Το άμεσο και το απώτερο – με αφορμή του ΚΚΕ

Posted on Φεβρουαρίου 28, 2009. Filed under: ΚΚΕ, Καπιταλισμός | Ετικέτες: |

Τώρα που έληξαν οι εργασίες του 18ου Συνεδρίου του ΚΚΕ και λίγο – πολύ γνωρίζουμε τις αποφάσεις του, προσπαθώ να καταλάβω τι είναι εκείνο που συσπειρώνει γύρω του στελέχη και οπαδούς, έτσι που σήμερα το κόμμα αυτό να είναι το πιο οργανωμένο τμήμα του ενεργού πολιτικού πληθυσμού. Συχνά μου θυμίζει την κατάσταση του 1941, όταν είχαν διαλυθεί τα πάντα και τότε μια δράκα κομμουνιστών, απομεινάρια των διωγμών ή δραπέτες από τα ξερονήσια της εξορίας τους με τη στάση τους, με την αδιάλλακτη άρνηση κάθε συναλλαγής, συμβιβασμού ή ανοχής του κατακτητή, κατόρθωσαν να συσπειρώσουν πολλούς οπαδούς γύρω τους και προπαντός τους νέους.

Διερωτώμαι, λοιπόν, ποια αδιάλλακτη άρνηση (και αντίστοιχα ποια παραδοχή) λειτουργεί σαν συνεκτική ύλη μεταξύ των οπαδών του ΚΚΕ και ταυτόχρονα σαν άμεση πολιτική προοπτική.

Το Συνέδριο χάραξε μια σαφή πολιτική γραμμή: Αντικαπιταλιστική και ταυτόχρονα αντιμονοπωλιακή και αντιιμπεριαλιστική. Το δεύτερο και τρίτο επίθετο πιθανόν μετριάζουν την αυστηρότητα και την αδιαλλαξία του πρώτου και μας αφήνουν να υποθέσουμε ότι εχθρός άμεσος δεν είναι ο καπιταλισμός στο σύνολό του, αλλά κυρίως ο μονοπωλιακός και ο ιμπεριαλιστικός. Η διαφαινόμενη διάκριση έχει την προϊστορία της στη φιλολογία του ΚΚΕ, ιδιαίτερα στις δεκαετίες του ’50 και του ’60.

Το ερώτημα είναι όχι αν είναι εφικτή μια νίκη εναντίον του καπιταλισμού, γενικά. Ούτως ή άλλως, η προοπτική αυτή είναι απώτερη. Το ερώτημα είναι αν η κατάλυση του καπιταλισμού (του μείζονος κακού) θεωρείται συμφέρουσα από την «εργατική τάξη». Σήμερα ο καπιταλισμός είναι ο μόνος μηχανισμός παραγωγής και κατανομής του πλούτου. Κρύβει ανισότητες, αδικίες και καταπίεση. Ούτε θα είναι αιώνιος, η παρούσα κρίση πιθανόν να περιγράφει τα όρια της ανάπτυξής του και της αντοχής του. Δεν φαίνεται όμως να είναι άμεσος στόχος για το ΚΚΕ η κατάλυση του καπιταλισμού. Η αντικαπιταλιστική αδιαλλαξία εν τούτοις, τροφοδοτεί το αδιάλλακτο φρόνημα των στελεχών και οπαδών του και προπάντων τις αδιάλλακτες και συχνά παράλογες διεκδικήσεις. Τα δύο τελευταία είναι πράγματι άμεσοι αγωνιστικοί στόχοι.

Και το τελευταίο ερώτημα: Κατάλυση του καπιταλισμού έστω! Αλλά τι θα τον αντικαταστήσει ως σύστημα και μηχανισμό παραγωγής και διανομής του πλούτου; Εδώ είναι που έρχεται το όραμα (ή το φάντασμα) του Στάλιν και του σταλινισμού. Το Συνέδριο αποφάνθηκε τελεσίδικα ότι «οικοδόμηση του σοσιαλισμού» είχαμε μόνο επί Στάλιν. Αμέσως μετά τον θάνατό του άρχισε η παρέκκλιση και ο οπορτουνισμός, μέχρι που φτάσαμε στην ανοιχτή προδοσία και την κατάρρευση του σοσιαλισμού.

Κάπως έτσι φαίνεται ότι πιστεύουν στο ΚΚΕ πως συνδέουν το άμεσο αγωνιστικό καθήκον με την οραματική προοπτική.

  • Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 28/02/2009
Advertisements

Make a Comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...

Αρέσει σε %d bloggers: