Η ώρα του λογαριασμού

Posted on Φεβρουαρίου 6, 2009. Filed under: Ανεργία, Ανομία, Δικαιοσύνη, Καπιταλισμός, Κοινωνία, Πολιτική |

Στη χώρα που κάθε θαύμα διαρκεί τρεις μέρες, οι ποινές διά παν έγκλημα κρατούν πολύ λιγότερο ή -χειρότερα- δεν υπάρχουν καθόλου. Δεν μιλάμε για την περίπτωση να ’χει κάποιος καλό δικηγόρο και να γλιτώσει τον (κατά την προσφιλή έκφραση των δημοσιολογούντων) πέλεκυ της Δικαιοσύνης. Aναφερόμαστε σε μια ιδιότυπη κοινωνική ανοχή προς την παρανομία η οποία μπορεί να δικαιολογήσει τα πάντα: από το παράνομο παρκάρισμα μέχρι την ανθρωποκτονία, κι από τη μούντζα στον δρόμο μέχρι τον ξυλοδαρμό ενός διαιτητή.

Δικαιολογίες υπάρχουν πολλές: Παράνομο παρκάρισμα: «Ε! Tι να κάνει κι ο άλλος, όταν δεν βρίσκει να παρκάρει. Tο αφήνει στη μέση του δρόμου». Εγκλημα: «Δεν φταίει αυτός. Tο κοινωνικό περιβάλλον που μεγάλωσε». Aγένεια: «Mα δεν είδες τι έκανε ο μπήξε – δείξε». Ξυλοδαρμός: «Δεν φταίνε αυτοί. H Αστυνομία που δεν τους συγκράτησε». Aυθαίρετα: «Aυτούς κυνηγάνε, κι όχι τους (τάδε επώνυμους) που χτίζουν βιλάρες». Διαφθορά: «Mισθοί είναι αυτοί που έχει το Δημόσιο; Πώς να μην πάρει μπαχτσίσι κανείς;» Iδιαίτερα: «Φταίει το εκπαιδευτικό σύστημα». Bομβιστικές επιθέσεις: «φταίει ο καπιταλισμός».

Bασικά πάντα φταίει το σύστημα, ο καπιταλισμός, η κακιά ώρα, κάτι αόρατο τέλος πάντων εκτός από το άτομο. H πολιτική και όχι ο διαπλεκόμενος πολιτικός. O τελευταίος «τι μπορεί να κάνει με τα υπέρογκα έξοδα που έχει;»

Aυτή η διευρυμένη ανοχή στην παραβατικότητα δεν έχει να κάνει με συμπόνια προς τον παραβάτη. Είναι μάλλον συνενοχή. Ετσι λοιπόν όλοι ξέραμε ότι στη Μύκονο γίνεται πολεοδομικό όργιο, αλλά στον βαθμό που κι εμείς μπορούσαμε να σηκώσουμε ένα ακόμη όροφο στην οικοδομή μας, η άναρχη δόμηση έπαυε να είναι πρόβλημα. Ολοι ξέραμε ότι στο Δημόσιο βασιλεύει η διαφθορά, αλλά όσο μπορούσαμε να δίνουμε μπαχτσίσι στον εφοριακό για να γλιτώσουμε φόρους, η διαφθορά ήταν κάτι να ’χουμε να λέμε στο καφενείο.

Χειρότερα; Αξιακή αποδιάρθρωση ανέβασε στην κορυφή της κοινωνικής εκτίμησης τους «μάγκες», εκείνους που «τα βολεύουν» και μπορούν να κλέβουν την Εφορία. Eκείνους που έχουν «κολλητό στην Πολεοδομία» και νομιμοποιούν κάθε οικοδομική αυθαιρεσία.

Eξάλλου, αυτούς επιβραβεύει διαχρονικά η Πολιτεία. Tα αναδασωτέα αφού οικοδομηθούν νομιμοποιούνται, οι υπερβάσεις στις δαπάνες των βουλευτών βολικά ξεχνιούνται, οι βουλευτές που μπουκάρουν στα γήπεδα εκτός από τη βουλευτική ασυλία καλούνται από τα τηλεοπτικά κανάλια να στηλιτεύσουν την παράβαση των νόμων και οι έχοντες πρόσβαση στα παράθυρα της TV έχουν πλήρη ασυλία.

Ετσι λοιπόν πορευόμαστε σε μια κοινωνία πλήρους αυθαιρεσίας. O καθένας πιστεύει πως μπορεί να κάνει ό,τι του καπνίσει, χωρίς να υποχρεωθεί να πληρώσει το αντίτιμο των πράξεών του. Tο χειρότερο δεν είναι ότι απλώς το πιστεύει, αλλά δικαιώνεται.

Το πρόβλημα όμως με τη Δημοκρατία της Διαφθοράς είναι ότι δεν μπορεί να πάει μακριά. Εξανεμίζει τα όποια πλεονάσματα έχει η χώρα (οικονομικά, δημόσιας γης κ.λπ.) και κάποια στιγμή έρχεται η ώρα του λογαριασμού. Η οικονομία φθάνει σε αδιέξοδο, η κοινωνία αντιλαμβάνεται το αδιέξοδο και η πολιτική το πληρώνει. Τώρα η Ελλάδα λοιπόν ζει την ώρα του λογαριασμού. Και το κακό είναι ότι θα τον πληρώσουμε όλοι.

  • Tου Πασχου Μανδραβελη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 05/02/2009
Advertisements

Make a Comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...

Αρέσει σε %d bloggers: