Archive for Ιανουαρίου 2009

Επιτέλους, ας συμφωνήσουν για την Παιδεία και να το τηρήσουν

Posted on Ιανουαρίου 31, 2009. Filed under: Uncategorized | Ετικέτες: |

Σκιτσο του Ανδρεα Πετρουλακη

Εχοντας αποτύχει διαδοχικά δύο φορές να μπω στο πανεπιστήμιο, έβαλα στόχο ζωής να ανατρέψω το εξεταστικό σύστημα. Μεγαλεπήβολο σχέδιο, θα σκεφτείτε, αλλά 17 ετών ήμουν και δεν μπορούσα με τίποτα να χωνέψω γιατί ο ένας βαθμολογητής της Ιστορίας μού είχε βάλει 79 μόρια με άριστα τα 80 (δηλαδή βρήκε το γραπτό μου αψεγάδιαστο), ενώ ο δεύτερος 73 μόρια, με συνέπεια αυτή η διαφορά των μόλις 6 μορίων να μου στοιχίσει την είσοδό μου στη Νομική και, αντ’ αυτής, το σύστημα να με «στείλει» στη Νοσηλευτική ΤΕΙ Αθηνών!

Συγχωρήστε μου τον εξομολογητικό πρόλογο, αλλά παραμένει ακόμη ένας από τους εφιάλτες μου το μαρτύριο που πέρασα να αποστηθίζω στα 19 μου για τρίτη φορά τα βιβλία των Αρχαίων, προκειμένου να πετύχω εντέλει τον στόχο μου. Αγχος που μεταβάλλεται πλέον σε οργή, όταν ακούω τους πάσης φύσεως ειδήμονες να ισχυρίζονται ότι έχουν στην τσέπη τους -εκείνοι μόνον- τη συνταγή επιτυχίας για το τι πρέπει να αλλάξει στο εξεταστικό σύστημα.

Το ακόλουθο παράδειγμα είναι σταγόνα στον ωκεανό των εκπαιδευτικών παλινωδιών της τελευταίας 25ετίας, αλλά νομίζω άκρως χαρακτηριστικό: Το 1983 ο κ. Απ. Κακλαμάνης ως υπουργός Παιδείας θέλησε να ενισχύσει, υποτίθεται, τον ρόλο των εκπαιδευτικών στα λύκεια και εισήγαγε ως κριτήριο εισαγωγής στα πανεπιστήμια τον προφορικό βαθμό σε ποσοστό 25%. Το τι ακολούθησε οι παλιότεροι το θυμούνται: Οσοι ήμασταν μαθητές εκείνη την εποχή αίφνης και απαξάπαντες μεταβληθήκαμε σε αριστούχους! Πήγαιναν οι μάνες μας στα σχολεία και διαμαρτύρονταν στους καθηγητές γιατί μας έβαλαν 19 και όχι 20 στα Μαθηματικά ή την Ιστορία, στερώντας μας έτσι μόρια από την πολυπόθητη εισαγωγή στα ΑΕΙ.

Οι προφορικοί βαθμοί

Το 1988 αντελήφθη τον παραλογισμό ο Αντώνης Τρίτσης και κατήργησε τη συμμετοχή του προφορικού βαθμού, απόφαση που διατήρησε και ο διάδοχός του, σημερινός πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, κ. Γ. Παπανδρέου. Ελα όμως που αντίθετη άποψη είχε λίγα χρόνια αργότερα ο κ. Γερ. Αρσένης, ο οποίος επανεισήγαγε το κριτήριο του προφορικού βαθμού και μάλιστα επαυξημένο στο 50%. Ξανά όλοι οι μαθητές έγιναν εν μια νυκτί αριστούχοι, ξανά οι μάνες τους στα σχολεία να διαμαρτύρονται. Τούτη τη φορά τον τραγέλαφο αντελήφθη ο κ. Πέτρος Ευθυμίου -αλλά όχι εντελώς- και μείωσε το κριτήριο στο 30%. Και μέχρι σήμερα -όσοι έχουν παιδιά στο Λύκειο το ξέρουν- αν κάποιος καθηγητής βάλει 18 και όχι 20 σε μαθητή που διεκδικεί με αξιώσεις την εισαγωγή του, καλείται την επόμενη ημέρα να αντιμετωπίσει την οργή των γονιών του.

Επικαλούμαι το συγκεκριμένο παράδειγμα καθώς από μόνο του φανερώνει πως το βασικό πρόβλημα της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης δεν είναι οι εξετάσεις εισαγωγής, αλλά ο ίδιος ο τρόπος λειτουργίας των σχολειών που εδώ και χρόνια έχουν απαξιωθεί πλήρως, με τους καθηγητές να έχουν μεταβληθεί σε «σπόνσορες» των μαθητών αναλόγως του πόσο οι βαθμοί τους μετρούν για τα ΑΕΙ. Το δε σχιζοφρενές της υπόθεσης είναι ότι απαξάπαντες γνωρίζουν ότι η βασική προετοιμασία γίνεται εδώ και χρόνια στα φροντιστήρια με συνέπεια το σχολείο να αντιμετωπίζεται πλέον απ’ όλους ως αναγκαίο κακό ή και χαμένος χρόνος! Το παράδειγμα, ωστόσο, του προφορικού βαθμού είναι και κατ’ εξοχήν επιβεβαιωτικό της αυθαιρεσίας και της ασυνέχειας με την οποία ασκείται εδώ και χρόνια η εκπαιδευτική πολιτική στη χώρα μας με όλους σχεδόν τους υπουργούς Παιδείας να διεκδικούν για τον εαυτό τους τον ρόλο του «μεγάλου μεταρρυθμιστή» και όλους τους σύμβουλους του να έχουν πάντα μια «ενδεδειγμένη» λύση για το εξεταστικό.

Τέλος στα πειράματα

Εν ολίγοις και κατά την ταπεινή γνώμη ενός εκ των χιλιάδων πολιτών που έχουν υποστεί στην πλάτη τους τις εκπαιδευτικές παλινωδίες, το ζητούμενο είναι επιτέλους να επιτευχθεί μια συμφωνία δεσμευτική για όλους, που θα εφαρμοσθεί με συνέπεια τα επόμενα (πολλά) χρόνια. Το αν ο κ. Θ. Βερέμης ή ο κ. Γ. Μπαμπινιώτης, το ΠΑΣΟΚ ή η Ν.Δ. διαθέτουν την καλύτερη λύση, αφήνει αδιάφορους τους πολίτες. Διεθνή μοντέλα επιτυχημένα υπάρχουν, ας συμφωνήσουν επιτέλους οι ειδικοί σ’ ένα διαφορετικό σύστημα και ας δεσμευθούν κυρίως τα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας να το εφαρμόσουν χωρίς άλλες μεταρρυθμίσεις. Μπαφιάσαμε από τις διαδοχικές αλλαγές, ζαλιστήκαμε από τα συνεχή πειράματα, πώς αλλιώς να το πω…

  • Του Κωνσταντινου Zουλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 30/01/2009
Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ατολμία στην Παιδεία

Posted on Ιανουαρίου 31, 2009. Filed under: Παιδεία |

Ο διάλογος έχει καταστεί στην Ελλάδα το άλλοθι των κυβερνήσεων όταν δεν θέλουν ή δεν τολμούν να κάνουν αυτό που πρέπει. Οταν, μάλιστα, στόχος είναι η συνέχιση της αδράνειας, τότε επιλέγεται ο διάλογος από μηδενική βάση που ουσιαστικά σημαίνει το πάγωμα κάθε μεταρρύθμισης. Αυτή την τακτική επέλεξε τώρα η κυβέρνηση στην Παιδεία, αναιρώντας ουσιαστικά την κατεύθυνση που είχαν χαράξει η πρώην υπουργός Παιδείας Μαριέττα Γιαννάκου και ο καθηγητής Θάνος Βερέμης.

Η αλλαγή πορείας αποδόθηκε στην ανάγκη να επικρατήσει κοινωνική ειρήνη, ειδικά μετά τις ταραχές του Δεκεμβρίου.

Πρόκειται για μέγιστο λάθος, όσο και αν ωραιοποιείται επικοινωνιακά. Η χώρα έχει ανάγκη μεταρρυθμίσεων στην Παιδεία, σε όλα τα επίπεδα, τώρα. Οποιος επιλέγει για λόγους πολιτικού κόστους να συντηρήσει το σύστημα που επικρατεί σήμερα υπονομεύει την ανάπτυξη της χώρας. Η κυβέρνηση πρέπει να αποφασίσει: θέλει να διορθώσει κάποια πράγματα στην Παιδεία ή θέλει απλώς να ξεφύγει συζητώντας γι’ αυτά επ’ αόριστον;

ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΡΟ, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 30/01/2009

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οχυρωμένοι στο Διαδίκτυο

Posted on Ιανουαρίου 31, 2009. Filed under: Διαδίκτυο | Ετικέτες: |

Ενα ενδιαφέρον αμερικανικό ντοκιμαντέρ, το «Ενηλικίωση στο Διαδίκτυο», παρουσίασε την περασμένη Δευτέρα η Σοφία Παπαϊωάννου στο «Οι Νέοι Φάκελοι παρουσιάζουν» (ΣΚΑΪ). Οπως φαίνεται από τον τίτλο, το θέμα εδώ είναι οι έφηβοι που αφιερώνουν πολλές ώρες σερφάροντας στο Διαδίκτυο, δημιουργώντας ψηφιακούς φίλους αλλά και δικές τους επινοημένες ταυτότητες. Μιλούν σε πρώτο πρόσωπο μαθητές, γονείς, καθηγητές, ενώ γίνεται εκτεταμένη αναφορά σε αληθινά γεγονότα.

Η πρώτη ιστορία είναι γλυκόπικρη και αφορά μια 14χρονη κοπελίτσα, που θεωρούσε τον εαυτό της άχρωμο και ασήμαντο. Γι’ αυτό επινόησε μια καινούργια online ταυτότητα και από Τζέσικα έγινε Οτομ (Φθινόπωρο): «γκόθικ» ντύσιμο, χτένισμα και μακιγιάζ, πόζες μοιραίας γυναίκας. Κανείς δεν έδινε σημασία στην Τζέσικα, όμως η Οτομ έγινε θρύλος σε μια γωνίτσα του κυβερνοχώρου. Μέχρι που το πήραν είδηση η μαμά και ο μπαμπάς, ειδοποιημένοι από το σχολείο, κι έτσι η αισθησιακή Οτομ έγινε ξανά σκέτη Τζέσικα, γεγονός που της στοίχισε πολύ.

Ακολουθούν και άλλες ιστορίες και εμπειρίες μαθητών. Π.χ., ένας μαθητής λυκείου παραδέχεται ότι διάβασε το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» μέσα σε πέντε λεπτά χάρη σε ένα ηλεκτρονικό «λυσάρι», ένα σάιτ που απευθύνεται σε μαθητές. «Αν η ημέρα είχε 27 ώρες και όχι 24, θα διάβαζα όλο το έργο και όχι την περίληψη», εξηγεί. Πριν τον αποδοκιμάσουμε, ας αναλογιστούμε ότι κάποιες άλλες γενιές έμαθαν τον Σαίξπηρ και τον Βίκτωρα Ουγκώ όχι από το πρωτότυπο αλλά από τα «Κλασσικά Εικονογραφημένα».

Ενας καθηγητής σ’ ένα δημόσιο σχολείο σε μια πλούσια, όπως μαντεύουμε, κοινότητα του Νιου Τζέρσεϊ, υποστηρίζει ότι η σχολική τάξη που δεν διαθέτει γιγαντοοθόνη είναι «μια έρημος». Κανένας μαθητής δεν εμπιστεύεται τον δάσκαλο που κάνει μάθημα στον πίνακα με κιμωλία.

Η τελευταία ιστορία είναι τραγική και αφορά την αυτοκτονία ενός 13χρονου μαθητή, την οποία ενθάρρυναν οι εικονικοί φίλοι του στο Διαδίκτυο. Ωστόσο, ο πατέρας του παιδιού δεν δαιμονοποιεί το Μέσο. Ο μικρός αυτόχειρας, ένα πανέμορφο αγοράκι, απλώς δεν άντεξε το bullying, τον εκφοβισμό του από τους συνομηλίκους του παλικαράδες στο σχολείο.

Από το ντοκιμαντέρ φάνηκε ότι για πολλούς εφήβους το Διαδίκτυο είναι ένα οχυρό, ένα καβούκι που τους επιτρέπει να αποτραβηχτούν από τον κόσμο των μεγάλων και ιδίως από τους γονείς, οι οποίοι, κατά κανόνα, δεν έχουν ιδέα για τις ψηφιακές παρέες των παιδιών τους. Και συνήθως οι γονείς ανησυχούν για λάθος λόγους, π.χ., για μια ενδεχόμενη συνάντηση με έναν παιδεραστή, τη στιγμή που τα ίδια τα παιδιά ξέρουν τους κινδύνους, ξέρουν πώς να αποφύγουν τον Κακό Λύκο.

Το ντοκιμαντέρ αυτό, χωρίς να αποθεώνει τις νέες μορφές επικοινωνίας, έδειξε ότι τα παιδιά που ξοδεύουν πολλές ώρες σε διαδικτυακές κοινότητες, όπως στο Facebook ή το ΜySpace, δεν είναι προβληματικά ή απροσάρμοστα. Είναι τα φυσιολογικά παιδιά της εποχής μας και αν κάπου «κατά βάθος, κάπου υπάρχει λάθος», γι’ αυτό δεν φταίει το Ιντερνετ αλλά ο αληθινός κόσμος.

  • Tης Μαριαννας Τζιαντζη, Η Καθημερινή, 30/01/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η μηδενική αξία του «τίποτα»

Posted on Ιανουαρίου 31, 2009. Filed under: Περιβάλλον, Πολεοδομία | Ετικέτες: |

«Από το τίποτα δεν βγαίνει τίποτα» έλεγε ο Ληρ. Από κάθε νέο έργο στην αθηναϊκή τερατούπολη προκύπτει μόνο μια πρόσκαιρη ανακούφιση. Σύντομα επέρχεται κορεσμός, αφού σπίτια και αυτοκίνητα, που πολλαπλασιάζονται ραγδαία (κάθε χρόνο στην Αττική οικοδομούνται περί τα 10.000 στρέμματα δασών, καμένων δασών, αδόμητης κι αγροτικής γης, κάθε χρόνο 200.000 νέα Ι.Χ. προστίθενται στα παλιά 2,5 εκατ.) επαναφέρουν την πρωτεύουσα στο γνώριμο χάος. Ολο και πιο απλωμένη, απροσχεδίαστα, σπασμωδικά (χωρίς αποχετευτικά δίκτυα, ελεύθερους χώρους, πολεοδομικό όραμα, λύσεις για τ’ απορρίμματα), όλο και πιο άναρχη, αντιαισθητική, ασφυκτική, τερατώδης.

Τι σωτηρία μπορεί να προσφέρει ένα πάρκινγκ 180 θέσεων στην Κυψέλη, με τους 80 κατοίκους ανά στρέμμα και το 0,4 του τετραγωνικού μέτρου πρασίνου ανά κάτοικο και 10% ετήσια αύξηση Ι.Χ. – αρκετές εκατοντάδες νέα Ι.Χ.; Αν όλοι ήθελαν μια θέση στο νεοανεγειρόμενο πάρκινγκ, που δεν θέλουν, οι περισσότεροι προτιμούν να σταθμεύουν δωρεάν (μόνο το 2% των οδηγών καταφεύγουν σε οργανωμένο πάρκινγκ), η «ανακούφιση» θα διαρκούσε λιγότερο από χρόνο. Και μετά; Μετά θα αναζητούσαμε άλλο κακοσυντηρημένο αλσύλλιο, για την κατασκευή, έπειτα από χρόνια, άλλου πάρκινγκ μερικών εκατοντάδων θέσεων (όταν τα αυτοκίνητα που «περισσεύουν» είναι χιλιάδες)…

Κανείς δεν αντιλέγει. Η κατάσταση με την παράνομη στάθμευση είναι οριακή. Για τα 2,5 εκατ. Ι.Χ. του Λεκανοπεδίου διατίθενται μόνο 265.000 θέσεις πάρκινγκ σε δημόσιους ή ιδιωτικούς χώρους. Τα υπόλοιπα δύο εκατ. και πλέον δημιουργούν περισσότερη ρύπανση, αφού στις πυκνοδομημένες περιοχές ένας οδηγός χρειάζεται 30-40 λεπτά για να βρει πάρκινγκ. Προκαλούν ατυχήματα. Εμποδίζουν τη διέλευση των πεζών, συχνά με ολέθριες συνέπειες. Οι χώροι στάθμευσης είναι αναγκαίοι, ειδικά σε μια πόλη που χτίστηκε, ακόμη χτίζεται, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη ο παράγοντας αυτοκίνητο. Ομως, ένα πάρκινγκ στην καρδιά ενός κορεσμένου, προβληματικού οικιστικού ιστού, δημιουργεί περισσότερα προβλήματα από αυτά που λύνει, με πρώτο και κύριο εκείνο της εντατικής προσέλκυσης Ι.Χ…

Η αξιοπρεπής, άνετη, γρήγορη μετακίνηση είναι ένδειξη πολιτισμού και δημοκρατίας. Το ίδιο και η απρόσκοπτη στάθμευση. Ομως ούτε δρόμοι υπάρχουν για να χωρέσουν όλα τα Ι.Χ. (εκεί εμείς νιώθουμε πολιτισμένα και δημοκρατικά), ούτε χώροι στάθμευσης. Το πρόβλημα θα έλυναν περιφερειακά γκαράζ σε επιλεγμένους χώρους. Ομως δεν υπάρχει κάποιο σοβαρό σχέδιο ούτε για πάρκινγκ ούτε για πράσινο.

Ο πόλεμος που μαίνεται μέρες τώρα, Κύπρου και Πατησίων, μεταξύ κατοίκων και δήμου για το ισοπεδωθέν αλσύλλιο, είναι κυρίως μια μάχη συμβολική. Μια έκταση πρασίνου δύο στρεμμάτων (όταν λείπουν από το Λεκανοπέδιο 10.000 στρέμματα πρασίνου) μοιάζει με τίποτα. Ενα τίποτα για το οποίο η φύση δούλεψε 300 χρόνια να το στήσει, να το τορνέψει, να το πλουμίσει με φυλλώματα και πουλιά. Ούτε δύο ώρες δεν χρειάστηκαν οι μπουλντόζες, ερίγδουπες, αδυσώπητες, για να το καταντήσουν «πάρκινγκ». Λίγο το πράσινο, απειροελάχιστο, όσο ένας κόκκος άμμου. Και η ζωή μας, λίγη, ένας κόκκος χρόνου μες στην αιωνιότητα…

  • Tης Τασουλας Καραϊσκακη, Η Καθημερινή, 30/01/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Εθνικό ό,τι αληθινό;

Posted on Ιανουαρίου 31, 2009. Filed under: Αποζημιώσεις, Αγροτιά, Ευρωπαϊκή Ενωση, Πολιτική | Ετικέτες: |

Στα τηλεοπτικά παράθυρα οι κυβερνητικοί (από τους πλέον αρμόδιους μέχρι τους επιστρατευόμενους για υποστήριξη της επίσημης γραμμής) την περασμένη εβδομάδα εξηγούσαν και απλούστευαν την «κοινωνική ευαισθησία» της κυβέρνησης, που σε τέτοιους δύσκολους οικονομικά καιρούς έσπευσε να «στηρίξει το εισόδημα» των αγροτών με το πακέτο των 500 εκατομμυρίων ευρώ που αποφασίστηκε να δοθεί στους ξωμάχους της ελληνικής υπαίθρου – στους πιο… δυναμικούς, «μπλοκάτους», αποφασισμένους, έστω. Γιατί τα χρήματα δεν κατανεμήθηκαν (δεν θα κατανεμηθούν, δηλαδή…) με ιερή αναλογία σε όλους τους αγρότες, όλων των προϊόντων. Θα προτιμηθούν κάποιοι από συγκεκριμένες «ευαίσθητες» (με διάφορα κριτήρια της… εκλογικής δύναμης και της «εντοπιότητος» κάποιων υπουργών συμπεριλαμβανομένων) περιοχές.

Για «απολεσθέν εισόδημα» μιλούσαν και οι εξεγερμένοι αγρότες. Επειδή οι επιδοτήσεις δεν καλύπτουν τα έξοδα καλλιέργειας, επειδή το προϊόν τους δεν «έπιασε» στην αγορά τις τιμές της προηγούμενης χρονιάς, επειδή το προϊόν (κυρίως καλαμπόκι και στάρι) που δεν πούλησαν πέρυσι, προσδοκώντας (σύμφωνα με τις ενδείξεις στην παγκόσμια αγορά) καλύτερη τιμή φέτος, τώρα που ήρθε το φέτος διαπιστώνουν πως πουλιέται σε τιμές κατώτερες και από τις περυσινές. Και ζητούσαν από το κράτος «στήριξη» και «ενίσχυση» του αγροτικού εισοδήματος…

Μέχρι που κάποιοι πιο… ψύχραιμοι ψιθύρισαν στην κυβέρνηση πως η ενίσχυση του εισοδήματος των αγροτών από εθνικές επιδοτήσεις αντιτίθεται στις κοινοτικές οδηγίες, με αποτέλεσμα τα χρήματα που αποφάσισε στο άψε σβήσε να δώσει η κυβέρνηση για να αποφύγει την αγροτική αναταραχή σε περίοδο έτσι κι αλλιώς προεκλογική (για ευρωεκλογές σίγουρα, ίσως και για πρόωρες εθνικές) να… ισοφαριστούν από πρόστιμα που θα επέβαλλε η Ε. Ε. – όπως άλλωστε έχει ξανασυμβεί την τελευταία δεκαετία και η Ελλάδα αναγκάστηκε να καταβάλει 1,2 δισ. ευρώ στην Ευρωπαϊκή Ενωση…

Είπαμε «κουτόφραγκοι», αλλά μέχρις ενός σημείου. Πράγματι, η Ε. Ε. «ξύπνησε» και ζήτησε εξηγήσεις από τη χώρα μας γι’ αυτές τις «εισοδηματικές ενισχύσεις», αναμένεται δε με μεγάλο ενδιαφέρον και κάποια ανησυχία η επί του ζητήματος συνάντηση που θα έχει ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης την άλλη εβδομάδα με την αρμόδια επίτροπο στις Βρυξέλλες. Τα μπλόκα, λοιπόν, μπορεί να ανοίγουν στη χώρα μας, αλλά δεν αποκλείεται ο δρόμος να κλείσει… κατά Βρυξέλλες μεριά. Με ό, τι αυτό συνεπάγεται.

«Τούμπα», λοιπόν, στην… εθνική επιχειρηματολογία! Ξαφνικά, ο κ. Χατζηγάκης άρχισε να μιλάει για «ζημιές» που υπέστησαν οι αγρότες, «δεν πρόκειται περί εισοδηματικών ενισχύσεων…», προσέθεσε ότι οι ζημιές μπορεί να είναι «ποιοτικές ή ποσοτικές» (μέχρι σήμερα ξέραμε ως «αγροτικές ζημίες» όσες προέρχονταν από φυσικά φαινόμενα, ξηρασία, χαλάζι, παγετούς, αρρώστιες), προέτρεψε μάλιστα να σταματήσει «η παραφιλολογία, δεν πρέπει να βγάλουμε μόνοι μας τα μάτια μας, τελεία και παύλα εδώ – η υπόθεση είναι εθνικό ζήτημα!».

Και μπορεί μεν ο εθνικός μας ποιητής να μας άφησε ως παρακαταθήκη το χιλιοεπικαλούμενο «εθνικό είναι ό, τι είναι αληθινό…», αλλά φαίνεται πως ορισμένα «εθνικά» είναι πιο… εθνικά από το αληθινό! Και μέσα στην αναμπουμπούλα της οικονομικής κρίσης και των… δημοσκοπικών εκπτώσεων (τέτοιες «ευαίσθητες» εποχές), επιτέλους «ας μην βγάζουμε τα μάτια μας μόνοι μας». Οχι πως δεν το ’χουμε και συνήθεια να… βγάζουμε τα μάτια μας – πότε η αντιπολίτευση (ασχέτως κόμματος) «καρφώνει» στην Ε. Ε. και τους διεθνείς οργανισμούς την κυβέρνηση του αντιπάλου κόμματος για «μαγειρέματα» (υπαρκτά και αμφίβολα…), για «δημιουργικές λογιστικές», για διοχέτευση των κοινοτικών προγραμμάτων σε… αλλότριους σκοπούς, πότε η ίδια η κυβέρνηση, με το που αναλαμβάνει την εξουσία, «καρφώνει» την προηγούμενη με «απογραφές» και άλλα εργαλεία, αδιαφορώντας αν τελικά το τίμημα το πληρώνουμε όλοι μας…

Το περίεργο, όμως, στη συγκεκριμένη περίπτωση με τους αγρότες είναι ότι τη νέα «εθνική εκδοχή», πως δηλαδή οι… διακηρυχθείσες «εισοδηματικές ενισχύσεις» στην πραγματικότητα είναι «αποζημιώσεις, για ζημιές ποσοτικές και ποιοτικές…», την αποφάσισαν μεν εσπευσμένα οι αρμόδιοι υπουργοί, αλλά… λησμόνησαν να την «περάσουν» και στα διάφορα κυβερνητικά στελέχη που εμφανίζονται στις τηλεοράσεις και βγαίνουν στα ραδιόφωνα για να υποστηρίξουν την κυβερνητική πολιτική! Ετσι, λοιπόν, βουλευτές αγροτικών περιοχών «κάρφωναν» τους υπουργούς πως με τις «ενισχύσεις φροντίζουν τις δικές τους εκλογικές περιφέρειες!», ο γραμματέας της Κ. Ο. του κυβερνώντος κόμματος… επιμένει (για να αποδείξει το «κοινωνικό πρόσωπο» και την «ευαισθησία» της κυβέρνησης) πως «πρόκειται για ενισχύσεις και όχι αποζημιώσεις» (καλά, δεν έφθασε στα χέρια του το non paper με τη νέα κυβερνητική εκδοχή;), ενώ, πιο ρεαλιστής, ο πρώην υπουργός κ. Μαγγίνας ομολογεί πως «είμαστε στο όριο της κοινοτικής νομιμότητας, αλλά σε όλες τις περιπτώσεις που υπάρχει ανάγκη εθνικής επιδότησης αυτό γίνεται και ξεπερνιέται…»!

Αρκεί η Κομισιόν να μην έχει διαβάσει Διονύσιο Σολωμό…

  • Tου Θανου Oικονομοπουλου, Η Καθημερινή, 30/01/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Τα τσίπουρα και οι επιδοτήσεις

Posted on Ιανουαρίου 31, 2009. Filed under: Αγροτιά, Επιδοτήσεις, Πολιτική | Ετικέτες: |

Πρώην περιφερειάρχης και νυν τσιπουροπαραγωγός στη Θεσσαλία. Του τηλεφώνησα παραμονές της κινητοποίησης για «ζύμωση» και μου περιέγραψε με μελανά χρώματα την κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει οι αγρότες. «Να φανταστείς ότι έχει μειωθεί δραματικά η κατανάλωση τσίπουρου και ξέρεις τι είναι το τσίπουρο για τους Θεσσαλούς».

Δοκιμάζονται λοιπόν τα φημισμένα τσιπουράδικα του Βόλου, της Λάρισας και της Καρδίτσας. Το «βάλσαμο» του κάμπου ακολουθεί και αυτό τη μοίρα των καταναλωτών του. Το σνόμπαραν οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι όταν παλαιότερα οι τσέπες τους γέμισαν με χρήματα από τις επιδοτήσεις, αντικαθιστώντας το στα ποτήρια με σκοτσέζικο ουίσκι, δεν μπορούν να το πιουν τώρα λόγω ανέχειας. Αλλάξαν οι καιροί. Στη δεκαετία του ’80 έκανε θραύση το περίφημο «αγροτικό», όπως αποκαλούσαν οι ίδιοι το ουίσκι και το κατέβαζαν στο καφενείο του χωριού, στο χωράφι και τη στάνη με άνεση. Ηταν η εποχή που τα «κορόιδα» οι Ευρωπαίοι πλήρωναν για ριζικές αναδιαρθρώσεις στις καλλιέργειες, εκσυγχρονισμό στη διαδικασία παραγωγής, δημιουργία υποδομών κ.λπ. ώστε η ελληνική γεωργία και κτηνοτροφία να περάσουν με τους λιγότερους κλυδωνισμούς στη νέα εποχή.

Το ξέρουμε όλοι ότι το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων αντί να επενδυθεί κατέληγε να γίνει προίκα στο κορίτσι, πολυτελή Ι.Χ. και τρακτέρ-θηρία για αγροτικές εκμεταλλεύσεις-νάνους, διαμερίσματα στις μεγαλουπόλεις κ.λπ.

Η τότε πολιτική ηγεσία αντί να μιλήσει τη γλώσσα της αλήθειας στους αγρότες, για το πώς πρέπει να διαχειριστούν τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις και να ασκήσει αυστηρό έλεγχο, τους χάιδευε τ’ αυτά.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου αύξανε τη δημοφιλία του και κέρδιζε τις εκλογικές μάχες τη μία μετά την άλλη χάρη στις «περήφανες μάχες» που έδινε στις Βρυξέλλες «για την αγροτιά». Η αντιπολιτευόμενη Νέα Δημοκρατία περηφανευόταν για το ότι εκείνη έβαλε την Ελλάδα στην ΕΟΚ, αξιώνοντας περίπου από τους αγρότες να την ευγνωμονούν για το ότι έτρωγαν με «χρυσά κουτάλια». Και τα κόμματα της Αριστεράς, έλεγαν «φέρτε κι άλλα, ιμπεριαλιστές».

Οταν οι Ευρωπαίοι αγρίεψαν και έθεσαν ημερομηνία λήξης στις επιδοτήσεις, ο κάμπος, τα βουνά, αλλά και η πολιτική εξουσία κατακυριεύθηκαν από άγχος και αγωνία.

Διαπιστώνουν τώρα ότι χάθηκε πολύτιμος χρόνος και χρήμα. Συνειδητοποιούν ότι ο εκσυγχρονισμός της παραγωγής έμεινε πίσω, με αποτέλεσμα να ανεβαίνει το κόστος της και σε συνδυασμό με τη γενικότερη κρίση να κατρακυλάει το εισόδημα των αγροτών.

Ολοι τώρα αναθεματίζουν τα λάθη του παρελθόντος, αλλά ουδείς τολμάει να πει τα πράγματα με το όνομά τους για το δέον γενέσθαι. Μέχρι να γίνει αυτό, κάθε χρόνο θα έχουμε τα ίδια στις εθνικές οδούς και το «εθνικό» ποτό του κάμπου θα κινδυνεύει να καταστεί είδος πολυτελείας για τους φανατικούς καταναλωτές του.

  • Tου Σταυρου Τζιμα, Η Καθημερινή, 30/01/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το ακαταδίωκτο των υπουργών

Posted on Ιανουαρίου 31, 2009. Filed under: Πολιτικό σύστημα, Πολιτική, Πολιτική ευθύνη | Ετικέτες: |

Yπάρχει σοβαρό πρόβλημα με τον νόμο περί ευθύνης υπουργών ή «νόμο περί ατιμωρησίας των υπουργών», όπως εύστοχα βαφτίστηκε. Τα αγκάθια είναι γνωστά. Πρώτον: η διαδικασία ακόμη και της εξέτασης τυχόν αδικημάτων περνά μέσα από τη Βουλή, με αποτέλεσμα η πλειοψηφία να μην επιτρέπει ποτέ την διερεύνηση. Ποιος ξεχνά το σκάνδαλο του Βατοπεδίου, όπου για πρώτη φορά στην ιστορία το κόμμα της πλειοψηφίας αποχώρησε από τη Βουλή; Ή ποιος θυμάται τις καταγγελίες εφοπλιστή για χρηματισμό υπουργού σχετικά με τις άγονες γραμμές, υπόθεση που ξεχάστηκε κάπου στην ανάκριση; Δεύτερον και πιο εξοργιστικό: οι υποθέσεις παραγράφονται σε ελάχιστο χρονικό διάστημα.

Τα προβλήματα είναι εμφανή, αλλά οι λύσεις είναι δύσκολες. Το πιο απλό θα ήταν η κατάργηση κάθε προστασίας των πολιτικών και η εκδίκαση των υποθέσεών τους από την κοινή δικαιοσύνη. Οι απλές λύσεις όμως δεν είναι πάντα οι ορθές. Ενας υπουργός έκθετος στη δικομανία των πολιτών θα έπρεπε να έχει δίπλα του μια στρατιά δικηγόρων για να αντικρούει ακόμη και γελοίες μηνύσεις. Ας μην ξεχνάμε ότι με αφορμή τις καταγγελίες για τον κ. Αριστοτέλη Παυλίδη αποκαλύφθηκε ότι υπήρξαν μηνύσεις κατά υπουργών από πολίτες οι οποίοι δεν προσελήφθησαν στο Δημόσιο! Από την άλλη, ένας υπουργός υπό τον φόβο των μηνύσεων μπορεί να αποφεύγει να λαμβάνει νόμιμες αλλά τολμηρές αποφάσεις. Με άλλα λόγια, μια, χωρίς σοβαρή μελέτη των επιπτώσεων, αλλαγή του νόμου περί ευθύνης υπουργών μπορεί να δημιουργήσει το εντελώς αντίθετο πρόβλημα: από το ακαταδίωκτο των υπουργών να περάσουμε στους διαρκώς διωκόμενους υπουργούς με καταστροφικά αποτελέσματα στην πολιτική διαδικασία.

Το άλλο ερώτημα είναι: ποια δικαιοσύνη και με ποιο κύρος μπορεί να ελέγξει τους υπουργούς, όταν η ηγεσία της διορίζεται απ’ αυτούς τους υπουργούς; Με δεδομένη, μάλιστα, την κατάργηση του αυτοδιοίκητου των δικαστηρίων (που σημαίνει ότι το μακρύ χέρι της κυβέρνησης φτάνει μέχρι τους προϊστάμενους) πώς θα κινηθεί διαδικασία κατά υπουργού αντιπάλου κόμματος χωρίς να δημιουργηθούν υπόνοιες ότι πρόκειται για πολιτική δίωξη; Δηλαδή, ακόμη και αν βρούμε λύσεις στα προαναφερθέντα προβλήματα, η παραπομπή υπουργών στην κοινή δικαιοσύνη προϋποθέτει την ουσιαστική ανεξαρτησία της δικαιοσύνης από την εκάστοτε κυβέρνηση.

Είναι δεδομένο ότι ο νόμος περί ευθύνης υπουργών πρέπει να αλλάξει και το ακαταδίωκτό τους να τελειώσει. Η αλλαγή, όμως, πρέπει να γίνει με περίσκεψη και αφού ελεγχθούν όλες οι δευτερογενείς επιπτώσεις της. Δεν πρέπει επ’ ουδενί να επαναληφθεί το «έπος του ασυμβίβαστου», όταν υπό το βάρος μιας παθογένειας αλλάξαμε το Σύνταγμα το 2000 για να το ξαναλλάξουμε το 2006.

  • Tου Πασχου Μανδραβελη, Η Καθημερινή, 30/01/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Εικονίσματα υποκρισίας

Posted on Ιανουαρίου 31, 2009. Filed under: Πολιτική | Ετικέτες: |

Kαι πολιτικός να μην είσαι, δύσκολα αποφεύγεις μια κάποια αυτοσκηνοθεσία όταν σε φωτογραφίζουν ή, ακόμα περισσότερο, όταν σε απαθανατίζει η κάμερα· για το ποια ακριβώς είναι τα εφτά θανάσιμα αμαρτήματα η συζήτηση συνεχίζεται, το όγδοο πάντως είναι οπωσδήποτε η πόζα, η λατρεία της πόζας. Αν είσαι πάντως πολιτικός, προσέχεις να απεικονίζεσαι με βλέμμα λαμπερό και μ’ ένα χαμόγελο που να αποπνέει σιγουριά. Τι θέλουν, ωστόσο, να μας πουν οι πολιτικοί που φροντίζουν να έχουν εμφανέστατο φόντο τους κάποιες εικόνες τη στιγμή που κάνουν δηλώσεις, μια Παναγία, έναν Χριστό ή τη Γέννηση, όπως ο κ. Τραγάκης, ο πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Ν.Δ., ή όπως ο κ. Καρατζαφέρης, ο οποίος στην εκπομπή του στο ιδιόκτητο κανάλι του μιλάει έχοντας στην πλάτη του εικονίσματα με σπαθοφόρους αγίους;

Οτι είναι πιστοί, ότι είναι καλοί χριστιανοί. Αυτό υποτίθεται ότι πρέπει να διαβάσουμε στη σκηνοθετική επιλογή τους. Μάλιστα. Είναι τόσο βαθιά πιστοί που αισθάνονται την ανάγκη να το φωνάξουν, να το διατρανώσουν, να το δείξουν και στην κάμερα, ώστε, αν και δεν ζούμε σε εποχή δίωξης των χριστιανών και δεν χρειάζεται καμία ηρωική ομολογία πίστεως, να το αντιληφθούν οι πάντες και να το μετρήσουν εν καιρώ τω δέοντι, στης κάλπης τον καιρό δηλαδή. Κι είναι τόσο καλοί χριστιανοί, που μέσα στο φλογερό πάθος τους ξεχνούν μια από τις σπουδαιότερες εντολές του Χριστού τον οποίο λατρεύουν, την εντολή κατά της υπόκρισης και της επίδειξης, κατά της πόζας. «Οταν προσεύχη», έλεγε λοιπόν ο Χριστός εν τη αφελεία του, «ουκ έση ώσπερ οι υποκριταί». Και σε σύγχρονα ελληνικά, άρα πιθανόν ευκολότερα κατανοητά: «Οταν προσεύχεστε, να μην είστε σαν τους υποκριτές, που τους αρέσει να στέκονται και να προσεύχονται στις συναγωγές και στα σταυροδρόμια για να κάνουν καλή εντύπωση στους ανθρώπους· όταν προσεύχεσαι, πήγαινε στο πιο απόμερο δωμάτιο του σπιτιού σου, κλείσε την πόρτα σου και προσευχήσου εκεί κρυφά στον Πατέρα σου· κι ο Πατέρας σου, που βλέπει τις κρυφές πράξεις, θα σε ανταμείψει φανερά».

Απλά είναι (ή μάλλον απλά θα έπρεπε να είναι) όσα λέει εδώ ο Χριστός. Κι ας μη βιαστεί κανείς, συρμένος από το φαρισαϊσμό του, να πει ότι μιλάει για συναγωγές και σταυροδρόμια κι όχι για τηλεόραση και κάμερες, άρα δεν μας αφορούν. Ποιο σταυροδρόμι αλήθεια είναι σήμερα σπουδαιότερο από την τηλεόραση, και ποια συναγωγή έχει μαζικότερη προσέλευση «πιστών» από τον γυάλινο ναό; Ουδείς μπορεί να απαγορεύσει σε κανέναν να πιστεύει οτιδήποτε. Οσοι πάντως εντάσσουν το ίδιο τους το θρησκευτικό φρόνημα (ή την εικόνα του) στον προπαγανδιστικό οπλισμό τους, προσδοκώντας ότι θα ανταμειφθούν όχι στους ουρανούς αλλά επί γης και εντός κάλπης, είναι ελάχιστα πιστευτοί. Εξίσου πιστευτοί με όσους κάνουν δηλώσεις με το εικόνισμα του Καρλ Μαρξ πίσω τους, ενώ τα κούφια λεγόμενά τους, καθηλωμένα στις αρχές του 20ού αιώνα, είναι μάλλον της αρμοδιότητας των αδελφών Μαρξ.

  • Tου Παντελη Μπουκαλα, Η Καθημερινή, 30/01/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Παιδεία στο μηδέν, πάλι!

Posted on Ιανουαρίου 31, 2009. Filed under: Παιδεία | Ετικέτες: |

Δεν χρειάζεται να είσαι έκφυλος για να είσαι μεταξύ των υπευθύνων για τον εκφυλισμό ενός δημόσιου αγαθού. Μπορεί απλά να είσαι αδιάφορος, αμόρφωτος ή, ακόμη πιο απλά, αναβλητικός και συμβιβαστικός εκ πεποιθήσεως. Με αυτά κατά νουν, η διαμάχη προσώπων και απόψεων για την Παιδεία και, ειδικότερα, για το σύστημα που πρέπει να συνδέει τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση με την παραγωγή και ενδιαμέσως με το Πανεπιστήμιο μας αφορά.

Ας ξεκινήσουμε από ένα σημείο κοινής αποδοχής: το σύστημα σπουδών και, τελικώς, παιδείας δεν ικανοποιεί την τεράστια πίεση που δέχεται η χώρα μας προκειμένου να συγκρατήσει τη θέση της στον ευρύ διεθνή ανταγωνισμό. Η παιδεία είναι ο μίτος των δυσκολιών που αντιμετωπίζουμε σχεδόν παντού και σε κάθε τομέα χωριστά. Δεν φταίει αορίστως το «κακό κράτος», αλλά οι επώνυμοι διαχειριστές του ευρύτερου Δημοσίου. Δεν ευθύνονται οι «κακοί επιχειρηματίες» επειδή προσλαμβάνουν νέους ικανούς, που μπορούν να αποδείξουν την αξία τους ακόμη κι όταν δεν έχουν πτυχίο ελληνικού ΑΕΙ.

Παραμένω καχύποπτος στις προθέσεις του νέου υπουργείου Παιδείας, ο οποίος μας ζήτησε να χαλαρώσουμε και να απολαύσουμε μια μηδενική συζήτηση. Μετά το Tabula Rasa, ο υπουργός μπορεί να μας ζητήσει να πιστεύσουμε στο Dum Spiro Spero ώστε ο ίδιος να φύγει από τη θέση του λέγοντας Veni, Vidi, Vici. Αδιάφορα όλα αυτά για εμάς και όλες τις ελληνικές οικογένειες. Μάλιστα, η καχυποψία μας εντείνεται μετά την επιλογή του νέου συντονιστή για τις αλλαγές σε Γυμνάσιο – Λύκειο. Κανείς δεν αρνείται τη μακρά και πολυσχιδή εμπειρία χειρισμού παιδαγωγικών θεμάτων. Απλώς εκπλήσσομαι με την ευκολία που ο έμπειρος διαχειριστής εκδίδει πιστοποιητικό κομματικής αθωότητας στον νέο υπουργό, που «ξεκινάει χωρίς καμία δέσμευση», ώστε και ο ίδιος να αισθάνεται ελεύθερος επειδή δεν θα χρειαστεί να εκτελέσει «μια συγκεκριμένη αποστολή ή κατεύθυνση».

Ο Γιώργος Μπαμπινιώτης πρέπει να δεσμευθεί ότι θα καταργήσει το φροντιστήριο. Πρέπει να ζητήσει, έστω και τώρα, από τον υπουργό να του δώσει αυτήν ακριβώς τη ρητή εντολή. Πρέπει να μας πείσει ότι δεν θα συμβιβαστεί με την κρυφή ατζέντα του κατεστημένου της ΟΛΜΕ και των βαρώνων του φροντιστηρίου, από τις τάξεις των οποίων ξεπηδούν άλλωστε και οι νέοι μάνατζερ της ιδιωτικής Παιδείας. Αυτή είναι η λαϊκή εντολή, αυτό είναι το σισύφειο άγος των οικογενειών. Ειδικά όταν, στα επόμενα δύο – τρία χρόνια, η οικονομική κρίση θα δυναστεύσει περαιτέρω τις οικογένειες, τα 1.000 εκατομμύρια που κάθε χρόνο τους παίρνουν από το πορτοφόλι όσοι έχουν καταντήσει τη Μέση Εκπαίδευση στα σημερινά της χάλια. Oσοι έδεσαν τους μαθητές στην προκρούστεια κλίνη φροντιστηρίου – λυκείου και τώρα κάνουν πως δεν κατανοούν γιατί η συμπεριφορά των νέων καθοδηγείται από την Αληκτώ έχουν προ πολλού ξεπεράσει το μηδενικό σημείο εκκίνησης του Τζων Λοκ. Και γι’ αυτό ονειρεύονται να κάνουν μόνο αυτό που θέλουν να κάνουν

Αν δεν θέλουμε να συνεχίσουν οι νέοι να ονειρεύονται πότε και πώς θα τα κάνουν… rasa, υπουργός, κυβέρνηση και νέος πρόεδρος συμβουλίου πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης οφείλουν να δεσμευθούν. Για παράδειγμα, ότι θα προσεγγίσουμε τους στόχους της Μπολόνια, όπως ακριβώς επιδιώκουν όλα τα σοβαρά κράτη. Δεν γνωρίζω αν ο μαθητής του 9ου Γυμνασίου Αρρένων συμμετείχε ως φοιτητής Φιλολογίας στον αίτημα του Γεωργίου Παπανδρέου για τη χρηματοδότηση της Παιδείας με το 15% του κρατικού προϋπολογισμού. Μπορώ όμως να βεβαιώσω ότι η Ελλάδα δεν χρειάζεται μαθητές οι οποίοι απαντούν επιτυχώς στο θέμα «Τα φυτά στην Καινή Διαθήκη» (όπως ζητήθηκε στο Αρσάκειο), αγνοώντας τις κατακλυσμιαίες αλλαγές στο περιβάλλον στο οποίο θα βιώσουν. Ο φιλεκπαιδευτικός ελιτισμός όσων ομνύουν στα ποσοστά των εισαγωγικών, συμφωνούν στη διατήρηση δώδεκα μαθημάτων για να συντηρούνται άχρηστοι παιδαγωγοί, που διδάσκουν άχρηστη ύλη, που έχουν κάνει θρησκεία τον παπαγαλισμό, δεν αφήνει περιθώρια αισιοδοξίας.

  • Tου Μπαμπη Παπαδημητριου, Η Καθημερινή, 30/01/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

ΤΑ ΜΠΛΟΚΑ ΚΑΙ ΤΑ ΤΡΑΚΤΕΡ ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ: ΜΙΑ ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΕΠΟΜΕΝΗΣ ΜΕΡΑΣ

Posted on Ιανουαρίου 30, 2009. Filed under: Αγροτιά, Καραμανλής Κώστας |

ΜΙΚΡΟΘΗΒΕΣ
«Ηρθε πλέον η ώρα του Καραμανλή» δηλώνει με νόημα από το μπλόκο των Μικροθηβών το μέλος της συντονιστικής επιτροπής αγώνα των αγροτών της επαρχίας Φαρσάλων, Γιώργος Δρόσος.
«Ο αγώνας μας συνεχίζεται. Στόχος μας ήταν να κάνουμε γνωστά τα συσσωρευμένα και οξυμένα προβλήματά μας, καθώς φυσικά και τα δίκαια αιτήματά μας, την ικανοποίηση των οποίων ακόμη περιμένουμε από την κυβέρνηση και το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων. Δεν υπάρχει δυστυχώς δεύτερη επιλογή για τον αγροτικό κόσμο. Βρισκόμαστε σε αδιέξοδο και απαιτούμε λύσεις. Οι κινητοποιήσεις με τον αποκλεισμό της εθνικής οδού αποτελούν για εμάς μονόδρομο» τονίζει ο κ. Δρόσος.

Γ. Δρόσος

Το βράδυ της περασμένης Κυριακής και μετά το νέο «ναυάγιο» στη συνάντηση με τον υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Σωτ. Χατζηγάκη στην Αθήνα, ο αγροτοσυνδικαλιστής, θυμωμένος και βαθιά απογοητευμένος, έκανε λόγο για «αντοχές».

«Το πρώτο σκέλος, όταν ξεκινούσε αυτός ο όμορφος αγώνας, ήταν η κίνηση από την πλευρά της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων και του ίδιου του υπουργού, να δώσουν χαρακτήρα καθαρά επικοινωνιακό. Διαπιστώνοντας στη συνέχεια την πρωτοφανή συμμετοχή των αγροτών, πέρασαν στο δεύτερο σκέλος, το καθαρά διασπαστικό. Μετά και την άκαρπη συνάντηση με τον κ. Χατζηγάκη το απόγευμα της περασμένης Κυριακής, βρισκόμαστε στο τρίτο σκέλος, αυτό της αντοχής. Θεωρώ, ωστόσο, ότι αργά ή γρήγορα θα υπάρξει σημείο σύγκλισης μεταξύ των δύο πλευρών.

Η εκτίμησή μου είναι ότι κάποια στιγμή το αδιέξοδο θα σταματήσει να υπάρχει. Δεν μπορώ, προς το παρόν τουλάχιστον, να γνωρίζω πώς. Πιστεύω, όμως, ότι θα βρεθεί ένας τρόπος, προκειμένου και οι δύο πλευρές να εγκαταλείψουμε αυτόν τον αγώνα, με το υπουργείο και τους αγρότες να είναι ευχαριστημένοι, αν όχι απόλυτα, έστω σε κάποια κυρίαρχα σημεία. Είμαστε αισιόδοξοι και συνεχίζουμε, εκτιμώντας ότι αργά ή γρήγορα οι λύσεις θα βρεθούν. Υπό την παρούσα, ωστόσο, κατάσταση, οι αγρότες δεν είναι διατεθειμένοι ούτε να σκεφτούν καν το ενδεχόμενο υποχώρησης» υπογραμμίζει το μέλος της συντονιστικής επιτροπής αγώνα των αγροτών της επαρχίας Φαρσάλων.

Ο υπουργός, ωστόσο, δηλώνει κατηγορηματικά ότι ο διάλογος με τους αγρότες ολοκληρώθηκε.

«Κι όμως, υπάρχει μια ελπίδα. Ηρθε πλέον η ώρα του Καραμανλή. Δεν θέλω, προς το παρόν τουλάχιστον, να γίνω περισσότερο συγκεκριμένος. Αφήστε και ό,τι προκύψει. Εμείς είμαστε ανοιχτοί σε όλα, αρκεί να είναι και η κυβέρνηση. Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία» καταλήγει με νόημα ο κ. Δρόσος.

ΒΟΛΟΣ, Του ΑΡΓ. ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 30/01/2009

Αγροτικές κινητοποιήσεις

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...