Υλικές και άυλες καταστροφές μιας εβδομάδας

Posted on 14 Δεκεμβρίου, 2008. Filed under: Αστυνομική βία, ΑΛΕΞΗΣ, Διαδηλώσεις, ΚΚΕ, Κοινωνία, Μετανάστες, Νέα Δημοκρατία, Νεολαία, Οικονομία, Παπαρήγα Αλέκα, Πολιτική, ΣΥΡΙΖΑ, Σκάνδαλα, Ταραχές | Ετικέτες: |

Γραφει ο Aντωνης Kαρκαγιαννης, Η Καθημερινή, Kυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2008

Σήμερα κλείνουμε μια εβδομάδα ταραχής, καταστροφών και εμπρησμών στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη και στις άλλες μεγάλες πόλεις. Είναι φαινόμενο των πόλεων, ο μισός πληθυσμός συγκεντρώθηκε στην πρωτεύουσα και τη συμπρωτεύουσα και σχεδόν ο υπόλοιπος μισός σε άλλες πέντε – έξι πόλεις. Δεν υπάρχουν πλέον χωριά και όσα υπάρχουν έχουν μετακινούμενο πληθυσμό, χωρίς αυτοτελή χωρική ζωή. Είναι η πρώτη παρατήρηση που μπορούμε να κάνουμε: ότι είναι φαινόμενο των πόλεων, του ανάμεικτου αστικού πληθυσμού με την απροσδιόριστη ακόμη προέλευση και τον απροσδιόριστο πολιτισμό.

Οι εφημερίδες κατέγραψαν τον απολογισμό των υλικών καταστροφών. Είναι εντυπωσιακός, αλλά δεν νομίζω ότι είναι το πιο σημαντικό αποτέλεσμα. Υλικές ζημιές είναι, φαίνονται, καταγράφονται και επουλώνονται. Οι άλλες, οι ηθικές και ψυχολογικές, δεν φαίνονται, δύσκολα καταγράφονται και ακόμη πιο δύσκολα επουλώνονται. Συνήθως δεν επουλώνονται ποτέ, τις ξεπερνάμε και πάμε πιο πέρα, προχωράμε σε κάτι άλλο και μας βασανίζει το ερώτημα τι είναι αυτό «το κάτι άλλο».

Εγιναν προσπάθειες να αναλυθεί η πολιτική και ποιοτική σύνθεση του πλήθους που κατέβηκε στους δρόμους διαμαρτυρόμενο και του τμήματος εκείνου που επιδόθηκε σε καταστροφές, εμπρησμούς και λεηλασίες. Κυρίως από δημοσιογράφους που ήρθαν σε άμεση επαφή. Ολες οι μαρτυρίες λένε ότι δεν ήταν οι «γνωστοί – άγνωστοι» 150 – 200 κουκουλοφόφοι, που σε κάθε διαμαρτυρία εφορμούν από το φρούριο των Εξαρχείων. Οι κουκουλοφόροι ήταν πολύ περισσότεροι και ποικίλα τα σημεία εξόρμησης. Συμμετείχαν και μετανάστες σε άγνωστο ποσοστό. Εχω πάντοτε εμπιστοσύνη στον κ. Πάνο Σόμπολο, γιατί είναι καλά πληροφορημένος, και τον άκουσα να λέει από τηλεοράσεως ότι αν κρίνει από τις συλλήψεις και προσαγωγές, το ποσοστό των μεταναστών είναι μικρό. Συμμετείχαν όμως και μετανάστες για πλιάτσικο, όπως είναι και φυσικό.

Η ηλικιακή σύνθεση των διαμαρτυρομένων ήταν το άλλο νέο φαινόμενο. Οι ηλικίες ήταν κάτω των είκοσι ετών και εφορμούσαν από τα σχολεία μέσης εκπαίδευσης. Λιγότερο από τα πανεπιστήμια, όπου κυριαρχούσαν οι παλιοί κουκουλοφόροι ηλικίας 25 – 30 ετών, έμπειροι στον κλεφτοπόλεμο με την προστατευτική κάλυψη του «ασύλου». Εμποροι της οδού Ερμού, που στέκονταν έξω από τα μαγαζιά τους με την ελπίδα ότι θα τα προστατεύσουν, έλεγαν ότι με τους μαθητές μιλούσαν, ήταν γελαστοί και χαρούμενοι, το γλεντούσαν, πετούσαν πέτρες στους «μπάτσους» και έφευγαν τρέχοντας μόλις έπεφταν τα χημικά. Οι μεγάλες καταστροφές σημειώθηκαν στο τμήμα της Ερμού από την Καπνικαρέα και κάτω, από ομάδες σαφώς μεγαλύτερης ηλικίας.

Πιθανά αποτελέσματα

Κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος για τα πολιτικά αποτελέσματα αυτής της μεγάλης αναταραχής. Μερικοί περιμένουν ότι θα συνεχιστεί και θα επιταχυνθεί η πτώση της κυβέρνησης, η οποία πραγματικά, αυτές τις μέρες της αναταραχής, είχε εξαφανιστεί στη σκιά και τη σιωπή του Μαξίμου. (Δεν είναι βέβαιο αν αυτό είναι καλό ή κακό για την ίδια.) Η μεσαία όμως τάξη, και για να αφήσουμε αυτόν τον μάλλον ασαφή όρο, οι άνθρωποι της συνήθους καθημερινότητος, οι επαγγελματίες, οι μικρομαγαζάτορες, οι υπάλληλοι, το πλήθος που κάθε μέρα κυκλοφορεί στην αγορά και προπαντός οι ξετρελαμένοι από την αγωνία γονείς δεν κρύβουν την ενόχληση ή και την αγανάκτηση γι’ αυτήν τη βίαιη διασάλευση της καθημερινότητας. Αποδίδουν μεγάλες ευθύνες στην κυβέρνηση, αλλά και θέλουν (έτσι υποθέτω) από κάπου να πιαστούν και γύρω του να συσπειρωθούν.

Παρά τα ανεκδιήγητα χάλια της, η κυβέρνηση και η κυβερνώσα παράταξη παραμένει ένα σημείο αναφοράς ακόμα και με την αυστηρή κριτική που δέχεται. Προσωπική άποψη είναι ότι πιθανόν, τουλάχιστον στο άμεσο μέλλον, να σημειωθεί μεγαλύτερη συσπείρωση γύρω από τη Ν.Δ. Αυτό τεκμαίρεται και από τη στάση του ΠΑΣΟΚ που περιορίζεται σε «κεράκια» και αποφεύγει να ρίξει λάδι στη φωτιά της διαμαρτυρίας. Είναι βέβαιο για τη φθορά της κυβέρνησης και επέλεξε την απραξία ως τακτική, φοβούμενο τα λάθη που μπορούν να προκύψουν από την πράξη. Τεκμαίρεται ακόμη από τη σοβαρή και έμπρακτα προσεγμένη στάση της κ. Αλέκας Παπαρήγα του ΚΚΕ. Στις πειθαρχημένες συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις του ΚΚΕ δεν σημειώθηκε το παραμικρό έκτροπο.

Προβληματικοί εμφανίζονται πάλι ο ΣΥΡΙΖΑ και ο ΣΥΝ. Μια μερίδα πιστεύει ότι η κατάσταση είναι «επαναστατική» και συνεπάγεται (στη θεωρία τουλάχιστον) την άρνηση και την ανατροπή της συνήθους καθημερινότητας. Ο κ. Α. Τσίπρας ανενδοιάστως επανέλαβε τα λόγια του Μάο Τσετούνγκ «πολλή φασαρία, άρα καλή κατάσταση». Το είπαμε και άλλοτε, η σύγχυση των μεγεθών είναι βαριά αρρώστια. Και ο κ. Αλέκος Αλαβάνος δεν μπόρεσε να αντισταθεί στη γραφική αμετροέπειά του. Οι περισσότεροι, όμως, περιμένουν ότι ο ΣΥΝ θα εισπράξει μεγάλο μερίδιο δυσαρέσκειας και θα δει πάλι τα δημοσκοπικά του ποσοστά να ανεβαίνουν. Δεν αποκλείεται, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα. Το μεγάλο, όμως, πρόβλημα για τον ΣΥΝ είναι ότι δεν ξέρει τι να τα κάνει τα μεγάλα ποσοστά.

Συζητώντας με φίλο, μου έλεγε πως το κακό είναι ότι η κοινωνία μας έχασε τα σταθερά σημεία αναφοράς: τη θρησκεία, την οικογένεια, την εμπιστοσύνη και τον φόβο στο κράτος και στην εκάστοτε πολιτική ηγεσία, τη συσπείρωση γύρω από ιδεολογίες και κόμματα. Τέλος, και το σημαντικότερο, ότι υπάρχει ένα «γενικό καλό», το «καλό» του τόπου και της πατρίδας, μπροστά στο οποίο υποχωρούν τα ιδιαίτερα συμφέροντα και οι επιδιώξεις των ατόμων και των ομάδων. Χάθηκε και καταστράφηκε και το σχολείο και κυρίως η αυτοπειθαρχία κάθε προσπάθειας για την κατάκτηση της γνώσης.

Θα πουν μερικοί ότι όλα αυτά τα σταθερά σημεία αναφοράς είναι τα κλασικά στηρίγματα του συντηρητισμού και έχουν υπονομευθεί εδώ και πολλά χρόνια. Εστω! Επιτρέψτε μου, όμως, να πω αυτό που δεν πιστεύω: Δεν πιστεύω πια στη βίαιη επαναστατική ανατροπή του συντηρητισμού. Εχει πολλή βία και πολύ αίμα και αυτό το στοιχείο οδήγησε πάντοτε σε απρόβλεπτες καταστάσεις, που κανείς δεν τις σχεδίασε και κανείς δεν τις θέλησε. Και πολλή ανελευθερία και καταπίεση. Σε όλη την Ιστορία, ακόμη και μέσα στις «επαναστάσεις», ο συντηρητισμός και η αλλαγή ή ανατροπή συνυπήρχαν σε μια πραγματικά διαλεκτική σχέση. Αμήν.

Γονείς και παιδιά

Μπορεί να διαβρώθηκε και να υπονομεύθηκε η οικογένεια, βασικό κύτταρο κοινωνικής οργάνωσης, τουλάχιστον μέχρι τώρα. Ο δεσμός, όμως, μεταξύ γονέων και τέκνων δεν καταλύθηκε, γιατί δεν είναι κοινωνικός, είναι κάτι πολύ περισσότερο και ισχυρότερο. Είναι φυσικός, πηγάζει από τη φύση μας. Είναι καιρός να ξαναβρούμε τα παιδιά μας και να ξαναμιλήσουμε μαζί τους. Να μάθουμε τι θέλουν, τι επιδιώκουν, τι ονειρεύονται και τι σκέφτονται για το δικό τους μέλλον. Αν θέλουν να πάνε στα ναρκωτικά, να πάνε. Αν θέλουν να πάνε σε γιουρούσια εμπρησμών και λεηλασιών, να πάνε. Αν θέλουν να αντιταχθούν στο κράτος και στην ανοησία του, ας αντιταχθούν. Αρκεί να το ξέρουν, να έχουν συνείδηση και ευθύνη γι’ αυτό που πάνε να κάνουν. Γι’ αυτό και μόνο πρέπει να ξαναβρούμε τα παιδιά μας, όχι για να τα νουθετήσουμε, αλλά για να τα καταλάβουμε και να μας καταλάβουν, για να τα γνωρίσουμε και να μας γνωρίσουν.

Make a Comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...

Αρέσει σε %d bloggers: