Archive for Μαρτίου 2009

«Μην ακούτε τι λένε τα ΜΜΕ!.. Ξεκούραστος είμαι!»

Posted on Μαρτίου 30, 2009. Filed under: Uncategorized |

Του Τολιάδη, ΕΘΝΟΣ

Του Τολιάδη

Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Λ. Ζαγορίτης: «Προκαλούν ζημιά τα σενάρια διαδοχής»

Posted on Μαρτίου 30, 2009. Filed under: Διαδοχολογία, Ζαγορίτης Λευτέρης, Καραμανλής Κώστας, Νέα Δημοκρατία |

Οσο εντείνεται η «διαδοχολογία» τόσο πιο πρόσφορο γίνεται το (κομματικό) έδαφος για να καλλιεργηθεί η ηττοπάθεια. Η απροθυμία του πρωθυπουργού να αξιοποιήσει τη συνεδρίαση της Κυβερνητικής Επιτροπής την Πέμπτη για να στείλει «σήμα» ότι δεν είναι… κουρασμένος ή αναχωρητής συνοδεύθηκε από τη σταδιακή άρνηση υπουργών και στελεχών να συντηρούν το θέμα. Με καταμερισμένους τους ρόλους, προφανώς, στο «παιχνίδι» μπαίνει τώρα ο γραμματέας της Ν.Δ. Λευτέρης Ζαγορίτης, ο οποίος, χρησιμοποιώντας αυστηρή κομματική γλώσσα, επιρρίπτει εμμέσως πλην σαφώς ευθύνες σε όσους επιμένουν να κινούνται… «διαδοχολογικά».

  • Αποπροσανατολισμός

«Τα σενάρια διαδοχής και η συντήρησή τους προκαλούν τεράστια ζημιά. Ειδικά σ’ αυτή τη δύσκολη και για τον τόπο μας συγκυρία αποπροσανατολίζουν και αποσταθεροποιούν», δηλώνει στον ΕΤ.Κ και προσθέτει: «Προσωπικές στρατηγικές και φιλοδοξίες δεν χωρούν και οι πολίτες δεν τις συγχωρούν. Αυτό που προέχει είναι να διοχετεύσουμε την ενέργειά μας στην παραγωγή έργου και να είμαστε όλοι στην πρώτη γραμμή. Ο Κώστας Καραμανλής έχει την εμπιστοσύνη του κόσμου και είναι το μεγάλο πλεονέκτημα, το ισχυρό “όπλο” για τον τόπο και για τη Ν.Δ. “Οπλο” που πρέπει να αξιοποιήσουμε με κάθε τρόπο, και σ’ αυτή τη φάση, και την ώρα της εκλογικής αναμέτρησης, γιατί θα μας οδηγήσει και πάλι στη νίκη».

Στο μεταξύ, αίσθηση προκάλεσε η οξύτητα με την οποία επέκρινε τις κινήσεις του Γιώργου Σουφλιά ο πρώην υπουργός Σάββας Τσιτουρίδης. Κατά τις πληροφορίες, δεν παραπέμπει σε αναβίωση της ομάδας των «λοχαγών» η οποία πρωταγωνίστησε το 1997 στην αρχηγική επικράτηση του Κώστα Καραμανλή – αν και η κριτική του στον υπουργό ΠΕΧΩΔΕ φέρεται να βρίσκει σύμφωνο και τον (επίσης πρώην «λοχαγό») Γιώργο Αλογοσκούφη. Κατά τον βουλευτή Κιλκίς, αυτό που προέχει είναι να ξεκαθαρίσει ο πρωθυπουργός τις προθέσεις του και, αναλόγως αυτών, να ανοίξει ή να κλείσει οριστικά η συζήτηση περί «επόμενης μέρας» στη Ν.Δ.

  • ΜΑΝΗ ΜΑΡΙΝΑ, Ελεύθερος Τύπος, Κυριακή, 29.03.09
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Κ. Χατζηδάκης: «Ισχυρό χαρτί ο Κ. Καραμανλής»

Posted on Μαρτίου 30, 2009. Filed under: Καραμανλής Κώστας, Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, Παπανδρέου Γιώργος, Χατζηδάκης Κωστής |

«Ο Κώστας Καραμανλής είναι το ισχυρό χαρτί της Ελλάδας. Ο μόνος σοβαρός και αξιόπιστος ηγέτης που μπορεί να εγγυηθεί την πορεία του τόπου προς τα εμπρός», υπογράμμισε ο υπουργός Ανάπτυξης Κωστής Χατζηδάκης στην ομιλία που έκανε σε εκδήλωση της ΝΟΔΕ Ανατολικού Τομέα της Ν.Δ. στην Καλαμαριά. Το δίλημμα που τίθεται στους πολίτες είναι «θα εμπιστευθούν την κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή ή το κόμμα του Γιώργου Παπανδρέου, το ΠΑΣΟΚ της δημαγωγίας, της σύγχυσης, της απραξίας, του λαϊκισμού και της κοινωνικής αναλγησίας», επισήμανε ο υπουργός.«Η Ελλάδα έχει το θλιβερό προνόμιο στην Ε.Ε. να διαθέτει την πιο ανεύθυνη, δημαγωγική και εκτός τόπου και χρόνου αντιπολίτευση», είπε αναφερόμενος στο ΠΑΣΟΚ. Κάλεσε την αξιωματική αντιπολίτευση να πάψει να παριστάνει τον εισαγγελέα και να κάνει την αυτοκριτική του για τα προβλήματα που παρέδωσε η κυβέρνηση του στην κυβέρνηση της Ν.Δ. Τόνισε ακόμα πως το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να παραδίδει μαθήματα κοινωνικής ευαισθησίας, διότι έδωσε εξετάσεις και απέτυχε και ο λαός το έστειλε στην αντιπολίτευση.

Ειδικότερα για το ζήτημα της Ολυμπιακής Αεροπορίας καταλόγισε στο ΠΑΣΟΚ «απίστευτη υποκρισία» λέγοντας ότι είχε κάνει 4 αποτυχημένες προσπάθειες.

Ως προς τις ευρωεκλογές του Ιουνίου, ο κ. Χατζηδάκης είπε ότι η κρισιμότητα της περιόδου που διανύουμε δεν αφήνει περιθώρια για «χαλαρή» ψήφο. Κάλεσε τα μέλη και στελέχη της Ν.Δ. να ενημερώσουν τον κόσμο για το έργο των κυβερνήσεων της Ν.Δ. μετά το 2004, το σχέδιο αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης και να πείσουν τους αναποφάσιστους να ψηφίσουν τη Ν.Δ.

Ο υπουργός τόνισε ότι μπορεί να έγιναν και λάθη από την κυβέρνηση, που πίκραναν τα μέλη και τους ψηφοφόρους της Ν.Δ., όμως έχει κάνει έργο που παίρνει θετικό βαθμό και από αυτό θα κριθεί στις κάλπες. [ΑΠΕ – ΜΠΕ, Κυριακή, 29.03.09]

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Δύο περιστατικά [με αστυνομικούς…]

Posted on Μαρτίου 21, 2009. Filed under: Uncategorized | Ετικέτες: |

  • Προ ετών, μου συνέβη το εξής «χαριτωμένο» περιστατικό. Ηταν καλοκαίρι, αργά το βράδυ και κάθησα στα επί του πεζοδρομίου τραπέζια μιας ταβέρνας της γειτονιάς μου για να δειπνήσω. Ελάχιστοι οι υπόλοιποι θαμώνες, αλλά μεταξύ αυτών και δύο αστυνομικοί, εν στολή. Σε λίγο πέρασε ένας νεαρός, 15-16 ετών, με «μηχανάκι», η εξάτμιση του οποίου έκανε αρκετό θόρυβο. Κάπου φαίνεται ότι πήγε και σε λίγο ακούσαμε να επιστρέφει από τον ίδιο δρόμο, προκαλώντας τον ίδιο θόρυβο. Τότε σηκώθηκαν οι δύο αστυνομικοί, τον σταμάτησαν και υπέθεσα ότι ήθελαν να του κάνουν σύσταση για τη θορυβώδη εξάτμιση ή να του πάρουν τα στοιχεία και να τον μηνύσουν για διατάραξη της κοινής ησυχίας σε προχωρημένη ώρα. Και θα είχαν απόλυτο δίκαιο. Αντί γι’ αυτό, με έκπληξή μου είδα ότι άρχισαν να τον χτυπούν μανιωδώς με χέρια και με πόδια. Σηκώθηκα από το τραπέζι και είπα, γιατί τον χτυπάτε, μπορείτε να τον συλλάβετε και να τον πάτε στο τμήμα. Τα είπα αυτά ευγενικά και ομολογώ δειλά. Ηταν όμως αρκετά για να στραφούν εναντίον μου και παραλίγο να δείρουν και εμένα. Μου ζήτησαν ταυτότητα, πρόθυμα την έδειξα και κράτησαν τα στοιχεία μου.
  • Σε λίγες μέρες με κάλεσαν στο τμήμα και ο βλοσυρός ο αξιωματικός υπηρεσίας με ρώτησε τι είδα και τι άκουσα. Διηγήθηκα το περιστατικό και είπα αυτά που τώρα γράφω. Από τις ερωτήσεις του αξιωματικού υπηρεσίας κατάλαβα ότι δέκα τουλάχιστον άλλοι μάρτυρες, κυρίως αστυνομικοί, είχαν καταθέσει ότι όχι μόνο δεν ήταν οι αστυνομικοί που έδειραν τον νεαρό, αλλά αντιθέτως ο νεαρός… καθύβρισε και έδειρε τους αστυνομικούς!
  • Αλλά θα σας διηγηθώ και ένα άλλο περιστατικό, πριν από πενήντα και πλέον χρόνια, του οποίου άθελά μου… ανεδείχθην πρωταγωνιστής. Σε κάποια διαδήλωση ένας διαδηλωτής πέταξε τούβλο και χτύπησε κατακέφαλα αστυνομικό. Το τούβλο το έριξαν από τις πίσω γραμμές της διαδήλωσης και σχεδόν όλοι, αστυνομικοί και διαδηλωτές, το είδαμε να περνάει πάνω από τα κεφάλια μας. Με συνέλαβαν αμέσως, την επομένη με πήγαν στο δικαστήριο, δικάστηκα και καταδικάστηκα. Και πώς να μην καταδικασθώ… Τουλάχιστον είκοσι αστυνομικοί, «αυτόπτες» μάρτυρες, βεβαίωσαν ενόρκως ότι με είδαν να κρατάω το τούβλο και να το εκσφενδονίζω κατά του αστυνομικού!
  • Διηγήθηκα αυτά τα δύο περιστατικά για να ρωτήσω: Καλά, η περιύβριση αρχής να κηρυχθεί αυτεπάγγελτο αδίκημα. Ιδιαίτερα ορισμένα συνθήματα εναντίον των αστυνομικών, που δεν θέλω να τα επαναλάβω εδώ, είναι ηλίθια και πραγματικά υβριστικά. Αλλά πώς θα τεκμηριωθεί η διάπραξη του αδικήματος; Εκείνη την κρίσιμη στιγμή οι μάρτυρες είναι συνήθως μόνο διαδηλωτές, κουκουλοφόροι και μη. Από τους πρώτους λογικά δεν πρέπει να περιμένουμε ότι θα βεβαιώσουν ενόρκως την περιύβριση. Οι δεύτεροι μπορεί να θεωρηθούν αξιόπιστοι; Οταν καλούνται να βεβαιώσουν μια πράξη που τους αφορά; Και αν η περιύβριση αναγράφεται σε πανό, ποιος φέρει την ευθύνη, εκείνοι που κρατούν το πανό ή εκείνοι που έγραψαν το σύνθημα;
  • Καταλαβαίνω ότι μετά τα τελευταία επεισόδια το υπουργείο Δημόσιας Τάξης και η Αστυνομία βρίσκονται σε δύσκολη θέση. Δέχονται πανταχόθεν πιέσεις και επιθέσεις, συχνά άδικες. Η κριτική που ασκείται απευθύνεται σχεδόν αποκλειστικά στην αποτελεσματικότητα της Αστυνομίας για την περιφρούρηση της ασφάλειας και της περιουσίας των πολιτών. Δεν νομίζω ότι το αυτεπάγγελτο αδίκημα της περιύβρισης αρχής και το «ιδιώνυμο» της κουκούλας θα αυξήσουν σημαντικά την αποτελεσματικότητα, ενώ μπορεί να προκαλέσουν άλλα προβλήματα…
  • Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 20/03/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Υδροκέφαλο κράτος

Posted on Μαρτίου 21, 2009. Filed under: Δημόσια διοίκηση, Κράτος | Ετικέτες: |

  • Από το 2004 δημιουργήθηκαν 695 νέες δημόσιες υπηρεσίες και 467 αμειβόμενες επιτροπές, ανέφερε ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ κ. Φίλιππος Πετσάλνικος σε πρόσφατη ερώτηση για τον υδροκεφαλισμό της δημόσιας διοίκησης.
  • Δεν αποτελεί ελληνική πρωτοτυπία, αλλά παράπλευρη συνέπεια του πολιτικο-οικονομικού συστήματος. Παντού στον δυτικό κόσμο, η αποδυνάμωση του κράτους (χάριν της ελευθερίας των αγορών) δημιούργησε γόνιμο «έδαφος» για την άνθηση ακριβώς νέων υπηρεσιών και αμειβόμενων επιτροπών εκτός παλαιών μηχανισμών, ώστε να εξισορροπηθεί η απόσυρση του κράτους από τις ελεγκτικές του αρμοδιότητες. Στη χώρα μας αυτό έλαβε σχεδόν τραγικές διαστάσεις, αν σκεφθεί κανείς ότι πάνω στην παχυδερμική, γραφειοκρατική, σπάταλη, αντιπαραγωγική «μηχανή» (πάνω από ένα εκατομμύριο υπάλληλοι), χτίστηκαν άτσαλα και απροσχεδίαστα αμφιβόλου αποτελεσματικότητας (πλην δυο-τριών φωτεινών εξαιρέσεων) νέες υπηρεσίες, νέες ανεξάρτητες αρχές, που διόγκωσαν την αδράνεια, την ανευθυνότητα και το χάος. Εξωτερικοί ελεγκτές επιβλέπουν (;) τις υπηρεσίες εσωτερικού ελέγχου ή τις συμβάσεις έργων, προμηθειών, παροχής υπηρεσιών, σύμβουλοι απαρτίζουν επιτροπές, επιστημονικοί συνεργάτες αναλαμβάνουν μελέτες. Ταυτόχρονα προσλαμβάνονται έκτακτοι για να κλείσουν τις άμεσες «τρύπες» στον κεντρικό «κορμό» (ενώ πολλοί μάχιμοι βαλτώνουν σε μη παραγωγικές θέσεις). Δεν είναι τυχαίο ότι το 46% των συνολικών προσλήψεων στο Δημόσιο (που αποτελούν το 25% όλων των προσλήψεων) αφορούν θέσεις προσωρινής απασχόλησης. Μια τεράστια νέα τάξη εργαζομένων «τακτοποιείται» για λίγο με συμβάσεις ορισμένου χρόνου ή μέσω κοινοτικών προγραμμάτων απόκτησης εργασιακής εμπειρίας (stage), σε θέσεις που έπειτα «παλεύεται» να διατηρηθούν με τροπολογίες (όπως παλαιότερα των μαθητευόμενων των ασφαλιστικών ταμείων και πρόσφατα των εργαζομένων σε αρχαιολογικούς χώρους). Σύντομα προστίθενται στη διογκούμενη μάζα των συμβασιούχων που διαμαρτύρονται στους δρόμους.
  • Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στις νέες υπηρεσίες και επιτροπές, οι περισσότερες από τις οποίες απασχολούν υπαλλήλους, γραμματείς, εισηγητές, που αποζημιώνονται και ανά συνεδρίαση, για να καταλήξουν συχνότατα σε… προσχέδια πορισμάτων, που ανατίθενται σε ιδιωτικές εταιρείες για τη διενέργεια έναντι δεκάδων χιλιάδων ευρώ μελετών ή τη σύνταξη προτάσεων. Αλλες πάλι αντί να ξεμπλοκάρουν, αγκυλώνουν περαιτέρω τις αδρανείς δομές. Τα μέλη τους, συχνά, αντί να συνεργάζονται, κινούνται ανταγωνιστικά μεταξύ τους υποκινούμενα από τη διάθεση εξυπηρέτησης της ιδιαίτερης πελατείας τους.
  • Αποδυναμωμένο, κατακερματισμένο, υδροκέφαλο Δημόσιο. Εκείνο που πιο αποτελεσματικά καταφέρνει είναι να μεταποιεί κάθε νέα υπηρεσία σε παρασιτική «παραφυάδα» παρατρεχάμενων. Διότι δεν έχει εγκαταλειφθεί το κομματικό εμπόριο των θέσεων, η ρουσφετολογία, η συναλλαγή, η ιδιοτέλεια, η λογοδοσία όχι στην κοινωνία, αλλά στην πολιτική εξουσία.
  • Tης Τασουλας Καραϊσκακη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 20/03/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Παρά του μη έχοντος…

Posted on Μαρτίου 21, 2009. Filed under: Οικονομία, Πολιτική, Φοροεπιδρομή, Φορολογία | Ετικέτες: |

  • «Σεμνή και ταπεινή», λιπόβαρη η στήριξη από πλευράς κυβερνητικών βουλευτών (ακόμη και υπουργών – πλην των… διατεταγμένων!) των «δυσάρεστων, πλην κοινωνικά δίκαιων…» μέτρων που εξήγγειλε η κυβέρνηση, για εισοδηματική πολιτική σε μισθωτούς και συνταξιούχους, καθώς επίσης και για την εφάπαξ «έκτακτη εισφορά» για (μεικτά…) εισοδήματα άνω των 60.000 ευρώ. Απροθυμία να βγουν στα τηλεπαραθύρια (ξέρουν ότι θα τους άκουγαν εκτός από του Μαξίμου και οι… ψηφοφόροι τους!) και όσοι το αποτόλμησαν περιορίστηκαν σε κάποια στοιχειώδη «επιχειρήματα» (πιθανόν από κάποιο κομματικό «non paper») και αναμασήματα, διόλου πειστικά, περί «παγκόσμιας κρίσης» και «έκτακτων συνθηκών». Και κάποιοι, πιο τολμηροί από αυτούς που συχνά και ίσως αναιτίως χαρακτηρίζονται ως «αντάρτες» δεν παρέλειψαν να σημειώσουν πως ακριβώς σε τέτοιες συνθήκες δυσπραγίας και μείωσης της αγοραστικής δυνατότητας του κόσμου «θα ’πρεπε να προτιμηθούν άλλα “έκτακτα μέτρα”, όπως λ.χ. η φορολόγηση τραπεζών και επιχειρήσεων, με τις μεγαλύτερες αντοχές τους…».
  • Είναι και αυτές οι «διαβεβαιώσεις» οι επίσημες (ακόμη και από τον ίδιο τον πρωθυπουργό…), που ακόμη δεν έχει σβήσει ο απόηχός τους, πως «δεν πρόκειται να επιβληθεί καμιά πρόσθετη φορολογία…», που όπως και να το κάνεις σε δυσκολεύει να δικαιολογήσεις τις πρόσφατες ανακοινώσεις – ακόμη και αν τυπολατρικά θελήσεις να μείνεις στο ότι μια «έκτακτη εισφορά» επειδή είναι έκτακτη και εφάπαξ δεν συνιστά «φορολογία» – τρέχα πες το σε αυτόν τον οικογενειάρχη τετραμελούς οικογένειας με ετήσιο εισόδημα 61.000 ευρώ (καθαρά σκάρτα 40.000…) πως το χιλιάρικο που θα του πάρουν δεν είναι… φορολογία αλλά «έκτακτη εισφορά»! ΄Η το ζευγάρι των γερόντων που ζει από μια σύνταξη γύρω στα 850 ευρώ καθαρά («μεικτή» λίγο πάνω από τα 1.100), που όχι μόνο δεν θα πάρει αύξηση (έστω αυτό το «ένα γιαούρτι τη μέρα») φέτος, αλλά δεν δικαιούται και το «εφάπαξ» βοήθημα που θα πάρουν (μεταξύ 300-500 ευρώ για όλο τον χρόνο…) οι πιο… ντεσπεράντος της κατηγορίας τους…
  • Αλήθεια, γιατί «εφάπαξ» βοήθημα (για τους πολύ χαμηλόμισθους και χαμηλοσυνταξιούχους) και δη… προεκλογικά «βολικό», λίγο πριν από τις ευρωκάλπες και όχι κανονική ισόποση έστω ετήσια αύξηση επιμερισμένη στο ανά μήνα εισόδημα; Γιατί οι όποιες αυξήσεις θα δοθούν μετά το πέρας (το όποτε) της κρίσης, να υπολογισθούν –και να υπολογίζονται από κει και μετά– σε μειωμένο και κάτω του πληθωρισμού μισθό ή σύνταξη «βάσης»;
  • Αλλά και πέραν αυτών: αφού υποτίθεται ότι τα μέτρα αυτά είναι «έκτακτα» και «εφάπαξ», γιατί άραγε οι αρμόδιοι κυβερνητικοί (και κυρίως οι του οικονομικού επιτελείου) επιδεικνύουν τέτοια… διστακτικότητα να διαβεβαιώσουν (με όση αξία και αν έχουν οι διαβεβαιώσεις τους, έστω…) πως δεν πρόκειται να ακολουθήσει και… δεύτερος γύρος «μετρολογίας» με το που θα πιάσει φθινόπωρο; Και ακόμη, αυτά τα όποια έσοδα εξασφαλισθούν από το πάγωμα μισθών και συντάξεων αλλά και το έκτακτο «χαράτσι» στους υποτιθέμενους «έχοντες» (θεωρητικά – γιατί οι πραγματικά έχοντες και κατέχοντες, φυσικά και νομικά πρόσωπα ουδόλως, θίγονται και συνεισφέρουν) με ποιο τρόπο θα βοηθήσουν ώστε να επιτευχθεί ο στόχος, εν μέσω κρίσεως, να εξασφαλισθεί κάποια ανάπτυξη;
  • Ανάπτυξη επιτυγχάνεις με επενδύσεις (που παράγουν προϊόντα και πλούτο και δημιουργούν θέσεις εργασίας) και με ενίσχυση της κατανάλωσης, που με τη σειρά της πυροδοτεί αυξημένη παραγωγή – άρα επενδύσεις και θέσεις εργασίας. Οι δημόσιες επενδύσεις, αισθητά μειωμένες (ακόμη και έναντι εξαγγελθέντων, πολύ πρόσφατα, «στόχων»), οι ιδιωτικές δύσκολες και διστακτικές (και λόγω προβλήματος στο τραπεζικό κύκλωμα – παρά τα 28 δισ. που δόθηκαν για να ενισχυθεί, θεωρητικά, η «αγορά»…), η κατανάλωση βαίνουσα συρρικνούμενη έτι περαιτέρω και με τα «παγώματα» μισθών και συντάξεων – ποιο στην ευχή είναι το σχέδιο, πού ακριβώς αποβλέπει αυτή η πολιτική των «μέτρων», που δικαιολογήθηκαν ως απότοκος της «παγκόσμιας κρίσης»;
  • Μπαλώματα στο (χρόνιο μεν, πλην επιδεινωθέν θεαματικά τα τελευταία χρόνια…) δημοσιονομικό μας πρόβλημα είναι όλα τούτα – πέρα κι άσχετα με το περιτύλιγμα που θέλει να τα περιβάλλει η κυβέρνηση. Και ως μπαλώματα, θα αποδειχθούν πρόσκαιρα μόνο και αναποτελεσματικά επί της ουσίας – το ’πε και ο πρόεδρος του ΣΕΒ: «Τα μέτρα, αποτυπώνουν τη δημοσιονομική αγωνία του κράτους, αλλά δεν αντιμετωπίζουν κανένα από τα μεγάλα διαρθρωτικά προβλήματα της οικονομίας μας…».
  • Και, πάντως, κάθε άλλο παρά «κοινωνικά δίκαια» είναι τα μέτρα: εκτός «απόχης» οι προκλητικά πλουτίσαντες (Και με αμφιλεγόμενους τρόπους…) των αρκετών τελευταίων ετών, εκτός οι κατέχοντες μεγάλη ακίνητη περιουσία, εκτός η περιουσία της Εκκλησίας, εκτός οι με υπερβολική (σε κάποιες περιπτώσεις, μέχρι σημείου αισχροκέρδειας) εμπορικές επιχειρήσεις. Εντός, μόνο οι μικρομεσαίοι και ημιμεσαίοι, οι «συνήθεις ύποπτοι» που εύκολα τους «τσιμπάνε» και τους χαρατσώνουν. Οι φοροδιαφεύγοντες αλλά και οι υπόλογοι γι’ αυτά τα κάμποσα δισ. «βεβαιωθέντων πλην ανείσπρακτων» (πέραν της φοροδιαφυγής αυτά!) εσόδων;
  • Tου Θανου Oικονομοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 20/03/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Στοχασμοί για τα γεγονότα του Δεκεμβρίου

Posted on Μαρτίου 21, 2009. Filed under: Αστυνομική βία, Ασφάλεια, Ατομικά δικαιώματα, Ακροδεξιά, Εξουσία, Θεσμοί, Κράτος, Κουκουλοφόροι | Ετικέτες: |

  • Οσο παράδοξο κι αν ακουστεί, αν ζούσε σήμερα ο Εντμουντ Μπερκ πιθανόν να είχε συμφωνήσει, καταρχήν, με όσους κατέβηκαν στους δρόμους της Αθήνας τον περασμένο Δεκέμβριο. Ποιος είναι ο Εντμουντ Μπερκ; Ιρλανδικής καταγωγής πολιτικός και στοχαστής που έζησε από το 1729 έως το 1797. Εχει περάσει στην ιστορία των πολιτικών ιδεών ως ο θεωρητικός του συντηρητισμού, ήταν όμως κι ένας από τους πλέον αυστηρούς κριτικούς του. Ο Μπερκ έχασε την έδρα του στη Βουλή των Κοινοτήτων όταν κατέκρινε τη βρετανική κυβέρνηση των Τόρις, θεωρώντας ότι με την άκαμπτη και αυταρχική πολιτική της προκάλεσε την Αμερικανική Επανάσταση. Πίστευε ότι εκεί που είχε πάει το πράγμα, η Μεγάλη Βρετανία όφειλε να παραχωρήσει την ανεξαρτησία στην Αμερική. Οπως πίστευε ότι μπορούσε όλο αυτό να είχε αποφευχθεί. Πώς; Με μεταρρυθμίσεις και παραχωρήσεις, οι οποίες, εφόσον πραγματοποιούνταν στο σωστό χρονικό σημείο, θα έδιναν τις απαραίτητες ανάσες προκειμένου να μην επέλθει τέτοια ριζική ανατροπή.
  • Ο Μπερκ δεν ήταν φίλος των επαναστάσεων, όμως ήταν πολέμιος της δουλείας, ενώ πίστευε σε μεγαλύτερες ελευθερίες για τους Ινδούς υπηκόους. Γενικά, υπήρξε υπέρμαχος ιδεών που ήταν ελάχιστα δημοφιλείς στην εποχή του και στη χώρα του. Η απόλυτη αποξένωσή του ήλθε το 1790, όταν δημοσίευσε τους περίφημους «Στοχασμούς πάνω στη Γαλλική Επανάσταση», μέσα από τους οποίους εξέφραζε την αντίθεσή του στους σκοπούς των Ιακωβίνων: την κατάργηση της μοναρχίας, της θρησκείας, της ιδιωτικής περιουσίας κτλ. Ηταν αυτού του τύπου οι ριζοσπαστισμοί που, κατά τον Μπερκ, οδηγούσαν στις ακρότητες και από εκεί σε μια νέου είδους τυραννία. Θα πρέπει να χαμογελούσε με νόημα όταν το 1794 η Τρομοκρατία του Ροβεσπιέρου έπαιρνε κεφάλια, όμως δεν έζησε αρκετά για να δει ότι η Γαλλική Επανάσταση ήταν κάτι πολύ περισσότερο από τη γκιλοτίνα – κι όχι μόνο για τη Γαλλία αλλά και για ολόκληρο τον δυτικό κόσμο.
  • Οι φιλελεύθεροι φίλοι του, πάντως, τον απομόνωσαν κι ας τους φώναζε ότι το 1789 ουδεμία σχέση είχε με την Αγγλική Επανάσταση του 1688, όπως ισχυρίζονταν εκείνοι, διότι, στην ουσία, το αγγλικό 1688 δεν ήταν επανάσταση αλλά μια σειρά δραστικών μεταρρυθμίσεων που οδήγησαν σταδιακά στην αποκατάσταση της τάξης. «Είμαι ένας φιλόσοφος της πράξης», έλεγε, εννοώντας ότι ήταν ένας πραγματιστής που πίστευε ότι οι αφηρημένες ιδέες και αρχές δεν έχουν θέση στην πολιτική.
  • «Οταν τα παιδιά σου ζητάνε ψωμί, δεν είναι δυνατόν να τους πετάς πέτρες», είχε πει οργισμένος στη Βουλή των Κοινοτήτων. Η ειρωνεία είναι ότι αν έβλεπε σήμερα «τα παιδιά να πετάνε πέτρες», όσο κι αν τα κοιτούσε με απαξίωση, η οργή του μάλλον θα στρεφόταν εναντίον του συστήματος, που άφησε να φτάσουν τα πράγματα στα άκρα. Βεβαίως, μπορεί τα συγκεκριμένα «παιδιά» να μη βλέπουν με καλό μάτι τυχόν μεταρρυθμίσεις, αυτό όμως που όφειλε να πράξει η Πολιτεία συνολικά, να μεταβάλει βασικές πτυχές της εγχώριας πολιτικής και κοινωνικής συνθήκης (από τη διαφθορά έως την παιδεία και την οικονομία), δεν το έπραξε. Ποιοι κερδίζουν απ’ το χάος; Τα ακραία στοιχεία που φοβόταν ο κύριος Μπερκ: οι κουκουλοφόροι και οι ακροδεξιοί. Αμφότεροι φέρνουν σε πολύ δύσκολη θέση την κυβέρνηση. Ας πρόσεχε.
  • Tου Ηλια Μαγκλινη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 20/03/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Πικρά μέτρα, μεγάλα ψέματα

Posted on Μαρτίου 21, 2009. Filed under: Διεθνής Οικονομική κρίση, Καραμανλής Κώστας, Οικονομία, Πολιτική |

  • Κάθε φορά –γιατί δεν είναι η πρώτη– που μια ελληνική κυβέρνηση παίρνει έκτακτα, δηλαδή εκτός προϋπολογισμού, μέτρα φορολόγησης, ακούγονται τα ίδια περίπου πράγματα, με τον ίδιο περίπου τόνο, με τις ίδιες περίπου «κομματικές γραμμές». Μάλιστα, από τότε που υπάρχει και «ελεύθερη TV» ακούγονται και οι ίδιες υποκριτικές κραυγές συμπαράστασης των εύπορων σχολιαστών για τους «φτωχούς» υπαλλήλους ή συνταξιούχους. Η εισοδηματική πολιτική που εκπορεύεται από το κράτος, δηλαδή από το κυβερνών κόμμα και τα ισχυρά συνδικάτα του δημόσιου τομέα, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει σωστά κανένα από τα σοβαρά προβλήματα του δημόσιου ταμείου.
  • Δεκαετίες τώρα, η πολιτική των παροχών διαδέχεται την αναγκαία λιτότητα. Δυστυχώς, μετά τη δεκαετία του ’80 όλα έγιναν χειρότερα. Κι όμως όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, η πλειοψηφία των σημερινών Ελλήνων μακαρίζουν τον Ανδρέα Παπανδρέου που, το 1982, έπιασε στον «ύπνο» τους υπουργούς του και αύξησε υποχρεωτικώς όλες τις αμοιβές δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Κι ας τα πήρε πίσω ο Αρσένης με τον ετεροχρονισμό της ΑΤΑ και την υποτίμηση του ’83. Κι ας πήρε άλλα τόσα πίσω ο Σημίτης το ’85 πάλι με την αναβολή της ΑΤΑ και την υποτίμηση. Κι ας τα ξαναπήρε από την οικουμενική πίσω η κυβέρνηση Μητσοτάκη, κάθε φορά για να… διασωθεί η οικονομία.
  • Δυστυχώς, στον δημόσιο τομέα, οι υπουργοί Οικονομίας υπόσχονται στην ΑΔΕΔΥ ελεύθερη διαπραγμάτευση, νέα ορθολογικά μισθολόγια, με την ένταξη κάποιων επιδομάτων και την κατάργηση άλλων, αλλά κανείς δεν προλαβαίνει να το ολοκληρώσει. Ή τον ανασχηματίζουν ή κάποια από τις συνηθισμένες κρίσεις ασυγκράτητων και ντροπιαστικών ελλειμμάτων του Δημοσίου προλαβαίνει τις… καλές προθέσεις. Ετσι κι αυτή τη φορά ο Γιάννης Παπαθανασίου υποσχέθηκε ότι μόλις περάσει η «διεθνής» κρίση, θα συζητήσει τα πάντα. Μέχρι τότε, ζήτησε κατανόηση επειδή ο προκάτοχός του έδωσε στους δημόσιους περισσότερα απ’ όσα αντέχει η τσέπη του φορολογούμενου, περισσότερα απ’ όσα μπορεί να εισπράξει ο πανάκριβος φοροεισπρακτικός μηχανισμός, περισσότερα απ’ όσα είχε γράψει στον προϋπολογισμό ότι θα δώσει.
  • Αναρωτιέται κανείς τι θα είχε συμβεί αν δεν είχε ξεσπάσει η πραγματική κρίση της παγκόσμιας οικονομίας. Μάλλον ό,τι συνέβη τα πολλά τελευταία χρόνια. Χάρη στην ταχύτατη αύξηση του μεγέθους της οικονομίας, χάρη στα δανεικά και στα δωρεάν ΕΟΚικά κεφάλαια, χάρη στις υπεραξίες της ναυτιλίας, των ακινήτων και του τουρισμού και όλα αυτά χάρη στην υπαγωγή μας στο αξιόπιστο σύστημα της Ευρωζώνης, η Ελλάδα έκρυβε «κάτω από το χαλί», δηλαδή το βουνό ομολόγων, τεράστια ελλείμματα και μαζί την αναξιοπιστία των διαχειριστών. Η κρίση έκανε τους «επενδυτές» στο Χρηματιστήριο ή αλλού, τους οίκους αξιολόγησης, τις υπηρεσίες του κ. Αλμούνια, τους οίκους που θησαύριζαν με το μανατζάρισμα των ελληνικών ομολόγων να ανακαλύψουν το μέγεθος του ελληνικού προβλήματος.
  • Αυτό που πρέπει να απελπίζει όσους ακόμη επιχειρούν να κρατηθούν μέσα στα όρια της λογικής είναι ότι ακόμη και σήμερα, ένα βήμα πριν τον γκρεμό, η κυβέρνηση δεν ομολογεί την αλήθεια. Αραγε ο Κώστας Καραμανλής δεν γνωρίζει· γιατί δεν ερωτά ή γιατί του αποκρύπτουν ότι τα συνολικά χρέη της Ελλάδας υπολογίζονται σε ποσό που ξεπερνά τα 800 δισεκατομμύρια ευρώ και ίσως να πλησιάζει και το τρισεκατομμύριο; Η πρώτη και ουσιαστική συναινετική πράξη θα έπρεπε να είναι η αποκάλυψη των πραγματικών μεγεθών. Οι βουλευτές όλων των κομμάτων οφείλουν να απαιτήσουν από κυβέρνηση, κόμματα και διοικούντες όλη την αλήθεια. Αν δεν απαιτήσουν την αλήθεια για την οικονομική κατάσταση του έθνους, θα καταστούν ένοχοι προδοσίας προς τη χώρα και τις γενιές που ξεκινούν με δυσβάστακτα και άδικα βάρη στην πλάτη. Η οργή που αναβλύζει στα δημόσια πεζοδρόμια, όσο κι αν είναι απαράδεκτη και παράνομη, δεν θα μπορεί να αντιμετωπιστεί επειδή η πολιτεία έμαθε να κρύβει τα χάλια μας μέσα στα ψέματα.
  • Tου Μπαμπη Παπαδημητριου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 20/03/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ομοιότητες και διαφορές της σημερινής κρίσης με τη Μεγάλη Υφεση

Posted on Μαρτίου 21, 2009. Filed under: Διεθνής Οικονομική κρίση | Ετικέτες: |

  • Ζούμε στη σκιά της Μεγάλης Υφεσης. Η απαισιοδοξία των Αμερικανών δεν απορρέει μόνον από την εκτίναξη της ανεργίας στο 8,1% ή από το ότι μετά τα μέσα του 2007 εξανεμίσθηκαν 13 τρισ. δολάρια χρηματιστηριακής αξίας και αξίας ακινήτων. Υπάρχει στην ατμόσφαιρα μία διάχυτη αγωνία ότι βυθιζόμαστε σε μία δίνη από την οποία δύσκολα θα ξεφύγουμε.
  • Το μοναδικό σημείο αναφοράς γι’ αυτό που ζούμε σήμερα είναι η μετά κραχ εποχή, γνωστή ως Μεγάλη Υφεση. Σύμφωνα με τη Χριστίνα Ρόμερ, επικεφαλής των Οικονομικών Συμβούλων του προέδρου Ομπάμα δεν υπάρχει σύγκριση με εκείνη την εποχή. Το 1933, η ανεργία κορυφώθηκε στο 25%, ενώ το ΑΕΠ είχε συρρικνωθεί κατά 25% από τα επίπεδα του 1929. Μέχρι στιγμής, η αμερικανική οικονομία συρρικνώνεται μόλις 2%. Είναι, άλλωστε, γεγονός ότι τα επιδόματα ανεργίας δεν υπήρχαν πριν από το 1935. Η κ. Ρόμερ τονίζει πως σήμερα 32 εκατ. Αμερικανοί λαμβάνουν κουπόνια για τρόφιμα και 49 εκατ. έχουν φθηνή ιατροφαρμακευτική κρατική περίθαλψη. Τα προγράμματα αυτά δεν υπήρχαν τότε.
  • Ηταν, άλλωστε, πιο άμεση η αντίδραση της κυβέρνησης. Παρά τα κοινωνικά προγράμματα, που αναπτύχθηκαν τη δεκαετία του ’30 στο πλαίσιο του New Deal, τη δεκαετία του ’30 δεν αξιοποιήθηκε επαρκώς η δημοσιονομική πολιτική. Οπως επισημαίνει η κ. Ρόμερ, είναι ενδεικτικό ότι το δημόσιο έλλειμμα αυξήθηκε τότε ελάχιστα από 4,5% το 1933, σε 5,9% το 1934. Φέτος, αναμένεται να φτάσει στο 12,3% του ΑΕΠ από το 3,2% του περασμένου έτους εξ αιτίας του δαπανηρότατου προγράμματος σταθεροποίησης της κυβέρνησης Ομπάμα. Παράλληλα, έχουν σχεδόν μηδενιστεί τα επιτόκια δανεισμού από τη Fed, ενώ χορηγούνται απευθείας δάνεια σε αγορές τις οποίες εγκατέλειψαν ιδιώτες θεσμικοί επενδυτές, όπως η αγορά κατοικίας.
  • Τα επιθετικά αυτά μέτρα θα πρέπει να ενεργοποιήσουν κάποιους μηχανισμούς ανάκαμψης. Η αύξηση της ζήτησης θα αρχίσει να αυξάνει και την καταναλωτική δαπάνη. Η αποπληρωμή ή η αναδιάρθρωση των χρεών δημιουργεί τις προϋποθέσεις για περαιτέρω αύξηση της καταναλωτικής δαπάνης, τα αποθέματα προϊόντων θα μειωθούν και θα ξαναρχίσει να λειτουργεί η παραγωγική μηχανή. Είναι, λοιπόν, υπερβολική η αναλογία με τη Μεγάλη Υφεση του ’30; Δεν είναι βέβαιο. Ακόμη και όσοι ειδικοί σε θέματα της Μεγάλης Υφεσης απέκλειαν αρχικά μια επανάληψη της ίδιας κρίσης, δεν είναι πια βέβαιοι. Ο Μπάρι Αϊχενγκρίν, του Πανεπιστημίου του Μπέρκλεϊ, αναφέρει ότι «δυστυχώς οι εξελίξεις -του τότε και του σήμερα- αποκαλύπτονται ολοένα και πιο όμοιες μέρα τη μέρα… Δεν πίστευα ότι θα το έλεγα ποτέ!». Ο Γκάρι Ρίτσαρσον του πανεπιστημίου Ερβάιν, τονίζει ότι «πρόκειται για την πρώτη οικονομική συρρίκνωση μετά τη δεκαετία του ’30 που μοιάζει με τη δεκαετία του ’30»! Κοινό σημείο, η παγκόσμια κλίμακα. Τη δεκαετία του ’30 ήταν ο «χρυσούς κανών» που μετάγγισε την ύφεση από οικονομία σε οικονομία. Σήμερα, ευθύνονται οι επενδυτές και οι τράπεζες. Οι επιπτώσεις είναι παρόμοιες με κυρίαρχη το πάγωμα του δανεισμού. Δεν γνωρίζουμε πότε θα τελειώσει. Γνωρίζουμε όμως ότι η ψυχολογία που επικρατεί την επιδεινώνει. Σήμερα, όπως και τότε, καταναλωτές και επιχειρηματίες φυλάνε το ρευστό τους ως κόρην οφθαλμού… Αυτό σημαίνει ότι ελπίζουν μεν για τα καλύτερα, προετοιμάζονται δε για τα χειρότερα…
  • Tου Robert J. Samuelson, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 20/03/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

«Για ποιο λόγο, Πρόεδρε, πηγαίνουμε κάθε τρεις και λίγο στις Βρυξέλλες»;

Posted on Μαρτίου 21, 2009. Filed under: Βρυξέλλες, Καραμανλής Κώστας |

Σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 20/03/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...