Η «νεοτρομοκρατία», πρώτο μέλημα της κυβερνήσεως

Posted on Ιανουαρίου 11, 2009. Filed under: Ανασχηματισμός, Πολιτική, ΣΥΡΙΖΑ, Τρομοκρατία, Ταραχές | Ετικέτες: |

Tου Σταμου Ζουλα, Η Καθημερινή, 11/01/2009

Ο ανασχηματισμός της κυβερνήσεως, όπως προδικάζαμε από τη θέση αυτή την περασμένη Κυριακή, δεν προκάλεσε ούτε ενθουσιασμό ούτε εντυπωσιασμό ούτε απογοήτευση. (Με εξαίρεση τους νεοεισελθόντες και τους απελθόντες υπουργούς και την προαποφασισμένη, όπως συμβαίνει παγίως, αποδοκιμασία του από την αντιπολίτευση.) Οι αλλαγές στο κυβερνητικό σχήμα θα κριθούν στην πράξη κατά τους αμέσως επόμενους μήνες και κυρίως σε δύο πεδία: την αντιμετώπιση της νεόκοπης τρομοκρατίας και του οικονομικού προβλήματος. Προτάσσουμε το θέμα της τρομοκρατίας, διότι αποτελεί μια νέα απειλή, με άγνωστο, ακόμη, το μέγεθος και τις επιπτώσεις της. Αλλωστε, οποιαδήποτε προσπάθεια περιστολής της οικονομικής κρίσεως προϋποθέτει κοινωνική συνοχή και ηρεμία· απαιτεί στοιχειώδη, έστω, πολιτική συναίνεση και επιβάλλει αίσθημα αυξημένης ευθύνης εκ μέρους όλων των παραγόντων ή εταίρων της δημόσιας ζωής του τόπου. Ακριβώς, εναντίον των προϋποθέσεων αυτών στρέφεται το νέο κύμα τρομοκρατίας, επιδιώκοντας να τις δυναμιτίσει και να τις ακυρώσει.

Εχει κάθε λόγο, λοιπόν, η «νέα» κυβέρνηση να δώσει άμεση προτεραιότητα στην εξάρθρωση του νέου κύματος τρομοκρατίας, προτού αυτό οργανωθεί και δράσει, με τα πρότυπα της «17 Νοέμβρη», η οποία ταλάνισε τη χώρα επί περίπου 30 χρόνια. Με την πρόσθετη επισήμανση ότι η παραπάνω οργάνωση, στην περίοδο που έδρασε, ουδέποτε προσέλαβε τις διαστάσεις άμεσης απειλής για την πολιτική αποσταθεροποίηση της χώρας, την κατάρρευση της οικονομίας και την πρόκληση κοινωνικού χάους. Οχι διότι δεν το επεδίωκε, αλλά γιατί οι συνθήκες δεν την ευνοούσαν, όπως συμβαίνει σήμερα με τους «άπειρους και ανοργάνωτους» νεοτρομοκράτες. Ταυτόχρονα, η επίδειξη τόλμης και αποφασιστικότητος εκ μέρους της «νέας» κυβερνήσεως στο ζήτημα αυτό, θα υποχρεώσει και τα άλλα κόμματα, εκτός των θεωρητικών και κατά περίπτωση καταγγελιών τους «κατά της βίας», να λάβουν σαφή θέση, ως προς τον τρόπο και τα μέτρα που απαιτούνται για την αντιμετώπισή της. (Εβλεπα, π.χ. τον κ. Αλέξη Τσίπρα και τον κ. Αλέκο Αλαβάνο «να καταδικάζουν» την δολοφονική επίθεση κατά του 20χρονου αστυνομικού και η έκφρασή τους μου θύμισε τα παιδικά μου χρόνια. Οταν η μάνα μου με ανάγκαζε να πιω ένα κουταλάκι της κατάπικρης, τότε, σκόνης κινίνου ή εκείνο το εμετικό μουρουνέλαιο.)

Συνεπώς, δεν αρκούν οι μεμονωμένες φωνές του ΣΥΡΙΖΑ, όπως π.χ. η σαφής καταδίκη της τρομοκρατίας από τον κ. Φώτη Κουβέλη και η διαβεβαίωσή του ότι «και άλλα μέλη του ΣΥΝ, έχουν την ίδια θέση». Σημασία έχει το τι δηλώνει και πώς ενεργεί, διαχρονικά, η ηγεσία του. Αίφνης την ίδια στιγμή, που ο κ. Κουβέλης, προσπαθούσε να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα στο κόμμα του, κυκλοφορούσε το ημερολόγιο της «Αυγής» με 70 φωτογραφίες, προβάλλοντας τη δράση των κουκουλοφόρων· δηλαδή την καταστροφή και τη διαρπαγή καταστημάτων, φλεγόμενους αστυφύλακες, το κάψιμο και το χάος της Αθήνας. Αν αυτό δεν σημαίνει στήριξη και ενθάρρυνση των «ταραξιών», οι οποίοι –κατά την ευμενέστερη εκδοχή– βρίσκονται ακόμη σήμερα στον προθάλαμο της νεοτρομοκρατίας, η ενέργεια αυτή πώς αλλιώς μπορεί να ερμηνευθεί; Αν μη τι άλλο, ένα ημερολόγιο τοίχου, με την 12μηνη ανάρτησή σε κάποιο σπίτι, αποβλέπει στο να εκπέμψει την ελπίδα και την αισιοδοξία. Οχι να μεταδώσει το έρεβος και την αποκαρδίωση ή –ακόμη πιο γελοίο– να λειτουργήσει ως μανιφέστο μιας απροσδιορίστων στόχων, ακαθοδήγητης και άναρχης «επανάστασης». (Αλλά με τα ίδια μυαλά οι εμπνευστές του ημερολογίου πάλι καλά που δεν ζήτησαν από το αρμόδιο υπουργείο να το εντάξει στην διαφημιστική εκστρατεία του τουρισμού μας στο εξωτερικό…)

Σε μικρότερη κλίμακα, αλλά με βαρύτερη πολιτική σημασία, εκδηλώθηκε, με αφορμή την δολοφονική επίθεση εναντίον του νεαρού αστυνομικού, ανάλογη διχοστασία και στο ΠΑΣΟΚ. Αυτό προκύπτει από τις εσωκομματικές αντιδράσεις, που προκάλεσε η δήλωση του αρμοδίου για θέματα δημοσίας τάξεως κ. Χάρη Καστανίδη, οποίος θεώρησε «ενδεχόμενο» η επίθεση «να συνδέεται με το παρακράτος». Οπως μέγα δίλημμα προκάλεσε στην Χαριλάου Τρικούπη το αν ο κ. Παπανδρέου όφειλε να επισκεφθεί τον χαροπαλαίοντα αστυφύλακα την ίδια μέρα, όπως έπραξε ο πρωθυπουργός, ή την επομένη, ώστε να μετριασθούν οι εντυπώσεις, «λόγω του κλίματος που επικρατεί στη νεολαία» (!). Τέτοιου είδους «διλήμματα εντυπώσεων», από ένα κόμμα, που αδημονεί να επανέλθει στην εξουσία και πιθανώς να αντιμετωπίσει κατά πρόσωπο κάποιο νέο κύμα τρομοκρατίας, όπως υποχρεώθηκε να πράξει επί περίπου μια 20ετία με την «17 Νοέμβρη», δεν είναι απλώς απαράδεκτα –αλλά πρωτίστως– εξαιρετικά δυσοίωνα. Επιπλέον, όταν η ατολμία, η αμφισημία ή –ακόμη χειρότερα– η νοοτροπία του κομματικού ωφελιμισμού σε ένα τέτοιο ζήτημα εκδηλώνονται από τον μνηστήρα της εξουσίας, κατά ποία λογική μπορούμε να απαιτήσουμε από συνδικαλιστές, καθηγητές, φοιτητές, επαγγελματικές ή επιστημονικές οργανώσεις, κ.λπ., να αναλάβουν τις ευθύνες που τους αναλογούν και «να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων»;

Για όλους αυτούς τους λόγους, η «νέα» κυβέρνηση οφείλει πρώτη, αμέσως και αποφασιστικά, να θέσει τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων. Αρχίζοντας από το «πανεπιστημιακό άσυλο». Το οποίο, από χώρος «ελεύθερης διακίνησης των ιδεών» –που παρεμπιπτόντως– δεν απειλείται ούτε πλέον «προστατεύεται» πουθενά στις δημοκρατικές χώρες, έχει μεταβληθεί (κατά την μετριοπαθέστερη εκδοχή) σε άντρο χρήσεως και διακινήσεως ναρκωτικών. Αυτό, όμως, θα ήταν ένα απλό και, ίσως, συγχωρητέο πταίσμα, χάριν της διατηρήσεως του «αγαθού» του ασύλου. Αμφισβητεί, όμως, κανείς ότι η πρόσφατη επίθεση εναντίον λεωφορείου της Αστυνομίας διενεργήθηκε με καλάσνικοφ (!) μέσα από τον χώρο της Πανεπιστημιουπόλεως; Αγνοεί κανείς το γεγονός ότι πολλοί πανεπιστημιακοί χώροι τελούν επί χρόνια «υπό κατάληψη» από «άγνωστα» άτομα, χρησιμοποιούμενοι ως γιάφκες, για την κατασκευή εμπρηστικών όπλων· ότι λειτουργούν ως ορμητήρια και καταφύγια των «κουκουλοφόρων»; Μπορεί να εθελοτυφλεί κανείς στο αυταπόδεικτο ότι «οι μειοψηφίες» αυτές έχουν επιβάλει, βιαίως και καταναγκαστικώς, την δεσποτεία τους στην πλειοψηφία της σπουδάζουσας νεολαίας; Οτι πρωτοστατούν όχι μόνον για την πλήρη υποταγή, αλλά και στον κατευτελισμό των πανεπιστημιακών δασκάλων; Οτι, τέλος, απεργάζονται την πλήρη απαξίωση και την διάλυση της Παιδείας;

Ιδού, λοιπόν, το πρώτο βήμα, το οποίο οφείλει να κάνει η ανασχηματισθείσα κυβέρνηση. Να καλέσει, αύριο κιόλας, τις ηγεσίες των πολιτικών κομμάτων, προκειμένου, με δική της εισήγηση, να συναποφασισθεί η αντιμετώπιση του προβλήματος του «πανεπιστημιακού ασύλου». Η πλειονότητα των Ελλήνων πολιτών έχει προ πολλού αντιληφθεί την ουσία, τη σημασία και την κρισιμότητα του «προβλήματος». Η ευθύνη για το «διά ταύτα» εναπόκειται στα κόμματα και σε όλους τους «συναρμόδιους» φορείς…

Advertisements

Make a Comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...

Αρέσει σε %d bloggers: