Δρόμοι ολισθηροί και επικίνδυνοι

Posted on 11 Ιανουαρίου, 2009. Filed under: Ελληνική Αστυνομία, Εξάρχεια, Πολιτική, Τρομοκρατία | Ετικέτες: |

Tου Θανου Οικονομοπουλου, Η Καθημερινή, 11/01/2009

Μιλούν τώρα, άπαντες σχεδόν, για τη «νέα γενιά τρομοκρατίας» που ανδρώνεται και απειλεί τη δημοκρατία στη χώρα – και συνάμα και τις επιμέρους «παραμέτρους» της, όπως τη διεθνή της παρουσία, την προοπτική επενδύσεων για την αναγκαία οικονομική ανάπτυξη, τη διασφάλιση της λειτουργίας του κράτους δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που εκ των πραγμάτων (το ’χουμε δει να συμβαίνει και σε άλλες χώρες…) περιορίζονται εν ονόματι της «αποτελεσματικότητος» των διωκτικών αρχών κ.λπ. Με ειλικρίνεια που προκαλεί, ο αρχηγός της αστυνομίας εξήγησε πως το «ξαφνικό» ξέσπασμα τρομοκρατικών χτυπμάτων του τελευταίου μήνα (πυροβολισμοί κατά της «κλούβας» των ΜΑΤ, δολοφονική απόπειρα εναντίον του Αστυνομικού στο υπουργείο Πολιτισμού) δεν είναι το αποτέλεσμα ενός «ξυπνήματος» μιας ομάδας επικίνδυνων αφρόνων να χτυπήσουν και να αφαιρέσουν ανθρώπινες ζωές, αλλά μια συστηματικά προετοιμαζόμενη «επιχείρηση» που «απλώς» βρήκε την κατάλληλη ευκαιρία και το κοινωνικό κλίμα για να εκδηλωθεί…

Με άλλα λόγια, τα προμηνύματα υπήρχαν, οι υπεύθυνοι άνθρωποι στις υπεύθυνες θέσεις «ψυλλιασμένοι» (τουλάχιστον…) περίμεναν την εκδήλωση συγκεκριμένης τρομοκρατικής δράσης. Και το ερώτημα είναι: και τι έκαναν; Πώς οργάνωναν τις υπηρεσίες τους, τόσο στον τομέα της ανάλυσης των πληροφοριών, αλλά και των κρουσμάτων που είχαν στη διάρκεια των τελευταίων έξι ετών (το 2003 είχε «χτυπήσει» εντυπωσιακά ο «Επαναστατικός Αγώνας», μετά την πολυδιαφημισμένη εξάρθρωση της 17Ν…) όσο και στον τομέα της ερευνητικής επιχειρησιακής δράσης; Υπήρξε η αναγκαία μόνιμη εγρήγορση, ιδίως μάλιστα όταν η διεθνής εμπειρία έχει διδάξει πως μετά τις εξαρθρώσεις μεγάλων τρομοκρατικών πυρήνων, παραμένουν περιφερειακά «παράκεντρα», τα οποία σε κάποια στιγμή και υπό συγκεκριμένες κοινωνικές προϋποθέσεις ενεργοποιούνται ή οι μηχανισμοί ατόνησαν και στο κλίμα «ευφορίας» για την εξάρθρωση της 17Ν έπαψαν να κάνουν τη δουλειά τους, να ανησυχούν, να ερευνούν, να αναλύουν, να συνθέτουν πληροφορίες και ενδείξεις, με αποτέλεσμα να επιτραπεί εκ των πραγμάτων η απρόσκοπτη «εξέλιξη» και οργάνωση των όποιων υπολειμμάτων της κύριας τρομοκρατικής οργάνωσης που δεν εξουδετερώθηκαν.

Τα τρομοκρατικά κρούσματα, μετά την εξάρθρωση της 17Ν, μέσα στα τελευταία έξι χρόνια, μπορεί να μην ήταν τόσο εντυπωσιακά, αλλά σε κάθε περίπτωση ήταν αρκετά και «αξιόλογα», ώστε να θορυβήσουν τις αρμόδιες αρχές και να τις διατηρήσουν στον ίδιο βαθμό εγρήγορσης. Θα περίμενε, μάλιστα, κανείς πως με τη σωρευμένη εμπειρία και τις αποτελεσματικές μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν (με τη βοήθεια ξένων υπηρεσιών, τις ειδικές εκπαιδεύσεις μελών της «αντιτρομοκρατικής» και για την 17Ν αλλά και για τις έκτακτες ανάγκες της διοργάνωσης της Ολυμπιάδας του 2004) και το «αρχείο» που είχε δημιουργηθεί, να υπήρχαν συγκεκριμένα και ουσιαστικά αποτελέσματα στις έρευνες γι’ αυτά τα «υπολείμματα», έτσι ώστε η αναβίωση της οργανωμένης τρομοκρατίας να είναι δύσκολη, έως αδύνατη.

  • Προαναγγελθεισα εξελιξη…

Δυστυχώς, δεν υπήρξε τέτοια εξέλιξη. «Ερασιτεχνικά», στην αρχή τα πρώτα «μετατρομοκρατικά» χτυπήματα, άρχισαν να «αναβαθμίζονται» με την πάροδο του χρόνου, με οργανωμένες ένοπλες επιθέσεις με αυτόματα όπλα και χειροβομβίδες εναντίον αστυνομικών τμημάτων, την επίθεση με ρουκέτα εναντίον της αμερικανικής πρεσβείας (τον καλύτερα φυλασσόμενο «στόχο» στην Αθήνα!), δεκάδες επιθέσεις εναντίον στόχων με «χρώμα» τρομοκρατικής οργάνωσης, μέχρι τις «επιχειρήσεις» εναντίον φρουρών, την κλοπή αυτόματων όπλων και πολύ πρόσφατα τις ριπές εναντίον της «κλούβας» στην πανεπιστημιούπολη και την οργανωμένη δολοφονική απόπειρα εναντίον αστυνομικών στο υπουργείο Πολιτισμού. Χωρίς στο μεσοδιάστημα να υπάρξει έστω και μία επιτυχής «ανταπάντηση» των υπηρεσιών ασφαλείας, στους διαμορφούμενους νέους τρομοκρατικούς πυρήνες…

Στην πραγματικότητα, η επιτυχής σύνθεση της «αντιτρομοκρατικής» διαλύθηκε δυστυχώς με καθαρά μικροκομματικά κριτήρια (η μόνιμη ασθένεια του μικρόψυχου και «αόμματου» πολιτικού μας συστήματος…) κατά τρόπο που να προκαλεί εύλογα ερωτήματα ως προς τη σοβαρότητα τών μετά τις εκλογές του 2004 πολιτικών ηγεσιών του υπουργείου Δημόσιας Τάξης. Η λογική των «δικών μας παιδιών», δυστυχώς λειτούργησε με καταστροφικά αποτελέσματα και σε έναν τομέα της αντιτρομοκρατίας ειδικά, της Αστυνομίας γενικότερα) που θα ’πρεπε η λειτουργία του να διέπεται από καθαρά τεχνοκρατικά κριτήρια και υπερκομματικές αξιολογήσεις, με μόνο γνώμονα τη λειτουργικότητα και αποτελεσματικότητά του… Στις τόσες σαφείς ενδείξεις ότι μια «νέα γενιά» τρομοκρατών πάει ν’ ανδρωθεί, οι καθ’ οιονδήποτε τρόπο «αρμόδιοι» ή δεν έδωσαν την απαιτούμενη προσοχή, αξιολογώντας επιφανειακά και αποσπασματικά τις ενδείξεις και τις πληροφορίες ή οι υπηρεσίες αποδείχθηκαν ανίκανες να κινηθούν και να δράσουν αποτελεσματικά.

Στην εικόνα αναποτελεσματικότητας και αναξιοπιστίας των αρχών ασφαλείας, έδωσαν το δικό τους «χρώμα» παθογένειες χρόνων της Ελληνικής Αστυνομίας, με διαφθορά στο εσωτερικό της, πυκνές εκδηλώσεις κατάχρησης εξουσίας και αναιτιολόγητης βίας που αμαύρωσαν την κοινωνική «προβολή» της με χαρακτηριστική ατιμωρησία των υπευθύνων, αδυναμία πρόληψης και καταστολής όχι μόνο των «περιφερειακών» τρομοκρατικών κρουσμάτων, αλλά ακόμη και των αδικημάτων του κοινού ποινικού δικαίου, με τους «νονούς» της νύχτας να δρουν ανεξέλεγκτα, τις συμμορίες ληστών να «ενεργούν» με τρόπο προκλητικό, γενικά το αίσθημα ασφάλειας των πολιτών να βρίσκεται στα «ιστορικά» χαμηλότερά του, όπως καταγράφουν όλες οι δημοσκοπήσεις.

  • Ισορροπημενη, επαγγελματικη αντιδραση

Μια τέτοια Αστυνομία, είναι αναμενόμενο ν’ απαξιώνεεται στη συνείδηση της κοινωνίας και ταυτόχρονα να «στοχοποιείται» από τους εγκληματίες οπλοφόρους, σε μια σχεδόν εύκολη «ενοχοποίηση» για τα διογκούμενα και διευρυνόμενα κοινωνικά οικονομικά, εργασιακά, ασφαλιστικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν όλο και περισσότεροι πολίτες, μέσα στο ασταθές και άναρχο «τοπίο» που σε διεθνές πεδίο (και πολλαπλασιαστικά σε χώρες με χωλαίνουσα ικανότητα ανάπτυξης και αντίδρασης, όπως η Ελλάδα) έχει περιγράψει η παγκοσμιοποίηση. Πόσω μάλλον, όταν οι διάφορες ελίτ της εξουσίας, σε όλες τις βαθμίδες, υστερόβουλα και για ν’ αποσείσουν τις δικές τους ευθύνες στη διαμορφωμένη πραγματικότητα διευκόλυναν αν δεν πριμοδότησαν κιόλας αυτή τη στοχοποίηση…

Ασφαλώς και τα διογκούμενα κοινωνικά προβλήματα (και μάλιστα: δίχως την ένδειξη καν πως η πολιτική τάξη και οι άλλες ελίτ της εξουσίας έχουν έγνοια να τα αντιμετωπίσουν σοβαρά αδιαφορώντας για το όποιο δικό τους κόστος) δημιουργούν γόνιμες συνθήκες για ν’ αναπτυχθούν δυναμικές κοινωνικές αντιδράσεις για τις οποίες αρκεί η όποια, τυχαία ή και προβοκατόρικη, αφορμή για να μεταλλαχθούν, κατά τρόπο ανεξέλεγκτο, σε βίαιες ακόμη και σε ακρότατο σημείο, όπως δυστυχώς βιώσαμε από τον φόνο του 15χρονου και μετά. Και σε τέτοιες συνθήκες αυτονόητο είναι πως διευκολύνονται οι ετερογενείς «οσμώσεις» ομάδων και ατόμων, οι «επαγγελματικές» διεισδύσεις του ενός χώρου στον άλλο, οι ευκαιριακές «στρατολογήσεις» και οι έστω και «πρόχειρες» και για συγκεκριμένες ενέργειες «συμμαχίες» θυμωμένων πολιτών, αντιεξουσιαστών, ποινικών και τρομοκρατών. Με ό,τι το επικίνδυνο ένα τέτοιο μείγμα μπορεί να συνιστά…

Στις σοβαρές χώρες, τέτοιοι κίνδυνοι είναι εκ των προτέρων «επεξεργασμένοι» και έχουν εκπονηθεί και τα μέτρα αντίδρασης και προστασίας της κοινωνίας από τις εντεταλμένες, επαγγελματικές, αξιόπιστες και επαρκείς δυνάμεις. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι προλαμβάνονται πάντα και σε όλο το εύρος τους οι αρνητικές εξελίξεις. Πόσω μάλλον σε χώρες σαν τη δική μας, με αποδιοργανωμένες δυνάμεις ασφαλείας, αναξιόπιστες και εκ του πονηρού «στοχοποιημένες» που δυστυχώς σημαίνει πως ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος στην έξαρση, να αντιδράσουν κατά τρόπο υπερβολικό, αντιδημοκρατικό και γενεσιουργό άλλων κλιμακούμενων ανεπιθύμητων καταστάσεων…

Η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί έχει όλες τις «προδιαγραφές» να εξελιχθεί σε ανεξέλεγκτη – απ’ όλες τις πλευρές και των παράφρονων ενόπλων, αλλά και της ίδιας της πολιτείας, που εύκολα μπορεί να διολισθήσει σε τακτικές και μεθόδους αυταρχισμού και περιορισμού των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Δρόμοι δυνάμει άκρως ολισθηροί. Αυτό που απαιτείται είναι κατ’ αρχήν η πλήρης και άνευ όρων πολιτική απομόνωση των τρομοκρατών, απ’ όλες τις πολιτικές δυνάμεις δίχως… συνυπολογισμούς πολιτικού κόστους και οφέλους. Το απαραίτητο μέτρο για να ακολουθήσει με ασφάλεια (και ύστερα από πρόγραμμα και οργάνωση) η επιχειρησιακή εξάρθρωση, που θα πρέπει να επιδιωχθεί επαγγελματικά, με μελέτη του φαινομένου και αξιολόγηση πληροφοριών και συνθηκών και όχι με τα «εύκολα» και επικοινωνιακά κυνήγια μαγισσών…

Make a Comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...

Αρέσει σε %d bloggers: