Κόστος ευρωσκεπτικισμού

Posted on Φεβρουαρίου 3, 2009. Filed under: Ανάπτυξη, Βρυξέλλες, Διεθνής Οικονομική κρίση, Οικονομία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Πριν από τρία χρόνια, ένα από τα πολύ καλά κέντρα μελετών ευρωπαϊκών θεμάτων είχε δημοσιεύσει μελέτη με το ερώτημα «Will the eurozone crack?» («Θα διαλυθεί η Eυρωζώνη;»). Χαρακτηρίσθηκε «ευρωσκεπτικιστική» και αφέθηκε στα αζήτητα. Ομως, τον τελευταίο καιρό, ολοένα και περισσότεροι αναλυτές θέτουν το ίδιο ερώτημα. Μια καθόλου θεωρητική συζήτηση, στην οποία πρωταγωνιστής είναι η χώρα μας, στον ρόλο του «αδύναμου κρίκου». Αρθρα που περιγράφουν τον κίνδυνο δημοσιεύτηκαν σε Financial Times, Le Monde, Handelsblatt, Die Zeit, Telegraph. Αναπαράγονται παντού στο Ιντερνετ και η «μόδα» θα συνεχιστεί. Δυστυχώς, δεν διαθέτουμε, ως χώρα, φορείς ικανούς να παρέμβουν στη διεθνή αυτή συζήτηση. Η απομάκρυνση του αρχιτέκτονα της οικονομικής πολιτικής των τελευταίων ετών δημιούργησε κενό επιχειρημάτων και ενίσχυσε ανησυχίες για αποκαλύψεις. Ενας πρώην πρωθυπουργός διακονεί την πεποίθηση ότι όλα θα δυσκολέψουν και η Ελλάδα ίσως χρειαστεί να αποτραβηχτεί από την Ευρωζώνη. Ούτε η αξιωματική αντιπολίτευση έχει τοποθετηθεί δεσμευτικά απέναντι σε παρόμοια εκτροπή.

Ευτυχώς, υποστήριξη στην ενότητα της Ευρωζώνης και στην ικανότητα της Ελλάδας να διατηρήσει τη θέση της, ήρθε από τον πρόεδρο της ευρωομάδας (Juncker), τον αρμόδιο επίτροπο (Almunia), τον πρόεδρο της ευρωτράπεζας (Trichet), αλλά και από ορισμένους σημαντικότατους επενδυτικούς οίκους (Blackrock, Fidelity, Merill Lynch). Αυτό δεν σημαίνει ότι όσοι δυσπιστούν θα ξεχάσουν το θέμα και θα αγνοήσουν τα επιχειρήματα που λογικά ακούγονται για την ικανότητα της Νομισματικής Ζώνης του Ευρώ να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά όσο και συλλογικά την παρούσα κρίση. Γιατί είναι αλήθεια και η ιστορία συμφωνεί, πως οι νομισματικές ζώνες συχνά ξηλώνονται, άλλοτε για να μανταριστούν σύντομα κι άλλοτε για να διαλυθούν οριστικά.

Υπάρχουν δύο στοιχεία που κρατούν ενωμένα τα τμήματα μιας νομισματικής ζώνης, τα οποία μάλιστα διατηρούν αυτοκέφαλη δημοσιονομική πολιτική, ελεύθερη εσωτερική διαπραγμάτευση αμοιβών, άρα και «εθνική» επιχειρηματική κερδοφορία. Το κύριο είναι η σχετική ανταγωνιστικότητα μεταξύ των κρατών-μελών. Το εξίσου σημαντικό είναι το αξιόχρεο των τίτλων χρέους που εκδίδουν κράτος, τραπεζικοί οργανισμοί και σημαντικές επιχειρήσεις. Ανισα επίπεδα ανταγωνιστικότητας δημιουργούν μεγαλύτερα προβλήματα όταν περιορίζεται η ανάπτυξη, ενώ συντηρούνται υψηλά υπόλοιπα δημόσιου χρέους. Πράγματι, απέναντι σε μια ραγδαία μείωση της αγοραστικής δύναμης του διαθέσιμου εισοδήματος, με αύξηση της ανεργίας και σημαντικά θετικά επιτόκια, πόσο διατεθειμένοι θα είναι οι Ελληνες να συνεχίσουν τη διαδρομή μέσα στην Ευρωζώνη; Η αδυναμία των πολιτών να θέλγονται στον λαϊκισμό, η απουσία πειστικών μέτρων πολιτικής από την κυβέρνηση και η σιγή των πολιτικών δυνάμεων ενισχύουν τους ευρωσκεπτικιστές και αντικειμενικά ανεβάζουν το καπέλο στα επιτόκια που πληρώνει το ελληνικό κράτος.

Tου Mπαμπη Παπαδημητριου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 01/02/2009

Advertisements

Make a Comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...

Αρέσει σε %d bloggers: