Χρόνια αποφρακτική πολιτικοπάθεια

Posted on Μαΐου 3, 2009. Filed under: Δημοσκοπήσεις, Δημοκρατία, Διάλογος |

Ικανοποιημένη εμφανίζεται η κυβερνώσα παράταξη από το γεγονός ότι οι τελευταίες δημοσκοπήσεις εμφανίζουν κάπως μικρότερη (σε σύγκριση με τις προ μηνός) την υπέρ του ΠΑΣΟΚ «ψαλίδα». Οι κομματικοί δημοσιολογούντες αποδίδουν τη συγκριτική «βελτίωση», στην εκ μέρους της αξιωματικής αντιπολίτευσης διατήρηση στην επικαιρότητα, με όλα τα μέσα και με αυξανόμενους ρυθμούς της «σκανδαλολογίας». Υποστηρίζουν πως ο κόσμος «κουράστηκε από τη σκανδαλολογία». Γι’ αυτό και ξεκίνησαν μια πολιτική πόλωσης, κατηγορώντας το ΠΑΣΟΚ για «εκτροπή» και υπονόμευση των δημοκρατικών θεσμών, σε μια προσπάθεια να συσπειρώσουν τους ψηφοφόρους τους – έστω και αν τα επιχειρήματα περί «εκτροπής» (κυρίως: η οξύτατη κριτική της αντιπολίτευσης στο πρόσωπο του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου για τις αμφιλεγόμενες παρεμβάσεις του στο θέμα του Βατοπεδίου) δύσκολα πείθουν. Το πρόσωπο κατηγορείται (και από άλλους δικαστές, εισαγγελείς, συνταγματολόγους και νομικούς, άλλωστε…), όχι ο θεσμός τον οποίο ενσαρκώνει.

Επικίνδυνο να προβλέψει κανείς αν αυτή η νεοδημοκρατική τακτική θα συνεχίσει να αποδίδει, μετά τις πρώτες εντυπώσεις. Και κυρίως, αν θα αποδειχθεί ικανή ν’ ανατρέψει τις αρνητικές για την κυβέρνηση δημοσκοπικές προγνώσεις για το εκλογικό αποτέλεσμα. Τόσο των ευρωεκλογών, όσο και των «εν όψει» βουλευτικών. Εξίσου δύσκολη η πρόβλεψη επιτυχίας και για τη στρατηγική της αντιπολίτευσης, να επικεντρώνει την κριτική της στις όντως προκλητικές και πολύπλοκες υποθέσεις σκανδάλων που έχουν απλωθεί στο «τραπέζι». Και τα δύο κόμματα εξουσίας επιδίδονται σε μια επιλεκτική ερμηνεία των δημοσκοπικών ευρημάτων. Κατά περίπτωση, «μένουν» είτε στην εκφραζόμενη πεποίθηση του κόσμου πως «η κυβέρνηση θέλει το κουκούλωμα» (περίπου το 70%), είτε στην εκτίμηση πως «η αντιπολίτευση επιμένει στα σκάνδαλα, προσδοκώντας πολιτικά οφέλη» (πάλι περίπου 70%).

Δεν δείχνουν να πολυενδιαφέρονται για την παγιωμένη άποψη του κόσμου (σε ποσοστό άνω του 80%!) πως άσχετα με το ποιο κόμμα είναι στην εξουσία, δεν υπάρχει η πολιτική βούληση για την αποκάλυψη της πλήρους αλήθειας και τον κολασμό των υπευθύνων για τα σκάνδαλα! Πως, με άλλα λόγια, η κοινωνία έχει την άποψη ότι το πολιτικό σύστημα διαχρονικά (δεν εξέλιπε, δα η μνήμη…) ενεργεί ως «συντεχνία» που προστατεύει τα «μέλη» της. Κατά μία εκδοχή, σε μια χυδαία εκτίμηση «η σειρά σας και η σειρά μας…»! Θεωρητικά μόνο και σε επίπεδο επικοινωνιακό, δείχνουν να προβληματίζονται από την απογοήτευση των πολιτών και την απαξίωση της πολιτικής και των πολιτικών. Κατά τα… «άλλα», το ενδιαφέρον και η τακτική τους εξαντλείται στην κατάκτηση και την κατοχή (και νομή…) της εξουσίας, ποντάροντας (μέχρι πότε «εκ του ασφαλούς»;) πως τελικά ο λαός, προ του κινδύνου της ακυβερνησίας, «κάποιον» θα αναδείξει στη διακυβέρνηση του τόπου, έστω και με κριτήριο του «μη χείρον».

Μόνο που οι συνθήκες έχουν αλλάξει. Η κοινωνία βρίσκεται σε βαθιά κρίση και σε επίπεδο πραγματικότητας (την οικονομική κρίση – την πλήρη διάσταση της οποίας και όλο το εύρος των επιπτώσεών της, ούτε που φανταζόμαστε καν!), αλλά και σε επίπεδο συναισθημάτων: η «χρόνια αποφρακτική πολιτικοπάθεια» δείχνει να έχει φθάσει στο αποκορύφωμά της, η πίστη στις ικανότητες και την εντιμότητα του πολιτικού συστήματος έχει εξανεμισθεί ακόμη και στις τάξεις των πιο «τυφλών» οπαδών, η αφοριστική και άκρως επικίνδυνη εκτίμηση της κοινωνίας «όλοι τους το ίδιο είναι!», είναι πολύ πιθανόν να εκφρασθεί και με όρους πολιτικο-εκλογικούς (μικρή σημασία έχει αν αυτό ενδεχομένως γίνει στις πρώτες, στις δεύτερες ή στις… υστερότερες κάλπες!), σε μια πρακτική «κάθαρση» της τραγωδίας του πολιτικού κατεστημένου…

Ωρα για εθνικό διάλογο

Η κοινωνία, έστω και κατά τρόπο μη συντεταγμένο, συνειδητοποιεί πολύ περισσότερο από τους πολιτικούς της ταγούς το στένεμα των ορίων του αδιεξόδου στο οποίο έχουμε περιέλθει. Εγκαταλείπει (έστω: τείνει συνεχώς να εγκαταλείπει…) κομματική «πίστη» και παραδοσιακές «πολιτικοϊδεολογικές» προτιμήσεις, αντιλαμβάνεται πως η κατάσταση, σε όλα της τα εθνικά επίπεδα, επιδεινώνεται ραγδαία. Επιζητεί (παρά το γεγονός πως δεν ξέρει το «πώς» θα το επιβάλλει) να ξεκινήσει επιτέλους ένας ειλικρινής άδολος κομματικής σκοπιμότητας εθνικός διάλογος, για το πώς θα αναδιαταχθεί η χώρα, θ’ αποβάλλει τις χρόνιες παθογένειές της, θα εκπονήσει ένα νέο, σύμφωνο με τις περιστάσεις, αναπτυξιακό μοντέλο, υπερβατικό – το οποίο φυσικά και «κάποιοι» θα αναλάβουν με υπευθυνότητα και αποτελεσματικότητα να θέσουν σε τροχιά υλοποίησης…

Κατανοεί η κοινωνία πως «τζάμπα λύσεις» δεν υπάρχουν. Κι εμφανίζεται, έστω σε πρώιμη ακόμη φάση, να δεχθεί «σκληρά μέτρα», αναλαμβάνοντας (σε αντίθεση με τους πολιτικούς ηγήτορές της) και το απαραίτητο κόστος. Περιμένει από κόμματα και ηγεσίες ένα ρεαλιστικό «μανιφέστο» εθνικής ανάτασης και αναδιάρθρωσης, που θα συνεγείρει το εθνικό «όλον» και θα το δρομολογήσει κατάλληλα. Γι’ αυτό, ίσως, και όλο και πιο συχνά (και συνειδητοποιημένα…) ακούγεται η άποψη πως πιθανότατα «η λύση», η απαρχή της έστω, θα προέλθει από μια κυβέρνηση που θα μιλήσει την αλήθεια και θα κάνει έργο, αδιαφορώντας για το κομματικό μέλλον της. Μια κυβέρνηση αποφασισμένη, με ορίζοντα 4ετίας, δίχως φιλοδοξίες επανεκλογής της! Μια τετραετία αρκεί…

  • Tου Θανου Oικονομοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Κυριακή, 3 Μαϊου 2009

Advertisements

Make a Comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...

Αρέσει σε %d bloggers: