Ο κίνδυνος της «ήπιας προσαρμογής»

Posted on Νοέμβριος 9, 2009. Filed under: Καλλίτσης Κώστας, Προϋπολογισμός |

  • Tου Κωστα Καλλιτση, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 08/11/2009

Η κρίση και η καταστροφική πελατειακή πολιτική της 6ετίας είχαν ως παράπλευρη συνέπεια να αρχίσει να γίνεται κατανοητό ότι το μοντέλο διακυβέρνησης όσο και το οικονομικό μοντέλο της χώρας μας «έχουν φάει τα ψωμιά τους». Η προσδοκία για μια φερέγγυα κυβέρνηση, που θα αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη του πολίτη προς το κράτος και θα αναλάβει την ιστορική ευθύνη «να αλλάξουμε για να μη βουλιάξουμε» ως κοινωνία, ήταν διάχυτη ήδη πριν από τις εκλογές. Η νίκη του κ. Γ. Παπανδρέου ενίσχυσε την προσδοκία ότι η κρίση θα αξιοποιηθεί ως ευκαιρία.

Καθώς συμπληρώνεται το ένα τρίτο των 100 πρώτων ημερών, η γκρίνια περιορίζεται υποτονικά στις διαδικασίες διορισμού των γενικών γραμματέων – αφού όλοι γνωρίζουμε ότι το κράτος ήταν υπό διάλυση από τον κομματισμό και την αναξιοκρατία. Ή στην απόσυρση της απόσυρσης – καθότι είναι εξόφθαλμα παράλογο να στείλουμε λεφτά στις ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες ενώ τελούμε σε χρεοκοπία. Ακόμη και οι νέες φορολογίες (που δεν θα μπορούσε ούτε να ονειρευτεί ότι θα τις επιβάλει ο κ. Καραμανλής…) γίνονται δεκτές με κατανόηση. Διότι, κατά γενική εκτίμηση, τα πρώτα βήματα της κυβέρνησης είναι σε σωστή κατεύθυνση.

Σε δεύτερο επίπεδο, όμως, αναπτύσσεται ένας προβληματισμός σχετικά με την τύχη των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων και διατυπώνεται μια ανησυχία: μήπως χάνεται η ευκαιρία της συγκυρίας; Μήπως γλιστράμε προς μια πολιτική «ήπιας προσαρμογής»;

Η ανησυχία τροφοδοτήθηκε από το προσχέδιο του κρατικού προϋπολογισμού 2010: πολύ απαλά θίγει τη σπατάλη. Κι αν πράγματι, σε είκοσι ημέρες δεν υπήρχε δυνατότητα να γίνουν πολλά, ωστόσο, αν γίνουν μόνον όσα προβλέπονται στο προσχέδιο, ουδείς πιστεύει ότι θα μειωθεί αισθητά το έλλειμμα – με ό,τι αυτό θα σημαίνει για τις δύσπιστες αγορές.

Σοβαρότερη αιτία ανησυχίας είναι τα σήματα που εκπέμπουν διάφορα υπουργικά γραφεία. Ο πρωθυπουργός μίλησε για κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Αλλά δεν φαίνεται ότι έχει πείσει όλους τους υπουργούς του. Αντί, για παράδειγμα, οι αρμόδιοι να σπεύδουν να ανοίξουν το θέμα της μεταρρύθμισης του ασφαλιστικού, εξαντλούνται στη διερεύνηση των μικροαλλαγών Πετραλιά. Αλλοι, αντί να ανοίξουν το μέγα θέμα της αγροτικής ανάπτυξης, στέλνουν (αβάσιμα…) μηνύματα ότι θα πάρουμε περισσότερα λεφτά από την Ευρώπη για τους αγρότες. Αλλοι, αντί να σημάνουν συναγερμό για την ανάπτυξη υγιούς επιχειρηματικότητας και θέσεων εργασίας, είτε σιωπούν είτε (το χειρότερο…) προβληματίζονταν δημοσίως αν το κράτος θα πάρει μετοχές στην COSCO ή αν πρέπει να δοθούν δάνεια σε μη βιώσιμες επιχειρήσεις.

Αυτά και άλλα δεν έχουν σχέση με κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Τον εφησυχασμό καλλιεργούν. Πριν από έναν μήνα, η ανάγκη μεταρρυθμίσεων που θα μας «ξεβολέψουν», ήταν κοινή συνείδηση. Οχι, βέβαια, διότι αίφνης η Ελλάδα μεταλλάχθηκε σε κοινωνία που διψάει για αυτομεταρρύθμιση. Αλλωστε, θα ήταν παράδοξο να συμβεί αυτό σε μια κοινωνία που μεταπολεμικά «βολεύεται» με 5 χρηματοδοτικά πακέτα (ένα αμερικανικό και τέσσερα ευρωπαϊκά) αλλά μένει ουραγός στην παραγωγικότητα, με κακομαθημένη επιχειρηματικότητα κι ένα κράτος καταχρεωμένο με 300 δισ. ευρώ. Ηταν κοινή συνείδηση, επειδή ο φόβος ότι βουλιάζουμε έτεινε να υπερκεράσει το φόβο της αλλαγής – η οποία πάντα έχει άμεσο κόστος αλλά όχι χειροπιαστό κέρδος. Αν αυτό το δεδομένο δεν αξιοποιηθεί σήμερα, άραγε θα είμαστε εξίσου πρόθυμοι να «ξεβολευτούμε» μετά από λίγους μήνες;

Advertisements

Make a Comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...

Αρέσει σε %d bloggers: