Archive for Ιουνίου 2009

Η «αντεπίθεση» διχάζει τους κορυφαίους

Posted on Ιουνίου 28, 2009. Filed under: Νέα Δημοκρατία, Πολιτική |

  • Ο πρωθυπουργός μελετά εισηγήσεις και προτάσεις για αλλαγές σε κόμμα και κυβέρνηση, αλλά και για τον χρόνο των εκλογών
  • Των Ελλης Τριανταφυλλου – Γιωργου Π. Τερζή, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 28/6/2009

Η επιλογή του χρόνου προκήρυξης των εκλογών εξακολουθεί να διχάζει τα κυβερνητικά στελέχη και τους κορυφαίους υπουργούς, οι οποίοι συνομολογούν ότι δεν έχουν ξεκάθαρη εικόνα για τις μελλοντικές προθέσεις του πρωθυπουργού. Ο ίδιος ο κ. Καραμανλής –συνδέοντας πιθανώς τις διάφορες εισηγήσεις που του γίνονται για αλλαγές με τις προσωπικές επιδιώξεις ενός εκάστου– κρατάει κλειστά τα χαρτιά του και αφήνει να εννοηθεί ότι θα λάβει τις αποφάσεις του σε χρόνο που ο ίδιος θα κρίνει ως κατάλληλο.

Για τους τακτικούς συνομιλητές του πρωθυπουργού, ωστόσο, είναι προφανές ότι ο κ. Καραμανλής αναλύει όλα τα σενάρια και τις παραμέτρους των προβλημάτων με τα οποία βρίσκεται αντιμέτωπος, αλλά θα λάβει τις τελικές αποφάσεις τον Αύγουστο και στη βάση των δεδομένων που θα δημιουργεί το κλίμα που τότε θα έχει διαμορφωθεί. Αλλωστε, όπως παραδέχονται, η συγκυρία είναι τόσο ρευστή που κάθε σχεδιασμός μπορεί να ανατραπεί ανά πάσα στιγμή από οποιοδήποτε μη αναμενόμενο γεγονός. Παράμετροι που οδηγούν στην επιλογή της αναμονής είναι εκτός της επικαιρότητας, με το παράδειγμα των πυρκαγιών ή της αναβίωσης της τρομοκρατίας, και οι εξελίξεις σε δύο μείζονα μέτωπα, ένα πολιτικό το οποίο συνιστούν οικονομία και καθημερινότητα, με επίκεντρο το πρόβλημα ασφάλειας και τη λαθρομετανάστευση, και ένα δικαστικό που επικεντρώνεται στις εξελίξεις της υπόθεσης Siemens.

Στον απόηχο του εκλογικού αποτελέσματος της 7ης Ιουνίου, στο εσωτερικό κυβέρνησης και κόμματος διαμορφώθηκαν, ουσιαστικά, δύο στρατόπεδα, τόσο για τις αλλαγές προσώπων σε κυβέρνηση και κόμμα όσο και για τοn χρόνο των επικείμενων εθνικών εκλογών. Οι κ. Ευάγγελος Μεϊμαράκης, Αρης Σπηλιωτόπουλος, Λευτέρης Ζαγορίτης τοποθετήθηκαν, είτε σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις τους είτε σε εισηγήσεις προς τον κ. Καραμανλή, υπέρ των αλλαγών, διερμηνεύοντας, μάλιστα, και τη σχετική προσδοκία όλης της Κοινοβουλευτικής Ομάδας που αναζητούσε είτε «ενόχους» για την ήττα είτε παράθυρο υπουργοποίησης. Ο υπουργός Αμυνας, μάλιστα, άφησε ανοιχτό το σενάριο επιστροφής του στη Ρηγίλλης και συναντήθηκε με τον φερόμενο ως νέο εκπρόσωπο της κυβέρνησης Αρη Σπηλιωτόπουλο, προκαλώντας ποικίλα σχόλια.

  • Εφεδρείες

Στον αντίποδα, οι κ.κ. Προκόπης Παυλόπουλος, Γιώργος Σουφλιάς και Ντόρα Μπακογιάννη κατέθεσαν στον πρωθυπουργό τη θέση τους ενάντια σε ένα «βιαστικό ανασχηματισμό», οι εντυπώσεις από τον οποίο θα μπορούσαν να εξαντληθούν εντός ολίγων ημερών. Παράλληλα, εξέφρασαν και επιφυλάξεις για τη δυνατότητα των εφεδρειών που διαθέτει το κυβερνών κόμμα να αλλάξουν το κλίμα. Στον ακήρυχτο γαλάζιο εσωτερικό πόλεμο, οι θέσεις αυτές δεν έμειναν αναπάντητες, καθώς βουλευτές χρέωναν στους τρεις υπουργούς προσωπική αγωνία για να μην χάσουν το σύνολο ή τμήμα του χαρτοφυλακίου τους.

Διαφορετικές προσεγγίσεις καταγράφονται και για το σενάριο πρόωρων εκλογών, με τον πρωθυπουργικό επικοινωνιολόγο Γιάννη Λούλη και τον υπουργό ΠΕΧΩΔΕ Γ. Σουφλιά να τάσσονται, υπό προϋποθέσεις, υπέρ ενός εκλογικού αιφνιδιασμού, με τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη να επιθυμεί εκλογές το νωρίτερο τον Μάρτιο και με ευθύνη του ΠΑΣΟΚ και τους περισσότερους βουλευτές να αγωνιούν πως σε ενδεχόμενη εκλογική ήττα σχεδόν 60 γαλάζιες έδρες θα χαθούν.

Ο υπουργός Εσωτερικών Προκόπης Παυλόπουλος προεξοφλούσε, από τα πρώτα 24ωρα μετά την ήττα στις ευρωεκλογές, ότι δεν θα πρέπει να αναμένονται αλλαγές σε κυβέρνηση και κόμμα, τουλάχιστον όχι θεαματικές και άμεσες. Θεωρεί ως ένα εκ των μεγαλύτερων προβλημάτων την έλλειψη συνοχής του κυβερνητικού στρατοπέδου, καθώς και ο ίδιος, στο παρασκήνιο, δέχεται πυρά από συναδέλφους του. Προβλέπει ότι το αργότερο έως τα τέλη του καλοκαιριού θα έχει αλλάξει ριζικά η εικόνα του κέντρου της Αθήνας –εξέλιξη που θα δώσει «ανάσα» στην κυβέρνηση– και εκτιμά πως με αντίστοιχες κινήσεις στους υπόλοιπους τομείς κυβερνητικού έργου μπορεί να ανατραπεί το δυσμενές για την κυβέρνηση κλίμα.

  • «Ψυχραιμία»

«Αντιθέτως με τα γραφόμενα ο υπουργός ΠΕΧΩΔΕ Γιώργος Σουφλιάς ουδέποτε τοποθετήθηκε υπέρ ενός ανασχηματισμού», σημειώνουν στενοί συνεργάτες του Θεσσαλού πολιτικού, εκπέμποντας το μήνυμα της «ψύχραιμης αντιμετώπισης του εκλογικού αποτελέσματος». Ο κ. Σουφλιάς παραμένει εκ των στενότερων συνομιλητών του πρωθυπουργού και φέρεται να συμμερίζεται, αν δεν συνέβαλε, στην τακτική της αναμονής και της επανεξέτασης της κυβερνητικής στρατηγικής μετά τα μέσα Αυγούστου. Αλλωστε, ο Σαρακατσάνος έχει βιώσει τις δυσκολίες των ανασχηματισμών και γνωρίζει ότι συχνά το πιο δύσκολο είναι όχι ποιον θα πάρεις, αλλά πώς θα τον αντικαταστήσεις στη θέση που μένει κενή. Κατά τα σενάρια, ο κ. Σουφλιάς υπήρξε υποστηρικτής της τοποθέτησης του κ. Αρη Σπηλιωτόπουλου στο επικοινωνιακό επιτελείο του Μεγάρου Μαξίμου, κυρίως εξαιτίας της καλής σχέσης των δύο ανδρών. Αλλες πηγές, πάντως, βλέπουν συγκεντρωμένα σύννεφα πάνω από τους κ. Σουφλιά και Σπηλιωτόπουλου, εξαιτίας της «αποστράτευσης» από τον υπουργό Παιδείας του καθηγητή Παναγιώτη Σιαφαρίκα, από την ηγεσία του Ανοιχτού Πανεπιστημίου και της αντικατάστασής του από τον καθηγητή Πολεοδομίας και διευθύνοντα σύμβουλο της Εταιρείας Τουριστικής Ανάπτυξης Χάρη Κοκκώση.

  • Νέες πολιτικές

«Να βάλουμε το άλογο μπροστά από το κάρο», επαναλαμβάνει, συχνά, η υπουργός Εξωτερικών, που ήταν από τους πρώτους που τοποθετήθηκαν αρνητικά για το ενδεχόμενο ενός ριζικού ανασχηματισμού. Το ζητούμενο είναι να αποκατασταθεί η πολιτική αξιοπιστία της κυβέρνησης κι αυτό επιτυγχάνεται όχι με αλλαγές προσώπων αλλά με την προώθηση πολιτικών, λέει σε συνεργάτες της η κ. Ντόρα Μπακογιάννη. Η απάντηση στην εκλογική ήττα του Ιουνίου δεν μπορεί να είναι η μετάθεση υπουργών, αλλά «πολλές ακόμα Ολυμπιακές», δηλαδή η υλοποίηση ουσιαστικών μεταρρυθμίσεων, σημειώνει η ίδια, θέση που συμμερίζεται άλλωστε και ο υπουργός Ανάπτυξης Κωστής Χατζηδάκης, υπογραμμίζοντας ότι «στόχος είναι να αφήσουμε έργο πίσω μας, ακόμη κι αν τελικά οδηγηθούμε στην αντιπολίτευση».

Η κ. Μπακογιάννη δεν αρνείται «στοχευμένες αλλαγές», εφόσον αυτές θα οδηγούσαν σε βελτιστοποίηση της λειτουργίας του κόμματος και του Μεγάρου Μαξίμου, αλλά μάλλον παραμένει επιφυλακτική στο ενδεχόμενο επιστροφής του Ευ. Μεϊμαράκη στη Ρηγίλλης. Οι «άσπονδοι φίλοι» της θεωρούν ότι η θέση της, εναντίον ενός ριζικού ανασχηματισμού, αποσκοπούσε και στη διατήρηση της θέσης της υπουργού Εξωτερικών.

  • Δυσφορία

Ο υπουργός Αμυνας Βαγγέλης Μεϊμαράκης, βρέθηκε στη δίνη του κυκλώνα, εξαιτίας της αντιδημοφιλούς, όπως και ο ίδιος αναγνωρίζει, παρέμβασής του για τον Γ. Μανώλη, αλλά και όσους ενεπλάκησαν στην υπόθεση της Μονής Βατοπεδίου. Η παρέμβασή του, που θεωρείται ότι προκάλεσε δυσφορία στο Μέγαρο Μαξίμου, είχε στόχο τον απεγκλωβισμό του πρωθυπουργού από τις συνεχείς πιέσεις γαλάζιων βουλευτών που ζητούν να ξεκαθαρίσει σήμερα αν θα περιλαμβάνονται ή όχι οι «βατοπεδινοί» στα ψηφοδέλτια, αλλά και να αποσυμπιεστεί το εκρηκτικό κλίμα που έχει δημιουργηθεί στις σχέσεις με τον βουλευτή Αργολίδας, προκειμένου να εξασφαλιστεί η ομαλή λειτουργία της Κ.Ο. Αν ο πρωθυπουργός το επιλέξει, ο κ. Μεϊμαράκης θα επιστρέψει ευχαρίστως στην κεφαλή του κομματικού μηχανισμού στη Ρηγίλλης, υπό την προϋποθεση, να έχει μπροστά του τον αναγκαίο χρόνο για να ανασυγκροτήσει τον γαλάζιο «στρατό», μέσα από αλλαγές που θεωρεί επιβεβλημένες. Παράλληλα, εμμένει στην ανάγκη ανοιχτής γραμμής μεταξύ Ρηγίλλης και Μαξίμου (σ.σ. ένα αίτημα που τον είχε φέρει σε σύγκρουση, τότε, με τον κ. Θ. Ρουσόπουλο) με τον ίδιο, ή τον εκάστοτε γραμματέα, να έχει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της πολιτικής και επικοινωνιακής γραμμής, προϋπόθεση που δεν φαίνεται να γίνεται αποδεκτή από το περιβάλλον του Μεγάρου Μαξίμου.

  • Αναστηλωτής

Κυβερνητικά στελέχη, αλλά και ο Κων. Μητσοτάκης θεωρούν ότι η καλύτερη επιλογή για την επικοινωνιακή αναστήλωση της κυβέρνησης είναι η μετακόμιση στο Μαξίμου του κ. Αρη Σπηλιωτόπουλου. Ο επίτιμος, μάλιστα, φέρεται να το επισήμανε στον πρωθυπουργό κατά την πρόσφατη συνάντησή τους. Ο υπουργός Παιδείας, επί των ημερών του οποίου, δεν έχουν σημειωθεί σοβαρές εντάσεις στον εύφλεκτο χώρο της Παιδείας, πιστεύει ότι μια νέα αλλαγή ηγεσίας στο πόστο του, θα προκαλούσε αρνητικά σχόλια και να αποδυνάμωνε σημαντικά τον διάλογο που έχει ξεκινήσει. Ο ίδιος μοιάζει να θέλει να διατηρήσει το χαρτοφυλάκιό του, ωστόσο προσυπογράφει την εκτίμηση συναδέλφων του ότι απαιτούνται στοχευμένες αλλαγές σε πρόσωπα, τα οποία δεν έχουν αποδώσει τα αναμενόμενα σε κυβέρνηση και κόμμα.

  • Συνδιάσκεψη

Ο κ. Αρης Σπηλιωτόπουλος υποστηρίζει, επίσης, τη διεξαγωγή συνδιάσκεψης αρχών και θέσεων, κατά το πρότυπο του συνεδρίου της Ν.Δ. το 2000, θεωρώντας ότι ένας ανοιχτός διάλογος με την κοινωνία, θα απεγκλωβίσει το κυβερνών κόμμα από την εσωστρέφεια και θα διευρύνει την απήχησή του στην κοινωνία. Η θέση του, όμως, μοιάζει μειοψηφούσα αφού, όπως όλα δείχνουν, στη Νέα Δημοκρατία δεν πρόκειται να υπάρξει παρά μια συνεδρίαση της «Κεντρικής Επιτροπής Ευρωεκλογών» για την αποτίμηση του αποτελέσματος της 7ης Ιουνίου.

Αλλωστε κάθε άλλη διαδικασία είναι παρακινδυνευμένη, καθώς μπορεί να αποτελέσει έδαφος για την ανάπτυξη εσωστρέφειας. Αυτό, άλλωστε, μοιάζει να συμμερίζεται και ο γραμματέας του κόμματος Λευτ. Ζαγορίτης που ετάχθη από την πρώτη στιγμή υπέρ των αλλαγών σε κυβέρνηση και κόμμα, ακόμη κι αν τον αφορούσαν προσωπικά. Εσπευδε, πάντως, να σημειώσει ότι ένα και πλέον εκατομμύριο ψηφοφόρων που δεν ψήφισαν Ν.Δ. σε σχέση με το 2007 προφανώς δεν επηρεάστηκαν από τις τοπικές οργανώσεις της Ρηγίλλης αλλά από τη λειτουργία της κυβέρνησης.

Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Μέτρα – ασπιρίνες

Posted on Ιουνίου 28, 2009. Filed under: Οικονομία, Πολιτική |

  • Tου Κωστα Καλλιτση, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 28/6/2009

Oλοι εμείς οι Ευρωπαίοι πολιτικοί γνωρίζουμε τι πρέπει να κάνουμε. Αυτό που δεν γνωρίζουμε είναι πώς θα καταφέρουμε να επανεκλεγούμε αφού κάνουμε αυτό που πρέπει να κάνουμε». Ο πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου, κ. Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, το 2007 διατύπωσε αυτό το, διάσημο έκτοτε, δίλημμα.

Η κυβέρνηση του κ. Κ. Καραμανλή δείχνει ότι διαθέτει ξεκάθαρη απάντηση στο δίλημμα Γιούνκερ: «Προκειμένου να έχουμε τύχη να επανεκλεγούμε, δεν θα κάνουμε αυτό που πρέπει». Είναι η απάντηση που διαφαίνεται πίσω από τις γραμμές των επίσημων ανακοινώσεων την περασμένη Πέμπτη.

Αν δούμε το θέμα λογιστικά, τα μέτρα που ανακοίνωσε ο υπουργός κ. Γ. Παπαθανασίου είναι ανεπαρκέστατα. Για να περιοριστεί το έλλειμμα στο 3% του ΑΕΠ απαιτούνται περίπου 3,5 δισ. ευρώ, με αύξηση εσόδων και/είτε μείωση δαπανών. Με τα πρόσφατα μέτρα, θα αντληθούν 750 εκατ. ευρώ μόνο (τα άλλα 1,15 δισ. είναι εφάπαξ, έναντι της νομιμοποίησης των «ημιυπαίθριων χώρων»).

Ετσι, για μια απλή σύγκριση: Τα 750 εκατ. ευρώ είναι λιγότερα από όσα έδωσε η κυβέρνηση στα αφεντικά του θεσσαλικού κάμπου στις αρχές του έτους (500 εκατ. ευρώ) συν όσα δίνει τώρα σε δήμους, κοινότητες και λοιπούς δημόσιους φορείς για την πρόσληψη 60.000 ανέργων υψηλής «πιστότητας» (άλλα 500 εκατ. ευρώ). Λείπουν 250 εκατ. ευρώ.

Δεύτερον, τα μέτρα είναι απλώς εισπρακτικά. Σήμερα ο κρατικός προϋπολογισμός δεν εκτελείται. Στο 6μηνο, υπολογίζεται ότι τα έσοδά του θα είναι μικρότερα κατά 1% από πέρυσι (έναντι στόχου αύξησης 14%) και οι δαπάνες του αυξημένες κατά 20% (έναντι στόχου συγκράτησης της αύξησης στο 9%). Παρά ταύτα, αναζητούνται επιπλέον έσοδα αντί να (ή για να μην;..) περικοπούν οι κρατικές δαπάνες. Δηλαδή, δεν αντιμετωπίζεται το καίριο πρόβλημα ενός κράτους που χρησιμοποιείται παραδοσιακά ως λάφυρο, είναι πελατειακό, σπάταλο, αντιπαραγωγικό και εχθρικό προς τον πολίτη.

Αν το πρόβλημα ήταν λογιστικό, αν απλώς έλειπαν κάποια ευρώ, εύκολα θα λυνόταν. Αλλά το πρόβλημα είναι λειτουργικό, είναι η διαρκής (παντός καιρού…) αναπαραγωγή ελλειμμάτων, χρεών. Αυτό, ακριβώς, δεν αντιμετωπίζεται, ίσως συγκαλύπτεται.

Ολοι συμφωνούν ότι το ελληνικό είναι ένα βαρύτατα άρρωστο οικονομικό μοντέλο. Τα τελευταία πέντε χρόνια κατά μέσο όρο το δημόσιο χρέος αυξάνεται 12 δισ. ευρώ ετησίως, το ιδιωτικό χρέος 27 δισ. ευρώ, το δημόσιο έλλειμμα κατά 10 δισ. ευρώ και το έλλειμμα του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών χρεώνεται με 5 δισ. ευρώ επιπλέον.

Η κατάσταση επιβαρύνεται σοβαρά από την οικονομική κρίση: Φέτος, υπολογίζεται ότι ο τζίρος της λιανικής θα μειωθεί 15%, η οικοδομική δραστηριότητα 40%, τα τουριστικά έσοδα θα είναι 15 – 20% μικρότερα, το ναυτιλιακό συνάλλαγμα 40% μειωμένο και στον αέρα πλανάται μια τοξική βόμβα: μεταχρονολογημένες επιταγές αξίας 300 δισ. ευρώ.

Η Τράπεζα της Ελλάδος προειδοποιεί ότι οδηγούμαστε σε μακρά περίοδο μηδενικών ρυθμών ανάπτυξης, όλοι βλέπουν ότι η ανάκαμψη στον υπόλοιπο κόσμο φέρνει άνοδο των επιτοκίων και κρύβει μια νέα μεγάλη απειλή για την υπερχρεωμένη Ελλάδα, πυκνώνουν όσοι εισηγούνται μέτρα διαφάνειας για να αποτραπεί η σπατάλη, να επιβληθεί χρηστή διαχείριση και να απελευθερωθούν πόροι για την πραγματική ανάπτυξη. Εις ώτα μη ακουόντων.

Η κυβέρνηση, θέλοντας να αφήσει ανοικτό το ενδεχόμενο εκλογικής αναμέτρησης το φθινόπωρο, αποφασίζει μέτρα – ασπιρίνες. Ωδινεν όρος…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Τα πικρά φρούτα του Δεκέμβρη

Posted on Ιουνίου 28, 2009. Filed under: Κόμματα, Καταλήψεις, Κινήματα, Κουκουλοφόροι, Κοινωνία, Πολιτική, Σέχτα Επαναστατών |

  • Tου Νικου Κωνστανταρα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 28/6/2009

Σκληραίνει η ελληνική κοινωνία. Η κυβέρνηση και η δικαστική εξουσία ανακοινώνουν σκληρά μέτρα για την επιβολή της δημόσιας ασφάλειας και για τον έλεγχο της μετανάστευσης. Η πολιτική αντιπαράθεση -πάντα ζωηρή- έχει γίνει ακόμη πιο σκληρή: σε μια εποχή που είναι φανερό ότι μόνο η συναίνεση και οι ριζοσπαστικές λύσεις μπορούν να άρουν τα αδιέξοδα της χώρας στην οικονομία και τη δημόσια διοίκηση, τα κόμματα εμμένουν σε αποτυχημένες πολιτικές και στείρες αντιπαραθέσεις. Και σαν να μην έφθαναν αυτά, μια νέα χούφτα «ανταρτών πόλεως» αποθρασύνθηκε και απειλεί ολόκληρη την κοινωνία με αιματοκύλισμα. Κανονικά δεν θα έπρεπε να μας απασχολεί το παραλήρημα μεγαλείου τους, αλλά και αυτοί συμβάλλουν στη σκλήρυνση των αντιπαραθέσεων και στην αίσθηση ανασφάλειας.

Τώρα γευόμαστε τα πικρά φρούτα του Δεκέμβρη. Η χρόνια αδράνεια των κυβερνητικών και κρατικών αρχών σε πολλά σημαντικά ζητήματα προκάλεσε μια αντίδραση που θα απειλήσει πολύτιμα κεκτημένα και θα υπονομεύσει την ποιότητα της κοινωνίας μας. Η μακρόχρονη εθελοτυφλία στο θέμα των «κουκουλοφόρων», η έλλειψη ολοκληρωμένης μεταναστευτικής πολιτικής και η αποδιοργάνωση της αστυνομίας, δημιούργησαν μια ανώμαλη κατάσταση και οδήγησαν στην απαίτηση για την επιβολή «μέτρων». Από την υπερβολική χαλάρωση οδηγούμαστε σε μια σκλήρυνση με απρόβλεπτες συνέπειες.

Οι συνθήκες είναι ιδανικές για τέτοια στροφή. Η κυβέρνηση είναι αποδυναμωμένη, με ισχνή πλειοψηφία μίας μόνο έδρας στη Βουλή και με οπαδούς που έδειξαν εντόνως τη δυσθυμία τους στις πρόσφατες ευρωεκλογές. Εχασε ψήφους στο ακροδεξιό ΛΑΟΣ το οποίο ήταν το μόνο κόμμα που έθιγε -με τις αναμενόμενες και λαϊκίστικες απλουστεύσεις- το θέμα της δημόσιας ασφάλειας και της μετανάστευσης. Επειδή δεν μπορεί να κάνει πολλά να βελτιώσει τις οικονομικές συνθήκες που αντιμετωπίζουν οι πολίτες, η κυβέρνηση έσπευσε να υιοθετήσει τα πιο ακραία μέτρα στο θέμα της μετανάστευσης (ή να δηλώσει ότι τα υιοθετεί). Ανάμεσα σε αυτά: όποιος μετανάστης (νόμιμος ή μη) διωχθεί ποινικά θα απελαύνεται, πριν η υπόθεση τελεσιδικήσει. Παρ’ όλες τις διαμαρτυρίες δικηγορικών συλλόγων και άλλων οργανώσεων, το μέτρο ψηφίστηκε. Επειδή είναι αδύνατο να πιστέψουμε ότι η κυβέρνηση δεν καταλαβαίνει τι κάνει, μπορούμε μόνο να υποθέσουμε ότι επιλέγει να αδικήσει ανθρώπους με μοναδικό στόχο να φανεί ισχυρή, αδιαφορώντας για τις συνέπειες. Οποτε και αν καταργηθεί αυτή η διάταξη (και δεν θα είναι σύντομα, αν κρίνουμε από το παρελθόν), θα έχει ήδη καταστρέψει πολλές ζωές. Αυτή τη μεταναστευτική πολιτική θέλουμε; Θα κοιμόμαστε καλύτερα όταν κρατικοί λειτουργοί θα εφαρμόζουν άδικους νόμους εναντίον ανυπεράσπιστων ανθρώπων;

Στην προσπάθεια αντιμετώπισης της βίας των αντιεξουσιαστών, η κυβέρνηση αποφάσισε να χρησιμοποιεί ηλεκτρονικά μέσα παρακολούθησης, να δημιουργήσει τράπεζα DΝΑ, και να σκληρύνει την τιμωρία για όσους διαπράττουν έγκλημα, φορώντας κουκούλα. Την ίδια ώρα, κατόπιν ερωτήσεως της Αστυνομίας, ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Γιώργος Σανιδάς, γνωμοδότησε ότι δεν υπάρχει κανένας φραγμός στη χρήση όπλων και χειροβομβίδων κρότου-λάμψης από αστυνομικούς και ειδικούς φρουρούς όταν αντιμετωπίζουν ένοπλη επίθεση. Αν απαγορευόταν η χρήση μέτρων αποτροπής, «ποιος ο λόγος ύπαρξης και λειτουργίας της Αστυνομίας» ρώτησε ο κ. Σανιδάς. Ηταν μια ευθεία αναφορά στα γεγονότα του Δεκέμβρη, όταν η Αστυνομία αναγκάστηκε να κάνει στην άκρη και να παρακολουθήσει την πυρπόληση του κέντρου της Αθήνας. Η ηλεκτρονική παρακολούθηση, οι τράπεζες DΝΑ, η χρήση επικίνδυνων όπλων από τις Αρχές ήταν πάντα θέματα ζωηρής συζήτησης. Η δικαιολογημένη ευαισθησία για τις προσωπικές ελευθερίες προστάτευε κοινωνικά κεκτημένα. Αλλά οι υπερβολικές ευαισθησίες, μαζί με την κρατική αδράνεια σε πολλούς τομείς, δημιούργησαν την επικίνδυνη «αγανάκτηση» που οδηγεί στην απαίτηση «σκληρών» μέτρων. Τώρα ποιος μπορεί να μας προστατέψει από την εκδικητική υπερβολή των αρχών;

Κανείς δεν ισχυρίζεται ότι δεν πρέπει να περιφρουρηθεί η δημόσια τάξη. Αλλά η ανάγκη αυτή δεν πρέπει να είναι προϊόν πανικού, οργής ή πολιτικού κυνισμού. Οταν το κράτος αδικεί, ευτελίζεται η έννοια της δίκαιης κοινωνίας και ενθαρρύνεται η αυτοδικία. Οταν αδικείται ένας, όλοι γινόμαστε άδικοι. Και, τότε, όλοι κινδυνεύουμε.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ισχυρές δονήσεις σ’ όλα τα κόμματα

Posted on Ιουνίου 28, 2009. Filed under: Ευρωεκλογές, Πολιτικό σύστημα, Πολιτική |

  • Toυ Σταμου Zουλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 28/6/2009

Tα όσα ταραχώδη και «αναπροσαρμοστικά» συμβαίνουν μετά τις ευρωεκλογές στα πολιτικά μας κόμματα, με εξαίρεση τον ΛΑΟΣ, καταδεικνύουν έκπληξη και αιφνιδιασμό. Με άλλους λόγους πιστοποιούν ότι οι κομματικές ηγεσίες ζούσαν αρειμανίως στον κόσμο τους. Διαμόρφωναν την πολιτική τους με τα πεπαλαιωμένα στερεότυπα, περί Δεξιάς, Κέντρου και Αριστεράς, προσπαθώντας να εξηγήσουν και τα σημερινά προβλήματα με τις ιδεολογικοπολιτικές αγκυλώσεις του παρελθόντος. Το κυριότερο δε είναι ότι διαμόρφωναν και την πολιτική τους με εξ ίσου παρωχημένες αντιλήψεις. Αίφνης, η Ν.Δ. διακατεχόταν από την εμμονή της καλύψεως και της εκφράσεως του «μεσαίου χώρου». Πίστευε ότι η ύπαρξη του ΛΑΟΣ της προσέδιδε καθαρότητα κεντρώας πολιτικής και αποκήρυττε εκ προοιμίου κάθε θέση του κόμματος αυτού ως ακροδεξιά ή φασίζουσα. Το ΠΑΣΟΚ, έχοντας διέλθει μια εξαετή περίοδο παρακμής και συγχύσεως, έδειξε σαφή τάση επιστροφής στην ανδρεοπαπανδρεϊκή περίοδο, ιδίως όταν διαπίστωσε τις απώλειές του από τη δημοσκοπική πομφόλυγα Τσίπρα. Το ίδιο συνέβη και με τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος πίστεψε πως η εκτίναξή του στο 18%, που κατεγράφη προ έτους, αποτελούσε τελεσίδικη στροφή του εκλογικού σώματος προς αριστερά. Προσπάθησε, μάλιστα, και να την κεφαλαιοποιήσει, με την «εξέγερση της νεολαίας» τον Δεκέμβριο. Τέλος το ΚΚΕ παρέμεινε -ο μόνος στον κόσμο- νοσταλγός του σοβιετικοσταλινικού κλέους.

Κάπως έτσι το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών ήλθε σαν ηχηρό (άραγε και αφυπνιστικό;) χαστούκι. Με εξαίρεση τον «νικητή» ΛΑΟΣ, τα τέσσερα μεγαλύτερα κόμματα «έχασαν» συνολικά, έναντι των τελευταίων βουλευτικών εκλογών, 2.480.000 ψηφοφόρους. Πολλοί υποστηρίζουν πως το αποτέλεσμα υποδηλώνει αναβίωση υπερσυντηρητικών τάσεων στο εκλογικό σώμα. Με δεδομένο ότι η «έκπληξη» ήταν και πανευρωπαϊκή. Διότι συνολικά τα κόμματα της σοσιαλιστικής και δημοκρατικής Κεντροαριστεράς μόλις ξεπέρασαν το 21%, ενώ η Κεντροδεξιά, στην οποία εν πολλοίς χρεώνεται και η παγκόσμια οικονομική κρίση, άγγιξε το 40%. Ακριβώς, όμως, η αντίφαση αυτή αποδυναμώνει δραστικά τα περί υπερσυντηρητικής στροφής. Και η άποψη αυτή φαίνεται να στηρίζεται σε παρωχημένα στερεότυπα. Το πιθανότερο είναι ότι η πλειονότητα των ψηφοφόρων στην Ευρώπη, όπως και στη χώρα μας, έχουν απεξαρτηθεί από τις ιδεοληψίες του παρελθόντος. Εχουν προ πολλού διαπιστώσει ότι τα προβλήματά τους δεν θα επιλυθούν με προκατασκευασμένες συνταγές, αφού, άλλωστε, τα κόμματά «τους» απέτυχαν να τα προβλέψουν και να τα αποτρέψουν. Ψηφίζουν, έτσι, αδέσμευτα και περιστασιακά, όποιον θεωρούν ότι αναδεικνύει έστω, χωρίς πολιτικούς στρουθοκαμηλισμούς και ιδεολογικές παρωπίδες, τα δυσχερέστατα προβλήματα που τους ταλανίζουν. Εστω και αν αυτός δεν παρέχει τα εχέγγυα να τα διαχειρισθεί και να τα επιλύσει.

Κάπως έτσι -στα καθ’ ημάς- οι τέσσερις «μεγάλοι ηττημένοι» των ευρωεκλογών είναι ισομερώς συνυπεύθυνοι για τη «νίκη» του ΛΑΟΣ. Οι «χαμένοι» είτε απέφυγαν να δουν τα προβλήματα αυτά κατά πρόσωπο, είτε -το χειρότερο- επιχείρησαν να τα καπηλευθούν και να τα αξιοποιήσουν ψηφοθηρικά. Ετσι, στην κάλπη τιμωρήθηκε και η ατολμία και η καπηλεία. Το «δίδαγμα» αφορά εξίσου τη Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ και την Αριστερά. Επομένως, αυτοί οι οποίοι ανέδειξαν στις 7 Ιουνίου τον κ. Καρατζαφέρη τροπαιούχο, φυσικά είναι οι τελευταίοι που έχουν το δικαίωμα να ερμηνεύουν ιδεολογικοπολιτικά την εκλογική του πελατεία. Και φυσικά είναι οι πρώτοι που έχουν την υποχρέωση να την «αποχρωματίσουν», συγχρόνως δε να την καταστήσουν πρόσκαιρη και ανεπανάληπτη…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Από τον Κ. Καραμανλή στον Γεώργιο Ράλλη και στον Κώστα Σημίτη

Posted on Ιουνίου 23, 2009. Filed under: ΚΚΕ, Καραμανλής Κώστας, Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, Πολιτικό σύστημα, Πολιτική, Πολιτική ευθύνη, ΣΥΝ, ΣΥΡΙΖΑ |

  • Γιατί παραιτούνται οι αρχηγοί κομμάτων
  • Του Κωνσταντινου Ζουλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 21/6/2009

Εχει μεγάλο ενδιαφέρον να αναζητήσει κανείς τι οδηγεί εντέλει έναν αρχηγό κόμματος σε παραίτηση, όπως αυτή του κ. Αλέκου Αλαβάνου από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Μια εκλογική αποτυχία σίγουρα αποτελεί καθοριστικό παράγοντα, αλλά μείζονα ρόλο «παίζουν» βέβαια το πολιτικό, το κομματικό ή και το προσωπικό κριτήριο της πολιτικής επιβίωσης και υστεροφημίας. Σε κάθε περίπτωση χρήσιμη και αυτονόητη είναι εξαρχής μια διευκρίνιση: Αλλη πολιτική βαρύτητα έχει η παραίτηση των αρχηγών στα κόμματα εξουσίας κι άλλη στα μικρότερα, τα οποία καλώς ή κακώς επηρεάζουν λιγότερο τον ρουν των πραγμάτων.

Με τα δεδομένα αυτά είναι πράγματι αξιοσημείωτο ότι από τους έξι πρωθυπουργούς που είχε η Ελλάδα στη μεταπολίτευση, δύο παραιτήθηκαν χωρίς να δώσουν μια εκλογική μάχη που όλα έδειχναν ότι θα χάσουν -Κων. Καραμανλής (1980) και Κώστας Σημίτης (2003)-, δύο αφού υπέστησαν μια δεινή ήττα -Γεώργιος Ράλλης (1981) και Κώστας Μητσοτάκης (1993)- και δύο για λόγους ανεξάρτητους των προθέσεών τους – Ανδρέας Παπανδρέου (1996) και Ξενοφώντας Ζολώτας (1990).

Κατά μια παράδοξη σύμπτωση, επίσης, δύο είναι μέχρι στιγμής οι αρχηγοί της αξιωματικής αντιπολίτευσης που παραιτήθηκαν χωρίς να κατορθώσουν να γίνουν πρωθυπουργοί (Ευάγγελος Αβέρωφ και Μιλτιάδης Εβερτ), ενώ ο αριθμός δύο φαίνεται να επηρεάζει και την πορεία της Αριστεράς: Τρεις αρχηγούς έχει αλλάξει το ΚΚΕ μεταπολιτευτικά (Χαρ. Φλωράκης, Γρηγόρης Φαράκος και Αλέκα Παπαρήγα), ενώ και ο Συνασπισμός (ΣΥΡΙΖΑ) θα μπορούσε να αναζητήσει τα κατά καιρούς προβλήματά του στο μοντέλο της… δυαρχίας στην ηγεσία του (Χαρ. Φλωράκης – Λεωνίδας Κύρκος παλαιότερα, Αλέκος Αλαβάνος – Αλέξης Τσίπρας σήμερα).

Πέραν ωστόσο των προφανώς αυθαίρετων αυτών διαπιστώσεων, μια σύντομη αναδρομή στους λόγους και κυρίως στον τρόπο που επέλεξαν να αποχωρήσουν οι πρωταγωνιστές της μεταπολιτευτικής μας ιστορίας, είναι χωρίς άλλο διδακτική για τη θέση που εκ των υστέρων κατέχουν στη συλλογική μνήμη.

Ετσι ενώ για παράδειγμα ο ιδρυτής της Ν.Δ. Κων. Καραμανλής και ο Κώστας Σημίτης είναι οι μόνοι πρωθυπουργοί που προτίμησαν να παραιτηθούν πριν από μια εκλογική δοκιμασία, μόνον στον δεύτερο καταλογίζεται μέχρι σήμερα φυγομαχία. Και τούτο διότι ο Καραμανλής παραιτήθηκε μεν πριν από τις εκλογές του 1981, αλλά έχοντας ήδη προσδιορίσει τον επόμενο πολιτικό στόχο που πέτυχε: διά της «μετακόμισής» του στην Προεδρία της Δημοκρατίας να μην ανατραπούν από τον Ανδρέα Παπανδρέου μείζονες επιλογές του, όπως η ένταξη της χώρας στην ΕΟΚ. Ενώ στον αντίποδα ο Κώστας Σημίτης όχι μόνον δεν απέφυγε να του χρεωθεί η συντριβή του ΠΑΣΟΚ το 2004, αλλά κατηγορήθηκε σφοδρότατα και για τον τρόπο που μεθόδευσε τη διαδοχή του. Το περιβόητο δακτυλίδι που έδωσε στο Γ. Παπανδρέου μέχρι πρότινος ήταν αιτία να επικρίνεται και από σημαίνοντα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, ενώ για αρκετό καιρό επισκίασε ακόμη και τα αδιαμφισβήτητα πρωθυπουργικά του επιτεύγματα.

Για παρεμφερείς λόγους άλλωστε ελέγχεται σήμερα και ο κ. Αλ. Αλαβάνος. Οι σύντροφοί του δεν τον καλούν μόνον να εξηγήσει τους πολιτικούς (και όχι προσωπικούς) λόγους της παραίτησής του, αλλά και την επιλογή του να επιβάλλει σε ανύποπτο χρόνο στο τιμόνι του Συνασπισμού τον κ. Αλέξη Τσίπρα. Πόσω μάλλον όταν τον αμφισβητεί σήμερα, όπως μέχρι πρότινος ο κ. Σημίτης τον κ. Γ. Παπανδρέου…

Η περίπτωση του Ανδρέα Παπανδρέου είναι εντελώς διαφορετική. Ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ υποχρεώθηκε μέσα στο νοσοκομείο να υπογράψει το κείμενο της παραίτησής του από την πρωθυπουργία, όταν επείσθη ότι οι δυνάμεις δεν του επέτρεπαν να συνεχίσει. Ενδεικτικό ωστόσο της «εξάρτησής» του με την εξουσία, είναι ότι ουδέποτε παραιτήθηκε και από την προεδρία του ΠΑΣΟΚ. Ακόμη και σήμερα οι Τηλ. Χυτήρης και Νίκος Αθανασάκης κρατούν ως επτασφράγιστο μυστικό τι τους είχε εκμυστηρευθεί ότι θα πράξει στο Συνέδριο του 1993, που έμελλε να διεξαχθεί μία μόλις μέρα μετά τον θάνατό του.

Ο Κώστας Μητσοτάκης από την άλλη πλευρά παραιτήθηκε, ως γνωστόν, αφού υπέστη δεινή εκλογική ήττα το 1993, την οποία εξακολουθεί να αποδίδει σε εσωτερική υπονόμευση και όχι σε σφάλματα της δικής του κυβέρνησης. Ο ιστορικός του μέλλοντος, ωστόσο, είναι βέβαιο ότι θα αναζητήσει και τους πολιτικούς λόγους που ο Κ.Μητσοτάκης δεν ξαναδιεκδίκησε την ηγεσία της Ν.Δ. παραδίδοντας επί της ουσίας αμαχητί την ηγεσία της Ν.Δ. στον Μιλτ. Εβερτ. Ο δε τελευταίος, όπως προαναφέρθηκε, είναι ο μόνος μαζί με τον Ευάγγελο Αβέρωφ που δεν κατόρθωσε να φτάσει ως αρχηγός της αντιπολίτευσης στην εξουσία. Ο μεν Μιλτ. Εβερτ παραιτήθηκε μετά την ήττα του από τον Κώστα Σημίτη το 1996, ο δε Ευ. Αβέρωφ παρέδωσε την ηγεσία της Ν.Δ. όταν έχασε τις ευρωεκλογές του 1984, αλλά ο πραγματικός λόγος -που δεν έκρυψε- ήταν η βεβαρημένη υγεία του.

Στα αξιοσημείωτα τέλος της σύντομης αυτής αναδρομής είναι ο παραλληλισμός που θα μπορούσε να γίνει στην πορεία του Γεωργίου Ράλλη και του κ. Γιώργου Παπανδρέου. Αμφότεροι ανέλαβαν την ηγεσία των κομμάτων τους προ μιας βέβαιης και προεξοφλημένης ήττας. Ο Γ. Ράλλης ωστόσο καίτοι εκ των πραγμάτων δεν έφταιγε, παραιτήθηκε αμέσως μετά τη συντριβή της Ν.Δ. το 1981. Ενώ ο σημερινός πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κατόρθωσε εντέλει να διεκδικεί την εξουσία έχοντας υποστεί τρεις εκλογικές ήττες, γεγονός που δεν έχει προηγούμενο στην πρόσφατη ελληνική ιστορία…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Αντιπολίτευση «χαμηλών τόνων» από τον Γ. Παπανδρέου

Posted on Ιουνίου 23, 2009. Filed under: ΠΑΣΟΚ, Παπανδρέου Γιώργος |

  • Στην τελική ευθεία προς τις εθνικές εκλογές, παρατηρούνται φαινόμενα προσωπικών στρατηγικών από τα κορυφαία στελέχη
  • Tου Κ. Π. Παπαδιοχου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 21/6/2009

Διχογνωμίες για την περαιτέρω στρατηγική του ΠΑΣΟΚ, μετά το «κεκτημένο» της καθαρής νίκης του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης στις ευρωεκλογές της 7ης Ιουνίου, καταγράφονται στο στενό επιτελείο του κ. Γ. Παπανδρέου. Μεταξύ των στενών συνεργατών του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, μια τάση πρεσβεύει την άποψη ότι η Ιπποκράτους θα πρέπει να υιοθετήσει πολύ υψηλούς τόνους έναντι της κυβέρνησης, προκειμένου να κεφαλαιοποιήσει το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών και να δημιουργήσει ρεύμα νίκης ενόψει των εθνικών εκλογών, που πλέον από όλους τοποθετούνται το αργότερο τον Μάρτιο του 2010. Υπάρχει, όμως, και μια άλλη προσέγγιση: σύμφωνα με αυτή, το ΠΑΣΟΚ δεν πρέπει να διολισθήσει στην ακραία αντιπολίτευση, καθώς σε μια τέτοια περίπτωση θα συσπειρώσει την εκλογική βάση της Ν.Δ., αλλά και θα αποθαρρύνει ψηφοφόρους του μεσαίου χώρου, οι οποίοι στις πρόσφατες κάλπες επέλεξαν την αποχή από το να στραφούν προς την Ιπποκράτους.

Οι ανωτέρω σχολές σκέψης αναδείχθηκαν σε δύο συνεδριάσεις των επιτελών του κ. Γ. Παπανδρέου, αρχικά την ημέρα των ευρωεκλογών και την περασμένη Τετάρτη, όταν στην επικαιρότητα κυριαρχούσε η δολοφονία του άτυχου αστυνομικού από τους τρομοκράτες. Την προπερασμένη Κυριακή, αμέσως μετά τη δημοσιοποίηση των πρώτων αποτελεσμάτων στις ευρωεκλογές, ο κ. Γ. Παπανδρέου δέχθηκε εισηγήσεις από μερίδα συνεργατών του, προκειμένου να κάνει λόγο για εμφανή δυσαρμονία της Βουλής με το εκλογικό σώμα και να ζητήσει με ένταση την άμεση προσφυγή στις κάλπες. Ομως, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επέλεξε, κατόπιν άλλων προτάσεων, να κινηθεί σε εμφανώς χαμηλότερους τόνους, περιοριζόμενος να αναφέρει ότι το εκλογικό σώμα ζητεί αλλαγή πορείας της χώρας.

  • Η τρομοκρατία

Επίσης, με αφορμή την κλιμάκωση της τρομοκρατίας, στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ προτάθηκε, είτε ο ίδιος είτε η Ιπποκράτους, να καλέσει σε παραίτηση την ηγεσία του υπουργείου Εσωτερικών, αναφερόμενος σε αυταπόδεικτες πολιτικές ευθύνες και να ζητήσει εκ νέου «εκλογές εδώ και τώρα». Ομως, και πάλι ο κ. Γ. Παπανδρέου επέλεξε να τηρήσει σαφώς ηπιότερους τόνους, υιοθετώντας τακτική «χαμηλής πτήσης» στην παρούσα πολιτική συγκυρία, με τον αρμόδιο πολιτικό εκπρόσωπο κ. Χ. Καστανίδη να μη ζητεί ευθέως την απομάκρυνση του κ. Χρ. Μαρκογιαννάκη, αλλά να περιορίζεται στο ερώτημα «εάν υπάρχει φιλότιμο». Παρότι οι στενοί συνεργάτες του κ. Γ. Παπανδρέου κινούνται με αποχρώσεις στο ανωτέρω «εύρος» θέσεων για την πολιτική τακτική του ΠΑΣΟΚ, γενικότερα υπέρ της σκληρής γραμμής τάσσονται κατά κανόνα οι κ. Γ. Ραγκούσης, Ν. Αθανασάκης, Δ. Ρέππας και Γ. Παπακωνσταντίνου, ενώ «διαλλακτικότερα» εμφανίζονται στελέχη όπως οι κ. Φ. Πετσάλνικος, Π. Μπεγλίτης, Χ. Καστανίδης και Π. Γερουλάνος.

Παράλληλα, όμως, η ευφορία από τη νίκη της 7ης Ιουνίου και το γεγονός ότι το ΠΑΣΟΚ εισέρχεται στην τελική ευθεία προς τις εθνικές εκλογές από θέση ισχύος, τροφοδοτεί και φαινόμενα προσωπικών στρατηγικών από τα κορυφαία στελέχη, καθώς η Ιπποκράτους δεν έχει λόγο –και κυρίως συμφέρον– να «ενοχοποιήσει» δημοσίως απόψεις που διαφοροποιούνται από την επίσημη κομματική γραμμή ή κινούνται εκτός της τρέχουσας πολιτικής συγκυρίας. Οι παρεμβάσεις των κορυφαίων, εξ άλλου, δεν έχουν ως στόχο τον κ. Γ. Παπανδρέου, η θέση του οποίου έχει ισχυροποιηθεί απολύτως μετά το ευνοϊκό αποτέλεσμα της προπερασμένης Κυριακής, αλλά την ενίσχυση του προσωπικού τους προφίλ στο εσωκομματικό χρηματιστήριο του ΠΑΣΟΚ.

  • Ο κ. Ευ. Βενιζέλος

Πάντως, το τελευταίο διάστημα, στους παροικούντες την Ιπποκράτους, δεν έχει περάσει απαρατήρητη η επαναδραστηριοποίηση του κ. Ευάγγ. Βενιζέλου, ο οποίος τάχθηκε κατά του «πρωθυπουργοκεντρικού» συστήματος, ενώ παράλληλα επιβεβαίωσε το «ψυχολογικό χάσμα» που τον χωρίζει από τον κ. Γ. Παπανδρέου, μέσω εκδήλωσης της έντονης δυσφορίας του για την καθυστέρηση έναρξης μιας συνεδρίασης – ρουτίνας στο γραφείο του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, την περασμένη Τετάρτη. Επίσης, συζητήσεις έχουν προκαλέσει η πρόταση της κ. Αννας Διαμαντοπούλου για την εκπόνηση τετραετούς προγράμματος σταθερότητας και ανάπτυξης της οικονομίας, η τοποθέτηση του κ. Μ. Χρυσοχοΐδη υπέρ της εκλογής του κ. Κ. Σημίτη στην προεδρία της Δημοκρατίας και η «επίθεση» του κ. Θ. Πάγκαλου κατά των ψηφοφόρων που την 7η Ιουνίου επέλεξαν την αποχή.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ο τελευταίος ελιγμός του «καπετάν φασαρία». Ο εφιάλτης του βουλευτή Γιάννη Μανώλη

Posted on Ιουνίου 23, 2009. Filed under: Μανώλης Γιάννης, Νέα Δημοκρατία |

  • Του Βασιλη Νεδου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 21/6/2009

Ο κ. Γιάννης Μανώλης είναι ένας «καπετάν φασαρίας» έτοιμος ανά πάσα στιγμή να χορέψει στον ρυθμό της τηλεθέασης. Αυτή θα μπορούσε να είναι η εύκολη ερμηνεία για την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά του βουλευτή Αργολίδας. Αλλά ο κ. Μανώλης δεν είναι ο μόνος βουλευτής που παλεύει για λίγα λεπτά δημοσιότητας. Λίγες ημέρες μετά την οδυνηρή ήττα της Ν.Δ., ο 59χρονος βουλευτής ενσαρκώνει το προσωπικό δράμα σχεδόν κάθε βουλευτή του κόμματος. Στις επόμενες εθνικές εκλογές, εφόσον επιβεβαιωθεί το σενάριο ήττας, σχεδόν οι μισοί βουλευτές της Ν.Δ. θα μείνουν εκτός κοινοβουλίου. Αρα, είτε θα πρέπει να προετοιμασθούν για έναν πολύ σκληρό πολιτικό αγώνα ή για επιστροφή στον επαγγελματικό στίβο. Για έναν επαγγελματία συνδικαλιστή όπως ο κ. Μανώλης, η τελευταία επιλογή είναι εφιαλτική, ως εκ τούτου αυτομάτως απορριπτέα.

Γεννημένος το 1950 στο Αραχναίο Αργολίδας ο κ. Μανώλης βρέθηκε τη δεκαετία του ’70 να εργάζεται στον ΟΤΕ. Πέρασε, όπως και άλλοι από τη γενιά του, από τα ΚΑΤΕ και τη δεκαετία του ’80 έγινε μέλος της Πανελλήνιας Ενωσης Τεχνολόγων Μηχανικών (ΠΕΤΕΜ) του ΟΤΕ.

Ο κ. Μανώλης, αν και ήταν εξαρχής μέλος τόσο της ΔΑΚΕ ειδικά, όσο και της Ν.Δ. γενικότερα, κατάλαβε σύντομα ότι στον ΟΤΕ, όπως άλλωστε και στον υπόλοιπο δημόσιο τομέα, το ΠΑΣΟΚ και η ΠΑΣΚΕ ήταν οι κυρίαρχοι του παιχνιδιού. Η πραγματικότητα αυτή έγινε περισσότερο από εμφανής την τριετία 1990-1993 όταν η κυβέρνηση του κ. Κώστα Μητσοτάκη, στηριγμένη σε ένα λεπτομερές πλάνο του τότε υπουργού Οικονομίας κ. Στέφανου Μάνου, επιχείρησε – ανεπιτυχώς- να ιδιωτικοποιήσει τον ΟΤΕ. Η ΠΑΣΚΕ συντηρούσε τον όγκο της διαμαρτυρίας και η μικρή και διασπασμένη ΔΑΚΕ ακολουθούσε ασθμαίνουσα. Τελικά επικέντρωσε την αντίδρασή της στην πρόβλεψη για την εκχώρηση του μάνατζμεντ στον θεσμικό επενδυτή.

  • Συμπρωταγωνιστής

Ο κ. Μανώλης ήταν τότε, για άλλη μια φορά στη ζωή του, συμπρωταγωνιστής. Ο ίδιος ήταν αντιπρόεδρος, αλλά πρόεδρος της ΔΑΚΕ -ΟΤΕ ήταν ο κ. Χρήστος Κυριακόπουλος. Ακόμη και σήμερα, 16 χρόνια μετά, οι συνάδελφοί του από τον ΟΤΕ επισημαίνουν ότι «ο Μανώλης ουδέποτε έγινε πρόεδρος της ΔΑΚΕ. Ηταν πάντα ο νούμερο 2 γιατί δεν είχε αποδοχή».

Ωστόσο, η σύγκρουσή του με την κυβέρνηση Μητσοτάκη σε συνδυασμό με το παραδοσιακό προφίλ της λαϊκής δεξιάς (το οποίο διατηρεί έκτοτε), τον προσέδεσε στενά με το περιβάλλον του κ. Μιλτιάδη Εβερτ, ο οποίος το 1993 έγινε πρόεδρος του κόμματος.

Στα χρόνια που ακολούθησαν δεν ξέχασε να ελίσσεται. Οπως λένε παλαιοί συνάδελφοί του, ο κ. Μανώλης δεν έκανε ποτέ τίποτα στην τύχη. Ενα από τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα της ευελιξίας του, ήταν το 28ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ το 1995, όταν συμφώνησε με την ΠΑΣΚΕ προκειμένου να εκλεγούν συγκεκριμένοι αντιπρόσωποι. Στις λοιπές ομάδες της ΔΑΚΕ αντέδρασαν αλλά ο κ. Μανώλης είχε «κάνει τη δουλειά». Ολα αυτά βέβαια με το αζημίωτο. Είχε εξασφαλίσει νωρίτερα στήριξη ώστε να εκλεγεί Γενικός Γραμματέας της ΓΣΕΕ. Στη θέση αυτή έμεινε από το 1998 έως και το 2004, οπότε μεταπήδησε στην κεντρική πολιτική σκηνή ως υποψήφιος βουλευτής στην Αργολίδα. Τότε, όπως και το 2007 εξελέγη πρώτος σε σταυρούς, προκαλώντας μάλιστα τη δυσαρέσκεια της κ. Ελσας Παπαδημητρίου η οποία εκλέγεται στην περιοχή ανελλιπώς από το 1993. Βουλευτής μάλιστα επιρροής Μητσοτάκη, η κ. Παπαδημητρίου ουδέποτε είδε με καλό μάτι τον «εβερτικό» κ. Μανώλη. Η ένταση στις σχέσεις τους αναδυόταν τακτικά, με αφορμή διάφορα τοπικά θέματα.

  • Ενοχλητικά αιχμηρός

Ο κ. Μανώλης δεν σταμάτησε στα πεντέμισι χρόνια της κοινοβουλευτικής θητείας του να είναι αιχμηρός και ενοχλητικός. Αλλοτε για ζητήματα ήσσονος σημασίας, άλλοτε για σοβαρότερα όπως η εξαγορά της «Γερμανός» από την «Cosmote», υπόθεση στην οποία είχε εμμέσως πλην σαφώς εμπλέξει τον τότε υπουργό Οικονομίας κ. Γ. Αλογοσκούφη. Ωστόσο ο πρώην συνδικαλιστής «έσπασε την αλυσίδα» το τελευταίο εξάμηνο, όταν οι δημοσκοπήσεις άρχισαν να παρουσιάζουν τη Ν.Δ. ως δεύτερο κόμμα.

Εβλεπε το σενάριο στην τριεδρική Αργολίδα να εκλέγεται ένας βουλευτής της Ν.Δ. Θα έπρεπε δηλαδή να ανταγωνιστεί με την κ. Παπαδημητρίου και με άγχος άρχισε να βλέπει από την άνοιξη ότι ο διευθυντής του γραφείου Τύπου του πρωθυπουργού κ. Γιάννης Ανδριανός σκοπεύει να πολιτευθεί στην Αργολίδα. Της γνωστοποίησης των προθέσεων του κ. Ανδριανού είχε προηγηθεί η προηγούμενη απειλή παραίτησης του κ. Μανώλη τον προηγούμενο Φεβρουάριο. Τότε αναδιπλώθηκε, όπως άλλωστε είχε κάνει και όλες τις προηγούμενες φορές. Συνέχισε την τακτική του την προηγούμενη εβδομάδα, οπότε έστειλε επιστολή στον πρωθυπουργό και εκτόξευσε υπονοούμενα εναντίον της κ. Μπακογιάννη. Σύμφωνα με ορισμένους ο κ. Μανώλης προσβλέπει στον κ. Γιώργο Καρατζαφέρη. Προς το παρόν φαίνεται ότι και ο τελευταίος έχει κλειστή την πόρτα του για τον παλαιό συνδικαλιστή.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( 1 so far )

O «πατέρας», o «υιός» και o ΣΥΡΙΖΑ

Posted on Ιουνίου 23, 2009. Filed under: Αλαβάνος Αλέκος, ΣΥΝ, ΣΥΡΙΖΑ, Τσίπρας Αλέξης |

  • Επώδυνη η επόμενη ημέρα στην Κουμουνδούρου

Χρειάστηκαν τρία χρόνια, με έντονο όμως παρασκήνιο και συγκρούσεις, ώστε η πολιτική σχέση «πατρός και υιού», που είχαν διαμορφώσει οι κ. Αλέκος Αλαβάνος και Αλέξης Τσίπρας, να διαρραγεί πλήρως. Η επόμενη ημέρα στην Κουμουνδούρου προοιωνίζεται επώδυνη, καθώς ο κ. Αλαβάνος εμμένει στην απόφαση να παραιτηθεί από πρόεδρος της Κ.Ο., αλλά δεν είναι διατεθειμένος να εγκαταλείψει τον ΣΥΡΙΖΑ.

  • Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 21/6/2009
ΣXETIKA ΘEMATA


Αδιέξοδα πολλών συνιστωσών στον ΣΥΡΙΖΑ
Τότε που ο Αλέκος παραδόθηκε, ο Μιχάλης προδόθηκε και ο Αλέξης προτιμήθηκε
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ν.Δ., τα δύο σενάρια της επόμενης ημέρας

Posted on Ιουνίου 23, 2009. Filed under: Καραμανλής Κώστας, Νέα Δημοκρατία, Πολιτική |

  • Αντικρουόμενες εισηγήσεις για τον χρόνο των βουλευτικών εκλογών
  • Της Ελλης Τριανταφυλλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 21/6/2009

Κλειστά εξακολουθεί να κρατάει ο Κ. Καραμανλής τα χαρτιά σε σχέση με τις επόμενες κινήσεις του, αν και στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε την Παρασκευή στις Βρυξέλλες, έβαλε φρένο στη συζήτηση περί ανασχηματισμού και θεαματικών αλλαγών, καθώς και στα σενάρια περί πρόωρων εκλογών.

Την ίδια ώρα, στο εσωτερικό της κυβέρνησης και του κόμματος αναπτύσσονται δύο σχολές σκέψης για την επόμενη ημέρα μετά τις ευρωεκλογές και τα νέα δεδομένα που δημιούργησαν. Η πρώτη προκρίνει ως πολιτικά ορθή την προσπάθεια εξάντλησης της τετραετίας και –σε κάθε περίπτωση– τη μετακύλιση της ευθύνης των εκλογών τον προσεχή Μάρτιο στο ΠΑΣΟΚ. Οι θιασώτες του συγκεκριμένου σεναρίου πιστεύουν πως οι όποιες αλλαγές σε κυβέρνηση και κόμμα θα πρέπει να μετατεθούν για τον Σεπτέμβριο, με την έναρξη της νέας πολιτικής περιόδου, καθώς εάν γίνουν τώρα, μέχρι τότε θα έχουν «απορροφηθεί». Εκτιμούν, δε, ότι το βάρος θα πρέπει να δοθεί στις πολιτικές και όχι στα πρόσωπα, καθώς, όπως λένε, η κυβέρνηση θα κριθεί από τα αποτελέσματα των δράσεών της.

  • Θα «ξεφουσκώσει» ο ΛΑΟΣ

Το βασικό σκεπτικό των υποστηρικτών τής παραπάνω πολιτικής αντίληψης στηρίζεται στην ανάλυση των χαρακτηριστικών της συγκυρίας. Λένε, δηλαδή, τα κυβερνητικά στελέχη που εισηγούνται στον πρωθυπουργό να αποφύγει τις βιαστικές κινήσεις και να επικεντρώσει την προσπάθεια στην ταχύτερη υλοποίηση του κυβερνητικού έργου, ότι το κλίμα μπορεί να βελτιωθεί σημαντικά για τη Ν.Δ. αν επιμείνει με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα στην πολιτική της. Επίσης, τα ίδια στελέχη εκτιμούν πως μέχρι την άνοιξη ο ΛΑΟΣ θα έχει «ξεφουσκώσει», όπως συνέβη με τον ΣΥΡΙΖΑ – ιδιαίτερα αν επιβεβαιωθούν οι δεσμεύσεις των αρμοδίων στελεχών για θεαματική αλλαγή του κέντρου της Αθήνας τους επόμενους μήνες, αλλά και ότι ο κ. Γ. Παπανδρέου θα εισπράξει σημαντικό πολιτικό κόστος προακαλώντας εθνικές εκλογές με όχημα την επανεκλογή του κ. Παπούλια, ειδικά εάν δεν διαφαίνεται ως ορατός ο στόχος της αυτοδυναμίας.

Ορισμένοι, μάλιστα, όπως ο υπουργός Εθνικής Αμυνας, Ευάγγελος Μεϊμαράκης, θεωρούν ότι η κυβέρνηση θα πρέπει να κινηθεί με ορίζοντα εκλογών το 2011. Εξ ου και η πρόσφατη παρέμβασή του για τους Βατοπεδινούς και τον Γιάννη Μανώλη, η οποία είχε στόχο να αποκλιμακωθεί η εσωτερική ένταση στη Νέα Δημοκρατία και να διασφαλιστεί ο αναγκαίος πολιτικός χρόνος στον πρωθυπουργό για την ανάταξη της εικόνας του κόμματος.

Ο κ. Μεϊμαράκης, όπως και οι κ. Προκόπης Παυλόπουλος, Ντόρα Μπακογιάννη, Αρης Σπηλιωτόπουλος, Κώστας Μαρκόπουλος κ.ά., εκτιμούν ακόμη ότι τυχόν πρόωρη προσφυγή στη διάρκεια οικονομικής κρίσης –και χωρίς να έχει διασφαλιστεί η ανάδειξη αυτοδύναμης κυβέρνησης– θα αποδοκιμαστεί έντονα από τους πολίτες. Εκεί που διαφωνούν, είναι στον χρόνο ανάληψης των πρωτοβουλιών αλλά και στην έκτασή τους.

  • Η άλλη άποψη

Στην αντίπερα όχθη, άλλοι υπουργοί καθώς και συνεργάτες του πρωθυπουργού, όπως ο κ. Γιώργος Σουφλιάς, ο κ. Γιάννης Λούλης κ.ά., φέρονται να εισηγούνται εκλογές τον Σεπτέμβριο, κρίνοντας ότι παρά τη βεβαρημένη συγκυρία, η μάχη μπορεί να κερδηθεί. Οι υποστηρικτές αυτού του σεναρίου εκτιμούν ότι υπό συνθήκες έντονης πολιτικής πόλωσης, τα ποσοστά του ΛΑΟΣ θα υποχωρήσουν – ιδιαίτερα, μάλιστα, αν επιβεβαιωθούν στην πράξη οι δεσμεύσεις των αρμοδίων για θεαματική αλλαγή της εικόνας του κέντρου της Αθήνας μέσα στο καλοκαίρι. Αντιστοίχως, πολλά κυβερνητικά στελέχη πιστεύουν ότι παρά την καταφανή νίκη που πέτυχε, το ΠΑΣΟΚ δεν έχει δημιουργήσει μέχρι στιγμής σοβαρή δυναμική νίκης, καθώς επενδύει σχεδόν αποκλειστικά στα προβλήματα και στις αδυναμίες της κυβέρνησης. Επιπροσθέτως, λόγω των περιορισμένων ποσοστών που έλαβαν ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και οι Οικολόγοι Πράσινοι, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν έχει να αντλήσει σημαντική δύναμη από την Αριστερά, σε αντίθεση από τη Ν.Δ., που μπορεί να επανακτήσει μέρος των ψηφοφόρων του ΛΑΟΣ και του Στέλιου Παπαθεμελή. Η παραπάνω συλλογιστική ενισχύεται και με την ανθεκτικότητα που εξακολουθεί να επιδεικνύει το ηγετικό προφίλ του Κ. Καραμανλή, αφού όπως λένε κυβερνητικά στελέχη, στις εθνικές εκλογές, το δίλημμα «Καραμανλής ή Παπανδρέου» θα έχει μεγαλύτερη επίδραση από εκείνη που είχε στις ευρωεκλογές.

Ο δεύτερος λόγος για τον οποίον προτείνουν εκλογές τον Σεπτέμβριο, είναι η ισχνή κοινοβουλευτική πλειοψηφία και τα εσωτερικά προβλήματα, που είναι σαφές πως θα κληθεί να αντιμετωπίσει το Μέγαρο Μαξίμου με την έναρξη της Ολομέλειας της Βουλής.

  • Εγγυητής της ενότητας

Οι υποστηρικτές του παραπάνω σεναρίου θεωρούν ότι θα πρέπει να στηθούν κάλπες ακόμη κι αν είναι πιθανή μια εκλογική ήττα, διότι όπως λένε, η Ν.Δ. θα εξέλθει με λιγότερες απώλειες από εκείνες που θα έχει μετά έναν δύσκολο και εν πολλοίς απρόβλεπτο χειμώνα. Οσοι εισηγούνται στον πρωθυπουργό να προκηρύξει εκλογές το αργότερο για τα τέλη Σεπτεμβρίου, επιπλέον φρονούν ότι ακόμη κι αν το ΠΑΣΟΚ εξασφαλίσει νίκη και αυτοδυναμία, η επόμενη ημέρα δεν θα είναι ανέφελη για τον νικητή της κάλπης, ο οποίος θα κληθεί να λάβει όλα τα δυσάρεστα μέτρα. Κάποιοι από εκείνους που επιμένουν στον προαναφερθέντα χειρισμό, αναδεικνύουν ακομη μία παράμετρο: την παραμονή του Κ. Καραμανλή στο τιμόνι της Ν.Δ. και την επομένη μιας ενδεχόμενης εκλογικής ήττας. «Μόνο ο Καραμανλής μπορεί να εγγυηθεί την ενότητα της Ν.Δ.», λένε. Εκτιμούν, δε, πως τότε ο αρχηγός της Ν.Δ. θα έχει όλη την άνεση να εξυγιάνει και να ανασυγκροτήσει το κόμμα και να διεκδικήσει εκ νέου την πρωθυπουργία σε εύθετο χρόνο.

Μέχρι στιγμής, ο πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής ακούει και δεν μιλάει. Αλλωστε, γνωρίζει ότι μέχρι τα μέσα Αυγούστου, οπότε θα κληθεί να πάρει οριστικές αποφάσεις, μεσολαβεί ένα εξαιρετικά κρίσιμο διάστημα. Από τα γεγονότα (βλ. πυρκαγιές) που θα μεσολαβήσουν ή δεν θα μεσολαβήσουν και, κυρίως, από τον τρόπο που η κυβέρνηση θα τα διαχειριστεί, αν προκύψουν, θα κριθεί σε μεγάλο βαθμό και η πλευρά που θα γείρει η πολιτική ζυγαριά.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Φοβούνται τη διαφάνεια

Posted on Ιουνίου 21, 2009. Filed under: Διαφάνεια |

H διαφάνεια προκαλεί αλλεργία; Εχω υπ’ όψιν τρία συγκεκριμένα ζητήματα.

Πρώτον, τις διαδικασίες αποκρατικοποιήσεων.

Στη γειτονική Τουρκία, οι αποκρατικοποιήσεις γίνονται σε ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση. Ετσι έγινε προσφάτως ο διαγωνισμός για τον τουρκικό «ΟΠΑΠ», έτσι έγινε η αποκρατικοποίηση μιας μεγάλης τσιμεντοβιομηχανίας. Σε ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση, από ειδικό κρατικό κανάλι έγινε η υποβολή και το άνοιγμα όλων των προσφορών, κλήθηκαν οι δύο πλειοδότες για συμπληρωματικά στοιχεία ώστε οι προσφορές τους να καταστούν συγκρίσιμες, σε ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση έγιναν όλες οι διαπραγματεύσεις και ανακοινώθηκε ο πλειοδότης. Κάθε ενδιαφερόμενος σε Τουρκία ή Ελλάδα ή αλλού στον κόσμο, μπορούσε να παρακολουθήσει όλη τη διαδικασία στην οθόνη της τηλεοράσεώς του.

Ερώτηση: Γιατί να μη γίνει με ανάλογη διαφανή διαδικασία η αποκρατικοποίηση της ΔΕΠΑ, της ΕΥΑΘ, του 49% του καζίνο της Πάρνηθας και η συζήτηση για το «καυτό» 2% που δίδει την πλειοψηφία του καζίνο στον «υπερτυχερό»;

Δεύτερον, προμήθειες και έργα του Δημοσίου.

Η Alpha Bank ανέθεσε την κατασκευή του επί της Λεωφόρου Αθηνών κτιρίου της μετά από on-line μειοδοτικό διαγωνισμό, στον οποίο «χτυπήθηκαν» οι τρεις μεγαλύτερες κατασκευαστικές εταιρείες. Ετσι, το αρχικό τίμημα έπεσε από τα 14,5 στα 11,8 εκατ. ευρώ – ο κ. Ι. Κωστόπουλος εξοικονόμησε 2,7 εκατ. ευρώ για τους μετόχους του. Ολες οι προμήθειες της Alpha γίνονται με on-line διαγωνισμούς στην πλατφόρμα της Cosmo-One (ιδιοκτησίας ΟΤΕ, Εθνικής και Alpha). Aντίστοιχη είναι η πρακτική των άλλων μεγάλων τραπεζών. Μία (τουλάχιστον) εξ αυτών, η Eurobank, είχε προτείνει τόσο στην προηγουμένη όσο και στη σημερινή ηγεσία του υπουργείου Υγείας να προσφέρει στο υπουργείο τη δική της ηλεκτρονική πλατφόρμα, ώστε να μπορεί να κάνει τις προμήθειές του με on-line διαγωνισμούς. Η πρόταση έγινε (δις) δεκτή με ενθουσιασμό και (δις) εν συνεχεία τοποθετήθηκε στο κατάλληλο καλάθι των αχρήστων.

Ερώτηση: Δεν θα γλιτώναμε μερικά δισ. ευρώ αν οι (αξίας δεκάδων δισ.) προμήθειες, οδικά έργα και πολυδάπανες επεκτάσεις κατακυρώνονταν στον μειοδότη μετά από διαφανείς, on-line διαγωνισμούς;

Τρίτον, δαπάνες υπουργείων και οργανισμών.

Η κατάσταση είναι τραγική. Πολλές δουλειές, μάλιστα, δολίως «τεμαχίζονται» σε ποσά μικρότερα των 40.000 ευρώ, ώστε να ανατίθενται απευθείας. Ο κ. Γ. Παπανδρέου πρότεινε να αναρτώνται στο Διαδίκτυο οι αποφάσεις που επιφέρουν εκταμίευση χρημάτων. Λυσιτελέστερη διαδικασία θα ήταν η ανάρτηση στο Διαδίκτυο των στοιχείων των τιμολογίων που πληρώνει το Δημόσιο, έτσι ώστε να αποτρέπεται η «κατάτμηση» των δαπανών είτε η διανομή τους σε διαφορετικές εταιρείες του ιδίου ομίλου. Μέτρο τεχνικά απλό, άνευ κόστους. Ομως, όχι μόνον αυτό δεν εφαρμόζεται, αλλά ούτε καν τα ελάχιστα που ορίζει η ισχύουσα νομοθεσία: Από το 2001, νόμος ορίζει ότι νοσοκομεία και Αυτοδιοίκηση οφείλουν να δημοσιεύουν ισολογισμό. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, ουδείς σέβεται αυτή την υποχρέωση. Η δε κυβέρνηση δεν τολμά να στείλει μια ελεγκτική εταιρεία (η οποία σε 3 μήνες θα είχε κάνει φύλλο – φτερό ακόμη κι έναν τεράστιο οργανισμό) διότι φοβάται ότι είτε οι «ενδιαφερόμενοι» θα εμποδίσουν τον έλεγχο είτε ο έλεγχος θα βγάλει «άπλυτα».

Ας τους ρωτήσουμε, λοιπόν, όταν μας ζητήσουν νέα εισφορά υπέρ των «άδειων ταμείων του κράτους»: γιατί δεν προστατεύουν το δημόσιο χρήμα από τα τρωκτικά, γιατί φοβούνται τη διαφάνεια;

  • Tου Κωστα Καλλιτση, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 21/6/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...