Archive for Σεπτεμβρίου 2009

Το τέλος της μεταπολίτευσης

Posted on Σεπτεμβρίου 30, 2009. Filed under: Μεταπολίτευση |

  • Από τον Θεόδωρο Χατζηπαντελή, καθηγητή του ΑΠΘ, ΕΘΝΟΣ, 30/09/2009

Οταν ξημερώσει η 5η Οκτωβρίου θα σημαδευτεί το τέλος του κομματικού συστήματος όπως αυτό διαμορφώθηκε μετά το 1974. Αρχηγικά κόμματα με υποτυπώδεις εσωτερικές δημοκρατικές διαδικασίες που συντηρούν ένα διαμεσολαβητικό πολιτικό σύστημα όπου σημασία δεν έχουν οι δημόσιες πολιτικές αλλά οι ατομικές και συλλογικές εξυπηρετήσεις. Πολιτικό προσωπικό που χάνει όσο περνάει ο καιρός την εμπιστοσύνη των πολιτών και αναποτελεσματικό κράτος, σπάταλο, με υπαλλήλους χωρίς δυνατότητες πρωτοβουλίας και κυρίως: στην πλειοψηφία τους δεν χρωστούν χάρη στον θεσμό που υπηρετούν ώστε να προσπαθούν να λειτουργούν εξυπηρετώντας τον πολίτη με ποιοτικές υπηρεσίες, αλλά χρωστούν χάρη σε αυτόν που τους τοποθέτησε και προσπαθούν να τον εξυπηρετήσουν. Θέλετε παραδείγματα; Δείτε τους εκπαιδευτικούς που αποσπάστηκαν στα γραφεία και τις κεντρικές υπηρεσίες του ΥΠΕΠΘ φέτος. Και όσους εντάχθηκαν για πολλοστή φορά στα προγράμματα μαθητείας (για να μάθουν προφανώς καλά τη δουλειά…).

Η εμπιστοσύνη του πολίτη στο κράτος και στο πολιτικό προσωπικό είναι το στοίχημα για το πολιτικό σύστημα. Για να κατακτηθεί αυτή η εμπιστοσύνη απαιτούνται διαρθρωτικού χαρακτήρα αλλαγές στο εκλογικό σύστημα και στη λειτουργία του κράτους. Πρέπει το νέο σύστημα να αποκλείσει τον σταυρό προτίμησης -το λάδι της διαφθοράς-, να αποκεντρωθεί το κράτος σε πόρους και αρμοδιότητες συμπαρασύροντας το πολιτικό σύστημα των υπαρχόντων θεσμών και όχι να διοριστεί ξανά κρατικός νομάρχης όπως υπόσχεται ο Κώστας Καραμανλής. Απαιτείται νέο εκλογικό σύστημα και για την Αυτοδιοίκηση που θα συνδέει τη συμμετοχή του πολίτη με τη βούλησή του και όχι με τις οικονομικές του δυνατότητες ή την ικανότητά του να υπόσχεται εξυπηρετήσεις. Φυσικά, αποκεντρωμένη Ελλάδα απαιτεί αποκεντρωμένα κόμματα που λειτουργούν δημοκρατικά. Οπως οι ευθύνες και οι αρμοδιότητες του κεντρικού κράτους πρέπει να μεταφερθούν έτσι και οι αρμοδιότητες του κεντρικού κόμματος πρέπει να μεταφερθούν. Δεν απαιτούνται χρήματα γι αυτά. Χρήματα απαιτούνται για να παράγονται και να διανέμονται ποιοτικές υπηρεσίες σε όσους τις έχουν ανάγκη. Απαιτούνται παιδικοί σταθμοί και ολοήμερα σχολεία, για να εξυπηρετούνται οι γονείς που έχουν ανάγκη όταν τα παιδιά τους είναι μικρά. Δεν απαιτούνται μέτρα πρόωρης συνταξιοδότησης για να αμειφθεί εκ των υστέρων ο γονέας για ό,τι τράβηξε μέχρι να γίνει 17 χρόνων το παιδί του. Απαιτούνται μέτρα στήριξης των φοιτητών στις σχολές τους, όχι μετεγγραφές σαν κοινωνική παροχή. Απαιτούνται αξιόπιστοι θεσμοί που να μπορούν να επισημάνουν ποιοι χρειάζονται μέτρα κοινωνικής στήριξης. Να μη νέμονται τους πόρους όσοι έχουν τη δυνατότητα πρόσβασης, αλλά οι άλλοι. Αυτοί που είναι δικαιούχοι των πόρων.

Δυστυχώς το σημερινό κράτος, που δεν επανίδρυσε ο Κώστας Καραμανλής, χρειάζεται μεγαλύτερη προσπάθεια για να αναταχθεί. Ο Γιώργος Παπανδρέου θέλει. Το διακηρύσσει σε όλους τους τόνους και φαίνεται να γίνεται πιστευτός. Το ΠΑΣΟΚ, τα στελέχη του και η ελληνική κοινωνία μπορούν; Η εξαετία της Νέας Δημοκρατίας που κλείνει διατηρώντας τη χώρα σε ακινησία κάνει το εγχείρημα δύσκολο αλλά ταυτόχρονα γοητευτικό… Αντε και καλό βόλι!

Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η απόσυρση

Posted on Σεπτεμβρίου 25, 2009. Filed under: Απόσυρση |

Ισχυρίζονται ότι η απόσυρση των παλαιών αυτοκινήτων και η αντικατάστασή τους από καινούργια, ενδεχομένως μεγαλύτερα και νεότερης τεχνολογίας, θα είναι ευεργετική για το περιβάλλον επειδή θα μειώσει τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα και μικροσωματιδίων. Γι’ αυτό και το κράτος θεσπίζει οικονομικά κίνητρα για την απόσυρση και την αγορά νέων αυτοκινήτων υποχρεωτικά, που αποκλειστικά ωφελεί την εμπορία και τους εμπόρους των αυτοκινήτων. Δεν ξέρουμε πόσο θα στοιχίσουν τα θεσπιζόμενα κίνητρα στον κρατικό προϋπολογισμό, για τον σχηματισμό των οποίων πληρώνουμε όλοι, κάτοχοι και μη αυτοκινήτου, αποσύροντες και μη. Να σημειώσουμε ακόμη ότι ο αριθμός των κυκλοφορούντων αυτοκινήτων πιθανόν να αυξηθεί, αν μέρος των αυτοκινήτων που θα αποσυρθούν έχουν ήδη παροπλισθεί.

Πρόκειται, λοιπόν, για ένα μέτρο υπέρ του περιβάλλοντος, αλλά και υπέρ του αυτοκινήτου και της εμπορίας του. Ιδιαίτερα στις μεγάλες πόλεις το όφελος του περιβάλλοντος κατ’ ανάγκην συμψηφίζεται με την ενίσχυση του αυτοκινήτου που θεωρείται κύριος ένοχος για τη μόλυνση και για την ασφυξία που προκαλεί η εκτόπιση χώρου από τα κινούμενα και σταθμευμένα αυτοκίνητα. Για πολλούς λόγους, που δεν είναι της ώρας να αναλύσουμε, όλες οι κυβερνήσεις ακολούθησαν σταθερή πολιτική υπέρ του αυτοκινήτου, παραγνωρίζοντας ένα κρίσιμο σημείο: ότι τα μέσα σταθερής τροχιάς (σιδηρόδρομος, τραμ, μετρό) σε σχέση με την κατανάλωση ενέργειας και τον εκτοπιζόμενο χώρο προσφέρουν περίπου εκατονταπλάσια μετακίνηση ανθρώπων και εμπορευμάτων από το αυτοκίνητο. Εντούτοις, ποτέ δεν καταβλήθηκε προσπάθεια εξισορρόπησης και συμπληρωματικού συνδυασμού μεταξύ των δύο μέσων. Με ευεργετικές συνέπειες στη μόλυνση και στο κόστος μετακίνησης.

Θα μου πείτε ότι αυτά είναι ψιλά γράμματα, αλλά αυτά ακριβώς αποκαλύπτουν την απουσία συνολικής πολιτικής για τις μεταφορές. Κάθε φορά καταφεύγουμε σε μπαλώματα όταν τα προβλήματα οξύνονται και δημιουργούν αδιέξοδα. Υπάρχουν, όμως, και μερικά άλλα που δεν είναι και τόσο ψιλά γράμματα, αντιθέτως είναι καρφιά που σου τρυπάνε τα μάτια. Τι θα γίνει με αυτούς που έχουν ένα παλιό αυτοκίνητο, με αυτό κάνουν τη δουλειά. Πολλοί από αυτούς δεν θα αγοράσουν καινούργιο αυτοκίνητο για να αποσύρουν το παλιό. Οχι βέβαια… από αντιπεριβαλλοντική ιδεολογία. Αλλά επειδή δεν έχουν τα απαιτούμενα χρήματα να αγοράσουν καινούργιο αυτοκίνητο και να αποσύρουν το παλιό. Ας πούμε ότι ώς εδώ καλά και άγια. Από καιρό όλοι έχουμε καταλάβει ότι η βασική διαχωριστική γραμμή περνάει ανάμεσα σ’ αυτούς που έχουν και σ’ αυτούς που δεν έχουν.

Αλλά θα πρέπει να τους τιμωρήσουμε κιόλας επειδή δεν έχουν; Αυτό, δυστυχώς, προβλέπεται από την απόσυρση. Δεν θα στερηθούν μόνο τα κίνητρα αλλά ευθέως απειλούνται με επιπλέον τέλη κυκλοφορίας και ενδεχομένως με απαγόρευση εισόδου σε κεντρικές και επιβαρυμένες περιοχές των πόλεων. Αυτό, κύριοι του ΥΠΕΧΩΔΕ που παριστάνετε και το… υπουργείο Περιβάλλοντος, είναι προκλητικά άδικο και σκληρά ταξικό, σχεδόν ρατσιστικό. Αν δεν είναι εξαναγκασμός να αγοράσουν καινούργιο αυτοκίνητο…

  • Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη, Η Καθημερινή, 25/09/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ο Νίκος Παπανδρέου για τον αδελφό του

Posted on Σεπτεμβρίου 25, 2009. Filed under: Παπανδρέου Γιώργος, Παπανδρέου Νίκος |

«Οι προσπάθειες μείωσαν την επιρροή του παραδοσιακού κόμματος και αύξησαν την επιρροή του πολίτη», που σημαίνει, όταν κανείς μεταφράσει σε «παραδοσιακή» πολιτική γλώσσα τη «διάλεκτο Παπανδρέου», ότι ο Γιώργος Παπανδρέου μπορεί να είναι περισσότερο ανεξάρτητος από πρακτικές του παρελθόντος που χαρακτήρισαν τις προηγούμενες θητείες διακυβέρνησης της χώρας από το ΠΑΣΟΚ.

Το παραπάνω απόσπασμα βρίσκεται σε άρθρο του Νίκου Παπανδρέου στο τεύχος της Βιομηχανικής και Οικονομικής Επιθεώρησης που κυκλοφορεί σήμερα, με τίτλο «Ναι, είμαι περήφανος για τον Γιώργο». Ο οικονομολόγος και συγγραφέας, τακτικός αρθρογράφος του περιοδικού, επιχειρεί να σκιαγραφήσει τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ στις πλευρές που είναι λιγότερο γνωστές στο ευρύ κοινό. Ισως μάλιστα και σε στελέχη του κινήματος που προτιμούν να διακρίνουν στον κ. Παπανδρέου τη φήμη της πολιτικής οικογένειας και να μην προσέχουν επαρκώς την προσωπικότητα του αρχηγού. Οταν όμως το κόμμα αυτό, εφόσον εκλεγεί, «θα είναι το πρώτο προοδευτικό ευρωπαϊκό κόμμα που θα αναλάβει την εξουσία μετά την κρίση του 2008, που κλόνισε την πίστη στη θρησκεία της “αγοράς”».

Με τον ίδιο χαρακτηριστικό τρόπο, ο Νίκος Παπανδρέου ερμηνεύει άγνωστα στοιχεία της ομιλίας της Θεσσαλονίκης προς τις «παραγωγικές τάξεις», για τον τρόπο με τον οποίο ο «Γιώργος» βλέπει το κράτος. «Δεν συμφωνεί με παλιές πρακτικές όπου το κράτος παρεμβαίνει αυθαίρετα», διευκρινίζει, «αλλά βλέπει ένα κράτος που θα κάνει “παρεμβάσεις” μόνο μετά από διαπραγμάτευση με τον ιδιωτικό τομέα, ένα κράτος και φυσικά μια κυβέρνηση που θέλει συναινετικές λύσεις».

Ο αρθρογράφος της «Επιθεώρησης», σημειώνει πάντως ότι δεν είναι ουδέτερος, ότι μιλά για ό,τι αισθάνεται, αφού μιλά για τον αδερφό του και αναφέρεται ξεχωριστά στη φιλοσοφία της «Σχολής της Σύμης», στις συναντήσεις δηλαδή που διοργανώνει ο Γιώργος Παπανδρέου με τη συμμετοχή ηγετών και διανοουμένων διεθνούς φήμης. Η ουσία αυτού του school of thought βρίσκεται σε «νέες, προοδευτικές προσεγγίσεις σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και σε προγράμματα οικονομικής ανάπτυξης», γράφει ο Νίκος Παπανδρέου.

  • Μπαμπης Παπαδημητριου, Η Καθημερινή, 25/09/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

MIG εναντίον Ντόρας

Posted on Σεπτεμβρίου 23, 2009. Filed under: Aegean, Μπακογιάννη Ντόρα, MIG |

  • Προσφυγή στη Δικαιοσύνη από την εταιρεία κατά της υπουργού

Κλιμακώνεται η κόντρα μεταξύ της Ντόρας Μπακογιάννη με την Marfin Invεstment Group, που απαντά με προσφυγή στην αντίστοιχη κίνηση της υπουργού.

Με ανακοίνωσή της η MIG δηλώνει πως οι χαρακτηρισμοί περί εκβιασμού και «λάσπης» που χρησιμοποίησε κατά τη χθεσινή της ανακοίνωση η Ντόρα Μπακογιάννη συνιστούν λόγους για την προσφυγή της εταιρείας στη Δικαιοσύνη.

Σημειώνεται ότι χθες η MIG ζήτησε από την επόμενη κυβέρνηση να ανοίξει το «φάκελο Aegean» και να διερευνηθεί τυχόν εμπλοκή της υπουργού Εξωτερικών, η οποία όπως αναφέρει η εταιρεία έχει στενούςδεσμούς με την οικογένεια Βασιλάκη (βασικών μετόχων της Aegean). Η κα Μπακογιάννη απάντησε δηλώνοντας πως θα προσφύγει στη Δικαιοσύνη κατά της MIG και σήμερα η εταιρεία ανταπέδωσε τα πυρά.

Το πλήρες κείμενο της ανακοίνωσης της MIG έχει ως εξής:

Η χθεσινή ανακοίνωση της κας Ντόρας Μπακογιάννη ήταν η κλασσική και παρωχημένη πολιτική αντίδραση με στόχο τη δημιουργία εντυπώσεων και τον αποπροσανατολισμό.  Στο αίτημά μας να ανοίξει ο φάκελος της AEGEAN και να διερευνηθεί μεταξύ άλλων και η ενδεχόμενη εμπλοκή της,  λόγω της γνωστής στενής φιλικής της σχέσης με την οικογένεια Βασιλάκη, ομιλεί περί λάσπης και προσφυγής στη Δικαιοσύνη λες και γνωρίζει ήδη το πόρισμα ή το γνωρίζουμε εμείς και το δημοσιεύσαμε.  Όμως σε μια ορθώς λειτουργούσα Δημοκρατία η αίτηση για διερεύνηση μιας υπόθεσης θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται από τα εμπλεκόμενα πολιτικά πρόσωπα θετικά και όχι με απειλές και εκφοβισμό.

Ανέφερε επίσης η κα. Μπακογιάννη ότι δεν «έχει εκβιαστεί και δεν πρόκειται να εκβιαστεί από κανέναν».  Κι αυτό είναι μια συνήθης πρακτική εντυπώσεων, διότι πρέπει να βρεθεί και ποιο κίνητρο είχε η κακιά εταιρεία ή ο κακός πολίτης για να ζητήσει διερεύνηση μιας υπόθεσης.  Φυσικά επειδή τέτοιο θέμα δεν υφίσταται, δεν δίδεται και κανένα στοιχείο για το περιεχόμενο του δήθεν εκβιασμού.

Δυστυχώς η ατεκμηρίωτη και συκοφαντική αναφορά της κας Μπακογιάννη περί «εκβιασμού» απλώς για δημιουργία πολιτικών εντυπώσεων, αλλά και ο χαρακτηρισμός του αιτήματός μας για διερεύνηση μιας υπόθεσης ως «λάσπη» μας υποχρεώνει να προσφύγουμε στην Δικαιοσύνη.

  • enet.gr, 13:45 Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου 2009
Για το ίδιο θέμα
Νέα σφοδρή επίθεση Βγενόπουλου κατά Ντόρας και Aegean
Αερομεταφορές: Ρουκέτες αέρος – αέρος…
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Περιπλανήσεις

Posted on Σεπτεμβρίου 22, 2009. Filed under: Εκλογές, Καρκαγιάννης Αντώνης |

Ολόκληρη η χρονιά φέτος ήταν βροχερή και ιδιαίτερα ο Σεπτέμβριος. Επεσε αρκετό νερό σε όλη την Ελλάδα, τη διψασμένη από τα προηγούμενα χρόνια. Από το χωριό μου μου λένε ότι το δάσος δεν είχε ποτέ τόσο βαθύ και ζωηρό πράσινο χρώμα, ακόμη και τώρα το φθινόπωρο. Εκεί δεν έχουμε αειθαλή πεύκα, έχουμε βελανιδιές και αυτή την εποχή αρχίζουν να κοκκινίζουν οι κορυφές τους, σχηματίζοντας υπέροχες χρωματικές συνθέσεις με το εναπομένον πράσινο. Μου λένε επίσης ότι φέτος, με τον βροχερό καιρό θα έχουμε καλά και μεγάλα κάστανα. Ρώτησα τι λέει ο κόσμος για τις εκλογές και μου είπαν ότι δεν ασχολείται ή τουλάχιστον δεν εκφράζεται με ενθουσιασμό ή φανατισμό.

Το ζωηρό πράσινο το παρατηρώ και στη γειτονιά μου, την Πλάκα. Οχι μόνο στο Ζάππειο και στον Εθνικό Κήπο που λες και ανάρωσε από βαριά ασθένεια. Εκανα προχθές μια βόλτα στα ερειπωμένα Αναφιώτικα, στα ριζά του Ιερού Βράχου και ένιωσα κάτι από την ξεχασμένη και αρκετά μελαγχολική «ομορφιά των ερειπίων» που τόσο λάτρεψαν ο 18ος και 19ος αιώνας. Καθώς από τις ρωγμές τους ξεπετάγονται ασυγκράτητα, ζωντανά, χλόη, αγκάθια και θάμνοι. Αλλά και στις μικρές και μάλλον ταλαιπωρημένες πλατείες της Πλάκας, όπου στριμώχθηκαν τα λίγα δένδρα, κυρίως μουριές, το φθινόπωρο είναι περισσότερο θαλερό παρά ποτέ.

Τα κουρεία, όπως ξέρετε, από τους αρχαίους χρόνους συγκεντρώνουν τις περισσότερες και ζωηρότερες συζητήσεις, πολιτικές, ποδοσφαιρικές, φιλοσοφικές και άλλες. Οι δε κουρείς είναι οι καλύτερα ενημερωμένοι όχι μόνο για τη γειτονιά αλλά γενικότερα. Μετά την απόδραση ή την απόπειρα απόδρασης στα Αναφιώτικα κατέβηκα στο κουρείο της οδού Απόλλωνος για να κουρευτώ. Ρώτησα, λοιπόν τον κ. Γιώργο τι λέει ο κόσμος για τις εκλογές και μου απαντάει «τίποτα». Ποτέ δεν θυμάται τέτοια «βουβαμάρα». Οσοι είναι θυμωμένοι με την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, και είναι πολλοί, θα ψηφίσουν φυσικά ΠΑΣΟΚ, αλλά χωρίς ενθουσιασμό και χωρίς μεγάλες προσδοκίες. Αλλοτε είχε μεγάλες προσδοκίες και διαψεύσθηκαν. Τώρα εκφράζει τη δυσαρέσκεια ή και την οργή του, αλλά είναι επιφυλακτικός, δεν πιστεύει πια.

Σήμερα δεν θα παρακολουθήσω την τηλεμαχία των πολιτικών αρχηγών. Οπως θα καταλάβατε με ενοχλεί η λέξη «αρχηγός» και μάλιστα κληρονομικός. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Από ό,τι μπορεί κανείς να συμπεράνει (και το συμπεραίνουν πολλοί) από το παρασκήνιο που προκλήθηκε, μας καλούν να παρακολουθήσουμε μια, μάλλον κακοστημένη, τηλεοπτική παράσταση, όπου ο κάθε «αρχηγός» θα πει το ποιηματάκι του, το οποίο άλλωστε ξανακούσαμε. Οι προτάσεις και τα προγράμματα των δύο «κομμάτων εξουσίας» έχουν ήδη εκτεθεί και ομολογουμένως είναι διαφορετικά. Εκείνο όμως που κρίνεται και όπου συγκεντρώνονται όλες οι αμφιβολίες δεν είναι η λογική των προγραμμάτων αλλά η αξιοπιστία των «αρχηγών» και των κομμάτων τους. Οχι αν είναι σωστά και λογικά τα προγράμματά τους, αλλά αν οι «αρχηγοί» και τα κόμματά τους, ως εξουσία, είναι σε θέση να τα εφαρμόσουν. Η μέχρι τώρα εμπειρία μας είναι πικρή και απογοητευτική.

  • Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη, Η Καθημερινή, 22/09/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το υπουργικό σταυρόλεξο του ΠαΣοΚ

Posted on Σεπτεμβρίου 20, 2009. Filed under: ΠΑΣΟΚ, Παπανδρέου Γιώργος |

Ποια στελέχη του κόμματός του σκέφτεται να χρησιμοποιήσει ο κ. Παπανδρέου στο κυβερνητικό σχήμα

Η κυρία Λούκα Κατσέλη, ο κ. Μιχ. Χρυσοχοΐδης  και ο κ. Γ. Παπακωνσταντίνου φέρονται μεταξύ των στελεχών που θα αναλάβουν κάποιο από τα οικονομικά χαρτοφυλάκια σε περίπτωση εκλογικής νίκης του ΠαΣοΚ

Η ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ του προέδρου του ΠαΣοΚ κ. Γ. Παπανδρέου προς τα στελέχη του να μη ράβουν κοστούμια γιατί θα τους μείνουν στην ντουλάπα και να μη μοιράζουν θέσεις επειδή όλοι θα κριθούν από το μηδέν «πάγωσε» για μερικές ημέρες τις συζητήσεις- και κυρίως τις εικασίες- για τους «υπουργήσιμους». Σε αυτή τη φάση ελάχιστοι γνωρίζουν τις μύχιες σκέψεις του προέδρου του ΠαΣοΚ για τα πρόσωπα που θα απαρτίζουν την κυβέρνησή του, εφόσον κερδίσει τις εκλογές. Οσοι έχουν συνομιλήσει μαζί του όμως έμειναν με την εντύπωση ότι ο κ.Παπανδρέου έχει συνειδητοποιήσει πλήρως τις δυσκολίες που θα κληθεί να αντιμετωπίσει, ιδίως στον χώρο της οικονομίας. Παρά το γεγονός ότι οι συζητήσεις για τους μελλοντικούς υπουργούς έχουν τεθεί εκτός (κομματικού) νόμου, υπάρχουν ορισμένα δεδομένα που περιγράφουν το πλαίσιο μιας κυβέρνησης Παπανδρέου.Ο ίδιος ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ προανήγγειλε ένα μικρό και ευέλικτο υπουργικό σχήμα. Το πιθανότερο είναι να προχωρήσει στη δημιουργία 23-25 υπουργείων,μαζί με τις θέσεις υφυπουργών, οι οποίες θα μειωθούν. Επίσης θα χρησιμοποιηθούν πολλές γυναίκες. Αν υποθέσουμε ότι θα ληφθούν υπ΄ όψιν και οι γεωγραφικές ισορροπίες, οι πρωτεύσαντες σε σταυρούς στις μεγάλες εκλογικές περιφέρειες και ειδήμονες που ενδιαφέρονται να επαναπατριστούν, το σταυρόλεξο γίνεται εξαιρετικά δύσκολο.

O κ. Παπανδρέου αντιστέκεται στις πιέσεις να παρουσιάσει τα πρόσωπα με τα οποία θα κυβερνήσει, το ενδιαφέρον όμως έχει στραφεί προς συγκεκριμένα στελέχη. Εν αρχή ην το υπουργείο Οικονομίας. Θα μείνει ενωμένο ή θα σπάσει στα δύο; Ιδού η απορία. Η κυρία Λούκα Κατσέλη, έπειτα από την άρνηση του κ. Λουκά Παπαδήμου να εγκαταλείψει την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, εμφανίζεται ως το πρόσωπο που θα χειριστεί τα θέματα της Οικονομίας. Με αυτήν συνεννοείται ο κ. Παπανδρέου και πολλά στοιχεία του οικονομικού προγράμματος του ΠαΣοΚ προέρχονται από δικές της επεξεργασίες. Η κυρία Κατσέλη, σύμφωνα με πληροφορίες, δεν επιθυμεί την ύπαρξη χωριστών υπουργείων. Αντιθέτως, θεωρεί ότι η διοίκηση θα πρέπει να είναι ενιαία.

Το τιμόνι της οικονομίας

Ωστόσο άλλοι παράγοντες από τον χώρο της οικονομίας, οι οποίοι συνομιλούν με τον κ. Παπανδρέου, του εισηγούνται τον διαχωρισμό του υπουργείου Οικονομίας από το Οικονομικών. Ουδείς γνωρίζει τι θα αποφασίσει ο κ. Παπανδρέου. Αρκετοί όμως γνωρίζουν ότι η κυρία Κατσέλη, εφόσον καταλήξει με το συγκεκριμένο χαρτοφυλάκιο στα χέρια, θα ήθελε δίπλα της ειδικούς, τεχνοκράτες, ακόμη και μεταγραφές από τον ιδιωτικό τομέα, άτομα δηλαδή που ξέρουν τα κόλπα και τα παραθυράκια που χρησιμοποιούνται για την απόκρυψη εισοδημάτων. Λέγεται ότι σε μια τέτοια περίπτωση ίσως να κληθεί να βοηθήσει ο κ. Γκ. Χαρδούβελης, ενώ ακούγεται και το όνομα του κ. Ι. Στουρνάρα, αν και ο ίδιος δεν εμφανίζεται ζεστός σε μια τέτοια προοπτική.

Στην περίπτωση που αποφασιστεί να κοπεί στα δύο το υπουργείο, για το κομμάτι της στρατηγικής ανάπτυξης η κυρία Κατσέλη παραμένει φαβορί. Για το υπουργείο Οικονομικών «παίζουν» δύο ονόματα, των κκ. Μιχ. Χρυσοχοΐδη και Γ. Παπακωνσταντίνου .

Τα ίδια ονόματα ακούγονται και για το υπουργείο Ανάπτυξης, ένα υπουργείο που θα αναβαθμιστεί εκ των πραγμάτων, καθώς θα χειριστεί τα ενεργειακά θέματα- ηλεκτρισμός, φυσικό αέριο, ανανεώσιμες πηγές ενέργειας- αλλά και μεγάλα ποσά από επενδυτικά προγράμματα. Θεωρείται ότι κάποιον ρόλο θα αναλάβει η κυρία Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου, πιθανόν κάποιο υφυπουργείο Ανάπτυξης, ενώ υπάρχει η εκτίμηση ότι κάποια θέση θα αναλάβουν ο κ. Φίλ.Σαχινίδης και η κυρία Ντίνα Λάζαρη.

Παρά το γεγονός ότι ο κ. Παπανδρέου έχει τη φήμη του απρόβλεπτου ηγέτη, όλοι αναμένουν ότι σε μελλοντική κυβέρνησή του θα παίξουν κεντρικό ρόλο οι κκ. Ι.Ραγκούσης, Ν. Αθανασάκης και Γ. Παπακωνσταντίνου. Ο Γραμματέας του ΠαΣοΚ διατηρεί πολύ χαμηλούς τόνους στη δημόσια παρουσία του και δηλώνει πρόθυμος να παραμείνει στο κόμμα αν αυτό κρίνει ο κ. Παπανδρέου. Οι περισσότεροι στο ΠαΣοΚ όμως τον βλέπουν ήδη στη θέση του υπουργού Εσωτερικών και Δημόσιας Διοίκησης, όχι μόνο εξαιτίας της εμπειρίας του από την τοπική αυτοδιοίκηση.

Ο επικεφαλής του συγκεκριμένου υπουργείου θα χρειαστεί να αναδιατάξει τον χάρτη της Αυτοδιοίκησης, να προετοιμάσει τον θεσμό του αιρετού περιφερειάρχη και την αποκέντρωση κρατικών αρμοδιοτήτων στην Περιφέρεια. Αν μάλιστα καταλήξουν οι συζητήσεις για την οργάνωση του πρωθυπουργικού γραφείου στα πρότυπα του Λευκού Οίκου (ή της Ντάουνινγκ Στριτ), δηλαδή σε ένα πολυμελές γραφείο με συμβούλους που θα παρακολουθούν την πορεία εκτέλεσης του κυβερνητικού έργου, τότε δεν αποκλείεται ο υπουργός Εσωτερικών να αποκτήσει έναν ειδικό ρόλο στο Μέγαρο Μαξίμου.

Το υπουργείο Δημόσιας Τάξης λέγεται ότι θα αυτονομηθεί και για τη θέση αυτή συζητείται το όνομα του κ. Χ. Καστανίδη. Στο υπουργείο Υγείας λέγεται ότι θα ενταχθεί η Κοινωνική Ασφάλιση. Πολιτικός εκπρόσωπος για θέματα Υγείας είναι ο κ. Γ. Φλωρίδης, ο οποίος έχει ετοιμάσει το σχέδιο για την αναμόρφωση του ΕΣΥ και διατηρεί καλές σχέσεις με τον κ. Παπανδρέου. Δεν αποκλείεται να παραμείνει σε αυτό το πόστο, αν και ακούγονται επίσης τα ονόματα των κκ. Δ. Ρέππα, ο οποίος γνωρίζει σε βάθος το Ασφαλιστικό, και Χρ. Παπουτσή (για το Απασχόλησης, ο οποίος όμως συζητείται και για το υπουργείο Αμυνας). Επίσης, συζητούνται τα ονόματα της κυρίας Εύης Χριστοφιλοπούλου (η σημερινή «σκιώδης» υπουργός Απασχόλησης) και της κυρίας Φώφης Γεννηματά. Τα κοινωνικά υπουργεία δεν αφήνουν αδιάφορο και τον κ. Κ. Σκανδαλίδη.

Για το υπουργείο Δικαιοσύνης ακούγονται διάφορα ονόματα, πολιτικών εκπροσώπων κυρίως (όπως π.χ. του κ. Α.Λοβέρδου ). Ωστόσο τις τελευταίες ημέρες συζητείται έντονα ένα αουτσάιντερ, ο κ. Χ. Παμπούκης , ο οποίος θα τοποθετηθεί στο Επικρατείας.

Ορισμένοι βουλευτές μάλλον θα κληθούν να εκτελέσουν… καταναγκαστικά έργα. Σε αυτή την κατηγορία πιθανώς να ενταχθεί η κυρία Αννα Διαμαντοπούλου, η οποία δεν έχει κρύψει ποτέ το ενδιαφέρον της για τα οικονομικά υπουργεία, ενδέχεται όμως να παραμείνει στην Παιδεία. Να σημειωθεί πάντως ότι τον συγκεκριμένο τομέα τον ανέλαβε ως πολιτική εκπρόσωπος έπειτα από δική της επιθυμία. Το υπουργείο Εξωτερικών οι περισσότεροι στο ΠαΣοΚ πιστεύουν ότι θα το κρατήσει ο ίδιος ο κ. Παπανδρέου, με αναπληρωτή υπουργό ενδεχομένως τον κ. Π. Μπεγλίτη , με τον οποίο έχει συνεργαστεί στο παρελθόν και τον συνδέει σχέση εμπιστοσύνης.

Κυβερνητικός εκπρόσωπος

Πολλοί αναρωτιούνται αν θα επιστρέψει στην Ελλάδα ο επικεφαλής της ευρωομάδας του ΠαΣοΚ κ. Στ. Λαμπρινίδης. Ορισμένοι μάλιστα θα τον έβλεπαν ακόμη και σε θέση κυβερνητικού εκπροσώπου, με δεδομένο ότι ο κ. Παπακωνσταντίνου έχει αφήσει να εννοηθεί πως δεν τον ενδιαφέρει η θέση αυτή και ο κ. Ρέππας, ο οποίος θεωρείται από τους πιο επιτυχημένους εκπροσώπους, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι επιθυμεί να επιστρέψει σε αυτόν τον ρόλο.

Στον Πολιτισμό το τοπίο είναι θολό. Ισως παραμείνει η κυρία Μαρία Δαμανάκη. Σκοτάδι σκεπάζει τις προγνώσεις για τους επικεφαλής των υπουργείων Αγροτικής Ανάπτυξης και Περιβάλλοντος, το οποίο θα γίνει αυτόνομο και ορισμένοι δεν αποκλείουν να το αναλάβει μεταγραφή από το εξωτερικό. Λέγεται επίσης ότι θα ενοποιηθούν τα υπουργεία Δημοσίων Εργων και Μεταφορών, και σε μια τέτοια περίπτωση προβάλλεται το όνομα του κ. Ντ. Ρόβλια, ο οποίος σήμερα καλύπτει τον χώρο της Δικαιοσύνης, ενώ πολιτικός εκπρόσωπος στον τομέα των Μεταφορών είναι ο κ. Ν. Σηφουνάκης .

  • Θολό τοπίο
  • Τα σενάρια και τα ερωτήματα

Μεγάλο ερώτημα παραμένει τι θα κάνει ο κ. Παπανδρέου με στελέχη όπως η κυρία Βάσω Παπανδρέου και ο κ. Θ. Πάγκαλος, καθώς επίσης με τον κ. Ευ. Βενιζέλο. Στελέχη που συνομίλησαν με τον τελευταίο μετέφεραν την εντύπωση ότι δεν θα τον ενδιέφερε κανένα άλλο υπουργείο εκτός από το Εξωτερικών, ο ίδιος όμως σταμάτησε εγκαίρως κάθε σχετική συζήτηση επισημαίνοντας ότι θεωρεί βαθιά προσβλητικά αυτά τα σενάρια. Τελευταία διακινείται ένα νέο σενάριο σύμφωνα με το οποίο ο κ. Παπανδρέου τον προορίζει για Πρόεδρο της Βουλής. Στην πραγματικότητα ουδείς γνωρίζει τι σκέφτεται ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ ή πώς θα αντιδράσει ο κ. Βενιζέλος.

Ξεκάθαρο δεν είναι το τοπίο ούτε για στελέχη όπως οι κκ. Φ. Πετσάλνικος, από τους πιο έμπιστους συνεργάτες του κ. Παπανδρέου, και Τηλ.Χυτήρης. Ο κ. Λοβέρδος, ένα από τα πιο προβεβλημένα στελέχη του ΠαΣοΚ, διεκδικεί ξανά την πρωτιά στη Β΄ Αθηνών ώστε να έχει μια ισχυρή βάση. Από εκεί και πέρα υπάρχει μια δεξαμενή στελεχών, τα οποία θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε κυβερνητικές θέσεις όπως οι κκ. Κ. Καρτάλης, Κ. Σπηλιόπουλος, Θ. Μωραΐτης, Γ. Πεταλωτής, Μιχ. Καρχιμάκης, Γ. Νικητιάδης και η κυρίες Μιλένα Αποστολάκη, ΑικατερίνηΜπατζελή, εφόσον εκλεγεί βουλευτής, Συλβάνα Ράπτη, Αντζελα Γκερέκου κ.ά., ενώ το στελεχικό δυναμικό του κόμματος αναμένεται να εμπλουτιστεί και με νέα πρόσωπα που θα εκλεγούν από τις κάλπες της 4ης Οκτωβρίου.

  • ΔΗΜΗΤΡΑ ΚΡΟΥΣΤΑΛΛΗ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Νέα Δημοκρατία: Δελφίνοι με το όπλο παρά πόδα

Posted on Σεπτεμβρίου 20, 2009. Filed under: Νέα Δημοκρατία |

Η κυρία Μπακογιάννη, ο κ. Αβραμόπουλος και ο κ. Σαμαράς ακονίζουν τα ξίφη τους αναμένοντας τη μάχη της διαδοχής

ΑΚΟΜΗ και οι παλαιότεροι βουλευτές της ΝΔ δεν θυμούνται να έχει προσέλθει ξανά η ΝΔ σε μια εκλογική μάχη με το κλίμα να είναι τόσο βαρύ και τα αισθήματα απογοήτευσης τόσο έντονα. «Τέτοια κατήφεια και ηττοπάθεια δεν υπήρχαν ούτε το 1996 με τον Εβερτ ούτε το 1993 με τον Μητσοτάκη» υποστηρίζουν ιστορικά στελέχη του κυβερνώντος κόμματος, προβλέποντας ταυτόχρονα ότι η επομένη των εκλογών δεν θα είναι μόνο μια ημέρα γκρίνιας και έντονης εσωστρέφειας για τη ΝΔ αλλά και η απαρχή εσωκομματικών εξελίξεων που είναι πολύ πιθανόν να καταλήξουν σε αλλαγή ηγεσίας. Για πρώτη φορά από το 1997 που ανέλαβε ο κ. Κ. Καραμανλής την ηγεσία του κόμματος είναι πιθανόν να υπάρξει κίνημα αμφισβήτησής του, ενώ υπουργοί και βουλευτές έχουν ήδη ξεκινήσει τις διεργασίες διαδοχής του, παρά τις επανειλημμένες δηλώσεις του ότι δεν σκοπεύει να αποχωρήσει, ανεξαρτήτως του εκλογικού αποτελέσματος.

Το έναυσμα για να ξεκινήσει η μάχη των επιγόνων έδωσε κατά πολλούς ο ίδιος ο κ. Καραμανλής με μια σειρά κινήσεις του τις δύο τελευταίες εβδομάδες. Οσοι γνωρίζουν πώς λειτουργεί ο Πρωθυπουργός στοιχηματίζουν πλέον ότι θα εγκαταλείψει τα ηνία του κόμματος μετά τις εκλογές και επικαλούνται μια σειρά ενδείξεις στη συμπεριφορά του.

* Η κίνησή του να χαλαρώσει τη γραβάτα μετά το τέλος της ομιλίας του στο Αιγάλεω, προτού κατεβεί από την εξέδρα, ήταν χαρακτηριστική για το πόσο άβολα αισθάνεται.

* Μετά τη συνέντευξη Τύπου στη ΔΕΘ εγκατέλειψε σύξυλους τους συνεργάτες του και εξαφανίστηκε οδηγώντας ο ίδιος το αυτοκίνητό του, χωρίς να ρωτήσει καν πώς είδαν την εμφάνισή του. Στο αεροπλάνο της επιστροφής ταξίδεψε μόνο με την οικογένειά του και όλοι οι άλλοι επέστρεψαν με τα αεροσκάφη της γραμμής.

* Ο ίδιος επιμένει να προσθέτει «αστερίσκους» στις δηλώσεις του ότι θα παραμείνει στην ηγεσία του κόμματος. Οπως τονίζει, θα παραμείνει μόνο αν το θέλει το κόμμα του και η κοινωνία, προϋπόθεση που δεν θα υπάρξει σε περίπτωση καθαρής εκλογικής ήττας.

* Μετά την προκήρυξη των εκλογών έχει απομονωθεί και δεν μιλάει στο τηλέφωνο παρά μόνο με ελάχιστους υπουργούς του, ενώ έδειξε να αδιαφορεί σε όσους του ζητούσαν να δώσει επικοινωνιακά χαρακτηριστικά στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας.

Ολα αυτά είναι φυσικό να αναζωπυρώνουν τις κινήσεις διαδοχής του, οι οποίες έτσι κι αλλιώς υποβόσκουν εδώ και μήνες στο κυβερνητικό στρατόπεδο.

Πληθώρα στελεχών που ανήκουν στην «καραμανλική πτέρυγα» στοιχίζονται ήδη πίσω από τους κκ. Α. Σαμαρά και Δ.Αβραμόπουλο, τους δύο υπουργούς δηλαδή που φιλοδοξούν να αποτελέσουν το «αντίπαλον δέος» της κυρίας Ντόρας Μπακογιάννη. Η υπουργός Εξωτερικών οργανώνει επίσης, αλλά με ιδιαίτερα προσεκτικές κινήσεις, τον κομματικό μηχανισμό που διαθέτει σε ολόκληρη τη χώρα, ενώ η πρόσφατη περιπέτεια της υγείας της (εισήχθη την Παρασκευή με συμπτώματα πνευμονίας στο «Ερρίκος Ντυνάν») ενισχύει ακόμη περισσότερο τη δημοφιλία της.

Ολα δείχνουν ότι, αν ο κ. Καραμανλής δεν τηρήσει τη δέσμευσή του και αποχωρήσει από την ηγεσία του κόμματος μετά τις εκλογές, ο διάδοχός του θα είναι πιθανότατα ένας εκ των τριών προαναφερομένων υπουργών. Μάλιστα μεταξύ των ιδίων αλλά και μεταξύ των στελεχών τους έχει ήδη αρχίσει να αναπτύσσεται ένας ολοένα αυξανόμενος ανταγωνισμός, αποτέλεσμα του οποίου είναι συχνά και ορισμένες παρασκηνιακές τρικλοποδιές και εσωκομματικά μαχαιρώματα. Μόνο την περασμένη εβδομάδα συνέβησαν αρκετά γεγονότα που επιβεβαιώνουν ότι η μάχη της διαδοχής έχει ήδη αρχίσει. Συγκεκριμένα:

* Οι τρεις πρώτοι που τηλεφώνησαν στον κ. Σ. Τσιτουρίδη για να του δηλώσουν τη συμπαράστασή τους για τον αποκλεισμό του από το ψηφοδέλτιο του Κιλκίς ήταν η κυρία Μπακογιάννη και οι κκ. Αβραμόπουλος και Σαμαράς!

* Ο ίδιος ο κ. Τσιτουρίδης μιλώντας το βράδυ της Παρασκευής στη Θεσσαλονίκη κάλεσε τους οπαδούς του και τα στελέχη του (και ως άτυπος επικεφαλής της ομάδας των «Λοχαγών») να δώσουν ραντεβού στις 4 Οκτωβρίου!

* Οι εσωκομματικοί αντίπαλοι της κυρίας Μπακογιάννη έσπευσαν να αξιοποιήσουν στο παρασκήνιο τις καταγγελίες Βγενόπουλου κατά του υπουργείου Εξωτερικών.

* Τρεις βουλευτές της Ηλείας που ανήκουν στο περιβάλλον της κυρίας Μπακογιάννη έστειλαν την Πέμπτη επιστολή στον Πρωθυπουργό καταγγέλλοντας ως αήθη την πρωτοβουλία του κ. Σαμαρά να εντάξει στη Μεσσηνία τη διοικητική εποπτεία του ναού του Επικούριου Απόλλωνα.

Σε κάθε περίπτωση, πάντως, κορυφαία στελέχη της ΝΔ προεξοφλούν ότι μετά τις εκλογές θα ξεσπάσει εμφύλιος πόλεμος στη Ρηγίλλης. «Αν παραμείνει αρχηγός, θα αμφισβητηθεί και ο ίδιος ο Καραμανλής» υποστηρίζουν, υπενθυμίζοντας πως φέρει ο ίδιος την ευθύνη για την επιλογή των πρόωρων εκλογών, για την άρνησή του να προχωρήσει νωρίτερα σε ανασχηματισμό και για την αναβλητικότητα που έδειξε να ξεκαθαρίσει νωρίτερα τα ψηφοδέλτια του κόμματος.

Τα ίδια στελέχη προσθέτουν ότι, αν αντιθέτως ο κ. Καραμανλής αποχωρήσει, τα πυρά θα επικεντρωθούν στην ηγετική ομάδα που «έκανε κουμάντο στο Μαξίμου μετά τις ευρωεκλογές», δηλαδή στους κκ. Γ. Σουφλιά, Ι.Λούλη, Ευ. Αντώναρο και Πρ. Παυλόπουλο.

  • Β. ΧΙΩΤΗΣ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

«Επικοινωνήστε την αλήθεια»…

Posted on Σεπτεμβρίου 20, 2009. Filed under: Γλώσσα, Επικοινωνία | Ετικέτες: |

Τις λέξεις δεν τις έχουμε μόνο για να τις χρησιμοποιούμε στην παραδεδομένη σημασία τους και να συνεννογιόμαστε, αλλά και για να τις θίγουμε, να τις πειράζουμε, να τις δοκιμάζουμε σε νέες σχέσεις και συνάψεις. Είτε από ποιητική έφεση και με γερό αισθητήριο είτε ακόμα και από αγραμμάτιστη υπεροψία ή ασύντακτη πνευματική ελαφρότητα, δεν παύουμε να πειραματιζόμαστε στην ομιλία και στο γράψιμό μας. Κάποια από τα αποτελέσματα των πειραματισμών, αν φύγουν από τον κλειστό χώρο της παραγωγής τους (κάποια συντεχνία, ας πούμε, μια από από αυτές που υποκατέστησαν με τον καιρό τις απορρυθμισμένες πλέον κοινότητες στον τομέα της γλωσσοπαραγωγής) και μετακινηθούν στην κατηγορία των κοινολεκτουμένων, τα παραλαμβάνουν κάποια στιγμή τα λεξικά, όσα εξ αυτών παρακολουθούν με προσοχή τη γλωσσική εξέλιξη. Τα ενσωματώνουν λοιπόν, με κάποια επεξήγηση, στην ύλη τους, στον κόσμο των «παραδοσιακών», «κανονικών» λημμάτων και τα νομιμοποποιούν, τα επικυρώνουν – ή περίπου. Αλλα πάλι νεόπλαστα ασκούν τόση βία στη γλώσσα, που δεν αργούν να απαξιωθούν μέσα στη χλεύη και να αποσυρθούν, αφήνοντας πίσω τους τη θολή μνήμη μιας αχρείαστης ακρότητας.

Μια από τις κυριότερες γλωσσοπαραγωγικές ομάδες ή συντεχνίες των υπερμιντιακών ημερών μας την απαρτίζουν οι επικοινωνιολόγοι. Κι επειδή όλο και λιγότερο μιλούμε και νοιαζόμαστε για την κοινωνία κι όλο και περισσότερο αγωνιούμε για την επικοινωνία (γνωστός ο καημός των κομμάτων για το «επικοινωνιακό πρόβλημά» τους, που φρονούν πως είναι το μοναδικό που τα ταλαιπωρεί, αφού είναι απολύτως βέβαια ότι σε όλους τους υπόλοιπους τομείς διαπρέπουν), σαν επικοινωνιολόγοι σπεύδουν να εμφανιστούν οι πάντες, όσοι έχουν κάποιον δημόσιο λόγο (η εξίσωση «δημόσιος λόγος ίσον τηλεοπτικός λόγος» είναι δυστυχώς ισχυρότερη και από την πασίγνωστη εξίσωση του Αϊνστάιν). «Επικοινωνιολογούν» λοιπόν οι επιστήμονες του σχετικού χώρου, οι δημοσκόποι, οι διαφημιστές, οι υπεύθυνοι προπαγάνδας, οι παραθυρόβιοι σχολιαστές (με αρκετούς δημοσιογράφους να είναι όλο και πιο ανενδοίαστα κομματικοί κήρυκες, όπως συμβαίνει με πολλούς αθλητικολόγους και αθλητικογράφους, που εμφανίζονται δημοσίως πιο παθιασμένοι με την ομάδα τους κι από τους φανατικότερους οπαδούς). Ποιοι εξ όλων αυτών έκαναν την αρχή στη στρέβλωση ή την «αναβάπτιση» του ρήματος «επικοινωνώ», θα το βρει ίσως κάποιος Στέφανος Κουμανούδης του μέλλοντος, αν υπάρξει βέβαια άνθρωπος πρόθυμος για τέτοιο μόχθο και τόσο αφανή.

Από κάποια στιγμή κι έπειτα λοιπόν το ρήμα «επικοινωνώ», που μας παραδόθηκε αρχαιόθεν αμετάβατο και έτσι λεξικογραφείται ακόμα, μετατράπηκε στη δημόσια ρητορική σε μεταβατικό, μεταβατικότατο, ενδεχομένως επειδή κρίθηκαν «αντιεπικοινωνιακά», δηλαδή λιγότερο θορυβώδη, οικεία ρήματα σαν τα «διαδίδω», «μεταδίδω», «ανακοινώνω», «γνωστοποιώ» κ.ο.κ. «Πρέπει να επικοινωνήσουμε το μήνυμά μας», «δεν επικοινωνούμε όπως πρέπει το έργο μας», τέτοια ακούμε και ξανακούμε. Από στόμα σε στόμα κι από αντιγραφή σε αντιγραφή, το λαθεμένο έγινε μόδα και επιβλήθηκε σαν αυτονόητο. Ποιος ξέρει, ίσως το πρότυπο εδώ να είναι η διολίσθηση ή η εξαλλαγή ενός άλλου αρχαιόθεν αμετάβατου ρήματος σε μεταβατικό, του «λήγω» (και του «καταλήγω» επίσης). Με το «λήγω» η ιστορία πρέπει να ξεκίνησε στα γήπεδα, εκεί όπου το οπαδικό πλήθος, μέσα στην πολλή αγωνία του να βλέπει την ομάδα του να προηγείται με ένα μόνο γκολ διαφορά και να απειλείται με ισοφάριση, αρχίζει ήδη από το ογδοηκοστό λεπτό να φωνάζει προς τον διαιτητή «λήξ’ το ρε», για να μη γίνει καμιά στραβή όσο τελειώνει το παιχνίδι. Από το αυθόρμητο γηπεδικό ιδιόλεκτο το μεταβατικό πλέον «λήγω» πέρασε στη σιδερένια κομματικοσυνδικαλιστική αργκό, για ν’ ακούμε έτσι όλο και συχνότερα «να το λήξουμε το θέμα», «να το καταλήξουμε το ζήτημα» και άλλα καταληκτικά.

Προ ημερών λοιπόν ο κ. Κ. Καραμανλής, κουρασμένος ίσως και από τη μυριοστή επανάληψη των πνευματικώς ανέξοδων και πολιτικώς αδιέξοδων «ευθυνολογημάτων» του (συμβαίνει αυτό με τους πολιτικούς: μιλούν κι είναι σαν να ακούμε σε πλέι μπακ παλιά και πια ξεθυμασμένα σουξέ), εφοδίασε με πρωθυπουργικό κύρος το εν λόγω λαθάκι. Μιλώντας σε ειδική προεκλογική συγκέντρωση, παρότρυνε τις γυναίκες του κόμματός του «να επικοινωνήσουν την αλήθεια στον κόσμο» (αλήθεια, θα υπάρξει ποτέ κομματικός αρχηγός που θα καλέσει σε ειδική συγκέντρωση τους άντρες του κόμματός του; και γιατί πρέπει να θεωρείται φεμινιστική αυτή η «διάκριση υπέρ των γυναικών»;). Το πρόβλημα εδώ φυσικά δεν είναι της φιλολογίας. Της πολιτικής είναι. Κι έχει να κάνει με την απόλυτη βεβαιότητα του κ. Καραμανλή, αλλά και του κ. Παπανδρέου κι όποιου άλλου σωτηριολογεί και μεσσιανίζει, ότι η αλήθεια είναι μία και μόνη και ότι, δεύτερον, αυτός και μόνον είναι ο κάτοχος και κήρυκάς της, ένας πάπας της πολιτικής. Με την ίδια άνεση που ταυτίζουν την παράταξή τους με το έθνος, αν όχι και με το γένος (προηγείται βέβαια η ρουσφετολογική ταύτιση του κράτους με το κόμμα), ταυτίζουν και την αλήθεια με τον εαυτό τους, τη μοναδική «αυθεντία».

Ολοι υποχρεωνόμαστε κάποια στιγμή να πιστέψουμε ότι η ιδέα πως η αλήθεια έχει μόνο ενικό αριθμό και στερείται πληθυντικού κυκλοφορεί αποκλειστικά στο χώρο της πίστης (θεολογικού ή πρωτόγονα πολιτικού τύπου) και πουθενά αλλού. Αν πιστεύεις εις ένα Θεό ή εις ένα Ιωσήφ (Στάλιν), είσαι μακάριος γιατί καμιά αμφιβολία δεν ταλαιπωρεί το μυαλό σου. Σε κάθε άλλη περίπτωση, υπάρχουν τουλάχιστον τέσσερις αλήθειες, κι αυτό δεν το υπαγορεύει η μόδα του σχετικισμού: η αλήθεια που φτιάχνουμε εμείς για τον εαυτό μας ερήμην της γνώμης των άλλων, η αλήθεια που φτιάχνουν οι άλλοι για μας ερήμην μας, η αλήθεια που φτιάχνουμε για τον εαυτό μας συμμεριζόμενοι λίγο ή πολύ τη γνώμη των άλλων και η αλήθεια που φτιάχνουν οι άλλοι για μας μετρώντας κάπως και τη δική μας άποψη. Για παράδειγμα, όταν ο πρωθυπουργός κηρύσσει «επικοινωνήστε την αλήθεια στον κόσμο», εννοεί τη δική του αλήθεια, ότι δηλαδή ο ίδιος υπήρξε ο λαμπρότερος μεταπολιτευτικός κυβερνήτης (έστω, ο δεύτερος) και το κόμμα του η ηθική δύναμη που μεταρρύθμισε, επανίδρυσε, νοικοκύρεψε κ.τλ. Μια άλλη αλήθεια όμως επιμένει πως, ό,τι άλλο κι αν έπραξε ή θα πράξει, θα καταγραφεί ως ο πρωθυπουργός που σε κάθε θητεία του άφησε την Ελλάδα απανθρακωμένη, κυριολεκτικώς. Με τούτα και μ’ εκείνα ο κ. Καραμανλής κατόρθωσε το ακατόρθωτο: να ετοιμάζεται τώρα για τον θώκο του κυβερνήτη ο κ. Γ. Παπανδρέου. Για να μας περιλάβει έτσι το Βιβλίο Γκίνες (τρίτος πρωθυπουργός από το ίδιο δέντρο) και να αποθεωθεί ο δικομματικός ντετερμινισμός και η ονομαστικώς κληροδοτούμενη δημοκρατία. Προφανώς, αυτήν την εκδοχή αλήθειας δεν την ασπάζεται ο κ. Παπανδρέου, ενθουσιασμένος που βλέπει τους κόλακες να πληθαίνουν γύρω του εν όψει εξουσίας και λαφύρων, οπότε πρέπει να στραφούμε στον κ. Πάγκαλο ή τον κ. Βενιζέλο.

  • Tου Παντελη Μπουκαλα, Η Καθημερινή, 20/09/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οι ελπίδες της επόμενης μέρας

Posted on Σεπτεμβρίου 20, 2009. Filed under: Επόμενη μέρα, Εκλογές |

Τα αδιέξοδα της χώρας είναι ορατά. Τα βλέπουμε, δίπλα μας στα πεζοδρόμια με τα βουνά των σκουπιδιών. Στο κέντρο της πόλης, όπου δεν μπορούμε να κυκλοφορήσουμε, είτε έχει πορεία είτε όχι. Στη Βουλή, που έγινε η ισχυρότερη συντεχνία του τόπου. Στην αδιέξοδη συζήτηση που έχει ως θέμα «τι είν’ η πατρίδα μας; Μην είναι η σημαία;». Στην οικονομία, όπου τα ελλείμματα διογκώνονται. Στην Παιδεία. Παντού…

Η χώρα αυτή που ασπάστηκε με θρησκευτικό ζήλο ορισμένα –εθνικιστικά κι αριστερίστικα– δόγματα, βλέπει μπροστά της τείχη. Στο Δημόσιο βλέπει κάθε χρόνο μια διοικητική αναδιάρθρωση, αλλά προκοπή δεν βλέπει. Στον πόλεμο κατά της διαφθοράς είδε κατάρες και την αδιαφάνεια να φουντώνει και να κατακερματίζεται σε διάφορα επίπεδα. Βλέπει μισές πρωτοβουλίες για τη λύση των προβλημάτων, οι οποίες καταλήγουν να γίνονται μέρος των προβλημάτων.

Η χώρα χρειάζεται μια καινούργια αρχή. Οφείλει να αποτινάξει τους κόμπους και να διορθώσει τα σφάλματα του παρελθόντος, που μπλοκάρουν ολόκληρο το σύστημα. Πρέπει κατ’ αρχήν να επανεξετάσει όλα τα «ιερά και όσια» που γαλούχησαν τη γενιά του λαϊκισμού. Πρέπει να ξαναδεί το κράτος ως αναγκαίο κακό και όχι ως μάννα εξ ουρανού. Το κράτος μεταθέτει εντός της κοινωνίας προβλήματα. Δεν τα λύνει. Χειρότερα: πολλές φορές τα διογκώνει. Τα τεράστια υπουργεία με τους χιλιάδες υπάλληλους και τους γκρίζους διαδρόμους είναι σφηκοφωλιές διαφθοράς. Χρειάζεται ριζική αποκέντρωση αρμοδιοτήτων προς κάθε κατεύθυνση. Τα πανεπιστήμια να διαφεντεύουν τα της εκπαίδευσης που παρέχουν (κι αν δεν τα καταφέρνουν, να υποβαθμίζονται και να κλείνουν), η Τοπική Αυτοδιοίκηση να παρέχει κοινωνικές υπηρεσίες, οι ιδιωτικές επιχειρήσεις να προσφέρουν τα αγαθά και τις υπηρεσίες που χρειάζεται η αγορά. Δεν έχει νόημα ένα συγκεντρωτικό κράτος που θα προσπαθεί να κάνει τα πάντα, αλλά τελικά δεν θα καταφέρνει τίποτε.

Πρέπει να ξαναδεί την Ελλάδα χωρίς συμπλέγματα και φοβίες του παρελθόντος. Με την ιστορία οδηγό και όχι παραλυτικό δυνάστη του. Πρέπει να ξαναβρεί το νήμα της πλούσιας παράδοσης αυτού του τόπου. Ως πηγή έμπνευσης και όχι σαν παπαγαλία του παρελθόντος. Οπως έκαναν τη δεκαετία της νεοελληνικής αναγέννησης Χατζιδάκις, Θεοδωράκης, Ελύτης και λοιποί. Πρέπει να ξαναβρεί το δρόμο της στα μονοπάτια της Δύσης, κουβαλώντας την πλούσια κληρονομιά της Ανατολής.

Η Ελλάδα χρειάζεται μια καινούργια αρχή και οι επόμενες εκλογές είναι μια καλή πρώτη ευκαιρία. Δεν θα γίνει παράδεισος· δεν υπάρχει χώρα στον κόσμο και σ’ ολόκληρη την ιστορία που να έγινε παράδεισος· όλες έχουν προβλήματα. Το θέμα είναι να δούμε τα προβλήματα ως ευκαιρίες για να πετύχουμε περισσότερα, να ζήσουμε καλύτερα.

Πρέπει επιτέλους να αποτινάξουμε τη μιζέρια και την εύκολη ανατολίτικη κριτική. Η Ελλάδα, όποτε μεγαλούργησε, συμμάχησε με τη Δύση, είδε τι έκαναν καλά οι Φράγκοι και τα προσάρμοσε στην ελληνική πραγματικότητα.

Η χώρα χρειάζεται ιδέες και τόλμη για να αλλάξουν τα πράγματα. Χρειάζεται την τρέλα εκείνων που έχουν άγνοια κινδύνου και επιχειρούν. Χρειάζεται εκείνους τους ανθρώπους που θα τολμούν να ονειρεύονται, που θα προτείνουν πράγματα για τα οποία λέμε «αυτά τα πράγματα δεν γίνονται στην Ελλάδα».

Χρειάζεται ριζική ανανέωση του πολιτικού δυναμικού. Οχι μόνο στην ηλικία, αλλά στις αντιλήψεις και τις γνώσεις. Χρειαζόμαστε μια Βουλή εγγράμματων και προκομμένων πολιτών. Πρώτον, για να καταλαβαίνουν τι ψηφίζουν και, δεύτερον, να μη φοβούνται πως αν βρεθούν εκτός πολιτικής θα είναι άνεργοι. Το θεσμικό πλαίσιο, βέβαια, που φτιάξαμε δεν βοηθάει για το τελευταίο, αλλά μπορούμε εμείς οι ψηφοφόροι να προσπαθήσουμε για μια ριζική ανανέωση του δυναμικού. Χρειαζόμαστε πολιτικούς με ευρείς ορίζοντες, φιλελεύθερους τολμητίες που δεν θα σύρονται πίσω από τις στιγμιαίες εκρήξεις της μάζας, που θα μας πουν τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη. Και κυρίως, χρειαζόμαστε πολιτικούς που δεν θα σκιάζονται για το πολιτικό τους αύριο, επειδή θα έχουν μέλλον μπροστά τους και όχι παρελθόν πίσω τους.

Μόνον οι νέοι μπορούν να το κάνουν αυτό. Ας τους δώσουμε μια ευκαιρία να βοηθήσουν στο συμμάζεμα της χώρας…

  • Toυ Πασχου Mανδραβελη, Η Καθημερινή, 20/09/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η Ν.Δ. χρειάζεται ένα ψυχογράφημα

Posted on Σεπτεμβρίου 20, 2009. Filed under: Νέα Δημοκρατία |

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...