Λέξεις από πλαστελίνη

Posted on Φεβρουαρίου 7, 2009. Filed under: Ηγέτες, Κόμματα, Καραμανλής Κώστας, Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, Παπανδρέου Γιώργος, Πολιτική |

Σφιγμένοι και σχεδόν βλοσυροί εμφανίζονται στις συνεντεύξεις Τύπου οι κομματικοί αρχηγοί, με γραβάτα ακόμα και στη γλώσσα τους και στο χαμόγελό τους, που σπανιότατα το βλέπουμε στο πρόσωπό τους. Οσο για χιούμορ, υπάρχει όσο υπάρχει και η αυτοκριτική. Είναι άραγε η συναίσθηση της βαρύτατης ευθύνης τους που μετατρέπει το πρόσωπό τους σχεδόν σε προσωπείο αγέλαστο και αράγιστο και τους υποχρεώνει να καταπιούν τον εαυτό τους ώστε να μοιάζουν απολύτως στο μοντέλο του σοβαρού πολιτικού; Μάλλον όχι. Περισσότερο πιθανό είναι να οφείλεται στον φόβο τους μήπως από κάποια στιγμιαία αδεξιότητα, κάποια γλωσσική αστοχία ή ένα τικ του σώματος αποκαλυφθεί ότι όσα λένε τα λένε από υποχρέωση, από συνήθεια, κι όχι επειδή στ’ αλήθεια τα πιστεύουν και τα εννοούν. Γι’ αυτό και προτιμούν να μιλούν αραδιάζοντας κλισέ και λέξεις αφηρημένες, λέξεις όχι από σκέψη και συναισθήματα αλλά από πλαστελίνη, ώστε να τις σχηματίζει και να τις νοηματοδοτεί ο καθείς κατά το γούστο του.

Λέξεις από πλαστελίνη ακούστηκαν πολλές, όπως ήταν αναμενόμενο, και στη χθεσινή συνέντευξη Τύπου που έδωσε ο κ. Γ. Παπανδρέου, που μπορεί να δηλώνει πρωθυπουργός εν αναμονή, πάντως κανένα νεύρο και καμία φλόγα στην όλη εμφάνισή του δεν επιβεβαίωνε τη ρητή πίστη του ότι δεν θ’ αργήσει να γίνει κυβερνήτης της Ελλάδας. Ακούσαμε λοιπόν για «διαφάνεια», «διάλογο», «συναίνεση», «δικαιοσύνη», «ισονομία», «σεβασμό στον πολίτη», «σήκωμα μανικιών», «αξιοκρατία», «ακομμάτιστο κράτος», «ειλικρίνεια», «ανθρώπινη κοινωνία» και πάλι από την αρχή: «διαφάνεια», «διάλογος», «δικαιοσύνη», «ανθρώπινη κοινωνία» … Αυτό το «ανθρώπινη κοινωνία» προκειμένου για μια κοινωνία που απαρτίζεται ούτως ή άλλως από ανθρώπους, μου φαίνεται τόσο εύστοχο όσο και το κοινόχρηστο πλέον «ανθρωπιστική κρίση», το οποίο αφανίζει το πολύτιμο νόημα του όρου «ανθρωπισμός», αλλά ας το πάρει το ποτάμι.

Αν δίναμε σε δέκα τυχαίους αναγνώστες το κείμενο με τις ερωταποκρίσεις που έγιναν στη συνέντευξη του κ. Παπανδρέου, και με σβησμένο το όνομα του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ καθώς και τον τίτλο του κόμματός του, τουλάχιστον οι μισοί θα αδυνατούσαν να προσδιορίσουν τον «πατέρα του λόγου». Το μυαλό τους θα πήγαινε μια στον Καραμανλή, μια στον κ. Παπανδρέου, αλλά και σε κάμποσα από τα στελέχη τους, στον κ. Αβραμόπουλο ας πούμε και στον κ. Καστανίδη. Οχι, πατρότητα και κοπιράιτ θα τους ήταν δύσκολο να αποδώσουν, γιατί στη μνήμη τους, όσο αντέχει, οι ίδιες ακριβώς λέξεις καταγράφτηκαν ειπωμένες από πολλούς ρήτορες, διαφορετικών κομμάτων και αντιλήψεων. Μόνο ο στόμφος μένει απαράλλαχτος, ένας στόμφος που κάνει τις λέξεις να κουδουνίζουν και να μη σημαίνουν τίποτε, να μην έχουν σάρκα, ψαχνό, ουσία.

Αλήθεια, πόσες φορές ακόμα δικαιούνται να υποσχεθούν διαφάνεια οι αδιαφανείς, ακομμάτιστο κράτος οι κομματοκράτες, διάλογο οι λάτρεις του εγωτικού μονολόγου; Ερχεται κάποια στιγμή που ξεραίνεται κι η πλαστελίνη.

  • Tου Παντελη Μπουκαλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 06/02/2009
Advertisements

Make a Comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...

Αρέσει σε %d bloggers: