική μας βιομηχανία

Σε στιγμές κατά τις οποίες η παγκόσμια οικονομία εμφανίζει συμπτώματα ύφεσης, με τους ρυθμούς ανάπτυξης να υποχωρούν και τα ποσοστά ανεργίας να αυξάνονται, …

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η παράνοια φίμωσε τη Γιορτή

Posted on Δεκέμβριος 29, 2008. Filed under: Αστυνομική βία, Δημοκρατία, Διαδηλώσεις, Διαμαρτυρία, Διανοούμενοι, Καταλήψεις, Κουκουλοφόροι, Κοινωνία, Νεολαία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Tου Xρηστου Γιανναρα, Η Καθημερινή, 28/12/2008

Το «Χριστός γεννάται, δοξάσατε» πνίγηκε φέτος στον απόηχο της λυσσαλέας κραυγής «Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι». Και η «επί γης ειρήνη», η άλλη εκείνη ειρήνη που δεν παραπέμπει στο αμεριμνομέριμνον της καταναλωτικής αποχαύνωσης, αλλά σε ελπίδα νίκης καταπάνω στον θάνατο, απόμεινε λόγος περιθωριακός, διακοσμητικός αισθημάτων. Σαν κάποιες φιοριτούρες της εμπορικής καπηλείας των Χριστουγέννων που απόμειναν στις θρυμματισμένες και καμένες βιτρίνες θυμητάρια βανδαλισμού, καθόλου ίχνη Γιορτής.

Ολοφάνερα πια, άξονας συνοχής της ελληνικής κοινωνίας δεν είναι η κοινωνούμενη εμπειρική αναζήτηση αλήθειας, δηλαδή «νοήματος» της ύπαρξης και της συνύπαρξης. Δεν είναι η ποιότητα ζωής, δηλαδή η χαρά των σχέσεων κοινωνίας, ούτε ο πολιτισμός που τον χτίζει πάντοτε η ανιδιοτέλεια της αναζήτησης και της σχέσης. Μια αντικοινωνική, απάνθρωπη βία ντύνεται τη λεοντή της δήθεν εξέγερσης για περισσότερη δημοκρατία και μαζί με την παθητικότητα των πολλών μπροστά στην απάτη, στην ανομία, στο έγκλημα, με τραγική την ιδιοτέλεια των μπροστάριδων, δεν αφήνει περιθώρια να ξεμυτίσει έστω υπόμνηση Γιορτής.

Ο λόγος για τα Χριστούγεννα απόμεινε ψίθυρος εντελώς ανίκανος να αναμετρηθεί με τη βροντώδη και ανεξέλεγκτη παράνοια. Δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε για τα χειροπιαστά της καθημερινότητας, να ξεχωρίσουμε τη δημοκρατία από την οχλοκρατία και ανομία, πώς λοιπόν να μιλήσουμε για κοινωνούμενη ψηλάφηση ελπίδας που γεννάει πανηγύρι Γιορτής; Πραγματικά, ο πανικός δεν είναι τόσο από την τυφλή βία, είναι από τον κυρίαρχο στον δημόσιο λόγο (τηλεοράσεις, ραδιόφωνα, εφημερίδες) παραλογισμό, την απροσμέτρητη σύγχυση.

Εξωραΐζουν και ηρωοποιούν σαν «εξέγερση» της νεολαίας τις πολιορκίες αστυνομικών τμημάτων από δεκάχρονα και δεκαπεντάχρονα παιδιά, που μόνο συναισθηματικά (ή με το αφιόνι έντεχνης προπαγάνδας) μπορούν να συνεπαρθούν για κάτι διαφορετικό από τον χαβαλέ. Και με τον ξεσηκωμό των παιδιών θέλουν να καμουφλάρουν τις συντονισμένες (εκ προμελέτης και κατά συρροήν) απόπειρες δολοφονίας αστυνομικών υπαλλήλων από ενήλικες κουκουλοφόρους με λοστούς, τσεκούρια και βόμβες μολότωφ. Ούτε καν απόφαση της θεσμικής δικαιοσύνης δεν ξεμύτισε ποτέ να οριοθετήσει το έγκλημα: οι εξόφθαλμες απόπειρες δολοφονίας εκ προθέσεως προσάγονται στον εισαγγελέα και απαλλάσσονται – οι θεσμοί υποτάσσονται στην απειλή της βίας.

Να δεχθούμε ότι η αφορμή οργής είναι δικαιολογημένη. Οτι υπάρχουν αστυνομικοί που αυθαιρετούν, φτάνουν σε αδικοπραγίες, κάποιοι και σε φόνο. Οτι οι προφανώς ένοχοι δικάζονται μεροληπτικά, τους επιβάλλονται μικρές ή καθόλου ποινές. Ομως γιατρεύεται το κακό με το να προπηλακίζουμε χυδαία όλους ανεξαίρετα όσους βγάζουν το ψωμί τους σαν αστυνομικοί υπάλληλοι; Να προσπαθούμε να τους κάψουμε ζωντανούς, να τους λυώσουμε με λοστούς και τσεκούρια μόνο επειδή φοράνε στολή; Οταν βγαίνει αρχηγός κόμματος ή περιώνυμος σατυρικός σχολιαστής και δικαιώνουν εξυμνητικά τις ωμές απόπειρες δολοφονίας αστυνομικών, ποιος θεσμός μπορεί να συμμαζέψει την παράνοια;

Να δεχθούμε δικαιολογημένη την έκρηξη της συλλογικής οργής. Αλλά, αν αφορμή της οργής είναι συμπεριφορές αστυνομικών που οφείλονται στην κακή τους εκπαίδευση, στην απουσία πειθαρχικού τους ελέγχου, στην κραυγαλέα ανικανότητα της πολιτικής τους ηγεσίας, γιατί να ζητάμε το αποδιοπομπαίο σφάγιο σε μια επαγγελματική τάξη βιοπαλαιστών υπαλλήλων και όχι στους κυρίως υπεύθυνους; Γιατί να εξωραΐζεται ο πρωτογονισμός που καίει καταστήματα, αυτοκίνητα, τράπεζες προκειμένου να εκδικηθεί εγκλήματα αστυνομικών, ναι, απαραδέκτως πολλά, αλλά οπωσδήποτε μεμονωμένα; Για όσους ιατρογενείς θανάτους συμβαίνουν στα νοσοκομεία, είναι λογικό να βγούμε στους δρόμους ουρλιάζοντας «Γιατροί, γουρούνια, δολοφόνοι» και να καίμε την πόλη; Το διανοείται κανείς; Υπάρχει εγκληματικότερος (χιτλερικότερος) ρατσισμός από το μεθοδευμένο συλλογικό μίσος για συγκεκριμένη επαγγελματική τάξη;

Αν φταίει η κυβέρνηση για την εγκληματική συμπεριφορά αστυνομικών και για τις μεθόδους καταστολής της ανομίας, γιατί η οργή των δημοκρατικά ευαίσθητων δεν ξεσπάει σε καταστροφή και πυρπόληση κομματικών γραφείων και κυβερνητικών κτηρίων; Εκφραση ωμής κτηνωδίας θα ήταν και ένα τέτοιο ξέσπασμα, θα είχε όμως κάπως εμφανέστερο λογικό έρεισμα από τη συντριβή, στα τυφλά, του κοινωνικού ιστού της χώρας, το βύθισμά της σε χάος οικονομικό που το πληρώνει πρώτη η φτωχολογιά.

Το σίγουρο είναι ένα: Η κυβέρνηση αποδείχθηκε δραματικά ανίκανη να αναμετρηθεί με το πραξικόπημα της παρανοϊκής βίας. Και η αντιπολίτευση αηδιαστικά ιδιοτελής, με μοναδική έγνοια να ψηφοθηρήσει. Ο πολίτης βρίσκεται παγιδευμένος στο αδιέξοδο ανάμεσα στη φαυλεπίφαυλη ανικανότητα και στον αδίστακτο καιροσκοπικό αμοραλισμό.

Για την ανικανότητα της κυβέρνησης και τη φαυλότητα του δημόσιου βίου την ευθύνη έχει ο πρωθυπουργός. Ομως, το κόμμα του αντιπροσωπεύει τη θεσμική δυνατότητα (δυστυχώς όχι και την πολιτική πραγματικότητα) μοναδικής εναλλακτικής στην άσκηση της εξουσίας αντιπρότασης έναντι του σοσιαλεπώνυμου αμοραλισμού και του συρριζωμένου στη βία μηδενισμού. Αν η ανικανότητα του πρωθυπουργού συμπαρασύρει και το κόμμα του στον πολιτικό καταποντισμό, η ελληνική κοινωνία θα μείνει για άλλα είκοσι χρόνια έρμαιο στον μονόδρομο της αναξιοκρατίας, του συνδικαλιστικού γκανγκστερισμού, της ιδεολογικής τρομοκρατίας, του κράτους, του υποταγμένου στις «κλαδικές».

Δεν μπορεί να μην υπάρχει μέσα στο κυβερνών κόμμα ένας πυρήνας ανθρώπων με συνείδηση της ευθύνης τους για την πατρίδα και επαρκή ανιδιοτέλεια. Ενας τέτοιος πυρήνας οφείλει να θέσει θέμα ηγεσίας και να προκαλέσει την απόσυρση του πρωθυπουργού. Οχι για να ανοίξει ο δρόμος στις φτηνές ορέξεις σπιθαμιαίων έως και κωμικών δελφίνων, άρρενες και θηλυκού γένους. Αλλά για να υποχρεωθεί αυτό το κόμμα, ύστερα από εικοσιεπτά ολόκληρα χρόνια, να αναζητήσει κριτήρια διάκρισης ποιοτήτων, κριτήρια εντοπισμού ηγετικών χαρισμάτων.

Πέντε ολόκληρα χρόνια, το κυβερνών κόμμα απέδειξε ότι δεν διαφέρει σε μεθόδους και σε στόχους από τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Ιδια αναξιοκρατία, ίδια παθητικότητα απέναντι στον γκανγκστερικό συνδικαλισμό, ίδια αθλιότητα κομματικού κράτους, ίδια ντροπή συνδρόμου κατωτερότητας στην εξωτερική πολιτική. Μοναδική διαφορά το γεγονός ότι ο αμοραλισμός και ο μηδενισμός του κυβερνώντος κόμματος είναι δεύτερο χέρι, απομίμηση συνταγής για δήθεν σίγουρη επανεκλογή, παρακολούθημα φτηνιάρικης εξουσιολαγνείας. Δεν προβλήθηκε σαν ιδεολογική πρωτοπορία και κοινωνική αυταξία. Αν τώρα η αναζήτηση καινούργιου αρχηγού πιθηκίσει και την καταφυγή σε ολίγιστη και κωμική ηγετική επάρκεια για να συνεχίζεται η οικογενειοκρατία στο τεταρτοκοσμικό Ελλαδιστάν, τότε και η προσέλευση του πολίτη στην κάλπη θα είναι πια περιττή.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η τέχνη της διαμαρτυρίας

Posted on Δεκέμβριος 29, 2008. Filed under: Διαδηλώσεις, Διανοούμενοι, Κοινωνία, Νεολαία, Τέχνη | Ετικέτες: |

Tης Μαριας Κατσουνακη, Η Καθημερινή, 28/12/2008

«Οταν η κοινωνία είναι σε κρίση, η τέχνη τι κάνει;». Το ερώτημα, υπό μορφή διαμαρτυρίας, διατυπώθηκε από θεατές στο Μέγαρο Μουσικής, στη διάρκεια συναυλίας της ΚΟΑ. Οι νεαροί (φοιτητές μουσικών σπουδών, σημειώνουν τα ρεπορτάζ) ανήκαν σε ομάδα 50, περίπου, ατόμων, που επέλεξαν το χάπενινγκ αυτό των ερωταπαντήσεων για να δηλώσουν την παρουσία τους και τις απόψεις τους.

Το περασμένο Παρασκευο–σαββατοκύριακο και άλλα θέατρα της Αθήνας δέχτηκαν παρόμοιες επισκέψεις. Στο Εθνικό (που εγκαινίαζε τη Νέα Σκηνή) και στο «Παλλάς» οι παραστάσεις του «Ρομπέρτο Τσούκο» και της «Μήδειας» διακόπηκαν. Τα μηνύματα: «Βγείτε στους δρόμους» ή «Αφού έχετε απενεργοποιήσει τα κινητά σας, ενεργοποιήστε τη συνείδησή σας». Οι παρεμβάσεις σύντομες, οι αντιδράσεις ποικίλες. Κάποιοι δυσφορούν και το δείχνουν, άλλοι χειροκροτούν και συντάσσονται.

Η πόλη χωρισμένη σε ένα, δύο, τρία, πολλά μέτωπα. Οσες και οι απόψεις. Και είναι πολλές, διαφορετικές ή αλληλοσυμπληρούμενες. Ορισμένοι καλλιτέχνες κατανοούν, πιστεύουν όμως ότι «οι δουλειές που υπογράφουν δεν εντάσσονται στην “κοινωνία του θεάματος”», ισοδυναμούν «με ένα βιβλίο ή μια εικαστική σύνθεση». Ισχυρίζονται ότι οι διαμαρτυρόμενοι «θα μπορούσαν να επιλέξουν άλλους χώρους συμβολικά, όπως ένα Mall ή ένα Shopping Center». Στέκουν όμως και αφουγκράζονται. Συμφωνούν ότι «είμαστε ακόμη ζαλισμένοι» και οι κρίσεις μας οφείλουν να είναι προσεκτικές.

Η καταναλωτική συνείδηση των ημερών θέλει την ησυχία της. Απαιτεί να ανακτηθεί η απολεσθείσα «ποιότητα ζωής», η όποια τέλος πάντων, η καθημερινότητα που διαταράχθηκε, μας ξεβόλεψε, κλόνισε το ημερήσιο πρόγραμμα, τις απρόσκοπτες μετακινήσεις. Η διάκριση ανάμεσα σε ό,τι αποκαλούμε συλλήβδην «ποιότητα ζωής» και στην «ποιότητα της κοινωνίας» παραπέμπει στην αντιδικία ανάμεσα σε μια απολιτική και σε μια πολιτική θεώρηση των ανθρωπίνων πραγμάτων.

Από τη μία, η όχληση και η διαφωνία· έτοιμα, παγιωμένα ανακλαστικά. Από την άλλη, νέα παιδιά, φοιτητές δραματικών ή μουσικών σχολών, καθόλου «περιθωριοποιημένα στοιχεία» (για να υπάρχει και το άλλοθι του ψόγου στα ετοιμοπόλεμα ΜΜΕ) που αποσυντονίζουν το αναμενόμενο, δίνοντας το προβάδισμα στο απρόβλεπτο. Ο δημόσιος χώρος, μέσα στον οποίο οι πράξεις και οι ζωές των ανθρώπων αποκτούν νόημα, αναθερμαίνεται. Αρκεί να διαβάσουμε στις αντιδράσεις αγωνία και όχι χαβαλέ, την προτροπή «ας σταματήσουμε να σκεφτούμε» και όχι συνεχίζουμε όπως έχουμε και με ό,τι έχουμε (ή περισσεύει από τους άλλους). Αν η πολιτική προϋποθέτει δράση, συνεύρεση, συνεκτίμηση και συνοδοιπορία, τότε, μέσα από τα αναρτημένα πανό, τις διαμαρτυρίες στους «θεσμικούς» χώρους και τις άγαρμπες, έστω, προτροπές «βγείτε από τα κλουβιά σας», ίσως βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα, υπό διαμόρφωση, συλλογικότητα.

Ας μη βιαστούμε να κατηγοριοποιήσουμε τις αντιδράσεις. Δεν τις γνωρίζουμε έτσι όπως εκδηλώνονται, δεν τις έχουμε ξαναζήσει στην ίδια πυκνότητα και επανάληψη. Είναι λόγος που αρθρώνεται, αδιαμόρφωτος ίσως ακόμη (μπορεί και έτσι να παραμείνει), αλλά λόγος. Γιατί να μη σκεφτούμε ότι από τη στίλβουσα ανακύκλωση ενός παγκοσμιοποιημένου (δήθεν) μοντερνισμού, που οδήγησε σε έναν άνευ όρων και ορίων ατομικισμό, μπορούμε να επιλέξουμε μιαν άλλη συλλογικότητα; Οτι λέξεις εξορισμένες ή ακυρωμένες στα προεκλογικά μπαλκόνια, όπως «κοινή υπόθεση» ή «κοινότητα» επανενεργοποιούνται στο καθημερινό συντακτικό μας;

Η τέχνη και η καλλιτεχνική δημιουργία εμπνέονται από τις αντιφάσεις, από το ασύντακτο και ακατάτακτο. Τα ρεύματα και οι τάσεις προκύπτουν πάντα από τους ανήσυχους και «οχληρούς». Από εκείνους που μπορούν να συνταιριάσουν το «Happy Christmas» με το «Happy crisis» και το «Happy new year» με το «Happy new fear». Που μπορούν να τροφοδοτήσουν το καθιερωμένο και αναμενόμενο με χιούμορ, πικρό, ευρηματικό και εύστοχο.

Δεχόμαστε επί χρόνια αυτόν τον σπάνιο συνδυασμό χυδαιότητας, ημιμάθειας, ανοησίας και ιδιοτέλειας, που εκπέμπει το άναρχο τοπίο της ιδιωτικής τηλεόρασης. Με τη συνενοχή της πολιτικής εξουσίας. Τώρα, εισπράττουμε τις «απαντήσεις». Ας μην τις αποκλείσουμε πριν τις αποδελτιώσουμε, γιατί έχουν τις ρίζες τους στο μέλλον.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ρευστό το πολιτικό σκηνικό

Posted on Δεκέμβριος 29, 2008. Filed under: ΠΑΣΟΚ, Παπανδρέου Γιώργος, Πολιτική |

Tου Κ. Π. Παπαδιοχου, Η Καθημερινή, 28/12/2008

Το ΠΑΣΟΚ πέρασε, από τον Σεπτέμβριο και μετά, τρεις μήνες δημοσκοπικής ευφορίας λόγω της ραγδαίας κυβερνητικής φθοράς, εξ αιτίας των φορολογικών μέτρων, της υπόθεσης του Βατοπεδίου και της έντονης κοινωνικής αναταραχής.

Ομως, η ανησυχία στη Χαριλάου Τρικούπη για την εικόνα που μεταδίδει το ΠΑΣΟΚ ως δυνάμει κυβέρνηση επιστρέφει, παρότι η Ν.Δ. δεν εμφανίζει σημάδια ανάκαμψης:

Πρώτον, η αναταραχή από τις τοποθετήσεις των κ. Βερελή και Πάγκαλου μεταδίδει την αίσθηση πως η συνοχή του ΠΑΣΟΚ παραμένει ασθενής και ότι δύσκολα, σε περίπτωση που επιστρέψει στην εξουσία, δεν θα αντιμετωπίσει φαινόμενα πολυφωνίας, ίδια με εκείνα που ταλάνισαν την κυβερνώσα παράταξη.

Δεύτερον, η διαρκώς αυξανόμενη βούληση των πολιτών για συναινέσεις δημιουργεί προβλήματα στη στρατηγική του: Βραχυπρόθεσμα γιατί με την τακτική της ακραίας αντιπολίτευσης που έχει υιοθετήσει έρχεται σε αντίθεση με διαρκώς αυξανόμενα τμήματα της κοινής γνώμης. Επίσης, σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση, η Χαριλάου Τρικούπη θα είναι πλέον σαφώς δυσχερέστερο να αιτιολογήσει μια νέα προσφυγή στις κάλπες.

Τα ανωτέρω είναι απότοκα ενός συγκεκριμένου δεδομένου. Το ΠΑΣΟΚ συσπειρώνει μεν τους ψηφοφόρους του, αλλά δεν έχει επιτύχει έως τώρα να δημιουργήσει ρεύμα εξουσίας. Γι’ αυτόν το λόγο εμφανίζεται πολιτικά «ευάλωτο» στα σενάρια περί μεγάλου συνασπισμού με τη Ν.Δ. ή περί οικουμενικής κυβέρνησης. Και για τούτο επαναφέρει στο παρασκήνιο συζητήσεις περί «κέντρων» που θέλουν μέσω των προαναφερθεισών λύσεων να ποδηγετήσουν την πολιτική ζωή.

Όμως, για τη δημιουργία πλειοψηφικού ρεύματος τα απαραίτητα εργαλεία το ΠΑΣΟΚ τα έχει το ίδιο στα χέρια του: Είναι, πρώτον, η παρουσίαση σαφούς σχεδίου αντιμετώπισης της κρίσης, όχι με την –όπως προτείνεται αλόγιστη– ενίσχυση των ασθενέστερων τάξεων, αλλά με μια δέσμη μέτρων που θα οδηγεί στη συνολική αναδιάρθρωση της οικονομίας με την παράλληλη τόνωση των πλέον κρίσιμων τομέων της. Και, δεύτερον, σαφής πρόταση διακυβέρνησης. Και όχι τα νεφελώδη περί συνεργασίας με έναν ΣΥΡΙΖΑ που επιθυμεί… αποχώρηση από το ΝΑΤΟ, κατάργηση του Συμφώνου Σταθερότητας και αφοπλισμό των αστυνομικών στις διαδηλώσεις.

Τούτα απαιτούνται προκειμένου να διαμορφώσει το ΠΑΣΟΚ σαφές πλειοψηφικό ρεύμα. Γιατί, σε διαφορετική περίπτωση, το υφιστάμενο, ρευστό σκηνικό μπορεί να ανατραπεί και πάλι άρδην. Η κυβέρνηση διαθέτει πολιτικό χρόνο προκειμένου να ανακάμψει, εάν μεταβάλει πολιτικές και απομακρυνθούν πρόσωπα τα οποία με τις επιλογές και το ήθος και ύφος εξουσίας το οποίο εξέπεμψαν οδήγησαν σε απαξίωση την εικόνα της Ν.Δ. Εξ άλλου θα πρέπει να αποτελεί δίδαγμα για τη Χαριλάου Τρικούπη, ότι, μόλις πέντε μήνες πριν, οι συσχετισμοί μεταξύ Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ ήταν πλήρως αντεστραμμένοι και πολλοί προεξοφλούσαν πως το φθινόπωρο που μόλις πέρασε θα ήταν περίοδος ευθείας αμφισβήτησης του κ. Γ. Παπανδρέου.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Πρώτα τα παιδιά!

Posted on Δεκέμβριος 29, 2008. Filed under: Ανεργία, Δημοκρατία, Διαφθορά, Διαδηλώσεις, Επικοινωνία, Εκπαίδευση, Εξάρχεια, Καταλήψεις, Κινήματα, Κοινωνία, Νεολαία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Tου Κωστα Καλλιτση, Η Καθημερινή, 28/12/2008

«Δεν καταλαβαίνετε γιατί βγαίνουμε
στους δρόμους. Διαδηλώνουμε για να
λησμονούμε τον φόβο μας».

(Λόγια ενός νέου διαδηλωτή)

Η αλήθεια είναι ότι τα παιδιά διαισθάνονται πως τους ετοιμάζουμε ένα άνυδρο αύριο, με λιγότερες ευκαιρίες. Το προμηνύει η σημερινή δηλητηριώδης αξιακή ατμόσφαιρα. Σκεφτείτε πόσους ρύπους έχει αναπνεύσει ένας σημερινός 17χρονος: Από τις συζητήσεις που έγιναν σε όλα τα σπίτια, στα 14 έμαθε ότι κάποιοι μπορούν να υποκλέπτουν τις τηλεφωνικές συνδιαλέξεις – ακόμα και του πρωθυπουργού! Στα 15, έμαθε ότι παράγοντες με εξουσία δοκίμασαν να κλέψουν τις συντάξεις των γονιών του. Στα 16, έμαθε ότι ο παπάς ίσως δεν είναι «ο δικός του», αλλά ένας κλέφτης δημόσιας περιουσίας με συνεργούς κάποιους υπουργούς. Στα 17, συγκλονισμένος έμαθε ότι πρέπει να φυλάγεται από τους φύλακες – μπορεί να τον σκοτώσουν. Η κατάρρευση των αξιών στον δημόσιο χώρο, οι απειλές των ναρκωτικών και του AIDS, φτιάχνουν ένα εκρηκτικό μείγμα με τα υποδείγματα των δικών μας ατομικών και κοινωνικών συμπεριφορών.

Εκπληκτα μάς ακούν να εκτοξεύουμε χυδαιότητες από τις εξέδρες των γηπέδων ή μάς βλέπουν να πιάνουμε το τιμόνι και να ορμάμε στον ατυχή προπορευόμενο αναβοσβήνοντας τα φώτα, «ξεκουμπίσου, ρε, να προσπεράσω!». Τραυματίζονται βαριά όταν, με τη στάση ζωής, τα «διδάσκουμε» ότι η επιτυχία ταυτίζεται με τα «φράγκα», ο αμοραλισμός είναι προϋπόθεση για να «φτιαχτείς» ή, πάλι (η άλλη όψη του νομίσματος…) όταν μάς βλέπουν να παραλύουμε στην οσμή της οικονομικής δυσπραγίας και να ψευδίζουμε ασυναρτησίες για τον «κωλότοπο». Και ασφαλώς μάς υποψιάζονται όταν επιδιώκουμε να εξαγοράσουμε τις έναντί τους οφειλές μας, με ακριβά μοντελάκια παιγνιδιών ή ρούχων (αξίας ίσης με δίδακτρα αρκετών μηνών σε ένα ωδείο-που-δεν-τα-πηγαίνουμε).

Για να είμαστε ειλικρινείς, ως κοινωνία χρωστάμε στα παιδιά.

Χωνέψαμε τέσσερα κοινοτικά πακέτα, χωρίς να φτιάξουμε δομές που θα βελτιώνουν το δικό τους αύριο, αποφεύγοντας τα κοπιαστικά (αύξηση παραγωγικότητας, βελτίωση ανταγωνιστικότητας κ.ά.) Ως κράτος, καταναλώνουμε με δανεικά και εν ψυχρώ παραπέμπουμε τους ξένους τραπεζίτες στις δικές τους γενιές. Αρνούμαστε να κοστολογήσουμε το φυσικό περιβάλλον, αυταπατώμενοι ότι είναι «φτηνή» η ενέργεια και «φτηνά» τα νερά, ταχυδρομώντας στην ωριμότητα των παιδιών μας το κόστος της δικής μας εγκληματικής σπατάλης και αμέλειας.

Θέμα χρόνου είναι, τα παιδιά να καταλάβουν ότι δεν τα ζούσαμε εμείς – όπως νόμιζαν. Μάλλον εμείς ζούσαμε σε βάρος τους.

Λοιπόν, μακάρι τα παιδιά μας να εξεγερθούν, βρίσκοντας τον δικό τους δρόμο μακριά από τις συμπληγάδες του «βολέματος» και των «κουκουλοφόρων». Ισως έτσι μας υποχρεώσουν να αλλάξουμε, να αλλάξουμε και ως κοινωνία, ώστε να ανατρέψουμε τις κυρίαρχες προτεραιότητες και να θέσουμε σε πρώτη γραμμή τη μείωση της ανείπωτης ανισότητας σε βάρος τους. Να συμφωνήσουμε σε μία νέα προτεραιότητα, την κατάργηση της άδικης διανομής σε βάρος τους, και να υιοθετήσουμε με τρόπο αδιαμφισβήτητο μια αρχή από την οποία θα απορρέουν όλες οι επιμέρους συμπεριφορές και πολιτικές μας: Την αρχή «πρώτα τα παιδιά».

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Αναδιοργάνωση

Posted on Δεκέμβριος 29, 2008. Filed under: Καραμανλής Κώστας, Παπανδρέου Γιώργος, Πολιτική | Ετικέτες: |

Tου Mπάμπη Παπαδημητρίου, Η Καθημερινή, 28/12/2008

Δεν μπορώ να σας φέρω απτές αποδείξεις, αλλά έχω την πεποίθηση ότι κανείς από την αντιπολίτευση δεν επιθυμεί ειλικρινώς τις εκλογές που με τόσο στόμφο ζητά σε κάθε ευκαιρία. Το καλύτερο παράδειγμα είναι ο Αλέκος Αλαβάνος: αν ο Καραμανλής έπαιρνε στα σοβαρά τις τόσο τυπικές τακτικές αντιπολίτευσης και του έβγαιναν οι δημοσκοπήσεις, θα έπρεπε να στηρίξει κυβέρνηση Παπανδρέου. Οχι μόνον γιατί δεν συμφέρει τη σημερινή αντιπολίτευση το σενάριο των διαδοχικών αναμετρήσεων, αλλά γιατί ο Συνασπισμός (για να μη μιλήσουμε για τον Σύριζα) θα κινδύνευε να διαλυθεί, αφού κάμποσοι βουλευτές του θα σκεφτούν πολύ σοβαρά την υποστήριξη χωρίς συμμετοχή.

Ούτε όμως ο Γιώργος Παπανδρέου εννοεί όσα λέγει στο θέμα των εκλογών. Σκεφτείτε τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ να περνά τις ημέρες αυτές όπως ο κ. Καραμανλής, προσπαθώντας δηλαδή να λύσει το παζλ (ανα)συγκρότησης μιας (νέας) κυβέρνησης. Παραδόξως, Καραμανλής και Παπανδρέου βρίσκονται αντιμέτωποι με το ίδιο δύσκολο πρόβλημα: «Με ποια ομάδα ανθρώπων μπορεί να κυβερνηθεί καλύτερα ο τόπος;» Ενώ ο κ. Καραμανλής πρέπει να δώσει πειστική απάντηση στη φθορά που έχουν υποστεί πρώτα ονόματα της ομάδας του, ο κ. Παπανδρέου πρέπει να βρει μια σύνθεση που δεν θα προκαλεί αρνητικούς συνειρμούς με το κακό -κυβερνητικό- παρελθόν της παράταξής του. Τόσο ο ένας, όσο και ο άλλος δεν περιβάλλονται από προσωπικότητες που ξεχωρίζουν για ιδέες, λύσεις, εμπειρία, θέληση και αποτελεσματικότητα. Κομματικά στελέχη, με μικρότερη ή μεγαλύτερη κυβερνητική θητεία, δύσκολα πείθουν πως θα πετύχουν τώρα εκεί που τόσον καιρό απέτυχαν. Αλήθεια, ποιο σοβαρό ανώτατο στέλεχος στον ιδιωτικό τομέα θα έβαζε στο βιογραφικό του τις περισσότερες από τις κρατικές θέσεις, όταν τα μετρήσιμα αποτελέσματα παρόμοιων τοποθετήσεων είναι καταστροφικά ή αδιάφορα όταν δεν είναι ύποπτα;

Ο ανασχηματισμός της κυβέρνησης Καραμανλή είναι πολύ πιθανό να αποτελέσει μια αδιάφορη στιγμή στον δρόμο προς την επόμενο κάλπη. Αν ο κ. Καραμανλής θέλει να έχει αποτελέσματα, πρέπει να προκαλέσει πλήρη αναδιοργάνωση του τρόπου λειτουργίας της κυβέρνησής του. Πρέπει ο ίδιος να είναι στο κέντρο τουλάχιστον τεσσάρων κύκλων κυβερνητικού μάνατζμεντ, πρέπει να θέσει λιγοστούς αλλά μετρήσιμους στόχους – σε χρήμα και σε χρόνο – και να μας δίνει λογαριασμό σε τακτά χρονικά διαστήματα. Πρέπει να ανοίξει τη διαχείριση του κράτους στην κοινωνία και στις καλύτερες δυνάμεις (προφανώς πέραν των κομματικών) που διαθέτει η χώρα. Και κυρίως, πρέπει να το κάνει με επιμονή και χωρίς κρυφούς μικροκομματικούς υπολογισμούς. Αν θέλουμε το κράτος να δουλέψει πιο αποδοτικά, κάτι που αποτελεί το πιο κρίσιμο ζητούμενο εν μέσω κρίσης, πρέπει να αναδιοργανωθεί η ομάδα των διαχειριστών. Σε τελευταία ανάλυση, ένας πολιτικός που όλοι τον δίνουν για χαμένο, μόνον αν τολμήσει την ανατροπή, ακόμη και την πρόκληση, θα μαζέψει και πάλι ελπίδες και πιθανότητες. Εκτός από τις εκλογές, υπάρχει και η πολιτική επιβίωση!

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η «εξέγερση» και το αίτημα

Posted on Δεκέμβριος 29, 2008. Filed under: Αριστερά, Δημοκρατία, Διαδηλώσεις, Διανοούμενοι, Κόμματα, Κοινωνία, Νεολαία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Tου Πασχου Μανδραβελη, Η Καθημερινή, 28/12/2008

Κάτι στράβωσε άσχημα στην Aριστερά τα τελευταία χρόνια. Οχι μετά το ’89, που το σοκ ήταν τέτοιο ώστε το παραλήρημα να είναι δικαιολογημένο. Κάπου εκεί στη δεκαετία του ’60 πολλοί διέκριναν αδιέξοδα στην μαρξιστική ανάλυση και το ’ριξαν στο σορολόπ. Αντί να προσαρμόσουν τη θεωρία στην πραγματικότητα, άρχισαν να αμφισβητούν τα εργαλεία ανάγνωσης της πραγματικότητας και κατόπιν με χαλασμένα τα εργαλεία, άρχισαν να προσαρμόζουν την πραγματικότητα στη θεωρία.

Ετσι η Aριστερά τα τελευταία χρόνια έχει αφήσει την πραγματικότητα και ασχολείται με τη φαντασία. Εχει εγκαταλείψει την ανάλυση και το έριξε στην ποίηση. Η μεταμοντέρνα ανοησία έγινε κυρίαρχος λόγος και το αποτέλεσμα είναι η απόλυτη σύγχυση. Αυτή που είναι εμφανής και στην ανάγνωση του νεολαιίστικου ξεσπάσματος που έζησε πριν από δύο εβδομάδες η χώρα.

Το λογικό ερώτημα έπειτα από μια κινητοποίηση (έστω αυτής της έντασης) είναι το αίτημα. Οχι «για να συκοφαντηθεί η εξέγερση», όπως συκοφαντούν το ερώτημα οι νεφελώδεις υπερασπιστές κάθε φασαρίας, αλλά χωρίς διευκρίνιση του αιτήματος δεν διορθώνεται τίποτε. Αν δεν καταλάβουμε τι ακριβώς θέλουν οι νέοι, δεν θα μπορέσουμε ν’ αλλάξουμε τις παραμέτρους που οδήγησαν στο ξέσπασμα, με αποτέλεσμα αυτό να επαναληφθεί. Γι’ αυτό είναι αναγκαία η διατύπωση του αιτήματος. Δεν είναι ανάγκη να το διατυπώσουν οι 16ρηδες, αλλά τα κόμματα, οι κοινωνικοί φορείς, οι επιστήμονες, οι διανοούμενοι, οι σχολιαστές. Ολοι οφείλουν να το προσεγγίσουν με την μεγαλύτερη δυνατή ακρίβεια, ώστε η συζήτηση πέρα από διαπιστωτική να γίνει και παραγωγική.

Κι όμως. Οχι μόνο δεν επιχειρείται η διατύπωση του αιτήματος, αλλά πολλοί επιχειρηματολογούν ότι κάτι τέτοιο δεν χρειάζεται. Φτάνει που διαπιστώσαμε ότι οι νέοι είναι ζωντανοί, αρκεί που σηκώθηκαν από τον καναπέ και θα φέρουν την αλλαγή· λες και κάθε αλλαγή είναι a priori θετική. Αυτό είναι κομμάτι της μισής συλλογιστικής που χρόνια διατυπώνει η Αριστερά με το σύνθημα «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός». Το πρόβλημα όμως είναι ότι πολλοί «άλλοι κόσμοι είναι εφικτοί». Πιθανόν να είναι εφικτός ο κόσμος που ρομαντικά οραματίζεται η Αριστερά, πιθανότερο όμως να είναι εφικτός ο αντίθετός του. Αν δεν υπάρχει πυξίδα σε στιγμές κοινωνικής θύελλας, τότε το καράβι μπορεί να κάτσει στα βράχια. Οπως έδειξε η ιστορία, όλοι οι δρόμοι είναι ανοιχτοί. Μπορεί να οδηγηθούμε σε κοινωνία μεγαλύτερης κινητικότητας, αλλά μπορεί να υπάρξουν συντηρητικά ανακλαστικά που θα οδηγήσουν σε περιορισμό ελευθεριών. Το γενικό, αόριστο και ανεδαφικό, όσο καλές προθέσεις κι αν έχει, πάντα ηττάται από το συγκεκριμένο. Και το ακραία συντηρητικό είναι πάντα πολύ συγκεκριμένο.

Γι’ αυτό επείγει η διατύπωση του αιτήματος. Οι νεφελώδεις και αλατισμένες με ποίηση διακηρύξεις για την «λάβα της οργής των νέων» είναι χρήσιμες στη λογοτεχνία, αλλά δεν βοηθούν την πολιτική, η οποία πάντα καταλήγει στην επίλυση συγκεκριμένων προβλημάτων. Η ανάγνωση της πραγματικότητας πρέπει να είναι ενδελεχής, άσχετα αν τα συμπεράσματα πολλές φορές δεν κολακεύουν τις ιδεοληψίες μας. Η εξέγερση δίχως αίτημα είναι σίγουρα μεγάλη φασαρία. Πιθανόν να είναι και θαυμάσια κατάσταση. Μόνο που δεν ξέρουμε για ποιους…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...