Τα πεύκα της Πατησίων

Posted on Ιανουαρίου 28, 2009. Filed under: Περιβάλλον, Πολιτική |

Aς θυμηθούμε λίγο την πρόσφατη ιστορία της Αθήνας. Την αφορμή μας δίνει, όχι και με τόσο ευχάριστο τρόπο, η κοπή παλαιών (και νεαρότερων) δέντρων στη «διάσημη» πλέον (και στους μη – Αθηναίους) γωνία των οδών Πατησίων και Κύπρου. Οπως και τόσα άλλα σημεία της πρωτεύουσας, έτσι και το συγκεκριμένο σημείο έχει τη δική του ιστορία που θυμούνται οι πολλοί παλαιότεροι μόνο. Ως «ενδιαμέσως» και «σχετικώς» παλαιότερος, γνωρίζω ότι το «πάρκο», όπως ευφημικά αποκαλείται, είναι το τελευταίο ξεδοντιασμένο απομεινάρι του καταπράσινου άλλοτε κτήματος Καλλιφρονά με τους πύργους και τα αρχοντικά (από το οποίο απέκτησε και όνομα η περιοχή). Θηριώδη πεύκα υπήρχαν ώς τη δεκαετία του 1970, ίσως και αργότερα, και σχημάτιζαν στη γωνία αυτή ένα άγριο δασάκι. Πατησίων και Κύπρου είχε απομείνει ένα διώροφο, μάλλον άχαρο, σπίτι με κεραμίδια, που λειτουργούσε τα τελευταία χρόνια της ζωής του ως νηπιαγωγείο. Οταν γκρεμίστηκε ο χώρος έμεινε ελεύθερος. Ο φοίνικας που το στόλιζε έζησε πολύ περισσότερα χρόνια.

Εκείνο, όμως, που έκανε το κομμάτι αυτό μυθικό, τουλάχιστον στα παιδικά μου μάτια, ήταν το μεγάλο νεοκλασικό αρχοντικό που υπήρχε στη μέση του «πάρκου», όπως το λένε τώρα. Το θυμάμαι πάντα κλειστό και ακατοίκητo, γι’ αυτό και στα μάτια των παιδιών, που σχημάτιζαν «συμμορίες» στα άχτιστα οικόπεδα γύρω από το σπίτι, είχε έναν αέρα μυστηρίου και προκαλούσε δέος.

Γύρω από το σπίτι υπήρχαν πολλά πεύκα, πυκνά και θαλερά. Κάθε άνοιξη τα χελιδόνια φώλιαζαν στα φουντωτά κλαριά και κάθε φθινόπωρο τα πουλιά μαύριζαν τον ουρανό κατά σμήνη όταν ξεκινούσαν το ταξίδι τους για τις «ζεστές χώρες». Ολα αυτά τα μυθικά συνέβαιναν τα χρόνια της δικτατορίας. Λίγο αργότερα, από το 1975 και μετά, οι παλιοί κάτοικοι άρχισαν να φεύγουν και μαζί, περιέργως, άρχισαν να λιγοστεύουν και τα δέντρα.

Το παλιό σπίτι στην καρδιά του «πάρκου» θα ήταν τώρα διατηρητέο αν είχε επιζήσει. Ηταν πολυτελές και μια μέρα που τα παιδιά το «διαρρήξαμε» με αυτοσχέδιους πυρσούς στα χέρια είδαμε περίτεχνα τζάκια και μεγαλόπρεπες σκάλες. Ο θρύλος έλεγε ότι το είχαν επιτάξει οι Γερμανοί στην Κατοχή.

Κάποιες πολυκατοικίες της δεκαετίας του ’70 άρχισαν να τρώνε ελεύθερο χώρο αλλά ορισμένα πεύκα, από αυτά που είχαν πρωτοφυτευθεί στις αρχές του 20ού αιώνα, στέκονταν ακόμη όρθια.

Η κοπή των τελευταίων δέντρων από τον Δήμο Αθηναίων είναι ο επίλογος μιας περιόδου παρακμής της Πατησίων και των παρόδων της. Αντί, να παρεμβαίνει ο Δήμος και να απελευθερώνει χώρο εις βάρος του τσιμέντου και της βρωμιάς, κόβει δέντρα που ήταν οι τελευταίοι μάρτυρες της παλαιάς όψης της περιοχής. Εδιναν οξυγόνο όχι μόνο στους πνεύμονες αλλά και στα μονοπάτια της Ιστορίας. Αν αυτά τα δέντρα ήταν απλώς «ενοχλητικά εμπόδια», ας μας πει ο Δήμος πώς ιεραρχεί τις αξίες μέσα στην πόλη που υποτίθεται ότι προστατεύει.

  • Tου Νικου Βατοπουλου, Η Καθημερινή, 28/01/2009
Advertisements

Make a Comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ένα Σχόλιο to “Τα πεύκα της Πατησίων”

RSS Feed for ΑΠΟΨΕΙΣ Comments RSS Feed

Πέρα από το πρόβημα που δημιουργήθηκε στην Πατησίων ή και σε άλλες μεμονομένες περιπτώσεις, υπάρχουν γενικά κατεστημένα προβλήματα που υποβαθμίζουν την ζωή μας στην Αθήνα και ενώ περνάει από το χέρι μας, κανείς δεν συμμετέχει.Ένα πολύ σοβαρό θέμα που υποβαθμίζει πραγματικά το αστικό περιβάλλον στο οποίο ζούμε είναι η εξωτερική κατάσταση των κτιρίων στα οποία ζούμε.
Θα ήθελα να σας αναφέρω σχετικά με την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η συντριπτική πλειοψηφία των προσόψεων των κτιρίων της Αθήνας. Το σκούρο γκρι και το μαύρο χρώμα είναι αυτό που δυστυχώς ακόμη επικρατούν στους δρόμους της πόλης μας.

Αυτό δημιουργεί μια καταθλιπτική ατμόσφαιρα και σε ορισμένους δρόμους το φως του ήλιου καταπνίγεται ανάμεσα σε μαύρα κτίρια, μερικά από τα οποία δεν θα διέφεραν καθόλου αν είχαν υποστεί πυρκαγιά. Πολλά κτίρια με αξιόλογη αρχιτεκτονική μορφή καταδικάζονται κάτω από το γκρι της ρύπανσης πολλών δεκαετιών.

Παρά τις αξιόλογες προσπάθειες της ‘Πρόσοψης’, το μεγαλύτερο ποσοστό των κτιρίων βρίσκονται σε αυτήν την άθλια κατάσταση. Οι περισσότεροι συνδημότες δεν γνωρίζουν την ύπαρξη του προγράμματος της ‘Πρόσοψης’ και στην συνείδηση των πολιτών η εξωτερική ανάπλαση των κτιρίων αποτελεί έναν δύσκολο και ακατόρθωτο στόχο.

Από την άλλη πλευρά και παρά την απαγόρευση από τον Δήμο στις γιγαντοαφίσες, καμία εταιρεία δεν προσφέρεται να διαφημιστεί πάνω στις σκαλωσιές, ενισχύοντας έτσι την ανάπλαση της πρόσοψης του κτιρίου πάνω στο οποίο διαφημίζεται.

Σε ορισμένους δρόμους της πόλης μας, όπου έχουν βαφτεί τα κτίρια, η διαφορά είναι τεράστια μπροστά στο σχετικά μικρό κόστος που χρειάζεται μια οικοδομή για να χρωματιστεί με καλαίσθητα χρώματα.

Σε περίπτωση όπου με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, οι αναπλάσεις των προσόψεων των κτιρίων γενικευτούν, τα αποτελέσματα για την εικόνα και την κατάσταση του αστικού περιβάλλοντος της Αθήνας θα είναι εξαιρετικά σε λίγο σχετικά χρόνο και με σχετικά χαμηλού κόστους έργα.


Where's The Comment Form?

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...

Αρέσει σε %d bloggers: