Συναίνεση… «μηδενικής βάσης»;

Posted on Μαρτίου 6, 2009. Filed under: Καραμανλής Κώστας, Οικονομία, Πολιτική, Συναίνεση | Ετικέτες: |

Kαι ο Ομπάμα επιδιώκει τη συναίνεση (σε μια χώρα, που έχει την κουλτούρα της συνεννόησης και της διακομματικής συμφωνίας, επί συγκεκριμένων ζητημάτων…), αλλά τη ζητάει από τους Ρεπουμπλικανούς, προκειμένου να εξασφαλίσει την έγκριση από το Κογκρέσο πολύ συγκεκριμένων νομοθετημάτων που αποβλέπουν στη λύση συγκεκριμένων προβλημάτων. Σε μια διαδικασία «ένα βήμα την κάθε φορά». Δεν βγήκε… φόρα παρτίδα, ζητώντας γενικώς και αορίστως «συναίνεση» για ν’ αντιμετωπισθεί η οικονομική κρίση – παρουσιάζει ένα συγκεκριμένο μέτρο, εξηγεί τις δράσεις και τις αντιδράσεις που, ενδεχομένως, θα προκαλέσει και επιδιώκει τη διακομματική έγκρισή του. Και ύστερα, προχωράει στο επόμενο…

Στην Ελλάδα δεν έχουμε πολιτικό πολιτισμό της συναίνεσης – έστω και στην πιο χαλαρή εκδοχή του. Πώς μπορείς να μιλάς για «συναίνεση», όταν η συνήθης πρακτική είναι το ένα κόμμα (εξουσίας) να κατηγορεί το άλλο για «λαμογιά, ανευθυνότητα, εθνική υποτέλεια», ο ένας πολιτικός αρχηγός να κατηγορεί τον άλλον ως «απατεώνα» και «αρχιερέα της διαπλοκής», η συζήτηση σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών στο Κοινοβούλιο να… διανθίζεται με κορόνες του τύπου «είστε βαθιά νυχτωμένοι, ενεργείτε ως εχθρός του λαού» ή «αστειάκια», όπως το «έλα Γιώργο ν’ ακούσεις…»;

Να δεχθούμε, παρά ταύτα, πως «έκτακτες καταστάσεις» (αν και υπό μία έννοια όλα όσα βιώνουμε τα τελευταία χρόνια σε τούτο τον τόπο σε αυτήν την… κατηγορία της «έκτακτης κατάστασης» εμπίπτει…) απαιτούν υπερβάσεις και έκτακτους χειρισμούς, μεταξύ των οποίων και τη διακομματική συναίνεση. Αντε, ας πούμε, να συναινέσουν οι πολιτικοί αρχηγοί και τα κόμματα – αλλά σε πιο συγκεκριμένο, επεξεργασμένο, κοστολογημένο και μελετημένο σχέδιο, ποιου συγκεκριμένου προβλήματος; Γιατί, βεβαίως, γενικώς και αορίστως «συναίνεση από… μηδενική βάση» δεν είναι δυνατόν ούτε να επιζητείται (η δημοκρατία προϋποθέτει την αντίθεση, τη διαφορετικότητα, την εντός ορίων και με κανόνες σύγκρουση) ούτε να υπάρχει.

Οι συναντήσεις του πρωθυπουργού με τους πολιτικούς αρχηγούς, με στόχο την επίτευξη συναίνεσης για την αντιμετώπιση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης (με τα… πρόσθετα «εθνικά» επιβαρυντικά χρόνια χαρακτηριστικά), για να πείσουν πως δεν είναι μόνον επικοινωνιακού χαρακτήρα, θα έπρεπε να έχουν ως καμβά των συνομιλιών και συγκεκριμένες προτάσεις για λύσεις σε συγκεκριμένα προβλήματα. Ας πούμε, «προτείνω την επιβολή έκτακτης εισφοράς, κλιμακούμενης ανάλογα με το ύψος του πραγματικού εισοδήματος…», ή «σας καλώ να συμφωνήσουμε στη σύσταση επιστημονικής επιτροπής για τη μελέτη ενός δικαιότερου και αποτελεσματικότερου φορολογικού συστήματος, με συγκεκριμένα μέτρα κατά της φοροδιαφυγής…».

Ο καμβάς, όμως, των συζητήσεων που είχε ο κ. Καραμανλής στις επιμέρους συναντήσεις του με τους πολιτικούς αρχηγούς, περιορίστηκε σε γενικές (και εν πολλοίς αυτονόητες…) διαπιστώσεις, όπως «ό,τι προσπαθήσουμε πρέπει να το πράξουμε στο πλαίσιο και με τήρηση των κανόνων που ισχύουν στην Ε.Ε.» (και… καλείς το ΚΚΕ να «συναινέσει» σε κάτι τέτοιο;), «το υψηλό δημόσιο χρέος είναι διαχρονικά τεράστιο θέμα που μας βαραίνει… και πρέπει να το πολεμήσουμε» ή «πρέπει να μειώσουμε το έλλειμμα με μείωση των δαπανών και περιορισμό της σπατάλης…», (άλλο τώρα που χρέος και ελλείμματα προϋπήρχαν και… αβγάταιναν και προ κρίσης) αλλά ακόμη και «να μην ενθαρρύνουμε τη διατύπωση υπερβολικών διεκδικήσεων» (ποιος, και με ποιο κριτήριο κρίνει μια διεκδίκηση, ας πούμε να μην υπάρχουν συντάξεις των 300 ευρώ, ως «υπερβολική»;).

Δεν έχει σημασία να επαναλαμβάνει κάθε τόσο (το ξανάπε, χθες, στο τηλεοπτικό διαγγελματικό μήνυμά του ο κ. Καραμανλής) η κυβέρνηση πως «έχει και σχέδιο και πρόγραμμα» – αυτό που έχει αξία, είναι αυτό το σχέδιο και το πρόγραμμα, εξειδικευμένο και επεξεργασμένο, να το παρουσιάσει και στον λαό (αδιαφορώντας για πολιτικό και… προεκλογικό κόστος) αλλά και στα κόμματα, ζητώντας και τις δικές τους προτάσεις και ιδέες, να οσμωθούν και να προκύψει (αν προκύψει) το όποιο «εθνικό σχέδιο».

Ο πρωθυπουργός, μας είπε χθες το βράδυ πως «δυστυχώς, δεν διαπίστωσε διάθεση συνεννόησης…» από τους άλλους πολιτικούς αρχηγούς – μα, διάθεση σε ποια συγκεκριμένη πρόταση; Γιατί, υποθέτουμε ότι στην περίπου δημοσιογραφική περιγραφή του βάθους, της έκτασης και της… μαυρίλας της κρίσης που διερχόμαστε στην οποία προέβη, δύσκολα θα βρει άνθρωπο που να διαφωνεί μαζί του. Μόνο που, οι υπεύθυνοι πολιτικοί που διαχειρίζονται την τύχη των λαών, δεν θα πρέπει να περιορίζονται σε… περιγραφές των προβλημάτων αλλά να προχωρούν με τόλμη και αποφασιστικότητα σε συγκεκριμένες προτάσεις λύσεων – και πάνω σε αυτές, να επιδιώξει την όποια συνεννόηση και συναίνεση του πολιτικού κόσμου. Οι πολιτικοί αρχηγοί, του πρότειναν τις δικές τους σκέψεις για λύσεις. Ας τις μελετήσει, και ας… ξανασυγκαλέσει συνάντηση μαζί τους – τούτη τη φορά σε πιο συγκεκριμένο καμβά…

  • Tου Θανου Oικονομοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 06/03/2009
Advertisements

Make a Comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...

Αρέσει σε %d bloggers: