Το «όχι» των πολιτών στα φαινόμενα σήψης

Posted on Μαρτίου 2, 2009. Filed under: Επισφάλεια, Εκπαίδευση, Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων Διδακτικού και Ερευνητικού Προσωπικού των ΑΕΙ (ΠΟΣΔΕΠ), Συνδικαλισμός | Ετικέτες: |

Μέσα στη γενική κατήφεια της περιόδου που διανύουμε, μάλλον είναι αναγκαίο να αναζητούμε κάποια ελπίδα πως κάτι, επιτέλους, μπορεί ν’ αλλάξει προς το καλύτερο. Κάτι το θετικό και ευοίωνο, που δεν θα προέρχεται από πολιτικούς και κόμματα. Αλλά από ενεργούς πολίτες, ως αντίδραση και παρέμβαση στην παρακμιακή τροχιά του τόπου, για την οποία –λιγότερο ή περισσότερο– ευθύνονται οι ποικιλώνυμες «ηγεσίες μας». Ενας τέτοιος ταγός –τύποις δε κορυφαίος– είναι η Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων Διδακτικού και Ερευνητικού Προσωπικού των ΑΕΙ (ΠΟΣΔΕΠ), η οποία ιδρύθηκε για να εκπροσωπεί τους περίπου 12.000 πανεπιστημιακούς μας δασκάλους. Εως σήμερα, λοιπόν, η διοίκηση της ΠΟΣΔΕΠ αναδεικνυόταν από μια μειοψηφία των πανεπιστημιακών, η οποία δεν υπερέβαινε το 25%. Δηλαδή τους 12.000 καθηγητές των ΑΕΙ «εκπροσωπούσαν» και «εξέφραζαν», κατά τα τελευταία χρόνια, το πολύ 3.000 συνάδελφοί τους, που προέρχονταν –παγίως και σχεδόν αμιγώς– από την «αριστερότερη» πτέρυγα του Συνασπισμού και από το ΚΚΕ.

Θα μπορούσε να παρατηρήσει κανείς ότι το «εκπροσωπευτικό» μόρφωμα της ΠΟΣΔΕΠ εντάσσεται στον συνολικό –κατά τις τελευταίες 10ετίες– εκπεσμό του συνδικαλιστικού μας κινήματος. Με κορυφαία και ιλαροτραγική διαστρέβλωση κάθε συνδικαλιστικής εννοίας και αρχής τη Γενική Συνομοσπονδία Εργατών(;) Ελλάδος. Διότι είναι γνωστό πως σε όλα τα όργανα της ΓΣΕΕ η απόλυτη πλειοψηφία έχει παραδοθεί στα συνδικάτα των Δημοσίων Επιχειρήσεων και Οργανισμών (ΔΕΚΟ) και των Τραπεζών (ΟΤΟΕ). Ομως οι δύο αυτοί κλάδοι απασχολούν μόνον το 8% του συνόλου των μισθωτών, από τους οποίους εξαιρούνται οι μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι, που υπάγονται στην ΑΔΕΔΥ. Δηλαδή το 8% των ΔΕΚΟ και της ΟΤΟΕ «εκπροσωπεί» και το… υπόλοιπο 92% των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα! Αυτή η εκτρωματική κατάσταση απολήγει κατά κανόνα στην κομματική ποδηγέτηση ή φαλκίδευση των συμφερόντων των εργαζομένων. Ταυτόχρονα, δε, χρησιμοποιείται ως εφαλτήριο των κομματοσυνδικαλιστών για τη μεταπήδησή τους στην πολιτική και την επιβράβευσή τους με κρατικά αξιώματα. Φυσικά η κατάσταση αυτή έχει οδηγήσει τον συνδικαλιστικό θεσμό σε πλήρη ανυποληψία. Δεν αφαιρεί, όμως, το δικαίωμα π.χ. της διοικήσεως της ΓΣΕΕ να εμφανίζεται ως ισότιμος «κοινωνικός εταίρος» της Πολιτείας. Αυτό το δικαίωμα μπορεί να αφαιρεθεί μόνο από τους δήθεν «εκπροσωπούμενους».

Με τίτλο «Η αφύπνιση των πληβείων της εργασίας», η Χριστίνα Κοψίνη έγραφε προ ημερών στην «Κ» ότι οι 620.000 απασχολούμενοι σε επισφαλείς ή προσωρινές εργασίες άρχισαν ήδη να συγκροτούν δικούς τους συλλόγους και σωματεία, εναντιούμενοι στην «εκπροσώπησή» τους από τη ΓΣΕΕ. Δεν πρόκειται για «αναρχοσυνδικαλιστές», όπως τείνει να τους χαρακτηρίσει η διοίκηση της συνομοσπονδίας. Αντίθετα, πρόκειται για εργαζομένους, οι οποίοι κατά την περίοδο αυτή εκφράζουν κατά τον αυθεντικότερο τρόπο την ανάγκη της συνδικαλιστικής τους καλύψεως και προστασίας.

Με ανάλογα δεδομένα φαίνεται να συντελείται τις ημέρες αυτές και η ανατροπή του «καθεστώτος» της ΠΟΣΔΕΠ. Η «σιωπηρά πλειοψηφία» των καθηγητών ΑΕΙ προσέρχεται στις εκλογές των πανεπιστημιακών συλλόγων, προκειμένου να ανατρέψει τη δεσποτεία της μειοψηφίας. Θα περίμενε κανείς αυτή η αφύπνιση να είχε εκδηλωθεί πολύ νωρίτερα. Προτού η πανεπιστημιακή κοινότητα υποκύψει στην ομηρία μιας ακραίας μειοψηφίας, η οποία επί χρόνια εμφανιζόταν ως επίσημος εκπρόσωπός της και «θεσμικός εταίρος» στα κρίσιμα προβλήματα που ταλανίζουν την Ανώτατη Παιδεία. Το πόσο «συναινετική» ή «εποικοδομητική» ήταν η στάση της ΠΟΣΔΕΠ σε όλες τις προσπάθειες διαλόγου το γνωρίζουμε όλοι. Τους λόγους για τους οποίους φοβόταν όπως «ο διάβολος το λιβάνι» τη διαρκή αξιολόγηση του έργου των ΑΕΙ τους υποπτευόμαστε. Μπορούμε επίσης να ερμηνεύσουμε την κομματωφελιμιστική στάση του επιτήδειου ουδέτερου για τους βανδαλισμούς σε χώρους διδασκαλίας, για τις βιαιοπραγίες και τους εξευτελισμούς καθηγητών, για την κατάντια του πανεπιστημιακού ασύλου.

Θα περίμενε, επίσης, κανείς η αφύπνιση της πλειονότητος των πανεπιστημιακών δασκάλων να συντελεσθεί ερήμην των κομμάτων, τα οποία ευθύνονται και για τον ξεπεσμό του συνδικαλιστικού τους οργάνου. (Για την ιστορία πρέπει να σημειωθεί ότι η «έπαλξη» της ΠΟΣΔΕΠ αποτελεί μια από τις σπάνιες περιπτώσεις, που το ΚΚΕ «δέχθηκε» να συμπράξει με την αριστερότερη -έστω- πτέρυγα του «τρισκατάρατου» Συνασπισμού. Για την ανατροπή αυτής της «ανίερης συμμαχίας» συστρατεύονται, σήμερα (!) η ανανεωτική πτέρυγα του Συνασπισμού και μερίδα του ΠΑΣΟΚ). Ωστόσο η κατάρρευση του «καθεστώτος» της ΠΟΣΔΕΠ άρχισε προ διετίας, με την εμφάνιση των πρώτων και αυτόνομων αντιδράσεων των καθηγητών, οι οποίες «μορφοποιήθηκαν» τελικώς ως «κίνηση των 1.000 πανεπιστημιακών». Μακάρι, λοιπόν, η κίνηση αυτή να απαλλάξει την ΠΟΣΔΕΠ και απ’ όλους τους κομματο-εγκάθετους, που φιλοδοξούν να διαδεχθούν την απελθούσα, κακήν κακώς, ηγεσία της…

  • Tου Σταμου Ζουλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 01-03-09
Advertisements

Make a Comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...

Αρέσει σε %d bloggers: