Archive for Νοέμβριος 2009

Κλωτσηδόν εκτός Αστυνομίας

Posted on Νοέμβριος 26, 2009. Filed under: Κέζα Λώρη, Προστασία του Πολίτη, Uncategorized |

Δεν θέλουμε ούτε να φανταστούμε τις εικόνες, όχι να τις ζήσουμε. Μια μάνα προσπαθεί να περάσει με το καρότσι του μωρού από τα στενά της Κυψέλης. Κανένα αμάξι δεν σταματά. Κάποιοι περαστικοί φωνάζουν «ζώα» και, φευ, ακούει ένας οδηγός, σε συμβατικό αυτοκίνητο, με κανονικά ρούχα. Οχι, δεν κατεβαίνει να ζητήσει «συγγνώμη» εκ μέρους όλων των ζώων που κρατούν τιμόνι. Κατεβαίνει να τιμωρήσει τη μάνα που αυθαδίασε. Μαζί και ο συνοδηγός. Δηλώνουν ειδικοί φρουροί, την υποχρεώνουν να γονατίσει, της περνούν χειροπέδες και την πάνε στο τμήμα μαζί με το μωρό! Ιστορίες απλής καθημερινότητας για όσους ζουν σε γειτονιές με πολλούς μετανάστες. Εχουμε βαρεθεί τις ακραίες συμπεριφορές, ταραζόμαστε από την παράνοια και ενδόμυχα αποκτάμε μια φοβία. Προσέχουμε. Τι θα κάνουμε αν κατεβάζοντας τα σκουπίδια πέσουμε σε περιπολία; Θα ζητήσουν ταυτότητα κι αν δεν την έχουμε πάνω μας κινδυνεύουμε με αυτόφωρο.

Στην Κυψέλη οι αστυνομικοί βγαίνουν στον δρόμο για να τρομοκρατήσουν, όχι για να προστατεύσουν. Είμαστε όλοι δυνητικά εγκληματίες. Ευτυχώς η πολιτεία αντέδρασε. Από την Κυψέλη λοιπόν στέλνουμε νοερό φιλί στον κ. Μιχάλη Χρυσοχοΐδη. Ευχαριστούμε για την άμεση παρέμβαση.

Ο υπουργός έδωσε νόημα στον τίτλο του.

Προστασίας του Πολίτη. Εδιωξε τους τραμπούκους, λέγοντας: «Αυτοί οι ειδικοί φρουροί που επέδειξαν απαράδεκτη συμπεριφορά δεν έχουν καμία θέση στην ΕΛ.ΑΣ. και έδωσα εντολή για να γίνουν όλες οι ενέργειες ούτως ώστε να μην επιστρέψουν ποτέ ξανά στο Σώμα». Πόσες φορές στο παρελθόν ευχηθήκαμε την ακαριαία αντίδραση της πολιτικής ηγεσίας… Ο Ζαρντινιέρας και ο Γρηγορόπουλος συγκαταλέγονται σε αναρίθμητα θύματα που δεν βρήκαν το δίκιο τους. Αλλοδαποί δαρμένοι μέχρι θανάτου, κοπέλες που υποχρεώθηκαν σε γρήγορο μπατσικό σεξ είχαν μόνο μία διέξοδο. Να βγουν να τα πουν στην κάμερα. Οχι ότι υπήρξαν συνέπειες για τους θύτες (το πολύ πολύ μια μετάθεση σε άλλη γειτονιά), αλλά τουλάχιστον έβγαινε το άχτι. Σε λίγο καιρό αλλάζει το σχέδιο. Ο κ. Χρυσοχοΐδης ανοίγει Γραφείο Αντιμετώπισης Αυθαιρεσιών από Αστυνομικούς. Υποστηρίζει ότι ο κακός μπάτσος είναι η εξαίρεση που λεκιάζει την τιμή των Σωμάτων Ασφαλείας. Για την τιμωρία των κακών θα εργάζονται εφεξής 25 άτομα, εκ των οποίων οι 15 με νομική κατάρτιση. Θα καταγράφουν κάθε βίαιη χειρονομία, κάθε υπέρβαση καθηκόντων. Οι μελανιασμένοι, εξυβρισμένοι, απειλημένοι από αστυνομικούς θα μπορούν να συντάξουν μια καταγγελία και να την προωθήσουν αρμοδίως.

Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι λειτουργεί το Γραφείο Αντιμετώπισης Αυθαιρεσιών και εντοπίζεται ο κακός μπάτσος. Πώς θα τιμωρηθεί στις νέες συνθήκες; Θα κρίνεται και πάλι από συναδέλφους του, για να μην πούμε από ομοίους του. Αυτό που αλλάζει είναι η ταχύτητα.

Θα «δικάζεται» γρήγορα, εντός 30 ημερών- ενώ τώρα οι καταγγελίες μουχλιάζουν στα συρτάρια των αξιωματικών. Αν αλλάξει και το Πειθαρχικό Δίκαιο Αστυνομικού Προσωπικού, πιθανώς οι κυρώσεις να γίνουν πιο σκληρές. Το νέο πνεύμα καλούνται να ακολουθήσουν όλοι αυτοί που ανέθρεψαν τους ειδικούς φρουρούς ώστε να τσακώνονται με μωρά στα καρότσια. Η νοοτροπία περνά από γενιά σε γενιά και έτσι έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε ότι οι αξιωματικοί που θα διερευνήσουν την υπόθεση της Κυψέλης κουβαλάνε τα ίδια μυαλά. Εγκρίνουν αυτές τις συμπεριφορές, την καταστολή αγενών προσφωνήσεων ( «ζώα!» ) σε φρουρούς με πολιτικά. Να εξηγηθούμε. Οι αστυνομικοί δεν προσλαμβάνονται με κλήρωση. Περνούν από εξετάσεις, ψυχογραφούνται και το επάγγελμα το σπουδάζουν. Πάνε σε Ακαδημία για να μάθουν να επιβάλλονται. Οι αξιωματικοί ξέρουν από το πρώτο μάθημα ποιοι θα ξεπεράσουν τα όρια.

  • Γυαλίζει το μάτι τους.

Το Γραφείο Αντιμετώπισης Αυθαιρεσίας Αστυνομικών είναι μια καλή αρχή. Το ερώτημα είναι κατά πόσον θα καταφέρει να αλλάξει τη νοοτροπία αυτής της μειονότητας (κατά τον υπουργό) που αμαυρώνει το όνομα των Σωμάτων Ασφαλείας. Η πιο αποτελεσματική μέθοδος για την εκκαθάριση δεν είναι δημοκρατική. Χωρίς Πειθαρχικά Συμβούλια και αηδίες οι τραμπούκοι να στέλνονται στον υπουργό, για να τους σουτάρει με συνοπτικές διαδικασίες. Σώζουν άραγε την κατάσταση οι ηρωικές, ατομικές διευθετήσεις;

Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το «πρόβλημα ΚΚΕ»

Posted on Νοέμβριος 26, 2009. Filed under: ΚΚΕ, Πρετεντέρης Γιάννης |

ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΙΚΑ

Δεν είναι κακή ιδέα αυτή του ΚΚΕ για «πόλεμο στον πόλεμο» . Ούτε καινούργια. Την τελευταία φορά που την ενεργοποίησαν οι κομμουνιστές ήταν το 1939, όταν υπό την επιφοίτηση του Γερμανοσοβιετικού Συμφώνου είχαν κηρύξει «τον πόλεμο στον πόλεμο» των δυτικών δημοκρατιών εναντίον του Χίτλερ. Αλλά αυτό είναι το ωραίο μαζί τους: πάντα έχουν ένα άθλιο παράδειγμα να θυμηθούν.

Φυσικά, τώρα τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Αφού συνέπραξαν με τον ΣΥΡΙΖΑ του Κωνσταντόπουλου για να ανέβει η ΝΔ στην εξουσία, έβαλαν όση πλάτη μπορούσαν να την κρατήσουν εκεί. Ακόμη και ο ΣΥΡΙΖΑ (υπό τον Αλαβάνο και τον Τσίπρα, πλέον) πήρε κάποια στιγμή τις αποστάσεις του. Τώρα, είναι προφανές ότι στο ΚΚΕ ετοιμάζουν νέο γύρο αντιπαράθεσης με τη νέα κυβέρνηση.

Να ξεκαθαρίσω κάτι: είναι απόλυτο δικαίωμά τους. Κάθε κόμμα έχει τη δημοκρατική ευχέρεια να επιλέγει τους φίλους και τους αντιπάλους του. Δεν πιστεύω ότι ισχύουν οι παλιές ιδεολογικές γραμμές και δεν θεωρώ ότι ένας κομμουνιστής είναι υποχρεωμένος να συμπεριφέρεται φιλικότερα προς τη ΝΔ ή προς το ΠαΣοΚ ή προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο καθένας πολιτεύεται για πάρτη του, συμπεριφέρεται όπως του γουστάρει και κρίνεται γι΄ αυτό.

Από την άλλη πλευρά όμως, ακριβώς όπως ουδείς δικαιούται να επιβάλλει στο ΚΚΕ τις επιλογές του, ούτε αυτό έχει το δικαίωμα να επιβάλλει στους άλλους τις δικές του. Δεν του αρέσει ο διάλογος για το Ασφαλιστικό; Ας μην περάσει ούτε απ΄ έξω! Αλλά αν θα κάνουν οι άλλοι διάλογο, αυτό δεν είναι δική του δουλειά.

Μόνο που εκεί ακριβώς εντοπίζεται το «πρόβλημα ΚΚΕ». Δεν είναι ότι έχει απόψεις, οι οποίες συμβαίνει να αποδοκιμάζονται από τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού- από το 92,5% στις τελευταίες εκλογές… Είναι ότι θέλει να επιβάλει τις απόψεις αυτές στους υπολοίπους.

Πώς; Με κάτι δασύτριχες αρλούμπες ως ιδεολογικό περίβλημα. Στο όνομα μιας υποθετικής εκπροσώπησης κάποιων ταξικών συμφερόντων, τη στιγμή που καμία τάξη της ελληνικής κοινωνίας δεν έχει αναθέσει κατά πλειοψηφία την εκπροσώπησή της στο ΚΚΕ. Αλλά κυρίως με τη φασαρία, με τη φωνή και με το ζόρι.

Με άλλα λόγια, το «πρόβλημα ΚΚΕ» δεν είναι οι λύσεις που προτείνει αλλά ότι το ίδιο αποτελεί πρόβλημα στο οποίο χρειάζεται μια λύση. Διότι, είτε μας αρέσει είτε δεν μας αρέσει, αυτό το πρόβλημα αρχίζει να έχει κοινωνικό κόστος το οποίο πληρώνουμε όλοι.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Τα θρησκευτικά σύμβολα στα σχολεία

Posted on Νοέμβριος 26, 2009. Filed under: Θρησκευτικά σύμβολα |

  • Αναστάσιος Μαρίνος | ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 22 Νοεμβρίου 2009

Από τη Μεταπολίτευση και μετάξεκίνησε μια προσπάθεια χωρισμού της Εκκλησίας από το Κράτος, όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής απευθυνόμενος στον τότε Αρχιεπίσκοπο Μακαριστό Σεραφείμ, είπε χαρακτηριστικά: «Θα χωρίσουμε τα τσανάκια μας». Τελικώς, τέτοιος χωρισμός δεν θεσπίστηκε καίτοι έγινε μία εξ υφαρπαγής απόπειρα προς τούτο από τον συντακτικό νομοθέτη του 1974, η οποία απέτυχε. Πολλοί όμως ήσαν εκείνοι, νομικοί και μη, που εξακολούθησαν να επαναφέρουν το ζήτημα αυτό εξ αφορμής διαφόρων θεμάτων όπως ο πολιτικός γάμος, ο θρησκευτικός όρκος, η διδασκαλία του μαθήματος των θρησκευτικών στα σχολεία κ.ά. Προσφάτως ετέθη εκ νέου το ζήτημα της απομακρύνσεως των θρησκευτικών συμβόλων (Εσταυρωμένου, Εικόνων) από τις σχολικές αίθουσες διδασκαλίας και από άλλους δημόσιους χώρους όπως οι αίθουσες συνεδριάσεως των Δικαστηρίων, εξ αφορμής μιας αποφάσεως του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ). Ειδικότερα, ενώπιον του ιταλικού Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) προσέφυγε μία ιταλίδα μητέρα η οποία θεώρησε ότι θίγεται η συνείδηση των παιδιών της λόγω της υπάρξεως του Εσταυρωμένου στις αίθουσες του σχολείου όπου φοιτούσαν.

Το ιταλικό ΣτΕ απέρριψε το αίτημά της, κάνοντας δεκτό ότι η ύπαρξη του Εσταυρωμένου στις σχολικές αίθουσες δεν αντιβαίνει προς τις αρχές του λαϊκού κράτους (σ.σ.: ως λαϊκό ορίζεται το Κράτος στο οποίο υπάρχει πλήρης διαχωρισμός μεταξύ Εκκλησίας και Πολιτείας). Κατά της αποφάσεως αυτής, η μητέρα προσέφυγε ενώπιον του ΕΔΑΔ το οποίο με την από 3.11.2009 απόφασή του, ανέτρεψε την απόφαση του ιταλικού δικαστηρίου και δέχτηκε, καταδικάζοντας την Ιταλία, ότι πρέπει να αφαιρεθούν τα θρησκευτικά σύμβολα από τις αίθουσες των σχολείων.

Ηδη πολλοί είναι αυτοί που ζητούν να τύχει εφαρμογής και στην Ελλάδα η ως άνω απόφαση του ΕΔΑΔ. Εχω τη γνώμη ότι τέτοια εφαρμογή δεν είναι δυνατή για τον λόγο που εκθέτω κατωτέρω:

Το ΕΔΑΔ έκρινε την υπόθεση αυτή, εν όψει του καθεστώτος σχέσεων Εκκλησίας και Πολιτείας το οποίο ισχύει στην Ιταλία, δηλαδή του πλήρους χωρισμού τους (λαϊκό κράτος). Αντίστοιχο καθεστώς υπάρχει και στη Γαλλία.

Σε ένα τέτοιο (λαϊκό) κράτος η ανάρτηση των Εικόνων και του Σταυρού στα σχολεία αποτελεί παραβίαση της αρχής της θρησκευτικής ουδετερότητας την οποία οφείλει να τηρεί ένα λαϊκό Κράτος. Η ερμηνεία αυτή της συγκεκριμένης αποφάσεως του ΕΔΑΔ προκύπτει από το ίδιο το κείμενό της. Ετσι, στην υπ΄ αριθμ. 30 σκέψη αυτής ορίζονται τα εξής: «Με την επιβολή της υποχρεώσεως να εκτίθεται ο Εσταυρωμένος στις σχολικές αίθουσες διδασκαλίας, το Κράτος προσδίδει στη Ρωμαιοκαθολική θρησκεία μια προνομιακή θέση…» και τούτο απαγορεύεται διότι «…η έννοια του λαϊκού Κράτους σημαίνει ότι το Κράτος πρέπει να παραμένει ουδέτερο και να τηρεί ίσες αποστάσεις έναντι των θρησκειών και δεν επιτρέπεται να θεωρείται ότι ευρίσκεται πλησιέστερα προς ορισμένους πολίτες σε σχέση με άλλους εξ αυτών».

Ρητώς δε δέχεται (βλ. σκέψη 38) ότι «…οι εθνικές Αρχές έχουν ένα ευρύ πλαίσιο εκτιμήσεως επί θεμάτων συνθέτων και ευαίσθητων, συνδεδεμένων στενώς με την πνευματική καλλιέργεια και την ιστορία…» και υπό την έννοια αυτή, συνεχίζει η απόφαση, «…η τοποθέτηση ενός συμβόλου θρησκευτικού σε δημόσιο χώρο δεν θα υπερέβαινε τα περιθώρια εκτιμήσεως κάθε Κράτους… δοθέντος ότι στην Ευρώπη υπάρχει ποικιλία στάσεων έναντι του ζητήματος αυτού όπως π.χ. στην Ελλάδα όπου για όλες τις πολιτικές και στρατιωτικές τελετές προβλέπεται η ενεργός συμμετοχή ενός λειτουργού της Ορθόδοξης λατρείας επί πλέον δε τη Μεγάλη Παρασκευή υπάρχει εθνικό πένθος και όλα τα γραφεία και τα εμπορικά καταστήματα είναι κλειστά όπως ακριβώς στην Αλσατία» (σ.σ.: στη γαλλική επαρχία Αλσατίας και Λωραίνης δεν ισχύει καθεστώς λαϊκού Κράτους).

Εν προκειμένω, στην Ελλάδα και με βάση τα οριζόμενα στο ελληνικό Σύνταγμα, δεν θεσπίζεται χωρισμός Κράτους από την Εκκλησία ούτως ώστε να κάνουμε λόγο για λαϊκό κράτος και συνεπώς για υποχρέωση τηρήσεως θρησκευτικής ουδετερότητος εκ μέρους της Πολιτείας, και κατ΄ επέκτασιν, για απαγόρευση αναρτήσεως θρησκευτικών συμβόλων σε δημόσιους χώρους. Αντιθέτως μάλιστα, το ίδιο το Σύνταγμα επιβάλλει τη διδασκαλία του μαθήματος των θρησκευτικών στα σχολεία κατά το ορθόδοξο χριστιανικό δόγμα, όπως έχει άλλωστε δεχθεί και το Συμβούλιο της Επικρατείας (βλ. ΣτΕ 3356/1995). Ούτως έχει το ζήτημα και οι διατυπώσαντες αντίθετη άποψη, όπως το Ελληνικό Παρατηρητήριο του Ελσίνκι, υπέπεσαν σε λάθος βαρύ. Ατυχώς, η λανθασμένη αυτή άποψη έχει υιοθετηθεί και από καθηγητή μιας εκ των Νομικών μας Σχολών.

Αναρωτιέμαι λοιπόν πώς είναι δυνατόν και υπό ποίαν έννοιαν θα εφαρμοσθεί η απόφαση αυτή του ΕΔΑΔ στην Ελλάδα; Εξάλλου η εφαρμογή της ενδέχεται να έχει και άλλες συνέπειες: Μήπως δηλαδή θα πρέπει να αφαιρέσουμε και τον Σταυρό από τη σημαία; Με ανάλογηνοοτροπία όλα να τα περιμένει κανείς…

  • Ο κ. Αναστάσιος Ν. Μαρίνος είναι διδάκτωρ Νομικής, αντιπρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας ε.τ.
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Τρεις καθηγητές και η πατρίς εχάθη

Posted on Νοέμβριος 26, 2009. Filed under: Καρακούσης Αντώνης, Πανεπιστημιακοί |

«Τρεις καθηγητές και η πατρίς εχάθη» είχε αναφωνήσει προ αμνημονεύτων ετών ο Βίσμαρκ. Φαίνεται ότι εκείνο το απόφθεγμα του πρώσου ηγέτη, προϊόν προφανώς μακράς εμπειρικής παρατήρησης, αγνοήθηκε απολύτως από τους επιτελείς της νέας κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου. Η διαδικασία προκήρυξης των θέσεων και επιλογής γενικών και ειδικών γραμματέων με βιογραφικά σημειώματα εξελίσσεται σε παράσταση μόνο για πανεπιστημιακούς. Και όντως η συντριπτική πλειονότητα των μέχρι τώρα επιλεγέντων νέων γενικών και ειδικών γραμματέων διατηρεί κάποια θέση σε ένα από τα πολλά πανεπιστημιακά ιδρύματα της χώρας. Επίσης, οι πρώτες τοποθετήσεις δείχνουν ότι το αυτό μέτρο θα επικρατήσει και για τις θέσεις διοικητών σε μεγάλες δημόσιες επιχειρήσεις και οργανισμούς. Τούτων δοθέντων ο ανεξάρτητος παρατηρητής δεν μπορεί παρά να αισθανθεί τη μονομέρεια των επιλογών και λογικώς βεβαίως να σκεφθεί ότι είτε η συγκεκριμένη διαδικασία έχει κάποιο πρόβλημα είτε κάποιοι έχουν βαλθεί να ευνοήσουν σκανδαλωδώς τη συμπαθή, κατά τα άλλα, επαγγελματική ομάδα των πανεπιστημιακών καθηγητών.

Oπως και να έχει, πάντως, η μονομέρεια είναι δεδομένη και ευλόγως προκαλεί ερωτήματα. Οσοι γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα σχολιάζουν ότι άλλο πράγμα η επιστημοσύνη και η μετάδοση της γνώσης και εντελώς διαφορετικό το μάνατζμεντ πολυπληθών και οικονομικά ισχυρών διοικητικών μονάδων, όπως τα υπουργεία και οι μεγάλες κρατικές επιχειρήσεις.

Λογικώς σε όλες τις περιπτώσεις η εμπειρία σε αντίστοιχες μονάδες του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα θα έπρεπε να αποτελεί σημαντικό κριτήριο επιλογής σε μια διαδικασία που προεβλήθη ως η πρώτη μεταρρυθμιστική πράξη και έχει διακηρυγμένο σκοπό την εξασφάλιση συνθηκών αποδοτικής και αποτελεσματικής διοίκησης.

Καλοί οι καθηγητές και αξιοσέβαστοι άνθρωποι οι πιο πολλοί, αλλά ελάχιστοι έχουν να καταθέσουν εμπειρία και περγαμηνές αποτελεσματικής διοίκησης μεγάλων διοικητικών μονάδων.

Oι πιο κακεντρεχείς μάλιστα δεν θα δίσταζαν να πουν ότι οι περισσότεροι των πανεπιστημιακών δεν έχουν διοικήσει ούτε περίπτερο, ότι συνήθως είναι χαοτικοί και ότι, όπως οι γιατροί, δεν δύνανται να λειτουργήσουν αποδοτικά πουθενά αλλού έξω από τα ιατρεία και τα γραφεία τους.

Βεβαίως η πραγματική ζωή κρύβει πολλές εκπλήξεις. Ισως τα νέα πρόσωπα της κρατικής μηχανής να ενσωματώνουν, εκτός από τις πανεπιστημιακές εμπειρίες, και διοικητικές εμπειρίες και τελικώς να αποδειχθούν αρκούντως αποτελεσματικά. Πιθανώς άλλωστε να ήλθε ο ο καιρός να καταρριφθεί το ιστορικό απόφθεγμα του Βίσμαρκ.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Πολιτισμός υψηλού κινδύνου

Posted on Νοέμβριος 26, 2009. Filed under: Πολιτισμός, Τζιαντζη Μαριαννα |

  • Tης Μαριαννας Τζιαντζη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 25/11/2009

Πολιτιστικές δραστηριότητες υψηλού κινδύνου τείνουν να γίνουν οι παρουσιάσεις βιβλίων σε δημόσιους χώρους. Μέσα σε 30 μόνο ημέρες, τρεις τέτοιες εκδηλώσεις σημαδεύτηκαν από επεισόδια. Η πρώτη (κατόπιν εορτής) στο Φλοράλ των Εξαρχείων για το βιβλίο του Χριστόφορου Κάσδαγλη «Η αριστερά και ο Κακός Λύκος», η δεύτερη ξανά στο Φλοράλ για το βιβλίο της Σώτης Τριανταφύλλου «Ο χρόνος πάλι». Τότε εκτοξεύτηκαν αντιεξουσιαστικά αβγά, αλλά η παρουσίαση δεν ματαιώθηκε. Το κακό τρίτωσε την περασμένη Πέμπτη, στη Στοά του Βιβλίου, όπου θα παρουσιαζόταν το μυθιστόρημα «Κόκκινο στην πράσινη γραμμή» του Βασίλη Γκουρογιάννη. Αυτήν τη φορά μερικές δεκάδες τραμπούκοι, που μπούκαραν στην αίθουσα και προπηλάκισαν τους ομιλητές, κατάφεραν να διαλύσουν την εκδήλωση.

Ας μην πέσουμε στην παγίδα που λέει ότι το «μπάχαλο» μετράει πιο πολύ από το λόγο. Και ο λόγος μετράει – πάνω από όλα το ίδιο το βιβλίο, αλλά και η προετοιμασμένη συζήτηση που ίσως μας παροτρύνει να διαβάσουμε είτε το συγκεκριμένο βιβλίο είτε άλλα που αναφέρονται στο τραγικό κυπριακό καλοκαίρι του 1974. Την Παρασκευή, στο «Εξιστορείν και ιστορείν» (ΕΤ1) του Γιάννη Τζαννετάκου με καλεσμένο τον Βασίλη Γκουρογιάννη, το βάρος δεν δόθηκε στις βίαιες αντιδράσεις που προκάλεσε το βιβλίο, αλλά στο ίδιο το βιβλίο, στον τόπο και στο χρόνο και στους ανθρώπους (ιδίως τους ανώνυμους) για τους οποίους μιλάει.

Η εκπομπή ήταν βιντεοσκοπημένη κι έτσι ο συγγραφέας και ο παρουσιαστής δεν συζήτησαν εν θερμώ. Τα γεγονότα του Ιουλίου και του Αυγούστου του 1974 ξετυλίχτηκαν γραμμικά και με τρόπο ώστε να είναι κατανοητά και στον τηλεθεατή που δεν ξέρει τα ιστορικά γεγονότα. Π. χ., όταν γινόταν αναφορά σε δημόσια πρόσωπα της εποχής, εμφανιζόταν σε μια γωνιά της οθόνης η φωτογραφία τους σε «παράθυρο» μαζί με σύντομα γραπτά βιογραφικά στοιχεία.

«Η Ελλάδα διαγράφει από τη μνήμη της περιστατικά που δεν την κολακεύουν», είπε ο συγγραφέας, ο οποίος δεν αποσιώπησε το ρόλο των εγκάθετων αξιωματικών της ελληνικής χούντας, όμως ταυτόχρονα ζήτησε «να αναζητήσουμε τον θετικό ήρωα μέσα από τις ήττες μας» και να δικαιωθούν εκείνοι οι Ελληνες στρατιώτες και οι κατώτεροι αξιωματικοί που πολέμησαν ηρωικά και «έσωσαν την πολεμική τιμή της Ελλάδας».

Δεν μπορώ να υπερασπιστώ ένα βιβλίο που δεν το έχω διαβάσει. Οφείλω όμως να υπερασπιστώ το αυτονόητο δικαίωμα να μάθουμε, εφόσον το επιθυμούμε, το «τι» λέει ένα βιβλίο και να αποφασίσουμε αν θα το διαβάσουμε ή όχι. Να κρίνουμε επίσης το πού και πώς θα μάθουμε γι’ αυτό χωρίς να μας εμποδίζουν κάποιοι που έκριναν για λογαριασμό μας. Ας ελπίσουμε ότι μετά το safe sex, δεν θα κυριαρχήσουν οι «ασφαλείς» και φρουρούμενες παρουσιάσεις βιβλίων.

«Οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά», λέει ένας γνωστός στίχος. Μερικές φορές το ίδιο κάνουν και οι προδότες. Στα σκοτεινά, όμως, προχωρούν και δρουν και όσοι επιχειρούν να επιβάλουν τη λήθη και την άγνοια.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η γρίπη της ενημέρωσης

Posted on Νοέμβριος 26, 2009. Filed under: Επιδημία, ΜΜΕ, Μανδραβέλης Πάσχος |


  • Tου Πασχου Μανδραβελη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 25/11/2009

Εχει κάτι κοινό η γρίπη των χοίρων με τη δημοσιονομική κατάσταση της χώρας. Και τα δύο είναι επικίνδυνα, αλλά ελάχιστοι πολίτες δίνουν σημασία. Πολλοί πιστεύουν ότι δεν τους αφορά και οι περισσότεροι ότι πρόκειται για ένα ακόμη λάθος συναγερμό, σαν αυτούς που ζήσαμε πολλάκις στο παρελθόν. Η εμπειρία τους αυτό διδάσκει: ζήσαμε τον συναγερμό για την γρίπη των πουλερικών, την «πανδημία» του SARS, τη χρεοκοπία του ασφαλιστικού, τις κραυγές για τα ελλείμματα. Μέχρι και για το τέλος του πλανήτη λόγω της κλιματικής αλλαγής ανησυχήσαμε. Ετσι φτάσαμε στο σημείο, όπου όταν ο λύκος είναι στα πρόβατα κανείς να μην πιστεύει τις κραυγές.

Πολλοί μένουν με την εντύπωση ότι η χώρα βρίσκεται σε βαθιά πολιτική και οικονομική κρίση. Δεν έχουν άδικο, αλλά βλέπουν μόνο μέρος της εικόνας. Υπάρχει συνολική κατάρρευση της εμπιστοσύνης στους θεσμούς· αμφισβητούνται και οι αγγελιοφόροι της κρίσης. Το σύστημα των Μέσων Ενημέρωσης μεγέθυνε τα προηγούμενα προβλήματα τόσο πολύ, που σήμερα κανείς δεν πιστεύει τις κραυγές SOS. Είναι ίσως φυσικό. Κάποτε, ο Τζορτζ Μπέρναρντ Σο είχε γράψει ότι «εφημερίδα είναι εκείνο το πράγμα που δεν μπορεί να διακρίνει την πτώση ενός ποδηλάτου από την κατάρρευση του πολιτισμού». Πού να φανταστεί ο μεγάλος Ιρλανδός διανοούμενος ότι κάποτε θα υπήρχαν και τα παράθυρα της τηλεόρασης;

Το πρόβλημα όμως είναι μεγάλο. Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης συνιστούν το νευρικό σύστημα μιας χώρας. Οταν αυτό δεν δουλεύει καλά, τίποτε δεν πάει καλά. Αλλα ερεθίσματα δέχεται ο εγκέφαλος, άλλες εντολές δίνει κι άλλα κάνουν τα διάφορα μέλη του σώματος. Οι γιατροί μπορούν να ονοματίσουν πολλές ασθένειες του νευρικού συστήματος, η σημαντικότερη όμως είναι ο εκφυλισμός του. Το αποτέλεσμα είναι η παράλυση και ακολουθεί ο θάνατος.

Το πρόβλημα είναι μεγαλύτερο από τις συρρικνωμένες κυκλοφορίες των εφημερίδων και τη μειωμένη τηλεθέαση. Χωρίς σωστή ενημέρωση δεν μπορεί να υπάρξει σοβαρός διάλογος (αν φυσικά, μπορεί να γίνει διάλογος σε μια χώρα που οι ακραίοι μπουκάρουν σε παρουσιάσεις βιβλίων ή απαγορεύουν στον πρόεδρο της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ να μπουν σε ένα υπουργείο). Ετσι όμως κανένα πρόβλημα δεν λύνεται και πληθαίνουν οι κραυγές. Οσο πληθαίνουν οι κραυγές τόσο το νευρικό σύστημα σμπαραλιάζει και ατονεί. Ετσι μπαίνουμε στον φαύλο κύκλο της απαξίας των πάντων και της έλλειψης εμπιστοσύνης για όλους.

Φυσικά, μέρος της κρίσης είναι και το γεγονός ότι η μεγαλύτερη δημοσιογραφική ένωση της χώρας η Ενωση Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ) είναι ακέφαλη εδώ και πολλούς μήνες. Το διοικητικό συμβούλιο συνεδριάζει και ξανασυνεδριάζει και δεν αποφασίζει ούτε τον ορισμό του προεδρείου ούτε τη νέα προσφυγή στις κάλπες. Στο τοπίο όμως που διαγράφεται, ο δημοσιογραφικός κόσμος πρέπει να απαντήσει. Οχι μόνο σε συντεχνιακό επίπεδο (οι επιχειρήσεις των ΜΜΕ δεν είναι στα καλύτερά τους) αλλά κυρίως σε θεσμικό. Κάποτε μπορεί να είχαμε την πολυτέλεια της στρεβλής ενημέρωσης για πλείστα όσα θέματα. Τώρα, ο δημοσιογραφικός κόσμος πρέπει να συζητήσει σοβαρά για το παρόν της ενημέρωσης και για το μέλλον της δουλειάς του.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η προσοχή του κόσμου στραμμένη στον Αγιο Δομίνικο

Posted on Νοέμβριος 26, 2009. Filed under: Κασιμάτης Στέφανος, Σοσιαλιστική Διεθνής |

  • Tου Στεφανου Κασιματη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 25/11/2009

Oσο και αν είναι οδυνηρό να ξεκινώ από μια επανόρθωση, οφείλω να το πράξω λόγω του μεγέθους του λάθους μου… Πολύ κακώς στο χθεσινό σημείωμα υποτίμησα τη σημασία της συνόδου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς στον Αγιο Δομίνικο, όπου παρεπιδημούσε επί τετραήμερον ο Γιώργος Παπανδρέου. Τυφλωμένος από εγωισμό, παρασύρθηκα στη ολέθρια πλάνη ότι η τύχη της παραπαίουσας ελληνικής οικονομίας βαραίνει περισσότερο από την εξέλιξη του κλίματος στον πλανήτη και έψεξα την ενασχόληση του πρωθυπουργού μας με το ζήτημα, ενώ την ίδια ώρα στην Αθήνα η δημοσιονομική πολιτική γινόταν μπαλάκι του πινγκ πονγκ μεταξύ Παπακωνσταντίνου και Παπουτσή με διαιτητή τον Πάγκαλο.

Οταν είδα όμως τον κατάλογο των είκοσι δύο ομιλητών της συνόδου στον Αγιο Δομίνικο, ομολογουμένως ντράπηκα για την επαρχιώτικη νοοτροπία μου. Τα μεγαλύτερα ονόματα της διεθνούς οικολογίας ήταν εκεί! Ηταν εκεί η πασίγνωστη Πόρσια Σίμπσον από την Τζαμάικα και η ξακουστή Νούζα Χεκρούνι από το Μαρόκο. Ηταν ο Κουαουτέμοκ Κάρντενας από το Μεξικό (Αζτέκος, αν κρίνω από το όνομα) και ο Βικτόρ Μπενουά από το «Fusion» της Αϊτής (προφανώς ή, μάλλον, ελπίζω ότι το «Fusion» είναι κόμμα και όχι μουσικό συγκρότημα…). Και βέβαια, από μια τέτοια «all stars» σύνοδο δεν μπορούσαν να λείπουν ο περίφημος Ναμπίλ Σαάθ από την παλαιστινιακή Φατάχ, ο Αλεξάντερ Τόμοφ από τη Βουλγαρία, αλλά και οι δικοί μας Πετρούλα Ντελεδήμου και Σπύρος Κουβέλης! Πώς θα μπορούσε λοιπόν να απουσιάζει ο Γιώργος Παπανδρέου;

Οπότε, δεν χάθηκε ο κόσμος, αν για μερικές ημέρες ο πρωθυπουργός άφησε την οικονομία στα χάλια της κι έτρεχε στον Αγιο Δομίνικο. Ούτως ή άλλως, αν δεν αντιληφθεί η κυβέρνηση ότι έχει -το πολύ- ένα μήνα για να δείξει ότι αντιμετωπίζει με σοβαρότητα την κρίση, η ελληνική οικονομία είναι χαμένη. Τρεις ή τέσσερις ημέρες δεν κάνουν διαφορά…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το δίδυμο και οι ευθύνες του

Posted on Νοέμβριος 26, 2009. Filed under: Ασφαλιστικό, Οικονομία, Παπαχελάς Αλέξης |

  • Του Αλεξη Παπαχελα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 25/11/2009

«Αν και αυτή η κυβέρνηση δεν μπορέσει να λύσει τα μεγάλα προβλήματα της χώρας, χαθήκαμε». Μου κάνει μεγάλη εντύπωση το γεγονός πως αυτή η φράση ακούγεται και από ανθρώπους που ψήφισαν ΠΑΣΟΚ, αλλά και από ανθρώπους που ψήφισαν Ν.Δ. στις τελευταίες εκλογές. Και έχω την εντύπωση ότι οι πιο ενημερωμένοι πολίτες αυτής της χώρας μοιάζουν με τον άνθρωπο που έχει διαβάσει για τα τσουνάμι, βλέπει τα νερά να τραβιούνται, συνειδητοποιεί πως κάτι κακό θα συμβεί και περιμένει… Αυτοί οι άνθρωποι χάρηκαν με τα νέα πρόσωπα της κυβέρνησης, τις εξαιρετικές προθέσεις για δομικές αλλαγές, τις καινοτομίες για την πράσινη ανάπτυξη, αλλά τώρα αρχίζουν να ανησυχούν.

Η κυβέρνηση μοιάζει να μην έχει κανένα σχεδιασμό, να κάνει πίσω σε καίρια ζητήματα πριν καν πιεσθεί σημαντικά και να δίνει αντιφατικά μηνύματα τόσο προς τα έξω όσο και προς τα μέσα. Πώς είναι δυνατόν να σε πάρει κανείς στα σοβαρά στο ασφαλιστικό όταν παίρνεις πίσω και τα ημίμετρα Πετραλιά; Πώς δίνεις το μήνυμα της δημοσιονομικής πειθαρχίας όταν η ηγεσία της κυβέρνησης αδειάζει δύο φορές σε τρεις μέρες τον άνθρωπο που έχει αναλάβει τον άχαρο ρόλο του «Κέρβερου» του δημόσιου ταμείου; Η κυβέρνηση καλλιεργεί τον πανικό περί χρεοκοπίας και μετά ενεργεί σαν να μην καταλαβαίνει τι έχει πει. Ενας άνθρωπος που νιώθει ότι χρεοκοπεί, κάνει κάτι γι’ αυτό ή μπαίνει στον «Τειρεσία» και σε μια πειθαρχημένη διαδικασία αποπληρωμής των χρεών του. Ορισμένοι συνωμοσιολόγοι αρχίζουν να πιστεύουν πως ενδεχομένως η κυβέρνηση να αισθάνεται ότι δεν αντέχει το βάρος των μεταρρυθμίσεων και της λιτότητος που απαιτείται, οπότε αφήνει μοιρολατρικά την υπόθεση στα χέρια του Τρισέ, του Αλμούνια κ.λπ. κ.λπ. έτσι ώστε να φορέσει η χώρα τον απαραίτητο ζουρλομανδύα, αλλά να έχει παράλληλα τη χαρά να λούζει τις «κακές ξένες δυνάμεις». Προφανώς πρόκειται για χαζό αστείο, αλλά το ζήτημα είναι πως εμείς οι ίδιοι θα έπρεπε να βάλουμε τη χώρα μας σε επιτήρηση και όχι να την περιμένουμε από τους ξένους. Η κυβέρνηση Παπανδρέου έχει ακόμη νωπή εντολή και αρκετά αποθέματα καλής διάθεσης του κόσμου. Ο επόμενος ηγέτης της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα έχει απέναντί του το τι πρότεινε ο προκάτοχός του στη ΔΕΘ και, εκτός αν θέλει να λαϊκίσει επικίνδυνα, θα χρειασθεί να βάλει πλάτη για την επίλυση καίριων προβλημάτων. Προβλήματα όπως το ασφαλιστικό δεν λύνονται άλλωστε, παρά μόνο αν κλειδωθούν σε ένα δωμάτιο και συμφωνήσουν τα κόμματα εξουσίας και κάποιοι κοινωνικοί εταίροι. Γι’ αυτό είναι κρίσιμο το ποιος θα είναι ο επόμενος ηγέτης της Ν.Δ., αλλά και το πόσο γρήγορα θα αρχίσει ο πρωθυπουργός να προτείνει απτά πράγματα και όχι απλά να ανοίγει επικοινωνιακά μέτωπα. Στο μόνο, πάντως, που συμφωνούν οι περισσότεροι πολίτες είναι ότι αν και το επόμενο δίδυμο πρωθυπουργού – αρχηγού αντιπολίτευσης αποδειχθεί κατώτερο των κρίσιμων περιστάσεων, το κόστος δεν θα είναι απλά προσωπικό, αλλά θα συμπαρασύρει και το μεταπολιτευτικό σύστημα εξουσίας όπως το γνωρίσαμε έως τώρα.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οι κλειστές εντατικές

Posted on Νοέμβριος 26, 2009. Filed under: Επιδημία, Εντατικές, Τριανταφύλλου Ελλη |

  • Tης Ελλης Τριανταφυλλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 25/11/2009

Οσο μπαίνουμε σιγά σιγά στον χειμώνα τόσο διευρύνεται ο φόβος ότι η έξαρση της νέας γρίπης μπορεί να αποδειχθεί το πιο δραματικό τέστ κοπώσεως για το υπέργηρο κράτος και το ασθενικό σύστημα υγείας.

Ηδη από την αρχή της έναρξης της νόσου τον περασμένο Απρίλιο, έγκυροι επιδημιολόγοι επεσήμαναν τον κίνδυνο κατάρρευσης του υγειονομικού συστήματος της χωρας, εφόσον η επιδημία ακολουθούσε το μοντέλο εξάπλωσης στο νότιο ημισφαίριο. Τοποθετούσαν μάλιστα -σωστά- την έξαρση της πανδημίας στην αρχή των χειμερινών μηνών. Δεδομένου ότι η φύση της νόσου και ιδιαίτερα των πνευμονικών επιπλοκών της θα απαιτούσε την παραμονή μεγάλου αριθμού ασθενών σε ΜΕΘ (Μονάδες Εντατικής Θεραπείας), η ανάγκη ενεργοποίησης των υπαρχόντων πλην «κλειδωμένων» ΜΕΘ θα ήταν παραπάνω από αναγκαία. Και ενώ τα πανάκριβα μηχανήματα σκούριαζαν αχρησιμοποίητα, εκατοντάδες νοσηλευτές ήταν αποσπασμένοι σε διάφορες άλλες υπηρεσίες – τρέχα γύρευε…

Τότε, στις αρχές Μαΐου για λόγους εντυπωσιασμού τα αεροδρόμια της χώρας γέμιζαν με κάμερες εντοπισμού του πυρετού και οι νοσηλευτές των νοσοκομείων αναφοράς έμοιαζαν με αστροναύτες… Κανείς όμως δεν σκεφτόταν ότι στο τέλος της μέρας η ζωή των πιο άτυχων ασθενών θα εξαρτιόταν από την επάρκεια ή όχι των ΜΕΘ.

Μόλις προ διημέρου, η υπουργός Υγείας Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου ανακοίνωσε την εκτός ΑΣΕΠ πρόσληψη γιατρών και νοσηλευτικού προσωπικού για την επάνδρωση των μοναδων εντατικής θεραπείας και την αξιοποίηση περίπου 95 από τις 150 ανενεργές κλίνες που σήμερα υπάρχουν λόγω ελλείψεως προσωπικού. Θεωρητικά τουλάχιστον, αυτό μπορεί να κάνει μία πολιτική ηγεσία που μετράει μόλις πενήντα ημέρες στο πόστο, αν και υποτίθεται ότι το κράτος έχει συνέχεια, ότι το νέο σύστημα ετοιμαζόταν εδώ και καιρό και ότι το φάντασμα μιας πανδημίας δεν προέκυψε αιφνιδίως.

Ομως, η αναγγελθείσα άμεση πρόσληψη γιατρών και νοσηλευτών μάλλον αποτελεί κενό γράμμα. Η λειτουργία των ΜΕΘ, όπως τονίζουν οι ειδικοί, απαιτεί άριστα εκπαίδευμένο και έμπειρο προσωπικό για τον χειρισμό των πολύπλοκων ηλεκτρονικών μηχανημάτων και τη χορήγηση των κατάλληλων φαρμάκων. Πότε, λοιπόν, θα προλάβουν οι ανειδίκευτοι γιατροί και νοσηλευτές να εκπαιδευτούν έτσι ώστε να λειτουργήσουν οι μονάδες;

Ενα δεύτερο, εξαιρετικά σοβαρό ζήτημα αφορά την πιθανή έλλειψη μονάδων για τις ανάγκες του παιδικού πληθυσμού. Και αυτό γιατί ενώ στην εποχική γρίπη το 94% των θανάτων αφορά άτομα ηλικίας άνω των 65 ετών, στη νέα γρίπη, το 21% των θανάτων αφορά άτομα ηλικίας κάτω των 14 ετών και το 39% άτομα από 15 έως 44 ετών. Το γεγονός αυτό έχει προκαλέσει μεγάλη κινητοποίηση στην Ευρώπη. Για παράδειγμα, στη Μεγάλη Βρετανία, σύμφωνα με τη εφημερίδα Guardian, το άριστα οργανωμένο σύστημα υγείας της χώρας αυτής είναι πιθανό να αντιμετωπίσει οξύ πρόβλημα έλλειψης παιδιατρικών ΜΕΘ σε περίπτωση έξαρσης της γρίπης.Ερευνητές του Πανεπιστημίου Cambridge προχωρούν ακόμη περισσότερο. Προτείνουν, δηλαδή, τη χρησιμοποίηση ΜΕΘ ενηλίκων για τα μεγαλύτερα παιδιά και ακόμη την αναβολή των προγραμματισμένων, μη επειγόντων χειρουργείων, έτσι ώστε να εξοικονομηθούν πρόσθετες κλινες.

Στη χώρα μας ποιος και πότε είναι σε θέση να απαντήσει πόσες παιδιατρικές κλίνες ΜΕΘ υπάρχουν και σε ποια νοσοκομεία; Τι σχεδιασμός υπάρχει σε περίπτωση οξείας έλλειψης τέτοιων κλινών; Πώς θα αντιμετωπιστεί τυχόν πρόβλημα μεταφοράς παιδιών από απομακρυσμένες νησιωτικές περιοχές; Τι θα συμβεί αν η πανδημία επεκταθεί στους παιδικούς πληθυσμούς των μεταναστών οι οποίοι διαβιούν σε κακές συνθήκες υγιεινής; Θα μετατραπούν, άραγε, οι γιατροί των ΜΕΘ σε θεούς που θα αποφασίζουν ποιο παιδί θα σωθεί και ποιο όχι;

Ολα αυτά τα βασανιστικά ερωτήματα πρέπει να απαντηθούν όταν ακόμη παραμένουν υποθετικά, διότι αν γίνουν πραγματικά, τότε θα είναι πραγματικά πολύ αργά. Διότι όπως εύστοχα προέβλεπε καθηγητής στην εκπομπή «Νέοι Φάκελοι» στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ, «η πανδημία της νέας γρίπης θα δοκιμάσει όχι μόνο το σύστημα υγείας της χώρας μας, αλλά και την κοινωνική μας συνοχή».

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ποιο μάθημα συνδέει τους κ. Παπακωνσταντίνου και Αλογοσκούφη;

Posted on Νοέμβριος 26, 2009. Filed under: Αλογοσκούφης Γιώργος, Μαντέλας Γιώργος, Παπακωνσταντίνου Γιώργος |

 

  • Tου Γιωργου Mαντελα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 25/11/2009

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν ότι η αντίστροφη μέτρηση για την κυβέρνηση Καραμανλή δεν άρχισε τη μέρα που αποκαλύφθηκε το σκάνδαλο του Βατοπεδίου, αλλά την Κυριακή που ο κ. Αλογοσκούφης είχε τη φαεινή ιδέα να διαρρεύσει την ιδέα του για επαναφορά των τεκμηρίων στους ελεύθερους επαγγελματίες. «Ηθελε να μετρήσει αντιδράσεις» έλεγαν τότε συνεργάτες του. Τελικώς «μέτρησε μέρες». Και αυτός, που λίγους μήνες μετά αποπέμφθηκε, αλλά και η κυβέρνηση της Ν. Δ., που έκτοτε δεν ξανασήκωσε κεφάλι.

Ο κ. Αλογοσκούφης, τότε, είχε πετύχει κάτι ανεπανάληπτο. Προσέξτε: Η κυβέρνηση «έφαγε» όλο το πολιτικό κόστος μιας κίνησης που δεν έγινε… ποτέ. Τουλάχιστον, αν είχε πάρει την απόφαση θα είχε προσφέρει μια υπηρεσία στην πατρίδα, που λέει ο λόγος, και θα είχε διορθώσει τα έσοδα που μετά καταποντίστηκαν. Αλλά δυστυχώς δεν το έκανε ούτε αυτό. Την Κυριακή, στο Λονδίνο όπου θα βρίσκεται συνοδεύοντας την κόρη του, θα έχει την ευκαιρία να το ξανασκεφτεί, μακριά από τις στρεσογόνες εσωκομματικές κάλπες της Ν. Δ. (ως γνωστόν δεν εκλέχτηκε ούτε βουλευτής, ενώ κατόπιν ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την ενεργό πολιτική).

Εκεί θα τον βρει, αν του τηλεφωνήσει, ο κ. Παπακωνσταντίνου. Ο οποίος φαίνεται να κάνει τα ίδια ακριβώς λάθη χειρισμού και όχι ουσίας με τον κ. Αλογοσκούφη. Προφανώς, από το πρόγραμμα σπουδών του London School of Economics, που συνδέει και τους δύο, λείπει το κρίσιμο μάθημα της «άσκησης πολιτικής». Ο κ. Παπακωνσταντίνου έχει, πράγματι, μερικές πολύ καλές ιδέες. Τις οποίες αντί να εφαρμόσει, τις διαρρέει ή του της διαρρέουν. Το αποτέλεσμα είναι ίδιο: «καίγονται» μαζί. Είναι χαρακτηριστική η τελευταία περίπτωση με τον ΦΠΑ και τους δικηγόρους.

Ενδεχομένως να σκέφτεται την κατάργηση της απαλλαγής. Ας του πει κάποιος όμως, ότι ακόμα είναι Νοέμβριος. Κατά δήλωσή του, το νέο φορολογικό νομοσχέδιο θα πάρει την άγουσα για τη Βουλή τον Μάρτιο. Αν μέχρι τότε δεν διασφαλίσει τη στεγανότητα των ιδεών και των σκέψεών του, τότε, μέρα παρά μέρα, η κυβέρνηση και μαζί της όλο το οικονομικό – πολιτικό σύστημα θα απειλείται όπως το Κούγκι από τον Σαμουήλ.

Επειδή ο δρόμος προς την Κόλαση είναι στρωμένος με ροδοπέταλα, ο κ. Παπακωνσταντίνου θα πρέπει να σκέφτεται και να ξανασκέφτεται δύο και τρεις φορές τις κινήσεις τακτικής. Οι προθέσεις του είναι καλές και, στην ουσία, το πιθανότερο είναι πως δεν έχει σοβαρό ζήτημα. Στους χειρισμούς όμως έχει μεγάλο θέμα. Αν συνεχίσει κατ’ αυτόν τον τρόπο (δηλαδή να προαναγγέλλει μέτρα με option υλοποίησης), τότε δεν θα πρέπει να έχει καμία αγωνία για το τέλος του έργου. Οι κ. Αλογοσκούφης και Παπαθανασίου μπορούν να του το πουν, γιατί το έχουν δει…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...