Φοβού τους πολιτικούς και «πακέτα» φέροντας

Posted on Φεβρουαρίου 3, 2009. Filed under: Πολιτική | Ετικέτες: |

Στα λόγια, η πολιτική τάξη της χώρας και κυρίως το τμήμα της που εναλλάσσεται στην εξουσία ανησυχεί για τη βαθιά κρίση που βιώνει ο τόπος μαζί με όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Μόνο που δείχνει να ανησυχεί περισσότερο για τις άμεσες επιπτώσεις της κρίσης στον περιορισμένο κύκλο του «ενδιαφέροντός» της, τη «μικρή εξουσία» της, το παρόν και το μέλλον της με όρους κοντόφθαλμης εκλογικής απήχησης, παρά με το τι η κρίση αυτή μπορεί να σημαίνει για το σήμερα και κυρίως το αύριο της ίδιας της χώρας. Νοιάζονται (και το δείχνουν οι αθεόφοβοι!) οι πολιτικάντηδές μας για το «τι θα γίνουν…» και όχι για το «πού πάμε» ως κοινωνία, με ποιους όρους θα δώσουμε τη μάχη της επιβίωσης μέσα στην κρίση, πώς θα ετοιμαστούμε για να διεκδικήσουμε με πιθανότητες επιτυχίας το «αύριο» που θα ανατείλει όταν η κρίση ξεπεραστεί και το (όποιο…) «νέο σύστημα» αντικαταστήσει αυτό που δείχνει να κλείνει, με δραματικές επιπτώσεις, τον κύκλο του…

Το διαπιστώνεις στις «αντιδράσεις» και τα προοβαλλόμενα «επιχειρήματα»: όλοι οι δείκτες πάνε από το κακό στο χειρότερο και οι πολιτικοί μας ταγοί αρκούνται στο ότι «η κρίση είναι παγκόσμια, πλήττει τους πάντες…», με άλλα λόγια «εμείς θα γλιτώναμε;», και… παρακάμπτουν με αιδήμονα σιωπή το γεγονός πως στην πραγματικότητα η κρίση υπήρχε στην Ελλάδα πριν ξεσπάσει στον υπόλοιπο κόσμο και είχε χαρακτηριστικά χρόνια, δομικά. Και την ίδια στιγμή που «επιχειρηματολογούν» πως τάχα και εμείς τα ίδια προβλήματα με τους άλλους έχουμε, επιχειρούν να δικαιολογήσουν τη δική τους διαχρονική ανικανότητα να επέμβουν αποφασιστικά και ρυθμιστικά για να θεραπευθούν οι κυρίαρχες αιτίες των δομικών μας προβλημάτων, που έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου ακόμη από τις «καλές μέρες», τότε που… όλοι οι άλλοι ευημερούσαν, παρήγαν, εκσυγχρονίζονταν στον τομέα της πραγματικής οικονομίας. Και εμείς… βουλιάζαμε.

Το δράμα είναι πως την ώρα που ο κόσμος όλος προβληματίζεται για το πώς θα βιώσει αυτήν την περίοδο της «μεγάλης ανατροπής» με τις μικρότερες δυνατές ζημιές και πώς θα προετοιμαστεί για να αντιμετωπίσει τις νέες προκλήσεις και το περιβάλλον που θα διαμορφωθεί όταν η κρίση με τον έναν ή τον άλλο τρόπο ξεπεραστεί, το δικό μας πολιτικό προσωπικό –δίχως γνώση, δίχως αποδοχή της προβληματικότητας της περιόδου που περνάμε, δίχως μελέτη και πρόγνωση των συνθηκών που διαμορφώνονται, δίχως πρόνοιες– αρκείται και εξαντλείται σε… επικοινωνιακές κινήσεις, επιχειρήσεις παραπλάνησης της κοινωνίας (που αντιμετωπίζουν μονάχα ως… εκλογικό σώμα!), προβληματισμούς για εκλογικούς αιφνιδιασμούς!

Κι η μυλωνου τον αντρα της…

Λες και η κρίση τούς παρέχει το… ιδανικό άλλοθι για τις χρόνιες αδυναμίες τους, την αναξιοπιστία και την έλλειψη συγκεκριμένου εθνικού αναπτυξιακού οράματος! «Τι κάνετε έτσι; Και οι άλλες χώρες, μεγάλες και ισχυρές, εμφανίζουν ελλείμματα και δημόσιο χρέος…» μοιάζουν να μας λένε, υπονοώντας πως και εμείς σαν τους… άλλους είμαστε! Δεν λένε, βέβαια, πως στη δική μας περίπτωση το πρόβλημα δεν είναι ευκαιριακό και ως αποτέλεσμα των προσπαθειών να αντιμετωπιστούν όπως όπως οι συνέπειες της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης (όπως είναι για τους άλλους), αλλά διαχρονικό, για την αντιμετώπιση του οποίου δεν σκοτίστηκε ποτέ κανείς σοβαρά και υπεύθυνα.

Οι «άλλοι» αυξάνουν τώρα το έλλειμμά τους και το δημόσιο χρέος τους, ως μέτρο για να ενισχύσουν και να τονώσουν την κλονιζόμενη οικονομία – αυτό που ξεχωρίζει την «ελληνική ιδιαιτερότητα» είναι ο (επί σειράν ατέλειωτων ετών!) εκρηκτικός συνδυασμός ελλείμματος, χρέους και αρνητικού ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών – εν ολίγοις: το χρόνιο, βασικό μας πρόβλημα είναι το αναπτυξιακό έλλειμμα, οι στρεβλές και αδύναμες παραγωγικές μας δομές. Με αποτέλεσμα, τώρα που ως «μέτρο» για όλο τον κόσμο προβάλλει η δυνατή κρατική παρέμβαση στην οικονομία με ανάλογη αύξηση ελλείμματος και χρέους (πρόσκαιρα), στη δική μας περίπτωση η αναγκαία «επιβάρυνση» προβάλλει εφιαλτική, πραγματική βόμβα στα αναπτυξιακά μας θεμέλια…

Χάσαμε, για πολλά χρόνια, τις ευκαιρίες που μας δόθηκαν να πετύχουμε τον αναγκαίο αναπτυξιακό εκσυγχρονισμό μας – και κυρίως: χάσαμε την τελευταία μεγάλη ιστορική μας ευκαιρία, την είσοδό μας στη Ζώνη του Ευρώ, για να αναδιαρθρώσουμε τον παραγωγικό μας ιστό, να εκπονήσουμε και να εφαρμόσουμε ένα γενναίο (και με θυσίες, που όμως θα είχαν προοπτική) εθνικό αναπτυξιακό όραμα, να σχεδιάσουμε (και όχι μόνο να… εξαγγέλλουμε!) ένα πλήρες σχέδιο μεταρρυθμίσεων σε όλους τους προβληματικούς τομείς ώστε να ξεπεραστούν χρόνιες παθογένειες (παραγωγή προϊόντων, υπηρεσιών, ανταγωνιστικότητα, πάταξη της γραφειοκρατίας, καταπολέμηση της διαφθοράς και της διαπλοκής), να πούμε με αλήθειες τα πράγματα με το όνομά τους στο ασφαλιστικό, να αποκτήσουμε μια σύγχρονη και ανταγωνιστική παιδεία με αντίκρισμα στην αγορά, να περιστείλουμε τη σπατάλη και τον κομματισμό στον δημόσιο τομέα (κομβικό πρόβλημα της νεοελληνικής πραγματικότητας!), να εξορθολογίσουμε (και κυρίως: να εφαρμόσουμε!) ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα που και τις ανισότητες θα άμβλυνε και έσοδα στα δημόσια ταμεία θα έφερνε…

Ο φοβος της αληθειας…

Και επιτέλους, αν δεν μπορούσαμε όλα αυτά να τα σχεδιάσουμε και να τα επιδιώξουμε μαζί, ας ξεκινούσαμε βρε αδερφέ από κάπου! Να θερίζαμε τους πρώτους καρπούς και να προχωρούσαμε στον επόμενο σχεδιασμένο, επεξεργασμένο εθνικό στόχο μας. Μόνο που εμείς… δεν κάναμε τίποτε! Το πολιτικό μας σύστημα, εγκλωβισμένο στη λογική των πελατειακών σχέσεων με την κοινωνία και τους πολίτες, φάνηκε να «αρκείται» για λόγους επικαιρικού «πολιτικού (ψηφοθηρικού) οφέλους» στη διαχείριση ενός απόλυτα ξεπερασμένου και αναποτελεσματικού «οικονομικού μοντέλου», μέσω του οποίου «κυριαρχεί».

Ενα μόνο παράδειγμα, αλλά απόλυτα ενδεικτικό, ο τρόπος «αντιμετώπισης» του χρόνιου αγροτικού προβλήματος: σε διαρκή κρίση τις τελευταίες δεκαετίες, η αγροτική οικονομία ΠΟΤΕ δεν αντιμετωπίστηκε συνολικά, με προοπτική και διάθεση υπέρβασης ώστε να ανταποκριθεί στις νέες προκλήσεις της διαμορφούμενης πραγματικότητας. Αντί να δουλέψουμε για την αναδιάρθρωση των καλλιεργειών σε προϊόντα με εγχώρια και διεθνή ζήτηση και τιμές, αντί να εκσυγχρονίσουμε τις υποδομές και τις μεθόδους καλλιέργειας της κατακερματισμένης αγροτικής ιδιοκτησίας, αντί να αναζητήσουμε (με το όποιο πρόσκαιρο κόστος) μια στρατηγική ανάπτυξης της αγροτικής οικονομίας που δεν θα βασίζεται στις επιδοτήσεις (που τελειώνουν – και το γνωρίζαμε!) αλλά στα υψηλής ποιότητας και προστιθέμενης αξίας ανταγωνιστικά προϊόντα, εμείς… κανακεύαμε τους αγρότες – ψηφοφόρους, μοιράζαμε επιταγές και επιδοτήσεις για να… μην καλλιεργούν, κάθε τόσο «στηρίζαμε» τα «χαμένα εισοδήματα» (που ήταν μαθηματικώς βέβαιο πως με την πολιτική που ακολουθούσαμε κάθε χρόνο και… θα μειώνονταν!) με μια εγκληματική πολιτική λογική «δώσε φέτος – και του… χρόνου βλέπουμε»!

Ανάλογες πολιτικές «λογικές» εκδηλώθηκαν σχεδόν σε κάθε τομέα παραγωγικής δράσης. Μοιράζαμε «στηρίξεις» και βοήθειες, δίναμε (με δανεικά – όπως και τώρα στους αγρότες, την ώρα που το χρέος «μας τρώει»!) «ψάρια» στις διάφορες τάξεις, αντί να τις μαθαίναμε… να ψαρεύουν και να πιάνουν ψάρια! Ελάχιστες οι εξαιρέσεις που πολιτικοί με αίσθημα ευθύνης τόλμησαν να μιλήσουν τη γλώσσα της αλήθειας στη συντηρητική, φοβική, αντιδραστική σε κάθε ιδέα «αλλαγής», εθισμένη στις παροχές κοινωνία. Και όταν είδαν πως αυτή η μέθοδος της ειλικρίνειας… «πάσχει» ψηφοθηρικά, έσπευσαν οι ίδιοι οι διάδοχοί τους να την αλλάξουν άρδην, με διάφορα «πακέτα» και «δώσ’ τα όλα»…

Η πολιτική μας τάξη αποφεύγει την αλήθεια – να την αναγνωρίσει, να την κοινωνήσει στον κόσμο. Φοβούμενη το «κόστος», δεν βγαίνει να στείλει σε όλους το μήνυμα (και να επιδείξει αποφασιστικότητα υλοποίησής του) πως εδώ που έχουμε φτάσει (αιώνες πριν από τη σημερινή κρίση!), ανάπτυξη, μέλλον χωρίς θυσίες και αλλαγές δεν γίνεται. Δεν ζητάει από κανέναν να δουλέψει καν! Εμφανίζεται πρόθυμη να «στηρίξει», να «συνδράμει», ακόμη και το πιο προκλητικό και ανεδαφικό αίτημα – αρκεί να διαγνώσει πως θα της αποφέρει εκλογικά οφέλη! Ακόμη και στις τωρινές, άκρως επικίνδυνες συνθήκες, κυβέρνηση και αντιπολίτευση… συναγωνίζονται σε υποσχέσεις παροχών προς κάθε ομάδα πίεσης και εκλογολογούν! Την ώρα που οι «άλλοι», χώρες με οικονομικό, παραγωγικό, ανταγωνιστικό δυναμικό απείρως ισχυρότερο και καλύτερο από αυτό που διαθέτουμε εμείς, μιλούν τη γλώσσα της αλήθειας, καλούν τις κοινωνίες σε συστράτευση, τις συνεγείρουν, προβληματίζονται και αντιμετωπίζουν δυναμικά την κρίση, δημιουργούν τις προϋποθέσεις εξόδου από αυτήν…
Τα χάλια μας…

  • Tου Θανου Οικονομοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 01/02/2009
Advertisements

Make a Comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...

Αρέσει σε %d bloggers: