Archive for Οκτώβριος 2009

Γενιά του πρόσκαιρου

Posted on Οκτώβριος 31, 2009. Filed under: Κέζα Λώρη |

Κανείς δεν αρέσκεται στο προσκύνημα βουλευτών. Είναι λοιπόν άδικο αυτό που ακούγεται, ότι οι σταζιέρηδες επεδίωξαν χαρωπά να φιλήσουν ουρημένες ποδιές για μια πρόσκαιρη δουλειά. Είναι επίσης πολύ υπεροπτική η άποψη ότι η χαμηλή αμοιβή των επιμορφούμενων τούς ξεφτιλίζει. Οταν υπάρχει ανάγκη, κανένα έσοδο δεν προσβάλλει. Τα μίντια και ορισμένα πολιτικά πρόσωπα έχουν βαλθεί να δημιουργήσουν ένα πρόσθετο πρόβλημα στους χιλιάδες υπο-αμειβόμενους. Εντείνουν τα ενοχικά συμπλέγματα και καλλιεργούν κόμπλεξ κατωτερότητας. Υφέρπει η άποψη ότι οι εργαζόμενοι φταίνε για τη δεινή θέση τους διότι παρέκαμψαν το κράτος δικαίου (με ρουσφέτι) και εκ του πονηρού ανέχτηκαν τον βούρδουλα (για να διοριστούν). Με την ίδια λογική τα θύματα βιασμού φταίνε που δεν φορούσαν γάντια του μποξ. Μέσα σε αυτό το κλίμα απαξίωσης οι σταζιέρηδες υψώνουν τη γροθιά τους σε έναν μάταιο αγώνα. Οπως είπε ο υπουργός Εργασίας «υπάρχει σαφής κυβερνητική απόφαση και δεν αλλάζει». Για κάποιον που έχει ψηφιστεί από 100.000 ψηφοφόρους και είναι το πρότυπο του χαμογελαστού, προσηνούς πολιτικού δεν αρκεί η απολογία. Ετσι ο δημοφιλέστατος διαχώρισε τη στάση του, λέγοντας ότι «και να ήθελα δεν μπορώ να αλλάξω κάτι».

Οι σταζιέρηδες δεν θα βρουν δουλειά στον ιδιωτικό τομέα, τουλάχιστον όχι άμεσα. Αυτό το ξέρει ο κ. Ανδρέας Λοβέρδος, αν και πρόσφατα ενημερώθηκε για τα εργασιακά. Μετά την απόδοση δικαιοσύνης ποια είναι η πρόταση του υπουργού προς τους νέους που ξέμειναν από απασχόληση; Πριν από οποιαδήποτε απάντηση θα θέλαμε να μάθουμε πόσοι στ΄ αλήθεια είναι αυτοί. Κατά την κυβέρνηση 30.000, κατά τις οργανώσεις 80.000. Οσοι και αν είναι, δεν έχουν και πολλές επιλογές, θα κάνουν ξανά μια χαμηλά αμειβόμενη, επισφαλή δουλειά, χωρίς ωράρια, πιθανώς χωρίς ασφάλιση, χωρίς το όνειρο της εφ΄ όρου ζωής εξασφάλισης. Με κλειστές τις πόρτες στους δήμους και στο Δημόσιο δεν μένουν και πολλές επιλογές. Θα βγάλουν μπλοκάκι για να παρέχουν υπηρεσίες αραιά και πού και να κερδίζουν τόσα ώστε να πληρώνουν μόνο το Ταμείο τους. Θα πάνε στο σκλαβοπάζαρο, στις εταιρείες ενοικίασης υπαλλήλων, αλλά ούτε και εκεί θα στεριώσουν καθώς σταδιακά θα καταργηθούν οι ελαστικές μορφές εργασίας. Από τις δηλώσεις του κ. Λοβέρδου δεν προκύπτει πρόταση για την απορρόφηση όλου αυτού του πληθυσμού σε αξιοπρεπείς, καλοπληρωμένες δουλειές. Θα στερήσει το ελάχιστο χωρίς αντιπρόταση.

Υπάρχει πράγματι μια ηττοπάθεια όταν αποδέχεται κανείς τον Μεσαίωνα. Δεν υπάρχουν εναλλακτικές επιλογές και όσες υπάρχουν, ταπεινώνουν τον άνεργο και τον εργαζόμενο. Ο κ. Λοβέρδος καλείται να εφαρμόσει μιαν άτεγκτη πολιτική ενώ ταυτόχρονα επιχειρεί να διαφυλάξει τη δημοτικότητά του. Η αδυναμία του να λύσει το πρόβλημα, η επίρριψη ευθυνών σε ανωτέρους και η κριτική στην προηγούμενη κυβέρνηση δεν λειτουργούν προς όφελός του. Η πολιτική τύχη ενός προσώπου ασφαλώς μάς είναι αδιάφορη συγκριτικά με το μέλλον δεκάδων χιλιάδων νέων. Προσώρας το μόνο που κάνει ο υπουργός είναι να τους δείχνει τον δρόμο για κινητοποιήσεις. Οι επιμορφούμενοι θα βγουν στον δρόμο και θα μείνουν εκεί για να κάνουν τον βίο αβίωτο στην κυβέρνηση. Για να αποφευχθεί η Επανάσταση ο κ. Λοβέρδος θα πρέπει να κάνει κάτι παραπάνω από ένα μακιγιάζ στους εργασιακούς νόμους. Δεν αρκεί να χαλαρώσει το λάστιχο της ελαστικής εργασίας αλλά να ανακοινώσει συγκεκριμένες ρυθμίσεις, με ονόματα και αριθμούς ανά νομό. Υπάρχει άραγε πλάνο ή πάει στα κουτουρού, ακολουθώντας την επικαιρότητα και διαφυλάσσοντας την εικόνα του;

Προς το παρόν ο κ. Λοβέρδος έχει κάνει εκκαθάριση του τοπίου από τους αμαρτωλούς, κομματικούς σταζιέρηδες που ροκάνιζαν το αμύθητο ποσό των 500 ευρώ τον μήνα. Ενας σύμμεικτος πληθυσμός επιστημονικού προλεταριάτου και ατόμων που τώρα ψάχνουν για δουλειά σε φαστ φουντ και εταιρείες κούριερ. Ενας πληθυσμός που δεν ρίχνει κυβέρνηση αλλά σίγουρα κατακρημνίζει βουλευτή από την πρώτη θέση. Τι να κάνει ο κακομοίρης; Εφαρμόζει πολιτική αλλωνών.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Διαφθορά και τρομοκρατία

Posted on Οκτώβριος 31, 2009. Filed under: Διαφθορά, Νικολόπουλος Γρηγόρης, Τρομοκρατία |

Η τυφλή βία που εκδηλώθηκε για μία ακόμη φορά με την επίθεση στο Αστυνομικό Τμήμα της Αγίας Παρασκευής δεν έχει προηγούμενο στην Ευρώπη. Οι επαναστατικές ομάδες της Ευρώπης ιστορικά είχαν μια σαφή ιδεολογία και ξεκάθαρους κοινωνικούς και πολιτικούς στόχους. Οι επιθέσεις που γίνονται σήμερα στην Ελλάδα δεν έχουν ούτε σαφή ιδεολογία ούτε ξεκάθαρους στόχους, είναι απλώς επιθέσεις οργής και «τσαμπουκά». Ο ρόλος του αρμόδιου υπουργού κ. Μιχάλη Χρυσοχοΐδη είναι δύσκολος. Ο ίδιος προσπαθεί επικοινωνιακά να εμφανιστεί ότι ελέγχει την κατάσταση, χρησιμοποιεί την τακτική του καλού και του κακού μπάτσου, μία μιλάει σκληρά, μία λέει ότι θα είναι επιεικής. Κανένας δεν μπορεί να τον κατηγορήσει ότι δεν προσπαθεί, αλλά όλοι γνωρίζουμε πως η κατάσταση είναι εκτός ελέγχου. Και κυρίως το γνωρίζουν οι τρομοκράτες και το οργανωμένο έγκλημα, οι οποίοι ξέρουν πολύ καλά ότι δεν θα συλληφθούν και έτσι συνεχίζουν να δρουν, ανενόχλητοι από τις αστυνομικές αρχές.

Η πλήρης διάλυση της Αστυνομίας ευνοεί την τρομοκρατία. Διότι όταν ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι δεν θα συλληφθεί ακόμη και αν πάρει ένα Καλάσνικοφ και θερίσει ένα αστυνομικό τμήμα, αν τινάξει στον αέρα μια τράπεζα ή μια Εφορία ή ακόμη και αν θελήσει να σκοτώσει τον γείτονά του, η χώρα θα μετατραπεί σε εμπόλεμη ζώνη. Και αυτό είναι που προσπαθούν να κάνουν οι τρομοκράτες με τις επιθέσεις τους. Να μετατρέψουν την Αθήνα σε λωρίδα της Γάζας με μοναδικό στόχο την πλήρη διάλυση του κράτους. Ο κ. Χρυσοχοΐδης πρέπει να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά, αλλά και το σύνολο του πολιτικού κόσμου πρέπει να σταθεί δίπλα του, ανεξαρτήτως ιδεολογίας και πολιτικής τοποθέτησης. Και για να σταθεί δίπλα του ο κάθε πολιτικός δεν αρκεί να δηλώσει την αγανάκτησή του για τις επιθέσεις αυτές. Πρέπει να αλλάξει το δικό του προφίλ ώστε συνολικά να αλλάξει η εικόνα που έχουν οι πολίτες για τους πολιτικούς.

Οι πολίτες πιστεύουν ότι το κράτος είναι διεφθαρμένο. Και έχουν δίκιο. Η διαφθορά είναι κατά βάθος η γενεσιουργός αιτία της τρομοκρατίας. Η διαφθορά και η αδικία την οποία υφίστανται καθημερινά οι πολίτες. Οταν το κράτος – Αστυνομία και Δικαιοσύνη- δεν είναι σε θέση να εξαρθρώσουν τις σπείρες των εμπόρων ναρκωτικών, της εκμετάλλευσης μεταναστών, της πορνείας, των νονών της νύχτας, όταν οι μίζες έχουν βυθίσει τον προϋπολογισμό και οδηγούν στη διαρκή φορολογική επιβάρυνση των πολιτών, όταν η αυθαίρετη δόμηση αποτελεί τη βασική ατμομηχανή του οικοδομικού κλάδου, όταν ο καθένας κάνει ό,τι του έρθει και δεν τιμωρείται, όταν κανένας νόμος δεν τηρείται, τότε όλοι αγανακτούν και κάποιοι παίρνουν τα όπλα. Το ότι αντιλαμβανόμαστε τις αιτίες που οδηγούν στις ένοπλες επιθέσεις όμως δεν σημαίνει και ότι τις δικαιολογούμε ή ότι τις ανεχόμαστε. Δυστυχώς η ανοχή της κοινωνίας στην παρανομία είναι καθολική. Και αυτό είναι κάτι που πρέπει ο πολιτικός κόσμος συνολικά να το αντιμετωπίσει. Και πρέπει να το αντιμετωπίσει με σκληρή αυτοκριτική και αλλαγή προσωπικής πορείας. Διότι, ως γνωστόν, το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Τρόμος χωρίς ερείσματα

Posted on Οκτώβριος 31, 2009. Filed under: Καστριώτης Δημήτρης |

Στη δολοφονική απόπειρα της περασμένης Τρίτης με θύματα νεαρούς αστυνομικούς, τα κόμματα της Αριστεράς διέβλεψαν ο μεν ΣΥΝ «αποπροσανατολισμό της κοινωνίας» και «συντηρητική αναδίπλωσή» της, το δε ΚΚΕ «προβοκατόρικη» δράση που διευκολύνει όσους «επεξεργάζονται σχέδια καταστολής».

Ως προς το πολιτικό αποτέλεσμα, η κριτική είναι βάσιμη. Οι δολοφονικές επιθέσεις του είδους εντείνουν την ανησυχία του μέσου πολίτη, κάνοντάς τον ανεκτικότερο σε μέτρα ελέγχου που διαφορετικά θα προκαλούσαν αντιδράσεις. Οταν κρανοφόροι με αυτόματα όπλα αλωνίζουν σκοτώνοντας, ο κόσμος δεν πολυπροβληματίζεται με τις κάμερες παρακολούθησης- και είδαμε ήδη ότι οι αντιρρήσεις στη χρήση τους έχουν υποχωρήσει αισθητά μετά τις καταστροφές του περασμένου Δεκέμβρη. Από αυτό δεν παρέπεται όμως ούτε ότι η αντίδραση του πληθυσμού οφείλεται σε «αποπροσανατολισμό» ούτε ότι οι φονικές ομάδες είναι «προβοκάτορες». Η επιθυμία της πλειονότητας για ασφάλεια δεν είναι προϊόν πολιτικής παραπλάνησης αλλά γνήσια προτεραιότητα (ακριβώς όπως η χαρά της ευμάρειας δεν είναι πάντα «αλλοτρίωση» αλλά συχνότατα αληθινή ικανοποίηση). Αναλόγως, οι άνθρωποι που υιοθετούν την τυφλή βία δεν είναι πάντα υποκινούμενοι ή παρακρατικοί: μπορεί κάλλιστα να φρονούν αυτό που δηλώνουν, όσο και αν φαίνεται σε εμάς παράλογο ή αποτρόπαιο. Το άμεσο πολιτικό ερώτημα δεν εστιάζεται λοιπόν στον αποπροσανατολισμό ή στην προβοκάτσια αλλά στο κατά πόσον οι σημερινοί ένοπλοι εξτρεμιστές έχουν κάποια πολιτική στήριξη. Η «17 Νοέμβρη», για παράδειγμα, ακόμη και όταν είχε απομακρυνθεί από τον ρόλο του μεταπολιτευτικού τιμωρού, έβρισκε κάποια ερείσματα ανοχής τόσο με τον πολιτικό της λόγο όσο και επειδή τα πλήγματά της, οσοδήποτε αιματηρά, δεν ήταν πάντως ό,τι θα λέγαμε τυφλή φονική βία. Με την πάροδο των ετών και αυτή η ανοχή διαβρώθηκε, με αποτέλεσμα, όταν η οργάνωση εξαρθρώθηκε, να μην έχει πλέον καμία άξια λόγου πολιτική «νομιμοποίηση».

Ο σημερινός ένοπλος εξτρεμισμός χαρακτηρίζεται από αυτό το έλλειμμα ευθύς εξαρχής. Οι επιθέσεις του εμπίπτουν πολύ περισσότερο απ΄ ό,τι οι φόνοι «επωνύμων» στον κλασικό ορισμό της τρομοκρατίας ως δράσης που μετέρχεται τη γενική κατατρομοκράτηση για επίτευξη στόχων, όπως π.χ. η ασυλία των Εξαρχείων. Πέραν αυτού, και οι εποχές είναι διαφορετικές και ο λόγος των εξτρεμιστών, περιορισμένος στην κήρυξη πολέμου κατά της αστυνομίας, εμφανίζεται εντελώς ξένος προς τις αντιλήψεις της συντριπτικής πλειονότητας. Ακόμη και ο ΣΥΝ, μερίδα του οποίου διαβλέπει αστυνομοκρατία και «στοχοποίηση των σκεπτομένων», δεν δείχνει καμία ανοχή προς τους δολοφόνους αστυνομικών.

Αν όμως οι σύγχρονοι οπλοφόροι των πόλεων δεν έχουν πολιτικά ερείσματα, ισχύει πλέον η διαπίστωση του Καρλ Σμιτ ότι μεταπίπτουν από τη σφαίρα του πολιτικού σε εκείνη του κοινού ποινικού δικαίου. Το κράτος έχει ευρύτατα πολιτικά περιθώρια να χρησιμοποιήσει εναντίον τους τις δυνάμεις της ποινικής καταστολής. Και πιθανότατα αυτό θα συμβεί με τη συνειδητή επικρότηση της κοινής γνώμηςόχι χάρη σε υποτιθέμενο «αποπροσανατολισμό» της.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Με θάρρος

Posted on Οκτώβριος 31, 2009. Filed under: Τρομοκρατία |


Ορισμένες εμμονές και ιδεοληψίες κοστίζουν ακριβά στη χώρα. Κλασικό παράδειγμα ο δισταγμός προηγούμενων κυβερνήσεων στην τοποθέτηση καμερών ασφαλείας έξω από αστυνομικά τμήματα και άλλες εγκαταστάσεις παρόμοιου χαρακτήρα. Οι κάμερες υπάρχουν στις αποθήκες της ΕΛ.ΑΣ., όσες τουλάχιστον δεν έχουν καταστραφεί από βανδάλους τα τελευταία χρόνια. Είναι καιρός να τοποθετηθούν σε καίρια σημεία, όπου είναι απαραίτητες για την προστασία ζωών και δημόσιας περιουσίας. Κανείς δεν έχει να φοβηθεί τίποτα από μια τέτοια απόφαση, εφ’ όσον βεβαίως ισχύσουν αυστηροί κανόνες διαφύλαξης των προσωπικών δεδομένων των πολιτών. Το πρόβλημα της τρομοκρατίας είναι πλέον υπαρκτό και μεγάλο στη χώρα μας και για να αντιμετωπισθεί απαιτείται θάρρος και αποφασιστικότητα από την πλευρά της πολιτείας.

  • ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΡΟ, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 30/10/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το μυστρί και η δημοκρατία

Posted on Οκτώβριος 31, 2009. Filed under: Μανδραβέλης Πάσχος, Τρομοκρατία |

Είναι προφανές ότι, όταν συλληφθούν οι ψυχασθενείς με τα καλάσνικοφ, μπορούν να ζητήσουν την αθώωσή τους ισχυριζόμενοι ότι «τελούσαν υπό νομική πλάνη, θεωρώντας ότι στο πλαίσιο της διαμαρτυρίας αντίστοιχες ενέργειες καταγράφονται συχνά». Δεν είναι καλαμπούρι, είναι το σκεπτικό του εισαγγελέα Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Ξάνθης, με το οποίο αθώωσε έξι νεαρούς, οι οποίοι «έχτισαν» εντός του γραφείου τον αντιπρύτανη του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου κ. Θανάση Καραμπίνη. Ο εισαγγελέας της έδρας διαπίστωσε ότι «τα αδικήματα της άσκησης βίας και της διατάραξης οικιακής ειρήνης φαίνεται από τις καταθέσεις και τα στοιχεία της δικογραφίας ότι έχουν αντικειμενικά διαπραχθεί». Παρ’ όλα αυτά, οι έξι «χτίστες» αθωώθηκαν διότι νόμιζαν ότι «νόμος είναι το δίκιο του φοιτητή να χτίζει εντός των γραφείων του τους πρυτάνεις».

Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα είναι η άποψη του βουλευτή του Συνασπισμού κ. Τάσου Κουράκη, ο οποίος ταξίδεψε μέχρι την Ξάνθη για να υπερασπιστεί το δίκιο των χουλιγκάνων να διαμαρτύρονται όπως γουστάρουν, ακόμη και με μυστρί, λάσπη και τούβλα (η λάσπη κυριολεκτικά και μεταφορικά). Σύμφωνα με επίσημη ανακοίνωση του Συνασπισμού, «ο Τάσος Κουράκης επαίνεσε τη στάση των φοιτητών, οι οποίοι υπερασπίστηκαν τον δημόσιο χαρακτήρα του πανεπιστημίου, και καταφέρθηκε κατά του εισαγγελέα, ο οποίος στοχοποίησε τους έξι φοιτητές, που υλοποιούσαν απόφαση του συλλόγου τους, στρεφόμενος εμμέσως κατά του πανεπιστημιακού ασύλου».

Με άλλα λόγια, ο κ. Κουράκης –έχοντας και τις ευλογίες του Συνασπισμού– επαίνεσε την παρανομία των φοιτητών βαφτίζοντας τη φθορά δημόσιας περιουσίας και τον τραμπουκισμό στο πρόσωπο ενός καθηγητή και εκλεγμένου αντιπρύτανη ως «εύρυθμη λειτουργία του ασύλου». Με άλλα λόγια, εκεί που οι χούλιγκαν μας χρωστούσαν, ο Συνασπισμός ζητάει και το βόδι, διότι «στοχοποιήθηκαν» οι χτίστες!

Στο πλαίσιο λοιπόν αυτού του «επαναστατικού παραλογισμού», που δέρνει εσχάτως τον ΣΥΝ, και αφού κατά τον κ. Κουράκη το χτίσιμο καθηγητών ή πρυτάνεων εντός των γραφείων είναι καλό πράγμα – «υπερασπίστηκαν τον δημόσιο χαρακτήρα του πανεπιστημίου» –, να νομιμοποιηθεί. Να μπορεί, όποιος διαφωνεί με κάποιον, να χτίζει συμβολικά την είσοδο του γραφείου του. Ετσι, αφενός θα έχουμε οικονομικό όφελος (η οικοδομή είναι η ατμομηχανή της ελληνικής οικονομίας κι εσχάτως έχει κάμψη) και αφετέρου θα έχουμε καθημερινά χάπενινγκ. Οι φοιτητές θα χτίζουν τους πρυτάνεις, οι εκφωνητές του Πολυτεχνείου θα μπορούν να χτίζουν την είσοδο της ΓΑΔΑ, ο ΛΑΟΣ θα μπορεί να χτίζει τα γραφεία του ΣΥΝ στην Κουμουνδούρου…

Γιατί όχι; Αφού το χτίσιμο των γραφείων είναι απλώς συμβολική πράξη, η οποία δεν πρέπει να ενοχλεί κανέναν και αποσκοπεί σε ιερούς σκοπούς, γιατί να μη διευρυνθεί; Γιατί ο δημοκρατικός διάλογος με το μυστρί να παραμείνει εντός των πανεπιστημιακών τειχών; Γιατί να μην μπορούν όλοι να χτίζουν όλους; Οι ακροδεξιοί να χτίζουν τα γραφεία των «επαναστατών», οι επαναστάτες των ρεφορμιστών, οι ρεφορμιστές των δεξιών κ. ο. κ. Είναι σίγουρο ότι ο καλός δημοκράτης κ. Κουράκης θα τρέξει να υπερασπιστεί το δικαίωμα κάθε ομάδας πολιτών να χτίζει τους αντιπάλους της· πάντα «συμβολικά» και φυσικά υλοποιώντας αποφάσεις συλλογικών οργάνων.

  • Tου Πασχου Μανδραβελη, Η Καθημερινή, 30/10/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ο νέος κύκλος του αίματος

Posted on Οκτώβριος 31, 2009. Filed under: Λυγερός Σταύρος, Τρομοκρατία |

Η αιματηρή επίθεση εναντίον του Αστυνομικού Τμήματος της Αγίας Παρασκευής επιβεβαίωσε με τον πιο τραγικό τρόπο ότι οι ορίζουσες του τρομοκρατικού φαινομένου έχουν αλλάξει. Η «17 Νοέμβρη» ήταν μία κλειστή και σχεδόν επαγγελματική οργάνωση με ιδεολογικοπολιτικές αναφορές και με κάποιους κώδικες συμπεριφοράς. Οι σημερινές τρομοκρατικές ομάδες επιχειρούν να στήσουν ένα «αντάρτικο πόλης», που παραπέμπει περισσότερο στο διάσπαρτο ένοπλο κίνημα της Αυτονομίας στην Ιταλία του ’70. Εχουν διαφορετική ρητορική και διαφορετικό τρόπο δράσης. Οι επιθέσεις τους είναι πολύ πιο συχνές, έχουν ποικιλία και είναι σε μεγάλο βαθμό «τυφλές».

Οταν το εξεγερσιακό κύμα του περασμένου Δεκεμβρίου υποχώρησε, η φαντασίωση μιας δυναμικής συνέχειας τροφοδότησε τη δεξαμενή απ’ όπου αντλεί ο χώρος των «κουκουλοφόρων», δίνοντας ώθηση στις επιδρομικές επιχειρήσεις. Το κλίμα που έχει διαμορφωθεί ωθεί τα πιο ακραία στοιχεία αυτού του χώρου στην ένοπλη δράση. Είναι πολύ πιθανόν να δημιουργηθούν διάσπαρτες ένοπλες ομάδες, οι οποίες θα λειτουργούν σχεδόν στοιχειακά, ενίοτε στο όριο μεταξύ πολιτικού και ποινικού. Ο ερασιτεχνισμός τέτοιων ομάδων θα τις καταστήσει σχετικά ευάλωτες, αλλά και πολύ περισσότερο απρόβλεπτες.

Η «νέα τρομοκρατία» δεν έχει τις όποιες ιδεολογικές αναστολές είχε η παραδοσιακή «αριστερή τρομοκρατία» αναφορικά με το είδος των στόχων και τον κίνδυνο πρόκλησης «παράπλευρων» απωλειών. Είναι μάλλον μηδενιστική, στόχος της είναι να σκοτώσει, αδιαφορώντας για το πώς την βλέπει η κοινή γνώμη. Γι’ αυτό και ο νέος κύκλος επιθέσεων πιθανότατα θα είναι πιο αιματηρός από τον προηγούμενο.

Η τελευταία επίθεση επιβεβαιώνει την προτίμηση σε αστυνομικούς στόχους. Η παραδοσιακή «αριστερή τρομοκρατία» πάντα αντιπαθούσε την αστυνομία, αλλά δεν τη θεωρούσε ποτέ κύριο στόχο. Αντιλαμβανόταν ότι η αστυνομία είναι κατασταλτικός μηχανισμός στα χέρια της εξουσίας κι όχι η αιτία των προβλημάτων. Αντιλαμβανόταν, επίσης, ότι οι εξουσιαστικές ελίτ βολεύονται όταν οι ίδιες μένουν εκτός πλάνου. Το αίμα που χύθηκε στην Αγία Παρασκευή παροξύνει το κλίμα προσωπικής ανασφάλειας των αστυνομικών. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την ελλιπή εκπαίδευση, αυξάνει κατακόρυφα τις πιθανότητες να προκύψουν προσεχώς επικίνδυνες παρενέργειες.

  • Του Σταυρου Λυγερου, Η Καθημερινή, 30/10/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οι «πατριώτες» του βορρά

Posted on Οκτώβριος 31, 2009. Filed under: Θεσσαλονίκη, Μακεδονία, Σκόπια |

Περασμένη Παρασκευή, γύρω στις δώδεκα το μεσημέρι. Στην οδό Αγίας Σοφίας, στο κομμάτι μεταξύ Τσιμισκή και Μητροπόλεως, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, σταθμεύει ΙΧ επιβατικό αυτοκίνητο με πινακίδες Σκοπίων, ο ένας εκ των δυο επιβατών, μπαίνει για ψώνια σε γνωστό κατάστημα της πόλης και ο οδηγός παραμένει στη θέση του με τα φώτα προειδοποίησης (alarm) σε λειτουργία. Από τη διασταύρωση εμφανίζεται μοτοσικλέτα, η οποία σταματάει πίσω από το αυτοκίνητο και ο κρανοφόρος οδηγός βγάζει από την τσέπη του ένα μαχαίρι με το οποίο αρχίζει να χαράζει το αυτοκίνητο πίσω στο πορτ μπαγκάζ, όπου υπήρχε το αυτοκόλλητο «MK», το σήμα δηλαδή της χώρας που πρέπει να έχει κάθε όχημα όταν ταξιδεύει στο εξωτερικό.

Εκπληκτος ο οδηγός του ζητάει εξηγήσεις αλλά εκείνος συνεχίζει, υπό τα όμματα δεκάδων αδιάφορων περαστικών, απτόητος και ταυτόχρονα παραληρεί: «που πας ρε γ… μ’ αυτό το κ… χαρτο, δεν ξέρεις ότι η Μακεδονία είναι ελληνική;», «πώς τολμάς ρε γυφτοσκοπιανέ να προκαλείς μ’ αυτόν τον τρόπο;», και άλλα ακατάληπτα. Μόλις ολοκλήρωσε το «εθνικό» έργο κλότσησε το αυτοκίνητο, ανέβηκε στο μηχανάκι και κινούμενος στο αντίθετο ρεύμα της κυκλοφορίας εξαφανίστηκε. Ενας τολμηρός περαστικός κράτησε τον αριθμό κυκλοφορίας της μοτοσικλέτας και μόλις ο καλός μας «υπερπατριώτης» έφυγε πλησίασε τον οδηγό του αυτοκινήτου, ο οποίος μιλούσε άπταιστα ελληνικά, του τον έδωσε προτρέποντάς τον να καλέσει την αστυνομία για να καταγγείλει την επίθεση. Ο άλλος χαμογέλασε μελαγχολικά και βάζοντας μπρος το αυτοκίνητο είπε: «όχι κύριε, ευχαριστώ, δεν έχει νόημα. Απλώς δεν θα ξαναπατήσω το πόδι μου εδώ». Και βέβαια δεν θα ξανάρθει. Τούτη την φορά του προκάλεσαν φθορές στο αυτοκίνητο, αύριο θα βρεθεί κάποιος άλλος να του τρυπήσει το λάστιχο και την τρίτη να του το κάψει.

Μεμονωμένο περιστατικό; Οχι, δυστυχώς. Στα πολυκαταστήματα της ανατολικής Θεσσαλονίκης, αλλά και σε χώρους στάθμευσης στο κέντρο της πόλης, όπου συρρέουν, Παρασκευή και Σάββατο κυρίως, πελάτες από τα Σκόπια καταγράφονται συχνά τέτοιες πράξεις «ανδρείας» αυτόκλητων προστατών της ελληνικότητας της Μακεδονίας. Τα θύματα καταγγέλλουν τις εναντίον τους επιθέσεις μόλις επιστρέψουν, τροφοδοτείται κλίμα ανθελληνισμού και ανασφάλειας και κάποιος που θέλει να ταξιδέψει στην Ελλάδα το σκέφτεται δυο φορές ή λέει άστο καλύτερα. Ποιος πληρώνει το μάρμαρο; η αγορά της Θεσσαλονίκης που στενάζει στη δίνη της οικονομικής κρίσης και ελπίζει στη «σκοπιανή» -όπως και γενικότερα στην από βορράν- πελατεία.

Αραγε δεν το αντιλαμβάνονται όσοι επιμένουν να τροφοδοτούν, στο όνομα του πατριωτισμού, κλίμα εθνικιστικής υστερίας στο οποίο βρίσκουν πρόσφορο έδαφος οι πάσης φύσεως «γενναίοι του βορρά» για να καταστρέφουν αυτοκίνητα ανύποπτων γειτόνων που περνούν τα σύνορα για να μας αφήσουν τα καλά τους λεφτά;

  • Tου Σταυρου Τζιμα, Η Καθημερινή, 30/10/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Και μετά την κατάργηση των stages στο Δημόσιο, τι;

Posted on Οκτώβριος 31, 2009. Filed under: Stage |

Η απόφαση της κυβέρνησης να μην ανανεώσει τις συμβάσεις όσων εργάζονται στον στενό και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα μέσω των προγραμμάτων Stage είναι σωστή, επειδή βάζει τέλος σε μια άθλια πρακτική εκμετάλλευσης της αγωνίας νέων ανθρώπων να βρουν μια αξιοπρεπή και ασφαλή θέση απασχόλησης. Αυτή η αγωνία βρίσκεται πίσω από την απόφασή τους να δεχθούν να εργάζονται για χρόνια με αποδοχές 400 ευρώ τον μήνα και ανασφάλιστοι.

Η απόφαση χαρακτηρίσθηκε επίσης από πολλούς τολμηρή και δύσκολη, επειδή η κυβέρνηση αγνόησε το πολιτικό κόστος και δεν ακολούθησε την πεπατημένη, δεν αναζήτησε δηλαδή έναν τρόπο να τους μονιμοποιήσει (π. χ. μέσω μοριοδότησης).

Ωστόσο, τα πραγματικά δύσκολα και τολμηρά για την κυβέρνηση είναι μπροστά. Κατ’ αρχάς θα πρέπει να μην ενδώσει στον πειρασμό να βρει άλλους τρόπους παράκαμψης των διαφανών και αξιοκρατικών κανόνων πρόσληψης δημοσίων υπαλλήλων, που σήμερα επαγγέλλεται. Ας θυμηθούμε ότι η Νέα Δημοκρατία, ως κυβέρνηση, με το προεδρικό διάταγμα Παυλόπουλου έκλεισε -υποτίθεται- το παράθυρο των ρουσφετολογικών προσλήψεων μέσω των συμβάσεων έργου στις οποίες είχε επιδοθεί με ζέση το ΠΑΣΟΚ και άνοιξε αμέσως ένα άλλο, αυτό των προγραμμάτων stage.

Επιπλέον, η νέα κυβέρνηση και ο υπουργός Εσωτερικών κ. Γ. Ραγκούσης θα πρέπει να εξασφαλίσουν ότι οι υπηρεσίες του στενού και του ευρύτερου δημόσιου τομέα θα εξακολουθήσουν να λειτουργούν και χωρίς τους stagiaires. Οι άνθρωποι αυτοί μπορεί να προσλήφθηκαν με τον τρόπο που προσλήφθηκαν, αλλά στην πλειονότητά τους προσέφεραν πραγματικό έργο, συχνά για αρκετά χρόνια και με αρμοδιότητες που δεν επιτρεπόταν να έχουν. Είτε γιατί κάλυπταν πραγματικές ελλείψεις μόνιμου προσωπικού στους φορείς που απασχολούνταν είτε γιατί οι μόνιμοι υπάλληλοι παρέδωσαν στους τύποις μαθητευομένους τις αρμοδιότητές τους και περίμεναν, διακριτικοί και ανενόχλητοι, τη συνταξιοδότησή τους. Ο κ. Ραγκούσης και οι συνάδελφοί του θα πρέπει να καταγράψουν τις πραγματικές ανάγκες των υπηρεσιών, να διαπιστώσουν ποια κενά δημιουργεί η κατάργηση των stage και ποια μπορούν να καλυφθούν από τους υφιστάμενους μόνιμους υπαλλήλους, που είτε είναι αποσπασμένοι σε άλλες υπηρεσίες είτε είναι απλώς αργόσχολοι. Και αφού τους εντοπίσουν, θα πρέπει να τους πείσουν να δουλέψουν και πάλι.

Τέλος, προφανώς δυσκολότερο όλων είναι να δημιουργήσει θέσεις απασχόλησης τόσο για τους πρώην stagiaires όσο και για τους υπόλοιπους, τη συντριπτική πλειονότητα των νέων ανέργων που δεν είχαν -ελλείψει των κατάλληλων γνωριμιών- ούτε καν την προσδοκία της μονιμοποίησης στο Δημόσιο. Η ελληνική οικονομία δεν δημιουργούσε πολλές θέσεις εργασίας ακόμη και όταν αναπτυσσόταν με πολύ υψηλούς ρυθμούς. Επιπλέον, η πλειονότητα των νέων θέσεων απασχόλησης ήταν χαμηλής εξειδίκευσης και ακόμη χαμηλότερων αποδοχών. Η ανεργία ακόμη και όταν υποχωρούσε -τουλάχιστον στα χαρτιά- εξακολουθούσε να αντανακλά τις διαρθρωτικές αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας. Ενας στους τέσσερις νέους ήταν και εξακολουθεί να είναι άνεργος. Η απασχόληση στις γυναίκες ήταν και παραμένει από τις χαμηλότερες στις χώρες του ΟΟΣΑ.

Η απόφαση της κυβέρνησης να μην ανανεώσει τις συμβάσεις stage στο Δημόσιο είναι σωστή, αλλά δεν είναι ούτε τολμηρή ούτε δύσκολη. Το δύσκολο είναι να εφαρμόσει πολιτικές που θα δημιουργήσουν θέσεις απασχόλησης οι οποίες να προσφέρουν στοιχειώδη ασφάλεια και αξιοπρεπές εισόδημα στους σημερινούς ανέργους. Είτε κάποια στιγμή της ζωής τους βρέθηκαν στον προθάλαμο του Δημοσίου είτε όχι.

  • Tου Βασιλη Zηρα, Η Καθημερινή, 30/10/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Αμήχανο αναμάσημα

Posted on Οκτώβριος 31, 2009. Filed under: Καραϊσκακη Τασουλα |

Πυροβόλησαν από τα 20, τα 40 ή τα 50 μέτρα οι τρομοκράτες; Εγκατέλειψαν αναμμένες ή σβηστές τις μηχανές; Εφυγαν με αυτοκίνητο ή το μετρό; Υπήρχε γυναίκα ανάμεσά τους; Τους κυνήγησαν ή όχι οι αστυνομικοί; Υπήρχαν άλλοι συνάδελφοί τους στον 1ο όροφο του τμήματος που παρακολουθούσαν την επίθεση χωρίς να αντιδράσουν; Στόχευσαν τον σκοπό ή γάζωσαν τυφλά; Ηταν απάντηση στην επικήρυξη των ληστών με τα μαύρα ή το χτύπημα προετοιμαζόταν από καιρό;

Σωστές και λάθος πληροφορίες, υποθέσεις, ερωτήματα, ψευτοδιλήμματα σε ένα αμήχανο αναμάσημα για να γεμίσει ο ευρύς τηλεοπτικός χρόνος της πρώτης είδησης. Της αναμφισβήτητα σοβαρής είδησης, για την οποία όμως υπάρχουν μετρημένα στοιχεία. Στα «παράθυρα» δημοσιογράφοι, συνδικαλιστές της Αστυνομίας, «αυτόπτες» μάρτυρες, γείτονες, συγγενείς των θυμάτων να αποκαλύπτουν «σημαντικές» λεπτομέρειες, να επιβεβαιώνουν τα ειπωμένα ή να καταθέτουν «νέα» στοιχεία, ενώ η προσομοίωση της επίθεσης και τα γνώριμα πλέον πλάνα του Αστυνομικού Τμήματος, από τις μοτοσικλέτες που μεταφέρονται στα εργαστήρια της Αστυνομίας, τους ειδικούς με τις λευκές πλαστικές φόρμες να έρχονται ξανά και ξανά στην οθόνη.

Κι ενώ αποφεύγονται οι δραματικοί τόνοι του παρελθόντος με τους πηχυαίους τίτλους, τις φανταχτερές βινιέτες, την επιβλητική ηχητική υπόκρουση που υποβίβαζαν την είδηση σε φτηνό θρίλερ, ενώ αποφεύγεται η κακοστημένη ατμόσφαιρα «νουάρ» των τυπικών αστυνομικών ειδήσεων, εν τούτοις το ρεπορτάζ δεν έχει βάρος, είναι επιφανειακό, διεκπεραιωτικό. Δημοσιογράφοι και σχολιαστές, στην προσπάθειά τους να εμφανιστούν αποστασιοποιημένοι, μετρημένοι, κενολογούν. Αρχηγοί και εκπρόσωποι κομμάτων καταδικάζουν την ενέργεια με φράσεις δραματικές, αλλά στερεοτυπικές – έχεις την αίσθηση ότι ανασύρθηκαν από το αρχείο.

Καμία ανάλυση με κοινωνικούς όρους, καμία σοβαρή δήλωση για το γάζωμα των 20χρονων παιδιών, απλή συρρίκνωση του φαινομένου σε «τρομοκράτες κι αστυνόμους», σ’ ένα ακόμη επεισόδιο του «πολέμου» μεταξύ εξτρεμιστών και οργάνων της τάξης, σ’ ένα ακόμη κύκλο στο ατελεύτητο κυνήγι της γάτας και του ποντικού. Πρόχειρες αναγωγές στην ανεκτική Αστυνομία (αν ήταν καλά οργανωμένη και αποφασιστική, τα φαινόμενο θα είχε εκλείψει), αποπροσανατολιστικά επιμύθια (αν συλληφθούν τα τέρατα, όλα θα τακτοποιηθούν). Οσο το σύστημα θα παράγει ανθρώπινα απορρίμματα, απροσάρμοστους, νεφελώδες αύριο, αβεβαιότητα, φόβο, αγωνία, όσο θα καταστρέφονται δεσμοί, παραδόσεις, πεποιθήσεις και η κοινωνία θα μετατρέπεται σε μια μηχανή ικανή να κινηθεί μόνο με απόλυτο έλεγχο και καταστολή, όσο οι πληροφορίες θα φανερώνουν αδιάκοπα τη σκληρή μας κατάσταση, όσο θα πυκνώνουν οι γενιές χωρίς ταυτότητα, χωρίς προοπτική γαλήνης, χωρίς τρόπο ενσωμάτωσης στους κυρίαρχους τρόπους ζωής, όσο ο τρόπος θανάτου (όχι ζωής), οι βίαιες διακυμάνσεις ανάμεσα στην παθητικότητα και τη βία, η λατρεία του αίματος θα λανσάρεται ως νεανικό πρότυπο, και τέλος όσο η κοινωνία θα αδρανεί κλεισμένη στο καβούκι της, αδιάφορη για τον πλησίον, δισταχτική στην εκφορά ενός βροντερού «όχι» ενάντια στη βία από όπου κι αν προέρχεται, η ασφάλεια θα εξαρτάται από πυροκροτητές και συγκυρίες.

  • Tης Τασουλας Καραϊσκακη, Η Καθημερινή, 30/10/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Μια ομάδα να κυβερνά

Posted on Οκτώβριος 31, 2009. Filed under: Παπαδημητριου Mπαμπης, Πολιτική |

Το 2004, το πρώτο κυβερνητικό σχήμα Καραμανλή ξεκινούσε σε καλό κλίμα και με την άνεση της Ολυμπιάδας. Το 2009, η νέα κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου είχε μηδενικό χρόνο εγκλιματισμού. Και, δυστυχώς, αγνόησε τη σκληρή πραγματικότητα μιας ήδη κακιάς δημόσιας διοίκησης, ήδη σε προχωρημένη διάλυση και απελπιστικά αναποτελεσματικού κράτους. Ο Γιώργος Παπανδρέου δεν πρόλαβε να αλλάξει το κόμμα του. Εγκατέστησε στην κομματική εξουσία το «ρεύμα Γιώργου» χωρίς ποτέ να συζητήσουν στο ΠΑΣΟΚ γιατί πρέπει (και αν πρέπει!) να υπάρχουν οργανωμένα ρεύματα, με διακριτές πολιτικές πλατφόρμες και, επομένως, μια καλά οργανωμένη εσωτερική συζήτηση διαφορετικών απόψεων, τάσεων και παραδόσεων.

Καθόλου δεν θα μας απασχολούσαν όλα τούτα, αν τώρα, που το ΠΑΣΟΚ ξαναπήρε τη διακυβέρνηση, δεν εκδηλωνόταν το μέγεθος της δυσκολίας διαχείρισης που εμφανίζεται σε ένα κόμμα που επί χρόνια αρνήθηκε να συζητήσει τι θα αλλάξει αν ποτέ έρθει ξανά στα πράγματα. Κάθε μέρα, τώρα που η χώρα μοιράζεται τα όποια προβλήματα της ομάδας που βρίσκεται στην εξουσία, φαίνεται περισσότερο πόσο μεγάλη είναι η απόσταση μεταξύ του ίδιου του Γιώργου Παπανδρέου και μιας μικρής ομάδας στελεχών που ήταν δίπλα του τα τελευταία χρόνια. Η μετατροπή του ιδιαίτερου γραφείου του κομματικού προέδρου σε υπουργικό συμβούλιο δεν αρκεί για να νιώσει σίγουρος ο νέος πρωθυπουργός ότι θα εφαρμοστεί η δική του πολιτική.

Η διακυβέρνηση απαιτεί δύο πράγματα. Μόνον όμως το ένα ελέγχεται από το κόμμα. Να εξηγήσει στους πολλούς τις «νέες» αντιλήψεις και τη «νέα» ποιότητα. Η τηλεόραση δεν αρκεί. Χρειάζεται ευρεία πολιτική δουλειά. Το άλλο όμως, είναι η επάρκεια του κρατικού μηχανισμού, που εφαρμόζει τους νόμους. Το πρώτο είναι χρήσιμο αν η κυβέρνηση επιμείνει στην έκτακτη εισφορά στα «υψηλά» εισοδήματα. Ο αυτοματισμός του δεύτερου, όμως, είναι απαραίτητος κάθε φορά που αμφισβητείται στα δικαστήρια ο νόμος. Ακόμη κι όταν ο υπουργός δεν έχει σκεφτεί να δώσει τη σχετική εντολή. Το κράτος, όμως, προδίδει τους πολιτικούς που το «κατακτούν».

Ολα δείχνουν ότι ο Γιώργος Παπανδρέου θα χρειαστεί περίοδο χάριτος πολύ μεγαλύτερη από αυτή που οι εσωκομματικές διεργασίες της Ν.Δ. του προσφέρουν. Επείγει λοιπόν να εγκαταστήσει μια πλήρη ομάδα διακυβέρνησης. Ο χρόνος όμως είναι κυριολεκτικώς χρήμα, ειδικά αυτή την περίοδο. Θα μπορούσε να ζητήσει από το υπουργικό του επιτελείο να είναι πιο διαλλακτικοί, πιο σιωπηλοί και λιγότερο ανατρεπτικοί. Οι προγραμματικές προβλέψεις δεν επείγουν. Η μοίρα των σταζιέρ του ΟΑΕΔ, των συμβασιούχων και άλλων μορφών ασταθούς απασχόλησης μπορεί να κριθεί συν τω χρόνω και όχι συλλήβδην και μετωπικά. Μπορεί ο Ανδρέας Λοβέρδος, υπουργός Εργασίας και πρώτος σταυροφόρος της Β΄ Αθηνών, να ικανοποίησε, στον πυρετό της νίκης, τους ρεβανσιστές νοικοκυραίους που ζήτησαν το τομάρι των διορισθέντων παιδιών των άλλων, άνοιξε όμως ένα μέτωπο με την κοινωνία, χωρίς το κόμμα του να έχει επεξεργασθεί μια οδό διεξόδου.

Προσωπικά, χαίρομαι μέχρι συγκινήσεως όταν βλέπω να καταφθάνει ο πρωθυπουργός της χώρας εποχούμενος μικρού οικολογικού αυτοκινήτου. Δεν αρκεί όμως αυτό για να νιώσω πολίτης μιας χώρας που αντιμετωπίζει με σωφροσύνη, εγκύκλιο γνώση και νεωτερισμό τη μεγαλύτερη μεταπολεμική κρίση του συστήματος κρατών στο οποίο ανήκουμε. Η έλλειψη ιεράρχησης προτεραιοτήτων και η διευρυνόμενη απόσταση της Ελλάδας από τον υπόλοιπο κόσμο «μας» μετατρέπει τις ιδιαιτερότητες της ομάδας που ανέλαβε την εξουσία σε ισάριθμους κινδύνους.

  • Tου Μπαμπη Παπαδημητριου, Η Καθημερινή, 30/10/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...