«Σαν να κυνηγάνε τον αέρα…»

Posted on 18 Δεκεμβρίου, 2008. Filed under: Αποξένωση, Αστυνομική βία, ΑΛΕΞΗΣ, Νεολαία, Παπανδρέου Γιώργος, Παιδεία, Πολιτική, Ψωμιάδης Παναγιώτης |

EIKONOΓPAΦHMA

Tης Mαριαννας Tζιαντζη, Η Καθημερινή, 17/12/2008

«Αρχίζω να αδειάζω από τη Νέα Δημοκρατία», λέει προχθές ο Παναγιώτης Ψωμιάδης στο «Καλημέρα Ελλάδα» (ΑΝΤ1). Δεν εννοεί ότι η Ν.Δ. τον «αδειάζει», αλλά ότι ο ίδιος νιώθει κάτι σαν αποξένωση.

Η έκφραση ξενίζει, αλλά οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι πολλοί συμπατριώτες μας έχουν αρχίσει «να αδειάζουν» από κόμματα, αν και δεν αποκλείεται, στις παραμονές των εκλογών, να ξαναγεμίσουν.

«Μήπως έχετε αδειάσει και από καραμανλισμό;», ρωτάει ο παρουσιαστής.

«Δεν απαντώ».

«Ωπ, ωπ, κι αυτό είναι είδηση! Το ότι δεν απαντάτε!»

Η αερολογία αυτές τις ημέρες πάει σύννεφο. Προχθές, άκουσα στη ραδιοφωνική «Ελληνοφρένεια» του ΣΚΑΪ ένα απόσπασμα από την ομιλία του Γιώργου Παπανδρέου στο Εθνικό Συμβούλιο του κόμματός του: «… προσπαθεί αυτή η νέα γενιά, μέσα σ’ αυτή την γκρίζα πραγματικότητα, να δώσει τη δική της πινελιά, το δικό της χρώμα, το δικό της φως. Είτε με τα skateboards στις πλατείες… είτε με τα γκραφίτι στους τοίχους είτε με την αναζήτηση ανθρωπιάς στις καφετέριες».

Μπα, με γελούν τ’ αυτιά μου, σκέφτηκα. Αναζήτησα το πλήρες κείμενο της ομιλίας στην ιστοσελίδα του ΠΑΣΟΚ, το διάβασα με προσοχή και διαπίστωσα ότι το ηχητικό απόσπασμα δεν ήταν πειραγμένο. Μήπως βλέπουμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος; Η ομιλία δεν είναι σαρδανάπαλη, λέει πολλά σωστά πράγματα. Ομως τι σχέση έχει η καφετέρια με την αναζήτηση της ανθρωπιάς; Είναι δυνατόν το τρίπτυχο «φραπές, γκράφιτι, πατίνι» να είναι το σύγχρονο ισοδύναμο του «ψωμί, παιδεία (ή μάλλον καλλιτεχνία), ελευθερία»;

Δεν έχω τίποτα εναντίον του καφενείου ή της καφετέριας. Μακάρι όλοι να είχαμε ελεύθερο χρόνο και λίγα ευρώ για ξόδεμα ώστε να πίναμε πιο συχνά καφέ, εκτός κατοικίας, συντροφιά με τους φίλους μας. Δύσκολο όμως να μην ψιθυρίσει κανείς: «Ανθρωπε αγάπα, τον καπουτσίνο κράτα» ή «άνθρωπο γυρεύω, φρεντουτσίνο βρίσκω» ή «παρακαλώ, μια ανθρωπιά με ολίγη».

Λόγια του αέρα συναντάμε παντού, συχνά ξεφεύγουν και από τη δική μας δημοσιογραφική πένα ή από «επώνυμα» τηλεοπτικά χείλη. Κανείς δεν έχει το μονοπώλιο στην ευθυκρισία ή στην αερολογία.

Την ημέρα της κηδείας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, νωρίς το βράδυ, άκουσα ξανά στο ραδιόφωνο έναν κάτοικο του Παλαιού Φαλήρου, αυτόπτη μάρτυρα κάποιων επεισοδίων, να περιγράφει τηλεφωνικά τις κινήσεις ορισμένων αστυνομικών που, κατά τη γνώμη του, δεν απειλούνταν από καμία «ομάδα νεαρών»: «οι αστυνομικοί πήγαιναν νωχελικά σαν να κυνηγούσαν τον αέρα».

Μια περιγραφή τόσο λιτή, που θυμίζει χορογραφία. Ολοι αυτοί που επί πολλά χρόνια έχτιζαν πύργους στην άμμο του τραπεζικού δανεισμού και απολάμβαναν μια ψεύτικη ευδαιμονία, τώρα επικρίνουν ή κυνηγούν ή προσπαθούν να κολακεύσουν ή να καθοδηγήσουν τους ανέμους που οι ίδιοι έσπειραν. Ομως οι κοινωνικοί άνεμοι είναι ανυπότακτοι, ενώ η οικονομική κρίση τούς καθιστά ακόμα πιο απρόβλεπτους. Δεν υπακούουν στα κηρύγματα, τις νουθεσίες, τις καταγγελίες ή τις ιερεμιάδες μας.

Make a Comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ένα Σχόλιο to “«Σαν να κυνηγάνε τον αέρα…»”

RSS Feed for ΑΠΟΨΕΙΣ Comments RSS Feed

Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΨΩΜΙΑΔΗΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΚΑΙ
ΑΥΤΟΝ ΘΕΛΟΥΜΑΙ ΕΓΩ ΚΑΙ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΟΥ ΓΙΑ
ΑΡΓΗΓΟ ΤΗΣ Ν.Δ.


Where's The Comment Form?

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...

Αρέσει σε %d bloggers: