Archive for Απρίλιος 2009

Δέκα παθογένειες σε πλήρη έξαρση

Posted on Απρίλιος 19, 2009. Filed under: Ανθρωπος, Ελληνες, Κοινωνία, Παθογένειες, Πολιτικό σύστημα, Πολιτική |

  • Οι χρόνιες αδυναμίες της οικονομίας και του κράτους, υπό την επίδραση της κρίσης, προκαλούν νέες αβεβαιότητες και σκεπικισμό

Οι εορταστικές αυτές ημέρες έχουν φέτος νόημα διαφορετικό από το σύνηθες. Η Κυριακή του Πάσχα συνήθως δίνει έναυσμα χαράς, ωστόσο η αυριανή ημέρα βρίσκει πολλούς Ελληνες σε σταυροδρόμι κρίσιμο. Πολλοί βλέπουν το μέλλον τους με σκεπτικισμό, ακόμη περισσότεροι με αβεβαιότητα. Για πρώτη φορά, η εντεινόμενη οικονομική κρίση δικαιολογεί αυτή την περίσκεψη. Το ελληνικό μοντέλο ανάπτυξης εξέπνευσε. Η θρησκεία της πιστωτικής κάρτας μέτρησε όποια ζωή είχε και πλέον καθένας θα πρέπει να τα βγάλει πέρα με το πραγματικό εισόδημά του. Οι Ελληνες χρωστούν στις πιστωτικές κάρτες πάνω από 10 δισ, ευρώ. Η διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση οξύνει τα προϋπάρχοντα προβλήματα και δημιουργεί νέα. Η αγορά εργασίας απορρυθμίζεται μέρα με τη μέρα, την ίδια στιγμή που όποιο κοινωνικό κράτος υπήρχε, καταρρέει μαζί με το ασφαλιστικό σύστημα. Περισσότεροι από 40.000 εργαζόμενοι γνωρίζουν ότι ήδη από την Τρίτη του Πάσχα, θα πρέπει να εργασθούν και να αμειφθούν μια ημέρα λιγότερη. Οι ελεγκτικοί μηχανισμοί αδυνατούν να συλλέξουν έστω και ένα από τα σχεδόν 15 δισεκατομμύρια ευρώ, τα οποία διαφεύγουν από τη φορολογία. Αντιθέτως, το κράτος υιοθετεί παρανομίες, επιβάλλει έκτακτες εισφορές στους νομιμόφρονες και εξοικονομεί πόρους από κρίσιμους τομείς όπως το περιβάλλον. Παράλληλα, πυλώνες της ανάπτυξης παραμένουν υπό αναιμική χρηματοδότηση. Η Παιδεία μετά τις συνεχιζόμενες κινητοποιήσεις αδυνατεί να ορθοποδήσει και το κράτος δεν δίνει ούτε ένα ευρώ παραπάνω από εκείνα που είχε υποσχεθεί. Στην έρευνα, εκείνο δηλαδή το πρωτοποριακό κομμάτι της καινοτομίας το οποίο στον υπόλοιπο κόσμο αντιμετωπίζουν ως την ατμομηχανή που θα τραβήξει την οικονομία έξω από την κρίση, γίνονται περικοπές της τάξης του 10%. Οσοι ασχολούνται με τον Τουρισμό, προσεύχονται ώστε να βγάλουν το καλοκαίρι. Σε αυτό το ζοφερό σκηνικό απορρύθμισης το κράτος δεν μπορεί να ασκήσει αποτελεσματικά ούτε τα βασικά καθήκοντά του, με αποτέλεσμα την έκρηξη της εγκληματικότητας.

1. Ελαστικοποίηση εργασίας και ανεργία

Η εργασία, η προστασία της οποίας προβλέπεται ακόμη και από το Σύνταγμα, έχει πάψει να θεωρείται δεδομένη. Ηδη η κυβέρνηση με τον πλέον επίσημο τρόπο, διά του πρωθυπουργού, υιοθέτησε την πρόταση του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Αθηνών για μείωση των ημερών εργασίας και αποδοχών. Των πρωθυπουργικών επισημάνσεων είχε προηγηθεί η εγκαινίαση του νέου εργασιακού μοντέλου στη Β. Ελλάδα από τον επιχειρηματία κ. Πάνο Μυλωνά. Εν τω μεταξύ, παρά την ελαστικοποίηση της εργασίας, η ανεργία καταγράφει διαρκώς ανοδική πορεία. Τον Ιανουάριο άγγιξε το 9,4%, το οποίο σε απόλυτους αριθμούς μεταφράζεται σε 75.000 περισσότερους ανέργους σε σχέση με τον αντίστοιχο μήνα του 2008. Η Τράπεζα της Ελλάδος (ΤτΕ) υπολογίζει ότι έως το τέλος του 2009, η ανεργία θα αυξηθεί κατά 0,5 έως 0,8% επιπλέον. Η αύξηση αυτή συνεπάγεται και ταυτόχρονη διεύρυνση των ανισοτήτων, καθώς –όπως επισημαίνεται και στη σχετική έκθεση της ΤτΕ– σε αυτή τη φάση πλήττονται ευπαθείς ομάδες εργαζομένων όπως οι ανειδίκευτοι εργάτες με χαμηλό επίπεδο εκπαίδευσης, οι προσωρινά απασχολούμενοι και οι μετανάστες.

2. Φοροδιαφυγή

Ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος κ. Γιώργος Προβόπουλος έχει ορίσει τη φοροδιαφυγή στο 20% των συνολικών εσόδων του Δημοσίου από τη φορολογία. Αυτό σημαίνει ότι τα δημόσια ταμεία στερούνται από 15 δισεκατομμύρια ευρώ. Αν προστεθούν σε αυτά, τα χρήματα τα οποία το κράτος δεν μπορεί να συλλέξει λόγω αδυναμίας των ελεγκτικών μηχανισμών, τότε το ποσό εκτοξεύεται στα 40 δισεκατομμύρια ευρώ. Στην ΤτΕ υπολογίζουν ότι εάν αντιμετωπιστεί η φοροδιαφυγή αποτελεσματικά, είναι εφικτός ο μηδενισμός του δημοσιονομικού ελλείμματος έως το 2012.

3. Κατάρρευση του κοινωνικού κράτους και των ασφαλιστικών Ταμείων

Μετά την περιπέτεια των ομολόγων, τα ασφαλιστικά Tαμεία έχουν ν’ αντιμετωπίσουν πλέον το ενδεχόμενο της κατάρρευσης. Το ασφαλιστικό σύστημα, έτσι όπως ιστορικά αναπτύχθηκε στην Ελλάδα, ήταν ο κύριος (αν όχι ο μόνος) άξονας του κοινωνικού κράτους. Μόλις την προηγούμενη εβδομάδα η Εθνική Αναλογιστική Αρχή προειδοποίησε ότι μόνη λύση για τη διάσωση του συστήματος, είναι να ενταχθούν όλοι οι μισθωτοί ανεξαιρέτως σε ενιαίο ταμείο ασφάλισης με συνταξιοδότηση στα 65 χρόνια. Εάν εξακολουθήσει να υφίσταται το σημερινό καθεστώς, το έλλειμμα του ΙΚΑ και μόνον θα αγγίζει το 8% επί του ΑΕΠ, μετά 50 χρόνια. Πριν από την Αναλογιστική Αρχή αντίστοιχες εκτιμήσεις και προβλέψεις έχουν κάνει τόσο το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο όσο και η Ευρωπαϊκή Ενωση.

4. Το κράτος παρανομεί υπό την πίεση του δημόσιου χρέους

Τα 280 δισεκατομμύρια ευρώ του δημοσίου χρέους δεν συσσωρεύθηκαν σε μια νύχτα. Πρόκειται για ένα ζήτημα το οποίο κάθε χρόνο παρέπεμπαν οι εκάστοτε ιθύνοντες στις ελληνικές καλένδες, ώσπου έσκασε σαν βόμβα εν μέσω κρίσης, κυρίως λόγω της αυστηρής δημοσιονομικής πειθαρχίας την οποία επιβάλλει η Ε.Ε. Η τακτική των διαρκών αναθεωρήσεων στα δημοσιονομικά στοιχεία είναι ενδεικτική της σοβαρότητας με την οποία αντιμετώπιζαν το δημόσιο χρέος οι εκάστοτε κυβερνήσεις. Ετσι, με την «καυτή πατάτα» ανά χείρας, το κράτος αναγκάζεται να παρανομεί προκειμένου να συγκεντρώσει ψίχουλα για να κλείσει τη δημοσιονομική τρύπα. Ενα από τα μέτρα που εξετάζεται σοβαρά είναι η «τακτοποίηση», όπως την ονομάζουν στο υπουργείο ΠΕΧΩΔΕ, των ημιυπαίθριων χώρων. Να πληρώσουν δηλαδή οι ιδιοκτήτες ακινήτων ένα χαράτσι προκειμένου να νομιμοποιήσει το κράτος την παρανομία τους. Κάπως έτσι ελήφθη λίγο νωρίτερα και η απόφαση για την έκτακτη εισφορά από τους 128.000 υψηλά αμειβόμενους μισθωτούς, εκείνους δηλαδή που δεν αποφεύγουν τη φορολογία. Στο γενικότερο κλίμα χαλάρωσης, συγκροτημένες ομάδες πίεσης, όπως είναι οι κατασκευαστές, ζητούν αναστολή του «πόθεν έσχες» για την αναθέρμανση της αγοράς.

5. Βία και εγκληματικότητα

Τους τελευταίους μήνες η ΕΛ.ΑΣ. εμφανίζει, παρά τις προσπάθειες, εικόνα διάλυσης. Τα στατιστικά στοιχεία που αφορούν την εγκληματικότητα είναι χαρακτηριστικά. Το 2008 σημειώθηκαν 139 ανθρωποκτονίες, από 128 το 2007. Διαρρήξεις σπιτιών, ληστείες και κλοπές οχημάτων αυξήθηκαν επίσης κατακόρυφα. Στο πρώτο τρίμηνο του 2009 καταγράφονταν 4 – 5 ένοπλες ληστείες καθημερινά και 40 ληστείες τραπεζών ανά μήνα. Ο ίδιος ο αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών κ. Χρήστος Μαρκογιαννάκης συμμερίζεται μια ευρέως διαδεδομένη εντός της ΕΛ.ΑΣ. άποψη, σύμφωνα με την οποία μικροπολιτικές σκοπιμότητες δεν αφήνουν τους αστυνομικούς να κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Νέο, ποιοτικό στοιχείο που αναδεικνύει την αδυναμία της ΕΛ.ΑΣ. να αντιμετωπίσει τα αυξανόμενα κρούσματα βίας και εγκληματικότητας είναι ότι οι κακοποιοί έχουν ξεπεράσει τις φοβίες τους απέναντι στους ένστολους και τους πυροβολούν εν ψυχρώ.

6. Η χρεoκοπία του μοντέλου της υπερκατανάλωσης

Αν η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση ανέδειξε κάποιον κίνδυνο με τρόπο έντονο, αυτός είναι σίγουρα το χρέος από τον λεγόμενο «δυτικό» τρόπο ζωής. Τα ελληνικά νοικοκυριά εθίστηκαν σε αυτή την κουλτούρα με αποτέλεσμα μόνον οι ληξιπρόθεσμες δόσεις τους να ξεπερνούν σήμερα τα 700 εκατομμύρια ευρώ. Οι Ελληνες χρωστούν στις τράπεζες για τις συναλλαγές τους με πιστωτικές κάρτες συνολικά 10 δισεκατομμύρια ευρώ. Σύμφωνα με τα στοιχεία, περίπου το 7% όλων όσοι έχουν πιστωτικές κάρτες αδυνατούν να πληρώσουν τις δόσεις τους για περισσότερους από δύο μήνες. Οι πλέον αισιόδοξοι εκτιμούν ότι αυτή τη στιγμή υπάρχουν περισσότερα από 500.000 νοικοκυριά τα οποία είτε δεν μπορούν να καταβάλλουν τις δόσεις τους, είτε διαθέτουν για την αποπληρωμή των χρεών τους σχεδόν το μισό εισόδημά τους.

7. Τουρισμός

Η «βαριά βιομηχανία», όπως συχνά αποκαλείται, της ελληνικής οικονομίας είναι ο τουρισμός. Ως το πλέον εξωστρεφές κομμάτι της οικονομίας, είναι και το πλέον ευάλωτο. Οι ειδικοί εκτιμούν ότι θα επέλθει κάμψη 20% στις αφίξεις, μείωση η οποία συνεπάγεται περίπου 30% κάμψη των εσόδων. Στη χειρότερη περίπτωση το κράτος μπορεί να χάσει μέχρι και 10 δισεκατομμύρια ευρώ και οι ιδιοκτήτες ξενοδοχείων θα δουν τον τζίρο τους να πέφτει κατά 1,2 δισεκατομμύρια. Ωστόσο, τα ενδημικά προβλήματα του ελληνικού τουρισμού δεν περιορίζονται στη μείωση των εσόδων. Παρά τις επενδύσεις που έγιναν στην Ελλάδα για τη βελτίωση των υποδομών στους Ολυμπιακούς Αγώνες, η πλειονότητα των καταλυμάτων (ποσοστό άνω του 75%) παρέμεινε χαμηλής κατηγορίας με ανάλογο βέβαια επίπεδο ποιότητας. Ουσιαστικά η Ελλάδα έχασε το 2004 την ευκαιρία να μετατραπεί από προορισμός μαζικού παραθεριστικού τουρισμού σε μέρος διακοπών για γερά πορτοφόλια, τα οποία εκ των πραγμάτων, αντέχουν περισσότερο τη σημερινή κρίση.

8. Περιβάλλον

Στην προστασία των φυσικών πόρων και του περιβάλλοντος το ελληνικό κράτος ουδέποτε είχε να παρουσιάσει υψηλές επιδόσεις. Από τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι εκείνα των Φορέων Διαχείρισης Προστατευομένων Περιοχών, οι οποίοι υπάρχουν κατ’ όνομα. Το παράδειγμα του Ασωπού, ο οποίος έχει μετατραπεί τα τελευταία 40 χρόνια σε αγωγό βιομηχανικών αποβλήτων μολύνοντας ανεπανόρθωτα το περιβάλλον και την υγεία των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής, δείχνει πόσο σοβαρά παίρνει το ελληνικό κράτος το περιβάλλον. Μετά τις πυρκαγιές του 2007 οι οποίες έκαψαν την Πελοπόννησο, την Πίνδο και την Πάρνηθα, αποφασίστηκε η πριμοδότηση του Φορέα Δασών με 170 εκατομμύρια ευρώ. Παρότι οι δασολόγοι εκτιμούν ότι η δασοπροστασία είναι ούτως ή άλλως ανεπαρκής για το ερχόμενο καλοκαίρι, τα χρήματα αυτά αφαιρέθηκαν, δίχως δεύτερη σκέψη, από τις πιστώσεις του Φορέα για να καλύψουν άλλες ανάγκες. Ούτε αυτό βέβαια είναι σημερινό φαινόμενο. Τις παραμονές των πυρκαγιών του 2007, η Γενική Διεύθυνση Δασών ζήτησε πέντε εκατομμύρια για να συντηρήσει τους δασικούς δρόμους, χωρίς καμία ανταπόκριση.

9. Υποβάθμιση δημόσιας παιδείας και επιστημονικής έρευνας

Η δυσλειτουργία της δημόσιας Εκπαίδευσης σε κάθε βαθμίδα είναι γνωστή και βοηθιέται από τη χρόνια διάθεση του κράτους να μην χρηματοδοτεί επαρκώς την Παιδεία. Είναι χαρακτηριστικό ότι η Ελλάδα καταλαμβάνει την 33η θέση μεταξύ των 34 χωρών του Οργανισμού για την Οικονομική Συνεργασία και Ανάπτυξη (ΟΟΣΑ) στις δημόσιες δαπάνες για την εκπαίδευση. Παράλληλα, οι εγγενείς αδυναμίες του εκπαιδευτικού συστήματος φαίνονται και από τα περίπου 4,5 δισεκατομμύρια ευρώ που αναγκάζονται ετησίως να δαπανήσουν οι γονείς σε ιδιωτικά σχολεία και φροντιστήρια. Ωστόσο, η κατάσταση είναι πραγματικά εκρηκτική στα πανεπιστήμια. Πέρα από την έκρυθμη κατάσταση (χαμένες εξεταστικές περίοδοι, φθορές, κατάχρηση ασύλου από ταραξίες), τα πανεπιστήμια χάνουν πλέον και τον πρωταρχικό ρόλο τους, εκείνον της έρευνας. Βέβαια ακόμη και τα 12 ανεξάρτητα Ερευνητικά Κέντρα, που υπάγονται στο υπουργείο Ανάπτυξης, δεν αντιμετωπίζουν λιγότερα προβλήματα. Μόλις τις προηγούμενες ημέρες τους κοινοποιήθηκε ότι περικόπτονται κατά 10% τα κονδύλια για τη δραστηριότητά τους.

10. Ελλειψη πολιτικής στρατηγικής

Θλιβερό επιστέγασμα στην από καιρό προβλεφθείσα κατάρρευση του ελληνικού μοντέλου είναι η παντελής απουσία πολιτικής στρατηγικής εξόδου από την κρίση. Η κυβέρνηση αδυνατεί να κινηθεί υπό το βάρος των σκανδάλων, περιοριζόμενη σε διαχειριστικές πολιτικές ακόμη και αυτή την ύστατη στιγμή. Αντίθετα, οι ιθύνοντες του οικονομικού επιτελείου περιορίζονται σε ταξίδια στις Βρυξέλλες, όπου απλά γνέφουν συγκαταβατικά στις επαναλαμβανόμενες νουθεσίες. Ταυτόχρονα, το υπουργείο Οικονομικών έχει διαψευστεί από τις ίδιες τις κρατικές υπηρεσίες (όπως η Στατιστική), καθώς και όλες οι προβλέψεις του για κρίσιμα μεγέθη όπως το ποσοστό του ελλείμματος, η ανεργία και ο ρυθμός ανάπτυξης. Η μείζων αντιπολίτευση από τη δική της πλευρά, ζητεί σχεδόν μονότονα την άμεση προκήρυξη εθνικών εκλογών. Η ελάσσων αντιπολίτευση βρίσκεται εγκλωβισμένη στα δικά της δογματικά αδιέξοδα.

Σε άλλες χώρες αναζητούν συναινέσεις

Σε αντίθεση με την Ελλάδα, στην υπόλοιπη ανεπτυγμένη Δύση, η κρίση έγινε αφορμή για την αναζωογόνηση της πολιτικής. Παρά τις επιμέρους διαφορές τους, αντίπαλοι πολιτικοί βρέθηκαν στο ίδιο τραπέζι για να συζητήσουν τρόπους εξόδου από την κρίση. Στις ΗΠΑ ο γενικά απαξιωμένος στη μνήμη της ανθρωπότητας πρόεδρος Τζορτζ Μπους κάλεσε, πριν λήξει η θητεία του, τον Μπαράκ Ομπάμα να συζητήσουν για την κρίση. Αλλωστε, ακόμη και μετά την ανάδειξή του ο κ. Ομπάμα δεν κινήθηκε μακριά από τη λογική του σχεδίου Πόλσον, το οποίο προέβλεπε γενναία χρηματοδότηση του τραπεζικού -πιστωτικού συστήματος από τον κρατικό προϋπολογισμό. Στη Γερμανία κυβερνά συνασπισμός Χριστιανοδημοκρατίας και Σοσιαλιστικού Κόμματος (SPD). Ο προερχόμενος από το SPD υπουργός Οικονομίας Πέερ Στάινμπρουκ δεν έχει διαφωνήσει ούτε μια στιγμή με την καγκελάριο Αγκελα Μέρκελ, ως προς τη στάση της Γερμανίας στην κρίση. Αντίθετα, δεν έχει μετατοπιστεί από τις θέσεις του, παρά την πολύ έντονη κριτική που δέχεται στο εσωτερικό του κόμματός του. Στην Αγγλία, ήδη από τον Σεπτέμβριο, ο ηγέτης των Συντηρητικών Ντέιβιντ Κάμερον έχει δηλώσει ότι θα συνεργαστεί με τον Εργατικό πρωθυπουργό Γκόρντον Μπράουν αν χρειαστεί, διότι η κρίση διαπερνά τις κομματικές διαχωριστικές γραμμές.

  • Του Βασιλη Nεδου, Η Καθημερινή, 18/04/2009
Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( 1 so far )

Η κρίση και ο Μεγαλέξανδρος

Posted on Απρίλιος 19, 2009. Filed under: Ελλάδα |


Tου Γιωργου Παγουλατου*, Η Καθημερινή, 18/04/2009

Κάθε πολιτική συγκυρία έχει τις προκλήσεις της. Το 1974 ήταν η εμπέδωση της δημοκρατίας. Το 1981 η αλλαγή. Το ’90 η είσοδος στην ΟΝΕ, έπειτα οι Ολυμπιακοί. Σήμερα, θεμελιώδης εθνική προτεραιότητα είναι πώς θα βγούμε από την πολλαπλή (θεσμική, πολιτική, οικονομική) κρίση που μας περιβάλλει. Πτωτικές οι συλλογικές φιλοδοξίες. Οπως θα έλεγε ο Paul Valery, «δυστυχώς το μέλλον δεν είναι αυτό που κάποτε ήταν»…

Πέρυσι η «Κ» δημοσίευσε μια εντυπωσιακή έρευνα. Η κοινή γνώμη αναδείκνυε τον Ανδρέα Παπανδρέου ως καλύτερο πρωθυπουργό από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή του 1974-81, και τον νυν πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή καλύτερο από τον Κώστα Σημίτη. Τείνουμε, φαίνεται, να προτιμάμε εκείνους που μας κάνουν να αισθανόμαστε σπουδαίοι, από εκείνους που οργανώνουν καλύτερα τον εθνικό μας βίο. Οταν όμως η σκόνη καθίσει, αυτό που τελικά μένει είναι ο απολογισμός διακυβέρνησης και πεπραγμένων.

Τόσο ο Κωνσταντίνος Καραμανλής όσο και ο Κώστας Σημίτης, οι δύο κατεξοχήν ευρωπαϊστές πρωθυπουργοί της μεταπολίτευσης, είχαν ένα κοινό: πρόσδεσαν στέρεα την Ελλάδα στο άρμα της Ευρώπης, για να μας εξασφαλίσουν από τις εγχώριες δυνάμεις της πολιτικής εντροπίας. Αν χωρίζαμε τους ηγέτες μας σε εκείνους που κατανάλωσαν και σε εκείνους που επένδυσαν, αυτοί οι δύο κατεξοχήν επένδυσαν: γνωρίζοντας «ποια είναι η Ελλάδα» (των εργολάβων, των μιζαδόρων, των υπουργών που προικοδοτούν τις θυγατέρες τους δαπάναις του ελληνικού δημοσίου) αγόρασαν ασφάλεια για τη χώρα.

Χάρη στην επένδυση αυτή, υπάρχει σήμερα ένα πράγμα που χωρίζει την ελληνική οικονομία από την κατάρρευση, και αυτό λέγεται Ευρωπαϊκή Ενωση. Το ευρώ δεν είναι απλώς καταφύγιο από την καταιγίδα της κρίσης. Παρέχει και την έμμεση διασφάλιση ότι μια αδυναμία πληρωμών θα αποτρεπόταν από τους εταίρους διότι θα έπληττε την αξιοπιστία του δικού τους νομίσματος. Δεν προσδεθήκαμε απλώς στην Ευρώπη. Προς δυσάρεστη έκπληξη των εταίρων μας, συνδέσαμε και την τύχη της Ευρωζώνης με τη δική μας.

Ακόμα και οι «εγγυήσεις» αυτές όμως περιορισμένη χρησιμότητα έχουν σε μια κρίση σαν τη σημερινή. Στις πιο σκοτεινές στιγμές του αγώνα του, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ αντλούσε αισιοδοξία ανατρέχοντας στα λόγια ενός πρώην σκλάβου: «δεν είμαστε αυτό που θα ’πρεπε, και δεν είμαστε αυτό που θέλουμε, και δεν είμαστε αυτό που θα γίνουμε. Αλλά, δόξα τω Θεώ, δεν είμαστε αυτό που ήμασταν».

Η πρόοδος είναι συνήθως μια σειρά υπομονετικών, σταδιακών βημάτων, αλλά την αίσθησή της διαταράσσει η συνολική οπισθοδρόμηση ή το συνολικό αδιέξοδο. Είμαστε σίγουρα καλύτερα από ό,τι ήμασταν 30 ή 20 χρόνια πριν. Είμαστε όμως καλύτερα απ’ ό,τι ήμασταν 10 ή 5 χρόνια πριν;

Οι κοινωνιολόγοι γνωρίζουν ότι η σχετική ευημερία, όπως και η σχετική στέρηση, έχουν συχνά μεγαλύτερη σημασία από την απόλυτη. Αποκτούμε συναίσθηση της κατάστασής μας συγκρίνοντας με το παρελθόν ή με τους άλλους. Η σχετική στέρηση μπορεί να παράγει εκρηκτικό κοινωνικό μείγμα. Δεν είναι η ανέχεια καθεαυτή, αλλά η συγκριτική επιδείνωση της κατάστασης έπειτα από μια πρόσκαιρη βελτίωση, και η επακόλουθη απότομη απόκλιση προσδοκιών και πραγματικότητας, που οδηγεί σε κοινωνική αναταραχή. Η ημιτελής προσέγγιση και απώλεια της ευημερίας παράγει δυσαρέσκεια πολύ οξύτερη από μια ευημερία που ποτέ δεν προσεγγίστηκε.

Με άλλα λόγια, αυτό που εντείνει την κρίση δεν είναι μόνο η αγωνιώδης διεκδίκηση του αυτονόητου: η αστυνομία να συλλαμβάνει τους καταστροφείς, τα πανεπιστήμια να λειτουργούν, οι λεωφορειόδρομοι να εξυπηρετούν τα λεωφορεία και όχι τα ταξί, οι βουλευτές να υπόκεινται στους ίδιους νόμους του κράτους δικαίου. Η κρίση είναι αφόρητη διότι η υπόλοιπη Ευρώπη έχει προ πολλού επιλύσει τα ζητήματα αυτά, αλλά και διότι εμείς, πολύ πρόσφατα, ήμασταν συγκριτικά καλύτερα. Η αστυνομία έπιανε τους εγκληματίες, το κράτος έδειχνε να λειτουργεί, ο πλούτος παρά τη διαφθορά διαχεόταν, το φρέσκο κεκτημένο της ΟΝΕ δικαιολογούσε μια αίσθηση προσδοκίας σε ένα ευρωπαϊκό μέλλον.

Στο πλαίσιο αυτό έχει ενδιαφέρον μια γραφική λεπτομέρεια. Στην ψηφοφορία του ΣΚΑΪ «Μεγάλοι Ελληνες», ο Μέγας Αλέξανδρος προηγείται. Η συγκυρία κραυγάζει για σύγχρονη διακυβέρνηση και ορθολογική ανόρθωση των θεσμών, κι εμείς δραπετεύουμε ρομαντικά σε έναν μυθοποιημένο στρατηλάτη της αρχαιότητας! Η κοινωνία μας αποτυγχάνει δραματικά στις στοιχειώδεις προκλήσεις της νεωτερικότητας και καταφεύγει στην παραμυθία της ιστορικής μεγαλαυχίας. Θυμίζει τον ψυχίατρο που λέει στον ασθενή του: «Εχω καλά και κακά νέα. Τα κακά: πάσχεις από σύνδρομο ανωτερότητας. Τα καλά: μην ανησυχείς, δεν στηρίζεται σε καμία πραγματική βάση…».

Γι’ αυτό, ένα είναι το συμπέρασμα: ψήφο στον Καποδίστρια!

* Ο κ. Γ. Παγουλάτος είναι αναπληρωτής καθηγητής του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το πολιτικό δράμα και η Ανάσταση…

Posted on Απρίλιος 19, 2009. Filed under: Πολιτικό σύστημα, Πολιτική, Πολιτική ευθύνη |

Kάποτε τα πολιτικά μας κόμματα σέβονταν «τα μπάνια του λαού». Φέτος δεν σεβάστηκαν ούτε το Πάσχα των Ελλήνων, κορυφώνοντας τη διαμάχη τους. Π.χ. με το τροπάριο τής εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσης γυνής, τη Μ. Τρίτη, ακούσαμε και τον κ. Γιώργο Παπανδρέου να ανακράζει: «Δεν είμαστε όλοι ίδιοι, όπως ισχυρίζεται η Ν.Δ.». Ομως ακριβώς αυτό καταλογίζει η συντριπτική πλειοψηφία των συνελλήνων στα δύο κόμματα εξουσίας. Σκάνδαλα είχαμε επί ΠΑΣΟΚ, έχουμε και επί Ν.Δ. Οι κυβερνήσεις Σημίτη κατηγορούσαν τη Ν.Δ. ότι προσπαθούσε να ποινικοποιήσει την πολιτική ζωή και καλούσε τους καταγγέλλοντας, αν έχουν στοιχεία να τα καταθέσουν στον εισαγγελέα. Η Ν.Δ. ανταπαντούσε πως με τη στάση του αυτή το ΠΑΣΟΚ απέβλεπε στη συγκάλυψη και στην παραγραφή των σκανδάλων.

Ακριβώς το ίδιο έργο «παίζεται» και σήμερα, με μόνη διαφορά την αλλαγή των ρόλων του «διεφθαρμένου» και του «εξυγιαντή». Το σενάριο είναι απαράλλακτα ίδιο, όπως και η σκηνοθεσία. Λες και οι πρωταγωνιστές έχουν την εντύπωση πως απευθύνονται σ’ ένα κοινό άμνημον, άκριτο και ηλίθιο. Οι θεατές του έργου έχουν λησμονήσει την προ εξαετίας εξαγγελία του κ. Παπανδρέου για «τομές, ρήξεις και ανατροπές», έναντι του αμαρτωλού παρελθόντος του κόμματός του. Δεν διαθέτουν τη στοιχειώδη λογική και κρίση να διαπιστώσουν ότι ο «δακτυλιοδέκτης» της αρχηγίας του ΠΑΣΟΚ, όχι μόνον ουδέν έπραξε, αλλά έσπευσε να συγκαλύψει ακόμη και την ομολογημένη περίπτωση δωροληψίας του κ. Τσουκάτου. Αντίστοιχα οι ίδιοι θεατές πρέπει να εξακολουθήσουν αενάως να εμπιστεύονται τη «μηδενική ανοχή» της Ν.Δ. στην διαφθορά, να παραμένουν ακλόνητοι στην άποψη ότι ο κ. Καραμανλής είναι ο «καταλληλότερος πρωθυπουργός», να επιδεικνύουν ιώβειο υπομονή, ωσότου πολλοί καβαλημένοι υπουργοί του ξεπεζέψουν στη σεμνότητα και ταπεινότητα.

Δεν γνωρίζω αν η Ν.Δ. επικαλείται το «όλοι ίδιοι είμαστε», ως ελαφρυντικό. Η επίκληση, όμως, είναι ταυτόσημη με το «αυτή είναι η Ελλάδα», που «συμπέρανε» προ 8ετίας ο κ. Σημίτης. Με άλλους λόγους ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. μάς ζητούν να δεχθούμε μια σαπρόφιλη κατάσταση, την οποία τα ίδια δημιούργησαν και αλληλοδιαδόχως νέμονται, ως ενδημική και αναπόφευκτη. Κάτι σαν φυσικό φαινόμενο, σαν αναπότρεπτη θεομηνία. Το ιλαροτραγικό δε είναι ότι η πασχαλινή διαμάχη των δύο κομμάτων διεξάγεται στο πεδίο του «έγκαιρου» καταλογισμού των σκανδάλων και του «κινδύνου» παραγραφής. Εμείς δε, αμνήμονες, άκριτοι και ηλίθιοι, οφείλουμε να αγνοήσουμε το πραγματικό αίτιο της «διαμάχης». Δηλαδή την εσπευσμένη και σκανδαλώδη παραγραφή της ποινικής ευθύνης υπουργών που θέσπισαν, εν αγαστή συμπνοία, τα πολιτικά μας κόμματα στο ισχύον Σύνταγμα. Οτι με πρόσχημα τη «μη ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής», οιονεί προτίμησαν να πολιτικοποιήσουν το υπουργικό ποινικό κακούργημα…

Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός πως η μεγαλεπήβολη εξαγγελία του κ. Καραμανλή για επανίδρυση του κράτους, υποκαθίσταται τώρα με την ανάγκη επανίδρυσης της Ν.Δ. Τώρα, που το «σύστημα ΠΑΣΟΚ»… συστηματοποιήθηκε και από τη Ν.Δ., υπάρχουν, ευτυχώς, στελέχη και στα δύο μεγάλα κόμματα, που όχι μόνον αρνούνται να το υπηρετήσουν, αλλά και το καταγγέλλουν. Αρκούν, όμως, τα στελέχη αυτά για να επιβάλουν στις ηγεσίες τους την επανίδρυση των κομμάτων τους. Το πνεύμα της Λαμπρής μάς υπαγορεύει ελπίδα και αισιοδοξία. Προσωπικά, πάντως, προτιμώ την ευχή «Καλή Ανάσταση», από το «Χριστός Ανέστη»…

  • Toυ Σταμου Zουλα, Η Καθημερινή, 18/04/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Βαριά Μεγαλοβδομάδα…

Posted on Απρίλιος 17, 2009. Filed under: Μεγαλοβδομάδα | Ετικέτες: |

Oσο και αν βασάνισα το μυαλό μου, κι εγώ και οι άλλοι συνάδελφοι, κανείς μας δεν ανεκάλεσε στη μνήμη του τόσο φορτισμένη Μεγαλοβδομάδα – από πολιτικής απόψεως, φυσικά, όχι θρησκευτικής κατάνυξης και συμ-πάθειας προς το εξελισσόμενο στις εκκλησίες Θείο Δράμα. Σε άλλο επίπεδο τα δράματα και οι αγωνίες, μέσα από την καταιγιστική πολιτική καθημερινότητα, με δικαστικές καταδίκες «κουμπάρων» (και ας φάνηκαν στον κόσμο «επιεικείς»), εν διαρκεί συνεδριάσει προανακριτική επιτροπή στο Κοινοβούλιο που… τρέχει μεγαλοβδομαδιάτικα να προλάβει τις (περιέργως τεθείσες…) ασφυκτικές ημερομηνίες, λες και η έρευνα, το έρμο «όλα στο άπλετο φως», επιδέχεται πολιτικάντικα χρονοδιαγράμματα, με αλληλοσυγκρουόμενες καταθέσεις, ακόμη και μελών της ίδιας οικογένειας, με νέους «φακέλους» να καταφθάνουν στη Βουλή για… απόνερα της εξεταζόμενης σκανδαλώδους «άγονης» (κατά μία άποψη – κατά άλλες… γονιμότατης!) υπόθεσης, με ανακριτές να καλούν κατηγορούμενους για άλλο σκάνδαλο… παρελθουσών χρήσεων, της «Ζήμενς».

Χαρακτήρες και σκοτεινές καταστάσεις της Βίβλου, σαν αυτές που αναβιώνουν εθιμικά στη μεγαλοβδομαδιάτικη τηλεοπτική μας οθόνη – άνθρωποι με κακία και πάθη, υποθέσεις «τριάκοντα αργυρίων» (αν και σε… τρέχουσες τιμές, κάπως ακριβότερες), συνωμοσίες, επικαιροποιημένες στην τρέχουσα πολιτική μας πραγματικότητα, απασχολούν την επικαιρότητα και αφήνουν το στίγμα τους σε μια εβδομάδα που κατ’ έθιμο αλλιώς ήταν φορτισμένη τα πολλά τελευταία χρόνια.

Κι από πάνω, οι δημοσκοπήσεις και οι αναλύσεις από κομματικά ενδιαφερόμενους μα και ειδικούς, καθώς επίσης και οι δηλώσεις… κομματικής έγνοιας ένθεν κακείθεν για το αν ο υπό εξέταση πρώην υπουργός πρέπει ή δεν πρέπει να παραιτηθεί (ανοίγοντας έτσι διόδους εκλογικής καταφυγής…), μαζί με τις συνεντεύξεις σε ερτζιανά και τηλεπαράθυρα των δελφίνων και δελφινολογούντων ως προς το εάν το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών αφορά… την εκλογή 20 Ελλήνων στο Στρασβούργο ή στην πραγματικότητα θα είναι εμβρυουλκός πρόωρης προσφυγής στις κάλπες, οπότε… γεννάται το ερώτημα τι θα κάνει έπειτα από ενδεχόμενη ήττα ο «κουρασμένος» πρωθυπουργός, έχουν εκτοπίσει από την τηλεοπτική επικαιρότητα την τιμή… του αμνοεριφίου και το κόστος του πασχαλινού τραπεζιού…

Υπερβολικά φορτισμένη πολιτικά Μεγαλοβδομάδα… Λες και κάτι πάει να σκάσει, που όλοι προσπαθούν (από διαφορετική αφετηρία και διαφορετικά κίνητρα) να το κρατήσουν. Με όλα τα ενδεχόμενα εξελίξεων ορθάνοιχτα, από το να… ψάχνουμε για τα εκλογικά μας βιβλιάρια σχεδόν με το που θα επιστρέψουμε από την πασχαλιάτικη απόδραση στα χωριά μας, μέχρι να αποφασισθεί αναγκαστικά η εξάντληση της τετραετίας, με αποδυναμωμένη κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση που επίμονα θα ζητά εκλογές «εδώ και τώρα», αλλά στο… παρασκήνιο θα εύχεται να στηθούν οι κάλπες, όσο το δυνατόν αργότερα, γιατί πού να αναλαμβάνεις ευθύνες διακυβέρνησης μέσα σε τέτοιο κλίμα…

Βαριά Μεγαλοβδομάδα. Με τις προβλέψεις για την οικονομική κρίση, να επιδεινώνουν οι νεότερες το ήδη βαρύ κλίμα των προηγούμενων, και με τα όρντινα, τόσο των Ευρωπαίων (σκληρών…) ελεγκτών μας όσο και των ντόπιων «ανεξάρτητων», να πιέζουν για ακόμη πιο ελαστικές (μέχρι… ξεχειλώματος!) εργασιακές συνθήκες, για επείγουσες αλλαγές στο ασφαλιστικό και παράταση του εργασιακού χρόνου (που από… «την άλλη» τον πετσοκόβουμε, σε ό,τι αφορά την πληρωμή του στους εργαζόμενους!) για αύξηση της φορολογίας και σκέψεις… «μονιμότερης» εφαρμογής του μέτρου της «έκτακτης» εισφοράς…

Και πίσω από την επικαιρική, σε διάφορους βαθμούς, αναβίωση των σκανδαλωδών υποθέσεων, έρχεται ως «φόντο» η υπενθύμιση άλλων παρόμοιων (και ίσως σοβαρότερων…) που με διάφορα επιχειρήματα αμφίβολης αξίας, παρέμειναν –πάντα με την επίκληση του «όλα στα άπλετο φως!– στο σκοτάδι, άντε στο ημίφως, στην καλύτερη περίπτωση. Υποκλοπές, δομημένα ομόλογα (που αν δεν τα αποκάλυπτε η δημοσιογραφική έρευνα, ούτε να φαντασθούμε δεν θέλουμε σε ποια κατάσταση θα ’ταν σήμερα τα ασφαλιστικά μας ταμεία), βασανισμοί και απαγωγές Πακιστανών, και φυσικά το πολυσυζητημένο και μακροβιότερο στη δημοσιότητα σκάνδαλο του Βατοπεδίου, που ανάγκασε την κυβέρνηση στην πρωτοφανή αποχώρηση της κυβερνητικής πλειοψηφίας από τη Βουλή, για να αποφύγει τον ανακριτικό της έλεγχο, που με τόση «άνεση» δέχθηκε στην περίπτωση Παυλίδη…

Να δούμε αυτή η πολιτική Μεγαλοβδομάδα (και δη… παρατεταμένη!) πώς θα τελειώσει. Για την κανονική, υπάρχει το δεδομένο τελετουργικό, με την πολύ συγκεκριμένη «προσδοκώμενη Ανάσταση». Ας ανεχθούμε την πρώτη, και ας απολαύσουμε τη δεύτερη.

  • Tου Θανου Oικονομοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 16/04/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Τα «πεπραγμένα» [της θητείας του Νικήτα Κακλαμάνη στο Δήμο Αθηναίων]

Posted on Απρίλιος 10, 2009. Filed under: Δήμος Αθηναίων, Κακλαμάνης Νικήτας | Ετικέτες: |

Ο δήμαρχός μας, ο κ. Νικήτας Κακλαμάνης, γιόρτασε τη συμπλήρωση δύο ετών από την εκλογή του. Εχει τις ολόθερμες ευχές μας. Οργάνωσε συγκεντρώσεις, γεύματα, συναντήσεις με δημοσιογράφους και άλλα που συνηθίζονται σε αυτές τις περιπτώσεις στο πλαίσιο των δημοσίων σχέσεων και της επικοινωνιακής πολιτικής, με την καλή έννοια αυτών των όρων, αν υπάρχει. Εξέδωσε και ένα τόμο με τα πεπραγμένα αυτής της διετίας (2007 – 2008). Επικουρικώς δε και ένα τεύχος, σαν περιοδικού μεγάλου σχήματος με το ίδιο ακριβώς περιεχόμενο του τόμου, ακόμη και με τους ίδιους τίτλους κεφαλαίων, σαν ένα συμπλήρωμα του ογκώδους τόμου, προφανώς για να διευκολυνθεί η πληροφόρηση του «μεγάλου κοινού» που συνήθως αποφεύγει τους ογκώδεις τόμους. Θα ήταν επαρχιωτισμός και μεμψιμοιρία να ρωτήσω πόσο στοίχισαν όλα αυτά στον καταχρεωμένο Δήμο της Αθήνας. Στο κάτω κάτω προέχει η πληροφόρηση των δημοτών που σε δύο χρόνια θα κληθούν να ξαναψηφίσουν υπέρ του κ. Νικήτα Κακλαμάνη.

Θα μπορούσα να είχα εντυπωσιασθεί από τις δύο εκδόσεις με το «έργο της διετίας». Πλούσιες φωτογραφίες, πίνακες, νούμερα, στατιστικά στοιχεία, όλα ωραία και πειστικά. Άλλωστε, αγνοώ τα θέματα και ό, τι να μου πει ο δήμαρχος με πείθει.

Έλα όμως που ένα – δυο ζητήματα της πόλης τυχαίνει να τα γνωρίζω, όπως τα γνωρίζουν και όλοι οι δημότες. Ένα από αυτά είναι τα σκουπίδια, επί το ευγενικότερον τα απορρίμματα και επί το επιστημονικότερον τα στερεά απόβλητα της πόλης. Στα «πεπραγμένα» ο κ. δήμαρχος μάς λέει ότι αγόρασε τόσα απορριμματοφόρα, τοποθέτησε τόσους νέους κάδους με διαφορετικό χρωματισμό, ανάλογα με το είδος των απορριμμάτων… που οφείλουν (οι κάδοι) να δεχθούν, ότι ρύθμισε τα δρομολόγια των απορριμματοφόρων, ώστε να μην ενοχλούνται οι δημότες και άλλα. Για όλα αυτά καμία αντίρρηση.

Κάτω από το σπίτι μου υπάρχουν πέντε – έξι κάδοι. Πριν από δέκα χρόνια υπήρχαν μόνο δύο και επαρκούσαν, τότε τρώγαμε λιγότερα και λιγότερα πετούσαμε. Δεν πρόσεξα ποτέ αν οι σημερινοί κάδοι είναι διαφορετικά χρωματισμένοι, αλλά και δεν χρειάσθηκε να το προσέξω. Ολη η γειτονιά πετάει τα σκουπίδια της εκεί ανάκατα, υπόλοιπα τροφίμων, χαρτιά, υλικά συσκευασίας, τα περισσότερα σε νάιλον σακούλες. Το ίδιο κάνω και εγώ γιατί ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό μου ότι πρέπει να κάνω διαφορετικά, με τον τρόπο που περιγράφει ο κ. δήμαρχος στα πεπραγμένα. Το ίδιο όμως παρατήρησα ότι συμβαίνει και σε γειτονικές συστάδες κάδων, αλλά και σε όλη την έκταση του Δήμου της Αθήνας. Κάθε μέρα, τα χαράματα, περνάει το απορριμματοφόρο και έτσι ανάκατα τα μαζεύει και τα πολτοποιεί. Διασχίζοντας το Λεκανοπέδιο τα αποθέτει στη χωματερή στα Λιόσια ή στη Φυλή. Στη χωματερή όχι στον ΧΥΤΑ και το ξέρει ο κ. δήμαρχος.

Δεν μιλάμε για την καθαριότητα της πόλης, είναι ένα άλλο πιο σύνθετο θέμα. Μιλάμε για την περισυλλογή των απορριμμάτων που, σε μια πόλη όπως η Αθήνα, πιστεύω ότι είναι η πρώτη φροντίδα του δημάρχου της. Δεν αναφερόμαστε επίσης στη γενικότερη διαχείριση των απορριμμάτων της Αττικής. Δεν ευθύνεται αποκλειστικά ο δήμαρχος της Αθήνας, αλλά φέρει το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης.

Ενα άλλο θέμα που συμβαίνει να γνωρίζω, όπως και όλοι οι δημότες, είναι η ασυγκράτητη εξάπλωση των τραπεζοκαθισμάτων σε όλους τους ελεύθερους και κοινόχρηστους χώρους, πεζοδρόμια, δρόμους, πλατείες, πάρκα, παντού. Με την άδεια του δήμου ή χωρίς άδεια, με τα «στραβά του μάτια». Τέλος, να υπενθυμίσω ότι στον Δήμο της Αθήνας υπάγεται και η ζούγκλα του Ψυρρή, του Θησείου, της Πλάκας, της πλατείας Θεάτρου, της Ομόνοιας κ. ά. Δεν είναι τόσο ωραία όλα, όπως περιγράφονται στα «πεπραγμένα». [Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 10/04/2009]

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οι δυνάμεις που πλάθουν το χάος

Posted on Απρίλιος 10, 2009. Filed under: Λεωφορειόδρομοι, Πόλη, Περιβάλλον, Ποιότητα ζωής | Ετικέτες: |

  • Οι πρόσφατες εξαγγελίες του κ. Ευ. Στυλιανίδη περί πιλοτικής εισόδου των ταξί στις λεωφορειολωρίδες εκτός μικρού (αλλά εντός μεγάλου) δακτυλίου σε ώρες μη αιχμής όλες τις εργάσιμες ημέρες και περί 50% μείωσης του εισιτηρίου στις αστικές συγκοινωνίες για ορισμένες κατηγορίες επιβατών αποκάλυψαν την απουσία ή καλύτερα τη θυσία της πολιτικής στον βωμό της ψηφοθηρίας. Μέτρα σχεδόν αντιφατικά, καθαρά προεκλογικού χαρακτήρα, που καταδεικνύουν την έλλειψη σοβαρότητας σε ένα ζήτημα τόσο σοβαρό όσο το κυκλοφοριακό. Δεν έχει σημασία αν η είσοδος των ταξί στις λεωφορειολωρίδες, όπως διευκρίνισε ο υπουργός Μεταφορών, θα εφαρμοστεί πιλοτικά. Και η μικρότατη υπαναχώρηση αναφορικά με ένα καθημερινά παραβιαζόμενο μέτρο μεταφράζεται ως ουσιαστική ακύρωσή του. Διότι έλεγχος ως γνωστόν δεν υπάρχει, έχει εναποτεθεί στις 24 κάμερες μέσω των οποίων καταγράφονται μηνιαίως περί τις 1.000 παραβάσεις. Αλλά κάμερες δεν υπάρχουν παντού… Στη Συγγρού, την Ακαδημίας, την Ιπποκράτους, τη Χαρίλαου Τρικούπη, την Παπαδιαμαντοπούλου οι παραβιάσεις είναι κανόνας. Από τα 51 χλμ. λεωφορειολωρίδων στις κεντρικές αρτηρίες των Αθηνών, μόνο τα 20 χλμ. διατρέχονται αποκλειστικά από λεωφορεία.
  • Σε μια πόλη σαν την ελληνική πρωτεύουσα όπου δεν έχει δοθεί προτεραιότητα στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς στους σηματοδοτούμενους κόμβους, με μήκος λεωφορειολωρίδων/1.000 κατοίκους κατά 57% μικρότερο από τον μέσο όρο των ευρωπαϊκών πόλεων, με 0,54 θέσεις πάρκινγκ σε σταθμούς μετεπιβίβασης ανά 1.000 κατοίκους (στη Μαδρίτη 3,08, στη Ρώμη 3,85, στο Παρίσι 9,87), με 51% αύξηση της ιδιοκτησίας Ι. Χ. την τελευταία δεκαετία, με 8.128.000 καθημερινές μετακινήσεις (μόνο οι 3.270.000 με αστικές συγκοινωνίες) και ισχνή παρουσία λεωφορείων στο κέντρο (67% Ι. Χ. και ταξί, 2,96% λεωφορεία), η με κάθε τρόπο ενίσχυση της αξιοπιστίας των ΜΜΜ θα έπρεπε να αποτελεί την πλέον ανελαστική, σιδηρά πολιτική.
  • Μόλις 8 μήνες πριν ο κ. Χατζηδάκης μελετούσε την εισαγωγή και άλλων λωρίδων αντίθετης ροής, ώστε να μην παραβιάζονται από τους οδηγούς (από το σύνολο των 50,9 χλμ. μόνο τα 3,06 είναι αντίθετης ροής). Λόγια του αέρα. Στην πραγματικότητα η Αθήνα, το έχουμε πάρει απόφαση, «τρέχει» με 5 – 7 χιλ. την ώρα. Και προκειμένου να τρέξουν λίγο περισσότερο τα ταξί, και πίσω από αυτά οι παραβάτες ΙΧήδες, ακυρώνεται ένα μέτρο το οποίο, τουλάχιστον σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις, έπεισε τον πολίτη ότι τις εργάσιμες ημέρες δεν κυκλοφορούμε στην πόλη με Ι. Χ. Στη χώρα μας οι κούφιες εξαγγελίες και η καταστρατήγηση κάθε λειψού μέτρου, αντίθετα, εμπεδώνουν τη νοοτροπία της χρήσης του Ι. Χ., ιδίως στη νέα γενιά, που από «ποδαράτη» έγινε «εποχούμενη» – το Ι. Χ. αποτελεί σύνηθες δώρο των γονιών στον επιτυχόντα στα ΑΕΙ…
  • Η εικόνα της βιώσιμης πόλης έχει «χτιστεί» μέσα μας με τα στοιχεία της ατομικής επιθυμίας μας και της ολέθριας βολής μας. Κανείς πολιτικός δεν έχει το σθένος να την γκρεμίσει. Να πολεμήσει τις πολλαπλές δυνάμεις που προσέδωσαν στην πόλη την άθλια φυσιογνωμία της. Αλλωστε, γιατί να το κάνει; Η ασυνέπεια στον πολιτικό βίο δεν καταχωρίζεται σε κανένα αρχείο καταστροφών. Εκεί ταξινομούνται μόνο οι συμφορές των νομοταγών… [Tης Τασουλας Καραϊσκακη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 0/04/2009]
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Λόγια της κάλπης…

Posted on Απρίλιος 10, 2009. Filed under: Εκτροπή Αχελώου, Θεσσαλία | Ετικέτες: |

Εχει δίκιο ο υπουργός ΠΕΧΩΔΕ κ. Γιώργος Σουφλιάς, πως η εκτροπή του Αχελώου είναι ένα έργο (φαραωνικής, πάντως, σύλληψης, που ανάλογά του έχουν γίνει μόνο σε ολοκληρωτικά καθεστώτα – στην Κίνα, πρόσφατα) που έχει συζητηθεί και έχει… εξαγγελθεί από σχεδόν όλες τις κυβερνήσεις της τελευταίας 30ετίας. Αυτό δεν δικαιολογεί, κατ’ ανάγκην, και την επιλογή από τον ίδιο και τη σημερινή κυβέρνηση, με νόμο του 2006, της κατασκευής του που βρίσκεται εν εξελίξει ούτε «ακυρώνει» τις σοβαρές και από έγκυρους οικολογικούς οργανισμούς ενστάσεις ως προς τους γενικότερους περιβαλλοντικούς κινδύνους του. Σίγουρα, αυτή η εκτροπή κάποιους σχεδιασμούς και προγράμματα εξυπηρετεί, ενδεχομένως και με μεσο-βραχυπρόθεσμα οφέλη – το μακροπρόθεσμο είναι δύσκολο να προβλεφθεί. Και σε περιόδους παγκόσμιας (και με επιπλέον επιβαρυντικά «τοπικά» χαακτηριστικά) οικολογικής απειλής και αναδιάταξης, θέλει πολλή σκέψη πριν επιχειρήσει κανείς μεγάλες παρεμβάσεις στη λογική της Φύσης…

Ο υπουργός επέμεινε και χθες πως η εκτροπή του Αχελώου είναι έργο περιβαλλοντικό, ενεργειακό, υδρευτικό, που «θα προσφέρει νερό ύδρευσης στα αστικά συγκροτήματα της Θεσσαλίας που σήμερα παρουσιάζουν σοβαρό υδρευτικό πρόβλημα…» και –φυσικά– έργο αρδευτικό (κυρίως αυτό…) με το οποίο, σύμφωνα με τον κ. Σουφλιά, «εξασφαλίζεται νερό προκειμένου να αρδευθούν οι ανεπαρκώς σήμερα αρδευόμενες εκτάσεις της Θεσσαλίας…».

Πώς θα διαχειρισθεί η Θεσσαλία τα 600 εκατομμύρια κυβικά μέτρα νερού που θα εισρέουν σε αυτήν με την εκτροπή από την Αιτωλοακαρνανία; Ποιοι συγκεκριμένοι σχεδιασμοί και λειτουργικοί προγραμματισμοί έχουν γίνει; Θα δούμε! «Το πρώτο και βασικότερο είναι να πάει το νερό στη Λάρισα, τα υπόλοιπα ας γίνουν σε δεύτερη φάση…» είπε «απλά» ο Θεσσαλός πολιτικός, «εξηγώντας» πως το νερό θα καταλήξει σε παραπόταμο του ποταμού Πάμισου, μετά στον ίδιο τον Πάμισο, από εκεί στον Πηνειό και όταν αυτός… ξεχειλίσει θα κατασκευαστούν και δύο φράγματα κατά μήκος του.

Ο υπουργός διαβεβαίωσε (υποθέτουμε πως θα έχει συγκεκριμένες μελέτες υπόψη του, τα στοιχεία των οποίων επικαλείται…) πως η λειψυδρία στη Θεσσαλία «οφείλεται κατά 80% στη μείωση των βροχοπτώσεων (λογικό – αλλά γι’ αυτό μόνο ο… Θεός μπορεί να κάνει κάτι!) και κατά 20% στην κακή διαχείριση». Ακόμη και αν είναι έτσι και με δεδομένο ότι από το νερό που καταναλώνεται στην Ελλάδα το… 85% απορροφιέται για τις αρδεύσεις και μόνο ένα 5%-6% αφορά την αστική ύδρευση, είναι ένα πολύ σοβαρό ζητούμενο σε τι συνίσταται αυτό το 20% της «κακής διαχείρισης». Και το ακόμη… σοβαρότερο είναι το πώς προγραμματίζουμε, εξορθολογίζουμε, εκσυγχρονίζουμε την αγροτική μας καλλιέργεια. Η μερίδα του λέοντος της οποίας γίνεται στον θεσσαλικό κάμπο…

Να μην επαναλάβουμε το έγκλημα που συντελείται με τις απαρχαιωμένες μεθόδους άρδευσης, με τα γνωστά «κανονάκια» που εκσφενδονίζουν ντάλα μεσημέρι το νερό σε ύψη για να «πέσει» ως βροχή, με αποτέλεσμα να πηγαίνει στράφι πάνω από το… 60% του. Να ξεχάσουμε την ολιγωρία της πολιτείας (παρά τις μελέτες που έχουν γίνει από την ΕΥΔΑΠ – που προσφέρθηκε να χρηματοδοτήσει και το «σύστημα») να επιβάλει στους αγρότες τη «στάγδην» άρδευση, από την οποία θα εξοικονομούνταν το… 70% της συνολικής ποσότητας ύδατος που αφορά την άρδευση. Να μείνουμε στο πώς –σε τέτοιους καιρούς– προγραμματίζουμε την αγροτική μας καλλιέργεια, στο αν και κατά πόσο έχουμε κεντρική πολιτική αναδιάρθρωσης των καλλιεργειών και στροφή σε εκείνες που έχουν μέλλον και τιμή (στην αγορά, όχι στις… επιδοτήσεις – που σε τρία χρόνια τελειώνουν!) και είναι λιγότερο υδροβόρες…

Δεν έχει γίνει σχεδόν τίποτε προς αυτήν την ορθολογική (και σε λίγο: προϋπόθεση εθνικής επιβίωσης!) κατεύθυνση! Επιμένουμε να καλλιεργούμε βαμβάκι (από τις πλέον υδροβόρες καλλιέργειες!), αδιαφορώντας για το γεγονός πως και «τιμή» δεν έχει στην αγορά (εισάγουμε καλύτερης ποιότητας, στη… μισή τιμή της επιδότησης!), αλλά και οι περιβόητες κοινοτικές επιδοτήσεις (θυμάστε, «όλα τα κιλά όλα τα λεφτά»!) έχουν πολύ συγκεκριμένη ημερομηνία λήξεως: το 2013! Δεν βαριέστε – «δος ημίν σήμερον…» Ιδίως… προεκλογικά!

Ο κ. Σουφλιάς μάλιστα (που… θύμισε πως είναι Θεσσαλός πολιτικός) τάχθηκε υπέρ της υδροβόρας βαμβακοκαλλιέργειας (ξαναλέμε: ενοχοποιείται σοβαρότατα για το υδατικό πρόβλημα της Θεσσαλίας), γιατί «από αυτήν εισπράττει και ο αγρότης και… ο εθνικός κορβανάς – και μετά το 2013, πάλι κάτι θα καλλιεργηθεί στην πεδιάδα…»! Αντί να αποθαρρύνουμε (μέχρι και να απαγορεύσουμε!) τη συγκεκριμένη καλλιέργεια των… επιδοτήσεων και της ψηφοθηρίας, την καθιστούμε και… «εθνική παντιέρα»! Η Θεσσαλία, βλέπετε, δεν έχει μόνο πολιτικούς – έχει και ψηφοφόρους… [Tου Θανου Oικονομοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 0/04/2009]

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Με την όπισθεν στους λεωφορειόδρομους

Posted on Απρίλιος 10, 2009. Filed under: Λεωφορειόδρομοι, Μέσα μαζικής μεταφοράς, Ταξί, Uncategorized |

Ενα από τα πολλά παράπονα για το ΠΑΣΟΚ –που το πλήρωσε το 2004– είχε να κάνει και με τους λεωφορειόδρομους. Οπως κάθε μέτρο εκσυγχρονισμού δημιουργούσε πολλούς δυσαρεστημένους. Πρώτοι ήταν οι ιδιοκτήτες και οδηγοί ταξί, οι οποίοι αντέδρασαν δυναμικά: έκλεισαν πολλάκις το κέντρο της Αθήνας, προπαγανδίζοντας ότι το μέτρο τους αφαιρεί πελάτες. Δεύτεροι ήταν οι οδηγοί αυτοκινήτων, οι οποίοι δυσφόρησαν διότι μία λωρίδα λιγότερη για τα Ι.Χ. στους δρόμους σήμαινε περισσότερη ταλαιπωρία για τους ίδιους. Και τρίτοι ήταν οι σώφρονες. Αυτοί δεν λογάριαζαν πολιτικό κόστος και αιτιολογημένα ισχυρίζονταν ότι το μέτρο ήταν μεν θετικό, αλλά ήταν λίγο. «Οι λεωφορειόδρομοι», έλεγαν, «έπρεπε να εξαπλωθούν ταχύτατα παρά την κοινωνική δυσφορία και τις συντεχνιακές αντιδράσεις».

Τελικά, και παρά τις γκρίνιες, το μέτρο πέρασε για να αποδειχθεί ότι οι συγκοινωνιολόγοι είχαν δίκιο. Η ταχύτητα των λεωφορείων διπλασιάστηκε: από τα 7 χλμ./ώρα κατά μέσον όρο στο κέντρο, φτάνει στους λεωφορειόδρομους τα 15 χλμ./ώρα. Ο στόχος, όμως, που δεν επιτεύχθηκε και δημιούργησε και δικαιολογημένες γκρίνιες, ήταν τα 23 χλμ./ώρα και ορθώς επεσήμανε στο προεκλογικό της πρόγραμμα, του 2004, η Νέα Δημοκρατία: «η ανεπαρκής λειτουργία των λεωφορειολωρίδων… κρατάει καθηλωμένο το επίπεδο λειτουργίας των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς». [«Χάρτα της Καθημερινότητας» σελ. 8]

Αλλά πάλι το μέτρο ήταν καινούργιο και εκτός από τις κοινωνικές και συντεχνιακές αντιδράσεις που έπρεπε να καμφθούν, χρειαζόταν χρόνος για να επισημανθούν και να διορθωθούν οι ατέλειες. Χρόνο που είχε άπλετο η νέα κυβέρνηση…

Η αλήθεια είναι ότι όχι μόνο δεν διορθώθηκαν οι ατέλειες –λόγω ελλιπούς αστυνόμευσης και των λεωφορειόδρομων– αλλά το μέτρο άρχισε από πέρυσι να ξηλώνεται. Ξεκίνησε από τη Θεσσαλονίκη, όπου επετράπη η είσοδος των ταξί στους λεωφορειόδρομους και αυτομάτως η συμπρωτεύουσα επέστρεψε στο παρελθόν: η ταχύτητα των λεωφορείων μειώθηκε πάλι κατά 50,8%. Προχθές, ο υπουργός Μεταφορών αποφάσισε να αφήσει τα ταξί να μπαίνουν και στους λεωφορειόδρομους της Αθήνας.

Εντάξει! Εκλογές έρχονται, αλλά τα οφέλη των λεωφορειόδρομων δεν ήταν μόνο συγκοινωνιακά. Μια σημαντική παράμετρος που ελάχιστα συζητήθηκε ήταν ότι είχαμε ένα μέτρο κοινωνικής δικαιοσύνης. Μέσα Μαζικής Μεταφοράς χρησιμοποιούν οι πολλοί μη έχοντες και κατέχοντες για να πάνε στη δουλειά τους και οι λεωφορειόδρομοι τους έδωσαν μια μικρή ανάσα στη δύσκολη καθημερινότητά τους.

Αυτό το ξέρει ο πρωθυπουργός. Μιλώντας το 2003 στο Περιστέρι επεσήμανε ότι «ο μέσος πολίτης του Λεκανοπεδίου σπαταλά μιάμιση ώρα ημερησίως στις μετακινήσεις του. Συνολικά, χάνεται μία εργάσιμη ημέρα την εβδομάδα, δυο φορές η ετήσια άδειά μας» (1.11.2003). Υπάρχει λόγος τώρα να σπαταλούν οι εργαζόμενοι περισσότερες ώρες ημερησίως για να γίνει το χατίρι μιας συντεχνίας; [Του Πασχου Μανδραβελη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 0/04/2009]

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ελευθερίες εκ του ασφαλούς

Posted on Απρίλιος 10, 2009. Filed under: Νέα Δημοκρατία, Παυλίδης Αρ., Πολιτική, Πολιτική ευθύνη | Ετικέτες: , |

Ποιος νόμος είναι «καλός». Αυτός που εφαρμόζεται. Χωρίς δυσκολίες, χωρίς περιττές προστριβές, με την ελάχιστη προβλεπόμενη αμφιβολία, κατ’ οικονομίαν υπερβολικής καταστολής. Γι’ αυτόν το νόμο, κανείς δεν εξέφρασε ειλικρινή λόγο στη Βουλή. Ούτε όταν συζήτησαν για τη «δίκη–καταδίκη–αποφυγή» Παυλίδη ούτε, την επόμενη μέρα, για τη διαρκώς αυξανόμενη «εγκληματικότητα» και, το αντίδοτό της, τη «δημόσια» ασφάλεια. Πιστεύω ακράδαντα ότι η ασφάλεια είναι το πρώτο αγαθό που επιθυμεί ο άνθρωπος στον επώδυνο καθημερινό αγώνα του. Πριν από την οικονομική εξασφάλιση. Πριν σκεφτεί την προσωπική και οικογενειακή ευτυχία. Οσοι το αρνούνται είτε λένε ξεδιάντροπα ψέματα (και είναι δυστυχώς πάμπολλοι) είτε επιχειρούν να ρίξουν ιδεολογική στάχτη σε μια πραγματικότητα που τους τρομάζει.

Εκτιμώ, για παράδειγμα, ότι υπάρχει μια σοβαρή πλειοψηφία «αριστερών» υπερασπιστών των δικαιωμάτων των μεταναστών στη χώρα μας, οι οποίοι όμως φοβούνται «το μαύρο» και σιχαίνονται τη μυρωδιά των «ανθρώπων που τρώνε κάρι» και παίρνουν τα μέτρα τους απέναντι στους «αλλόθρησκους» και, γενικώς, κρύβουν με δυσκολία τον ελληνικό μας ρατσισμό. Γιατί, κακώς, ντρέπονται επειδή είμαστε Ελληνες κατ’ επιλογήν, κουλτούρας και φιλοσοφικής αναφοράς και όχι επειδή «έλαχε» να μας κοιλοπονέσει η μάνα μας στα εδάφη αυτού του κράτους.

Στη χώρα λοιπόν όπου όσοι καταπατούν το νόμο μένουν δίχως επίπληξη, περιορισμό, καταστολή ή καταδίκη, πρώτοι οι φιλοξενούμενοι μετανάστες αντιλαμβάνονται ότι κινδυνεύουν. Οταν κανείς δεν σέβεται την τάξη ως δημόσιο αγαθό, ευκολότερα θα βγάζει τον χειρότερο άνθρωπο που φέρνει μαζί του. Εχθρικό και ζωώδη στους άλλους, τους επικίνδυνους, που βρίσκονται απέναντί του. Δεν αντιλαμβάνομαι καθόλου γιατί, ενώ υπάρχουν αρκετοί και επαρκείς νόμοι, οι συνοδοιπόροι του Τσίπρα ζητούν την εφαρμογή τους κατά τρόπο διαφορετικό από εκείνον που προκρίνουν οι οπαδοί του Καρατζαφέρη. Ούτε αποδέχομαι τις από καθέδρας κατηγορίες της σταλινικής αριστεράς, λες και απαιτούνται ειδικές γνώσεις για να θυμάται κανείς ότι σε αυτή την πλευρά, καλός μετανάστης είναι εκείνος που χτίζει τον σοσιαλισμό στη… χώρα του ή όποιος τυχερός απολαμβάνει την υποτροφία του πάλαι ποτέ πραγματικού σοσιαλισμού, με αντίτιμο την… περιορισμένη ανεξαρτησία της πατρίδας του.

Σε παρόμοιες συζητήσεις ξεχνούμε τις τόσο απλές όσο και απόλυτες αρχές θέσπισης της πολιτείας «μας». Είτε αυτής που διέπει την κοινωνική μας υπόσταση είτε όσες ρυθμίζουν τις οικονομικές μας πράξεις είτε τις άλλες που ορίζουν τα όρια της συλλογικής ελευθερίας μας, μιας που η ατομική παραμένει, στην πνευματική της διάσταση, άνευ ορίων. Είμαστε έθνος φίλων της ελευθερίας, είμαστε φιλελεύθεροι και ανθρωπιστές. Δεν νιώθω όμως καθόλου διαθέσιμος να ερμηνεύσω τις αρχές αυτές κατά το δοκούν. Ιδιαίτερα μάλιστα αν πρόκειται έτσι να δικαιολογήσω μια ανίκανη, ρατσιστική και απαίδευτη αστυνομία, πληρωμένους δικηγόρους που θησαυρίζουν με τον ανθρώπινο πόνο, φορτηγατζήδες και «αφεντικά» που πληρώνονται την παρανομία, πολιτικές μοιρολογίστρες και άλλους νταβατζήδες του (δικαιολογημένου) φόβου που προκαλεί το πρόσωπο πείνας και αθλιότητας των άμοιρων που πληθαίνουν στους δρόμους της πρωτεύουσας και στα χωράφια της πατρίδας.

Από τον πρωθυπουργό και τον συνυπεύθυνό του της αντιπολιτεύσεως, από τα κομματικά στελέχη, πρέπει να απαιτούμε να ανταποκριθούν στις σοβαρότατες ευθύνες που έχουν αναλάβει για τη διασφάλιση της ασφάλειάς μας. Να τους θυμίζουμε ότι, κατά πρώτο λόγο, δεν είναι διαπραγματεύσιμη. Πως ο πρωθυπουργός δεν έχει κανένα δικαίωμα να καταγγέλλει «κάποιους» επειδή «ενθαρρύνουν την αντίθεση στους νόμους». Ας φρόντιζε να συλλαμβάνονται, παραδειγματικά και χωρίς εξαιρέσεις και μάλιστα «κατόπιν άνωθεν υποδείξεων», όσοι τους παραβαίνουν. Αυτό είναι που τιμωρείται. Και όχι οι πεποιθήσεις μας. [Tου Μπαμπη Παπαδημητριου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 0/04/2009]

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

«Κίτρινος» πυρετός…

Posted on Απρίλιος 8, 2009. Filed under: Μέσα μαζικής μεταφοράς, Ταξί | Ετικέτες: |

  • Tο ταξί στην Ελλάδα (ιδίως δε στο Λεκανοπέδιο, όπου κυκλοφορούν… 16.000 – αναλογικά τα περισσότερα από κάθε άλλη πρωτεύουσα του κόσμου!), τα πολλά τελευταία χρόνια δεν είναι «πολυτέλεια», ή μέσο που χρησιμοποιεί κανείς σε «έκτακτες» καταστάσεις. Στην πραγματική μας καθημερινότητα, παίζουν τον ρόλο «μαζικού μέσου μεταφοράς» και σε μεγάλο βαθμό καλύπτουν τις τεράστιες ελλείψεις που παρατηρούνται στο δίκτυο των δημόσιων μεταφορικών μέσων. Και όχι μόνο λόγω της… ελληνικής ιδιαιτερότητας της «πολλαπλής μίσθωσης», που μετατρέπει τα «κίτρινα» σε… μίνι μπας που αποβιβάζουν επιβάτες σε διαφορετικούς τόπους προορισμού! Υπάρχουν διαδρομές που δεν εξυπηρετούνται ή εξυπηρετούνται τόσο πολύπλοκα, ταλαιπωριακά, που είναι προτιμότερο ο μετακινούμενος πολίτης, με κάποια επιβάρυνση να επιλέξει το ταξί. Ιδίως αν βιάζεται…
  • Η αλήθεια είναι πως το ταξί δεν είναι ακριβό στη χώρα μας. Αν συγκρίνει κανείς το κόστος του με το αντίστοιχο πολλών ευρωπαϊκών πόλεων, θα το βρει από «φθηνό» μέχρι και συμφέρον σε πολλές περιπτώσεις. Και αυτό με την «ανοχή» αν όχι και την πολιτική που έχει ακολουθήσει η πολιτεία, που ρεαλιστικά και με επίγνωση της χαμηλής στάθμης και αποτελεσματικότητας των δημόσιων μέσων μεταφοράς, ευνόησε κάτι τέτοιο. Το ότι το ταξί αποτελεί στην ουσία «μαζικό μέσο», αποδεικνύεται και από τον υπερβολικά μεγάλο (σε σύγκριση και με την έκταση, πληθυσμιακή και γεωγραφική, της ευρύτερης Αθήνας…) αριθμό που κυκλοφορεί.
  • Σε κάθε περίπτωση, όμως, η… υπερβολικά γενναία αύξηση που αποφάσισε να δώσει η κυβέρνηση στο χιλιομετρικό κόστος («απλής» και «διπλής» ταρίφας – τα άλλα τιμολόγια παραμένουν αμετάβλητα, εκτός από εκείνο του «ραντεβού» για τα ραδιοταξί, που αυξάνεται μέχρι και 75%), και που μέσα σε έναν χρόνο θα φθάσει το 100%, προκαλεί εντύπωση. Ιδίως σε μια τέτοια συγκυρία οικονομικής δυσπραγίας και με δεδομένο πάντα πως το ταξί σε πολύ μεγάλο βαθμό υποκαθιστά τα μαζικά μέσα μεταφοράς.
  • Από καιρό, βέβαια, ασκούσαν πιέσεις για αυξήσεις των κομίστρων οι ταξιτζήδες. Να δούμε αν το επίπεδο των αυξήσεων που αποφασίσθηκε, θα αποβεί τελικά και προς όφελος του κλάδου. Γιατί, ιδίως σε τέτοιο οικονομικό κλίμα, η απόφαση «ας πάρω ταξί…», μπορεί, τελικά, να αποδειχθεί πολυτέλεια την οποία θα… σκεφθούν δύο φορές πριν την αποφασίσουν οι μετακινούμενοι (κυρίως οι του Λεκανοπεδίου), με αποτέλεσμα να… στραφούν τελικά, παρά την προβληματικότητά τους και την ταλαιπωρία που προσφέρουν, στα… αυθεντικά μέσα μαζικής μεταφοράς!
  • Μια τέτοια γενναιότατη αύξηση του κομίστρου στο ταξί, θα την δικαιολογούσε κανείς αν η πολιτεία είχε προηγουμένως φροντίσει ν’ αναβαθμίσει και εκσυγχρονίσει πλήρως (και ως προς το καλυπτόμενο «δίκτυο» και ως προς την ταχύτητα μεταφοράς) τις «δημόσιες» συγκοινωνίες. Να τις καταστήσει εξυπηρετικές, συμφέρουσες (χρονικά και οικονομικά) και μετά να αναδείξει το ταξί σε «πολυτέλεια» ή «μέσο ανάγκης». Εδώ σ’ εμάς, δεν έγιναν έτσι τα πράγματα. Παρά τις βελτιώσεις τους, τα μέσα μαζικής μεταφοράς απέχουν πολύ από το να κρίνονται «ικανοποιητικά» και εξυπηρετικά, το ταξί (και μάλιστα «απελευθερωμένο» τιμολογιακά) θα παραμείνει είδος πρώτης ανάγκης…
  • Εντύπωση, επίσης, προκαλεί και η απόφαση του υπουργείου Μεταφορών να επιτρέψει «πιλοτικά» τη χρήση από ταξί των λεωφορειολωρίδων (εδώ τις χρησιμοποιούν οι ταρίφες… κανονικά έστω και αν είναι παράνομο!), που καθιερώθηκαν, και σωστά, ακριβώς για να διευκολυνθεί η κίνηση των μέσων μαζικής μεταφοράς και να συντομευθεί αισθητά ο χρόνος των δρομολογίων τους. Η «προϋπόθεση» του υπουργείου, δηλαδή το μέτρο να ισχύσει πιλοτικά, εκτός δακτυλίου και μόνο τις ώρες «μη αιχμής», δεν σημαίνει και πολλά πράγματα – η καταστρατήγηση του μέτρου (που επεδίωκαν λυσσωδώς οι ταξιτζήδες!) θα επισημοποιηθεί σε όλο του το εύρος, ιδίως μάλιστα αν συνεκτιμηθεί πως τα «μέτρα αστυνόμευσης» στα οποία παρέπεμψε ο υπουργός, ήδη προβλέπονται, αλλά μόνο στα… χαρτιά!
  • Θεωρητικά, η αύξηση των κομίστρων (ανά εξάμηνο, μέχρι να φθάσει τον Μάιο του 2010 στο 100%) συνδέεται με την υποχρέωση των ταξιτζήδων να «αναβαθμίσουν» (καθαριότητα, συμπεριφορά, μη εκμετάλλευση του κοινού κ.λπ.) την ποιότητα των προσφερόμενων υπηρεσιών, καθώς επίσης και την πιστή τήρηση των όρων που προβλέπονται για να μπορούν να χρησιμοποιούν τις λεωφορειολωρίδες. Θεωρητικά. Γιατί οι ελεγκτικοί μηχανισμοί (αστυνομία, τροχαία, μεικτά κλιμάκια της νομαρχίας, λιμενικό κ.λπ.) ούτε προβλέπεται να αναβαθμισθούν ούτε να… υποχρεωθούν να λειτουργήσουν – και σήμερα υποτίθεται ότι ασκούνται έλεγχοι για όλα τα περί δραστηριότητας των ταξί. Επίσης στα χαρτιά…
  • Τι θα… «μείνει», τελικά; Το ακριβό ταξί, η κατάργηση στην πράξη του μόνου σωστού μέτρου για τη διευκόλυνση της κίνησης των δημόσιων μέσων μεταφοράς, των λεωφορειολωρίδων και η διάχυτη δυσαρέσκεια του όγκου των καθημερινά μετακινούμενων πολιτών. Προς τι;
  • Tου Θανου Oικονομοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 08/04/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...