Archive for Δεκέμβριος 2009

Χρονιά ανατροπών

Posted on Δεκέμβριος 31, 2009. Filed under: Ελλις Αθανάσιος |

  • Tου Aθανασιου Eλλις, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 31/12/2009

Το 2009, που φεύγει σήμερα, έφερε ανατροπές στην πολιτική ζωή του τόπου, το εύρος των οποίων λίγοι μπορούσαν να προβλέψουν τον περασμένο Ιανουάριο. Είχαν περάσει μόλις 17 μήνες από την άνετη επανεκλογή του Κώστα Καραμανλή, που είχε οδηγήσει σε έντονη εσωκομματική αμφισβήτηση του Γιώργου Παπανδρέου, ο Αντώνης Σαμαράς ήταν ένας απλός βουλευτής, ενώ η Ντόρα Μπακογιάννη ως προβεβλημένη υπουργός Εξωτερικών συνεργαζόταν άψογα με τον Κώστα Καραμανλή και όλα έδειχναν ότι θα ήταν η επόμενη αρχηγός της Ν. Δ. όταν θα ετίθετο θέμα ηγεσίας.

Πέρασαν δώδεκα μήνες από τότε, και ο Κώστας Καραμανλής έχει αποχωρήσει από την πρωθυπουργία αλλά και την ηγεσία της Ν. Δ., την οποία οδήγησε στη μεγαλύτερη ήττα της ιστορίας της. Ο επί δεκατρία χρόνια ηγέτης της κεντροδεξιάς παράταξης, ο οποίος μέχρι το τέλος αποτελούσε το ισχυρότερο «χαρτί» της, υπέστη μια ταπεινωτική ήττα και είδε για πρώτη φορά να αμφισβητείται μια επιλογή του, η πρόωρη προσφυγή στις κάλπες, από τη συντριπτική πλειονότητα των ψηφοφόρων της Ν. Δ. Ο μέχρι τότε αδιαφιλονίκητος ηγέτης βρέθηκε ξαφνικά αντιμέτωπος με ένα πρωτόγνωρο και επώδυνο συναίσθημα, αυτό της απόρριψης.

Το ίδιο διάστημα, το εντελώς αντίστροφο συνέβη με τον Γιώργο Παπανδρέου, οι ηγετικές ικανότητες του οποίου είχαν αμφισβητηθεί από πολλούς, εντός και εκτός ΠΑΣΟΚ, με αποκορύφωμα την περίοδο που ακολούθησε την ήττα στις εκλογές του 2007. Τελικά, επικράτησε στο εσωτερικό του κόμματός του, ανέκαμψε στην πολιτική σκηνή και πέτυχε ευρεία νίκη με 4,5% διαφορά στις ευρωεκλογές του Ιουνίου, και έναν σαρωτικό θρίαμβο με 10,5% διαφορά στις εθνικές εκλογές του Οκτωβρίου. Η χρονιά που φεύγει τον βρίσκει πανίσχυρο πρωθυπουργό, αποφασισμένο να κάνει πράξει το «Γιώργο, άλλαξε τα όλα», και το ερώτημα που τίθεται είναι εάν θα φανεί αντάξιος των περιστάσεων.

Ο Αντώνης Σαμαράς, που είχε βιώσει την απόλυτη μοναξιά για μια σχεδόν δεκαετία, άρχισε τη σταδιακή και διακριτική επιστροφή του στην κεντρική πολιτική σκηνή τον Μάιο του ’04, όταν ο Κώστας Καραμανλής τον τοποθέτησε στην Ευρωβουλή, ενώ τρία χρόνια αργότερα, τον Σεπτέμβριο του ’07, του άνοιξε την πόρτα του ελληνικού Κοινοβουλίου και τον Ιανουάριο του ’09 τον έφερε στην πρώτη γραμμή της πολιτικής ζωής διορίζοντάς τον υπουργό Πολιτισμού, ένα προβεβλημένο αξίωμα με ελάχιστη φθορά από τη συμμετοχή στην κυβέρνηση. Τα εγκαίνια του Μουσείου της Ακρόπολης, τον Ιούνιο, έστρεψαν τα φώτα της δημοσιότητας επάνω του και λειτούργησαν ως η καλύτερη πολιτική διαφήμιση. Στη συνέχεια διαφοροποιήθηκε από την απόφαση Καραμανλή για πρόωρες εκλογές, έδωσε ιδεολογικό στίγμα στην εσωκομματική αναμέτρηση συσπειρώνοντας τη λαϊκή δεξιά, και σε πείσμα των μέχρι τότε δεδομένων, αναρριχήθηκε στην ηγεσία της Ν. Δ.

Το παζλ των ανατροπών ολοκληρώθηκε με την ήττα της Ντόρας Μπακογιάννη. Τα τελευταία χρόνια, σε όποιο κόμμα και αν ανήκε κάποιος, είτε εκτιμούσε την πρώην υπουργό Εξωτερικών είτε τη μισούσε –υπήρχαν πολλοί και στις δύο κατηγορίες– θεωρούσε βέβαιο ότι αυτή θα ήταν η επόμενη αρχηγός της Ν. Δ. Ομως, έχασε λόγω της υπερβολικής αυτοπεποίθησης που εξέπεμπε, όπως και του πλήγματος που δέχθηκε η εικόνα του Κώστα Καραμανλή με αποτέλεσμα η πολυετής ευλαβική συστράτευσή της στο πλευρό του από πλεονέκτημα να μετατραπεί σε μειονέκτημα, ενώ στην ήττα συνετέλεσε καθοριστικά και η απόφαση για εκλογή προέδρου από τη βάση και όχι από το συνέδριο. Σήμερα, το δίδυμο Καραμανλή – Μπακογιάννη, που κυριαρχούσε, έχει προς το παρόν χαθεί, ο Παπανδρέου κυβερνά και ο Σαμαράς είναι ο εν δυνάμει μελλοντικός πρωθυπουργός της χώρας. Για άλλη μια φορά η λαϊκή σοφία δικαιώθηκε. Εχει ο καιρός γυρίσματα…

Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το μετέωρο βήμα της ελπίδας

Posted on Δεκέμβριος 31, 2009. Filed under: Στουπάκη Αγγελική |

  • Tης Aγγελικης Στουπακη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 31/12/2009

Πριν από δέκα χρόνια γιορτάσαμε την είσοδο στον 21ο αιώνα και τη «νέα χιλιετία» με πανδαισίες πυροτεχνημάτων σ’ όλο τον κόσμο, με ευχές και ελπίδες για ένα καλύτερο μέλλον. Το χρονολογικό ορόσημο απαιτούσε ενισχυμένη αισιοδοξία, μεγαλύτερη από εκείνη που κατά παράδοση εκφράζεται κάθε Πρωτοχρονιά. Και το κάλεσμα σε μια οικουμενική γιορτή, με τη βοήθεια της τηλεοπτικής οθόνης που μετέδιδε λαμπερές εικόνες της υποδοχής του νέου χρόνου εξ Ανατολών προς Δυσμάς, βρήκε παντού ανταπόκριση. Ηταν η πρώτη «παγκοσμιοποιημένη» Πρωτοχρονιά μας.

Η αυριανή Πρωτοχρονιά είναι κι αυτή, σε μικρότερο βαθμό, αριθμητικά σημαδιακή: η δεκαετία του ’00 δίνει τη θέση της στη δεκαετία του ’10. Τώρα όμως δεν φαίνεται να έχουμε ψυχική διάθεση για να την υποδεχτούμε όπως της πρέπει. Οι ευχές ακούγονται κουρασμένες, οι ελπίδες έχουν μείνει μετέωρες.

Ακόμα και οι πιο ξεροκέφαλοι πεσιμιστές ήταν αδύνατο να προβλέψουν τότε πόσο αρνητικός θα ήταν ο απολογισμός αυτής της δεκαετίας. Ο ισλαμικός φονταμενταλισμός είχε δώσει δείγματα των διαθέσεών του, κανένας όμως δεν περίμενε ένα χτύπημα τόσο θεαματικά εφιαλτικό όσο εκείνο της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001. Η εισβολή στο Ιράκ το 2003, με ψευδείς δικαιολογίες αφού ούτε «όπλα μαζικής καταστροφής» υπήρχαν ούτε καμιά σχέση με την Αλ Κάιντα, μετέτρεψε τη χώρα σε κόλαση για τους κατοίκους της, σε φονική εστία πολέμου χωρίς ορατή διέξοδο. Και η στρατιωτική επέμβαση στο Αφγανιστάν, που ξεκίνησε με «ευγενέστερους» στόχους, έχει καταλήξει και αυτή σε επικίνδυνο τέλμα.

Αν οι πολεμικές περιπέτειες δεν ήταν αρκετές για να δημιουργήσουν κρίση πολιτικής αξιοπιστίας, ήρθαν η χρηματοπιστωτική κατάρρευση και το πάγωμα της «πραγματικής» οικονομίας για να σκορπίσουν παντού δυσφορία και φόβο. Παράλληλα, η αυξανόμενη ανησυχία για την υπερθέρμανση του πλανήτη ανέβηκε, δικαίως, στο κέντρο του πολιτικού προσκηνίου. Και το τέλος της δεκαετίας το σφράγισε η σύνοδος της Κοπεγχάγης, διαψεύδοντας τις προσδοκίες ότι οι ισχυροί ηγέτες του κόσμου, έχοντας επιτέλους συνειδητοποιήσει το πρόβλημα, θα κατέληγαν σε αποφάσεις ικανές να σταματήσουν την καταστροφική εξέλιξη.

Το πιο θετικό κληροδότημα αυτής της δεκαετίας είναι ίσως το τέλος των ψευδαισθήσεων. Υπάρχουν πλέον όλα τα δεδομένα για να συνειδητοποιήσουμε ότι οι πολιτικές ηγεσίες δεν διδάσκονται από τα λάθη του παρελθόντος, αλλά τα επαναλαμβάνουν, και ότι, καθηλωμένες από νοσηρή μυωπία, αδυνατούν να δράσουν με κριτήριο το μακροπρόθεσμο συμφέρον των κοινωνιών. Και οι «απλοί πολίτες» δεν είμαστε χωρίς ευθύνες: επιδεικνύουμε οι περισσότεροι παρόμοια συμπτώματα αμνησίας και μυωπίας με εκείνους που μας κυβερνούν. Κι όμως, έχουμε τη δυνατότητα να πιέσουμε ώστε να πάρουν τα πράγματα διαφορετική κατεύθυνση. Οι αντιστάσεις που ήδη εκδηλώνονται πρέπει να ενισχυθούν, να αποκτήσουν μεγαλύτερη συνοχή και δυναμισμό, εφευρετικότητα και πνεύμα αλληλεγγύης. Ολα φαίνονται πολύ δύσκολα, όμως δεν υπάρχει τίποτα άλλο που να στηρίζει την ελπίδα για «καλύτερες χρονιές» στο μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Τελευταία ευκαιρία το Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης

Posted on Δεκέμβριος 31, 2009. Filed under: Ζήρας Βασίλης, Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης |

Πριν από μερικές ημέρες, η International Herald Tribune δημοσίευσε στην πρώτη σελίδα της ένα ρεπορτάζ για μια υπόθεση παράνομων εισπράξεων κοινοτικών επιδοτήσεων από ελαιοπαραγωγούς της Κρήτης. Πρόκειται για μια παλιά υπόθεση, με την οποία ασχολήθηκαν προ 3ετίας οι υπηρεσίες της Ε. Ε. και τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης. Μάλιστα, το ποσό των παράνομων επιδοτήσεων ήταν μικρό σε σχέση με άλλες παρόμοιες υποθέσεις που έχουν αποκαλύψει κατά καιρούς οι έλεγχοι των υπηρεσιών της Κομισιόν, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε πολλά άλλα κράτη–μέλη της Ευρωζώνης. Γιατί μια τέτοια ιστορία κέρδισε χώρο στην πρώτη σελίδα ενός διεθνούς εντύπου; Για όποιον δεν αρέσκεται σε θεωρίες συνωμοσίας, η απάντηση είναι απλή: η ιστορία αυτή αναδεικνύει την εικόνα που έχουν για την Ελλάδα στο εξωτερικό: μια χώρα – απατεώνας που επιβιώνει εντός του κοινού νομίσματος λάθρα και σε βάρος των εταίρων της.

Επίσης, σε μια περίοδο που πολλοί εκτιμούν ότι τα χρέη των κρατών θα είναι τα τοξικά της τρίτης φάσης της οικονομικής κρίσης, η χώρα μας προβάλλει ως φαβορί να επιβεβαιώσει το σενάριο. Εχει τεράστιο χρέος, υψηλό έλλειμμα, αρνητική ανάπτυξη και χαμηλή ανταγωνιστικότητα.

Τέλος, η Ελλάδα φαίνεται αυτήν τη στιγμή ως η χώρα που κατά πάσα πιθανότητα θα δικαιώσει όσους έχουν στοιχηματίσει πως και η Ευρωζώνη θα έχει την τύχη των άλλων νομισματικών ενώσεων που επιχειρήθηκαν στο παρελθόν και κατέρρευσαν.

Γι’ αυτούς τους λόγους η Ελλάδα «πουλάει» και οτιδήποτε την αφορά θα διεκδικεί με αξιώσεις πρωτοσέλιδα στον διεθνή Τύπο. Από τις μικροκομπίνες στις αγροτικές επιδοτήσεις έως την άρνηση της Γερμανίας να τη στηρίξει σε περίπτωση που αντιμετωπίσει πρόβλημα στην εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους.

Θα γίνεται αντικείμενο αναλύσεων, μελετών, σχολίων και δηλώσεων. Θα παρακολουθείται στενά από τις αγορές, από τους εταίρους της και τους διεθνείς οργανισμούς, και θα πληρώνει ακριβά την αναχρηματοδότηση του χρέους της και την κάλυψη των ελλειμμάτων της.

Το αναθεωρημένο Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης, που θα υποβληθεί σε είκοσι ημέρες στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, είναι η τελευταία ευκαιρία για να σταματήσουν όλα αυτά. Υπό την προϋπόθεση φυσικά ότι θα είναι αξιόπιστο. Σε αντίθετη περίπτωση, θα παρακολουθούμε να διεξάγεται ερήμην μας ένας διάλογος για το ποιος έχει τη θεσμική ή ηθική ευθύνη να μας σώσει, το ΔΝΤ ή η Ευρωπαϊκή Ενωση, και πώς εκφράζεται η κοινοτική αλληλεγγύη σε περίπτωση χρεοκοπίας κάποιου κράτους–μέλους.

Το αισιόδοξο είναι ότι τις τελευταίες ημέρες η ρητορεία διαφόρων περί κερδοσκόπων, αδίστακτων αγορών και ανάλγητων γραφειοκρατών εγκαταλείφθηκε, δίνοντας τη θέση της στη δέσμευση ότι το πρόγραμμα Σταθερότητας θα είναι τέτοιο που θα εξασφαλίσει την έγκριση της Ε. Ε. Υπό αυτή την έννοια, το 2010 μπορεί να είναι μια καλύτερη χρονιά από αυτή που φεύγει.

  • Tου Βασιλη Zηρα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 31/12/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω

Posted on Δεκέμβριος 27, 2009. Filed under: Μαρίνος Γιάννης |

Αφότου το θεατρικό έργο του Ντάριο Φο «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω» εισχώρησε στο DΝΑ κάθε Ελληνα, όλες οι πολιτικές παρατάξεις θεωρούν εθνική προτεραιότητα τη μέριμνά τους υπέρ της μη πληρωμής φόρων, δασμών, ασφαλιστικών εισφορών, προστίμων πάσης φύσεως, δανείων ιδιωτών ή τραπεζών. Και ας δανείζουν οι τελευταίες κυρίως τα δικά μας λεφτά, λίγα ή πολλά, που καταθέτουμε σε αυτές. Είναι αυτό νόμιμο και ηθικό; Οι ξένοι δανειστές μας διαφωνούν και μας ζορίζουν. Αλλά και οι ελληνικές τράπεζες προειδοποιούν για επικίνδυνες εξελίξεις. Σχετικό αντίλογο διατυπώνει και ο αναγνώστης μου καθηγητής Σάββας Τιμονίδης, τον οποίο έκρινα χρήσιμο να φιλοξενήσω στη στήλη μου, έστω και αν ενοχληθούν όσοι πήραν εορτοδάνεια με την προσδοκία της μη επιστροφής τους: Τελευταία γινόμαστε μάρτυρες γεγονότων που σίγουρα θα επιφέρουν αλλαγές στον τρόπο λειτουργίας της κοινωνίας μας. Ηδη δαιμονοποιήσαμε τις κακές τράπεζες και σχεδόν αγιοποιήσαμε τους καημένους τους οφειλέτες. Κατάργησαν την προσωποκράτηση για χρέη προς τους ιδιώτες και τελευταία και προς το Δημόσιο. Απαγόρεψαν τις κατασχέσεις για κάποιο χρονικό διάστημα αρχικά για κατασχέσεις ως 30.000 ευρώ και τελευταία ως 200.000 ευρώ. Ετσι φτάσαμε στο σημείο να μην προχωρούν οι πλειστηριασμοί γιατί δεν βρίσκονται αγοραστές και 9 στους 10 αναβάλλονται κατά δήλωση της προέδρου των συμβολαιογράφων. Συνέπεια αυτού είναι να μην μπορούν να πάρουν τα λεφτά τους ούτε με πλειστηριασμό όσοι έχουν να παίρνουν είτε από δάνεια είτε από ενοίκια είτε από άλλα χρέη! Φθάσαμε στο σημείο η νέα κυβέρνησή μας να σκέφτεται ακόμη και να χαρίσει τα δάνεια ορισμένων! Ωθεί, δηλαδή, τους έλληνες πολίτες που έχουν κάποια χρέη να μην τα πληρώνουν. Εκεί μάλιστα που δεν μπορείς να πάρεις τα λεφτά σου με τίποτε είναι όταν ο οφειλέτης δεν έχει ακίνητη περιουσία. Δεν υφίσταται καμία, μα καμία τιμωρία.

Ερχόμαστε τώρα σε ένα άλλο σλόγκαν που επικρατεί από κάποιους λαϊκίζοντες και από τον απλό λαό που δε γνωρίζει πολλά. Λένε λοιπόν ότι «η ανάλγητη τράπεζα πήρε το σπίτι του καημένου που έχει και δύο, τρία κτλ. παιδιά». Μα αυτοί που τα λένε αυτά δεν γνωρίζουν ότι το σπίτι του οφειλέτη δεν είναι δικό του παρά μόνο όταν εξοφληθεί πλήρως; Οι τράπεζες, όπως είναι γνωστό, δεν είναι κοινωνική πρόνοιααλλά επιχειρήσεις που εμπορεύονται το χρήμα, ενισχύουν, με το αζημίωτο φυσικά, τις βιομηχανίες, το εμπόριο, τις βιοτεχνίες για να λειτουργήσουν και να έχει δουλειά ο κόσμος. Αλλά και τους πολίτες για να αγοράσουν σπίτι, μαγαζί ή ό,τι άλλο θέλουν. Δίνουν τα χρήματά τους και βάζουν υποθήκη το ακίνητο που αγοράστηκε με τα χρήματα αυτά για να εξασφαλιστούν ότι θα τα πάρουν πίσω. Σου δίνουν την ευχέρεια να αποπληρώσεις το δάνειο σε μηνιαίες δόσεις σε 20, 30 ή περισσότερα χρόνια. Ετσι η τράπεζα παίρνει τα χρήματά της πίσω και ένα κέρδος το οποίο έχει προσυμφωνηθεί. Από αυτό το κέρδος πληρώνονται οι χιλιάδες υπάλληλοι της τράπεζας, τα έξοδα συντήρησης των κτιρίων, τα ενοίκια, οι φόροι προς το Δημόσιο και ό,τι περισσεύει ένα μέρος από αυτό μοιράζεται στους χιλιάδες μετόχους ως μέρισμα. Να λοιπόν που, παρά το γεγονός ότι οι τράπεζες είναι εμπορικές επιχειρήσεις, κάνουν και κοινωνικό έργο. Αυτά τα ανεξόφλητα δάνεια κυμαίνονται ως τώρα σε ένα ποσοστό 3%-5% του συνόλου. Σκεφθείτε λοιπόν τι έχει να γίνει αν αυτό το ποσοστό φτάσει στο 8%-10%; Αν αυτό κρατήσει δύο-τρία χρόνια, πολλές από αυτές θα πτωχεύσουν και θα κλείσουν». Αρκεί- προσθέτω εγώ- οι τράπεζες να μην παρασύρουν τους αφελείς και τους άσωτους με παραπλανητικές διαφημίσεις και να μην πνίγουν αναξιοπαθούσες μικροεπιχειρήσεις.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ενας «πράσινος» Μητσοτάκης

Posted on Δεκέμβριος 27, 2009. Filed under: Μητσοτάκης Κυριάκος |

  • Πώς ο τομεάρχης Οικολογίας της ΝΔ κ. Κυριάκος Μητσοτάκης βγαίνει από (τα) αριστερά στην υπουργό Περιβάλλοντος

Δεν αξιολογήθηκε σωστά η επιλογή του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη ως τομεάρχη Οικολογίας στη Νέα Δημοκρατία. Δεν μας ενδιαφέρει αν τον διάλεξε ο κ. Αντώνης Σαμαράς για να εκνευρίσει την αδελφή του, αν η παρουσία του θα συνενώσει την παράταξη, αν έπαιξε ρόλο η δημοτικότητά του. Αυτά αφορούν τους κομματάρχες χωρίς να προάγουν την πολιτική.

Για να αξιολογήσουμε τον Βενιαμίν του μητσοτακαίικου πρέπει να αγνοήσουμε το επώνυμό του και ενδεχομένως να σκίσουμε το κοστούμι του.

Ας υποθέσουμε ότι λεγόταν Κυριάκος Κωνσταντίνου και κυκλοφορούσε παντού με τα Νike.

Ο τύπος είναι καμουφλαρισμένη Μπιρμπίλη. Κατ΄ αρχήν είναι μονίμως εκτός γραμμής Νέας Δημοκρατίας, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τα οικολογικά. Ο τομεάρχης υιοθετεί συχνά τις θέσεις των οργανώσεων και παρουσιάζει θέσεις κάπως εξτρίμ για τα δεξιά δεδομένα. Θα τη βγαίνει από (τα) αριστερά στη συνομήλική του υπουργό Περιβάλλοντος. Να, ας πάρουμε για παράδειγμα την εκτροπή του Αχελώου. Δεν αρχίζει τα ήξεις αφήξεις. Λέει ξεκάθαρα ότι η ιδέα είναι λάθος. Το λέει μήπως επειδή η ιδέα ήταν του Ανδρέα Παπανδρέου; Αυτό δεν το ξέρουμε και δεν θα το μάθουμε ποτέ. Ξέρουμε όμως ότι οι ακροδεξιοί του κάμπου αφρίζουν με τον Κυριάκο. Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΛΑΟΣ κ. Αστ. Ροντούλης τον είχε κατηγορήσει για «οικολογικό στραβισμό». Είχε δηλώσει, επί προηγούμενου καθεστώτος, ότι «υπάρχουν κάποια παιδάκια που με τις πλάτες του μπαμπά τους βρίσκονται στην πολιτική, και δηλώνουν πως το έργο της εκτροπής του Αχελώου είναι καταστροφικό για τη Θεσσαλία, διακηρύττουν δε ευθέως την αντίθεσή τους στην ολοκλήρωση του έργου. Πρέπει να καταλάβει ο Κυριάκος Μητσοτάκης πως το συγκεκριμένο έργο είναι αναγκαιότητα και έργο ζωής για τους θεσσαλούς παραγωγούς. Οι δηλώσεις του κ. Μητσοτάκη προσβάλλουν, πέρα από τα άλλα, και τον συντοπίτη μας υπουργό ΠΕΧΩΔΕ κ. Σουφλιά».

Μεταξύ μας, τέτοιες προσβολές είναι μάλλον τιμητικές. Είναι γνωστό ότι ο μικρός Μητσοτάκης έμπαινε στη μύτη του υπουργού Τσιμενταδούρας και Δημοσίων Εργων. Ας θυμηθούμε και άλλες στιγμές από τον σύντομο κοινοβουλευτικό βίο του τομεάρχη (έχει μόλις πέντε χρόνια παρουσίας στη Βουλή). Είχε διαφοροποιηθεί στο θέμα του άρθρου 24 (για τα δάση). Η Νέα Δημοκρατία υποστήριζε ότι η νομολογία οδηγείται σε ανελαστικές παραδοχές σε ό,τι αφορά τις δασικές εκτάσεις, που παραγνώριζαν πραγματικές καταστάσεις διαμορφωμένες από δεκαετίες. Εν ολίγοις πρότειναν να κλείσουμε τα μάτια σε όσες αυθαιρεσίες έγιναν, προκειμένου να προκόψουμε. Ο κ. Μητσοτάκης όρθωσε το ανάστημά του. Θεωρούσε ότι η αναθεώρηση πρέπει να γίνει σε διαφορετική κατεύθυνση. Είχε ρίξει και τις μπηχτές του, λέγοντας ότι το πρόβλημα της προστασίας των δασών δεν είναι συνταγματικό αλλά ζήτημα πολιτικής βούλησης. Είχε προτείνει επίσης να γκρεμιστούν αυθαίρετα (κάτι εντελώς ψηφοδιωκτικό).

Μία ακόμη διαφοροποίηση του κ. Μητσοτάκη: ενόσω η κυβέρνηση έστελνε τα ΜΑΤ να δείρουν τους κατοίκους που διαμαρτύρονταν για τους Χώρους Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων ο τομεάρχης Οικολογίας έλεγε ότι οι ΧΥΤΑ είναι ξεπερασμένοι σε ολόκληρη την Ευρώπη. Τους αντιμετώπιζε ως ενδιάμεση λύση, αναγκαία για μία τριετία. Θέλετε και άλλη οικολογική αντίσταση μέσα στην ίδια τη Νέα Δημοκρατία; Ενόσω ο κ. Σουφλιάς σχεδίαζε την επέκταση της Αττικής οδού με σήραγγες και ξεριζώματα στον Υμηττό, ενόσω ο κ. Παπαθανασίου έκανε διευκολύνσεις στην αγορά αυτοκινήτου ο μικρός Μητσοτάκης υποστήριζε ότι τα νέα οχήματα θα κάνουν την πόλη αβίωτη. Προωθούσε την επέκταση του μετρό- έστω ως ιδέα. Ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης δημιούργησε ευχάριστες εκπλήξεις με τις μάλλον αριστερές θέσεις του. Δεν είναι από εκείνους που στηρίζουν την ανάπτυξη άνευ όρων. Είναι όλα αυτά πολύ καλά για να είναι αληθινά; Πιθανώς ο κ. Μητσοτάκης να μυρίστηκε γρήγορα τη μόδα της πράσινης ανάπτυξης. Η οικολογία την σήμερον ημέρα «πουλάει». Δεν μας απασχολούν αυτά, ούτε τα πιθανά ψυχογραφήματα. Σημασία έχει ότι η κυρία Τίνα Μπιρμπίλη θα έχει απέναντί της έναν άνθρωπο που αν μη τι άλλο γνωρίζει το αντικείμενο και ακούει προσεκτικά περιβαλλοντολόγους και ακτιβιστές. Ολα τα υπόλοιπα (για την οικογένεια και τα τηλεφωνικά κέντρα) ανήκουν στην πολιτική παραφιλολογία.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το λάθος των τελών κυκλοφορίας

Posted on Δεκέμβριος 27, 2009. Filed under: Τέλη κυκλοφορίας |

Oσοι παρακολουθούν, έστω και εμπειρικά, τα φαινόμενα της οικονομίας γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει μέτρο ή απόφαση της οικονομικής πολιτικής χωρίς ανεπιθύμητες επιδράσεις ή δευτερογενείς παρενέργειες. Γι΄ αυτό και η επιλογή τους και ιδιαιτέρως η δοσολογία χρήζει έρευνας και επεξεργασίας, πριν από την υιοθέτηση και την επιβολή τους.

Η εφετινή υπεραύξηση των τελών κυκλοφορίας των ΙΧ αυτοκινήτων, και μάλιστα η ακραία επιβάρυνση στους κατόχους παλαιών αυτοκινήτων, επιδρά κατά τρόπο βάρβαρο και δημιουργεί σχεδόν περιβάλλον απαγόρευσης για πολίτες που έκαναν την επιλογή αγοράς σε καλούς καιρούς ή πήραν αυτοκίνητο μεταχειρισμένο από δεύτερο χέρι.

Υπάρχουν περιπτώσεις πολιτών οι οποίοι επιβαρύνονται υπέρμετρα. Ο συνδυασμός υψηλών τελών κυκλοφορίας με ακριβότερα, συνεχώς αυξανόμενα, ασφάλιστρα και πάμπολλα διόδια δημιουργεί συνθήκες αναγκαστικής απόσυρσης για μεγάλο αριθμό κατόχων ΙΧ.

Δεν είναι τυχαίο ότι ήδη μεγάλος αριθμός ιδιοκτητών παραδίδει μαζικά τις πινακίδες κυκλοφορίας, επειδή ακριβώς δεν δύναται στις παρούσες οικονομικές συνθήκες να σηκώσει το βάρος των υποχρεώσεων που πηγάζουν από την κατοχή ενός αυτοκινήτου.

Εκτιμάται ότι περίπου 400.000 ιδιοκτήτες παλαιών ΙΧ αυτοκινήτων με υπερδεκαετή κυκλοφορία καλούνται να πληρώσουν δυσβάστακτα τέλη κυκλοφορίας και υψηλά ασφάλιστρα, το βάρος των οποίων μπορεί και να ξεπερνά την εμπορική αξία των οχημάτων.

Ολα τα στοιχεία και οι αντιδράσεις των πολιτών δείχνουν ότι κάτι δεν έγινε σωστά. Προφανώς εκείνοι που κατήρτισαν τον πίνακα των τελών κυκλοφορίας υπερτίμησαν τις εισοδηματικές δυνατότητες σημαντικής μερίδας της κοινωνίας και βεβαίως υποτίμησαν το βάρος της ύφεσης στην οικονομία. Κινδυνεύουν μάλιστα, επειδή οι αυξήσεις των τελών κυκλοφορίας ήταν μηχανικές και αυτόματες, να μην έχουν το προσδοκώμενο δημοσιονομικό αποτέλεσμα ή, ακόμη χειρότερα, να αποβεί αρνητικό για τα δημόσια ταμεία.

Προφανώς, η υπεραύξηση των τελών κυκλοφορίας χτύπησε ταβάνι και πλέον δεν αποδίδει. Πιθανώς να περιορίζει τα έσοδα και σίγουρα περιορίζει το δικαίωμα της ελεύθερης κυκλοφορίας με ΙΧ στους πανάκριβους δρόμους που φτιάξαμε όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Με άλλα λόγια, το μέτρο μπορεί να αγγίζει τα όρια του παραλογισμού. Γι΄ αυτό καλόν είναι τα τέλη κυκλοφορίας να πέσουν και τα ζητούμενα έσοδα να διεκδικηθούν από μια πιο ασφαλή και περισσότερο διαχυμένη στο πλήθος αύξηση των φόρων στη βενζίνη. Παντού στον προηγμένο κόσμο το βάρος δεν είναι στο αγαθό, αλλά στην κατανάλωση και εν προκειμένω στο καύσιμο.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Αλόγιστες δαπάνες

Posted on Δεκέμβριος 22, 2009. Filed under: Οικονομία |

Ενας από τους λόγους που η Ελλάδα είναι τόσο χρεωμένη είναι και η στρεβλή χαλαρότητα που επικρατεί στον ευρύτερο κρατικό τομέα. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της πολύ ακριβής εθελουσίας εξόδου στο λιμάνι του Πειραιώς, για την οποία κρατικός αξιωματούχος δήλωσε πως «δεν θα πληρώσει το κράτος, αλλά ο ΟΛΠ». Μα ποιος πληρώνει τις ζημιές του ΟΛΠ; Ασφαλώς το κράτος. Το ίδιο ισχύει και για την ευκολία με την οποία κρατικοί φορείς εκμεταλλεύονται τις εγγυήσεις του Δημοσίου για να κλείσουν διάφορες τρύπες. Κανείς αρμόδιος δεν μπορεί να βεβαιώσει σήμερα πόσες είναι αυτές οι εγγυήσεις, οι οποίες θα έπρεπε να προστεθούν στο χρέος του Δημοσίου. Επειδή όμως τα ψέματα τελείωσαν θα πρέπει όλοι οι υπεύθυνοι κρατικών φορέων, ΔΕΚΟ κ.λπ. να αντιληφθούν πως δεν μπορούν να συνεχίζουν να ξοδεύουν αλόγιστα και με διάφορες δικαιολογίες από τον κρατικό κορβανά.

  • KYPIO APΘPO, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 22/12/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ορφανή εκπαίδευση

Posted on Δεκέμβριος 22, 2009. Filed under: Εκπαίδευση, Κοψίνη Χριστίνα |

Η ενοποίηση της συνεχιζόμενης με την αρχική κατάρτιση, που ήταν μοιρασμένη, κυρίως, σε δύο υπουργεία, στο Εργασίας και το Παιδείας, αποτελεί μία από τις πρώτες σωστές αποφάσεις της νέας κυβέρνησης.

Η ευθύνη και η αρμοδιότητα για τη διαδικασία της «διά βίου κατάρτισης» πέρασε σε ένα υπουργείο, στο Παιδείας, τερματίζοντας έτσι τον διοικητικό διχασμό και τις έριδες που συνόδευαν τον θεσμό της κατάρτισης σχεδόν από τη γέννησή του.

Συνεπώς, η αρχική κατάρτιση, τα ΙΕΚ, τα ΚΕΚ, τα πάσης φύσεως διάσπαρτα εκπαιδευτικά προγράμματα, οι καταρτίσεις που συνδέονται με την απασχόληση, αλλά και η εκπαίδευση ενηλίκων, η εκπαίδευση των εκπαιδευτών, οι πιστοποιήσεις των επαγγελματικών δεξιοτήτων, οι συναφείς φορείς εντάσσονται κάτω από τη διοικητική ομπρέλα του Παιδείας. Τουλάχιστον αυτό προκύπτει από το Προεδρικό Διάταγμα για τις αρμοδιότητες των υπουργείων.

Οι αποφάσεις είναι καλές, αρκεί να συνοδεύονται και από σχεδιασμό στρατηγικής. Ιδιαίτερα όταν πρόκειται για προγράμματα στα οποία δεσμεύονται κοινοτικοί και εθνικοί πόροι, εμπλέκονται επιχειρηματίες, άνεργοι, μελετητές, διοικητικοί μηχανισμοί, δηλαδή μια μικρή αγορά με τα δικά της μικροχαρακτηριστικά. Κι ακριβώς επειδή μετά την απόφαση ενοποίησης δεν φάνηκε ποια στρατηγική γι’ αυτόν τον τομέα, θα ακολουθήσει η νέα κυβέρνηση, εμφανίζεται το παράδοξο να υπάρχουν ορφανά τα οποία κανένα υπουργείο δεν θέλει να υιοθετήσει. Κι αυτά δεν είναι άλλα από τα Κέντρα Επαγγελματικής Κατάρτισης, τα ΚΕΚ για τα οποία δεν είναι καθαρό ποιος θα τα ελέγχει, ποιος θα σχεδιάζει τις πολιτικές των προγραμμάτων και ποιο υπουργείο θα έχει την ευθύνη για την πληρωμή των προγραμμάτων τους;

Η υπουργός Παιδείας κ. Αννα Διαμαντοπούλου φαίνεται ότι δεν επιθυμεί να προσθέσει στον τομέα εποπτείας της ένα ακόμη προβληματικό κομμάτι που έχει συνδεθεί στο παρελθόν και με μικροσκάνδαλα, αναξιοκρατικές αναθέσεις, σπατάλες κοινοτικών κονδυλίων και χρηματοδοτήσεις εταιρειών που πρόσκεινται πότε στο ένα και πότε στο άλλο κόμμα. Ακριβώς για τους ίδιους λόγους, ούτε ο κ. Ανδρέας Λοβέρδος επιθυμεί να δώσει μάχη για τη διατήρηση των ΚΕΚ στο υπουργείο Εργασίας.

Η απομάκρυνση των πολιτικών από το γκρίζο παρελθόν είναι σωστό αλλά δεν αρκεί. Χρειάζεται να παίρνει κανείς και όλα εκείνα τα μέτρα για να μην αφήνει έκθετους ανέργους, εργαζόμενους και επιχειρηματίες, που έχουν επενδύσει σε αυτά τα προγράμματα. Διότι σήμερα κανείς δεν έχει ιδέα για το τι θα γίνει με τους 6 διαγωνισμούς, προϋπολογισμού 250 εκατομμυρίων ευρώ που «πάγωσαν» μετά τις εκλογές. Κι ας «τρέχουν» σήμερα προγράμματα ύψους άνω των 125 εκατομμυρίων ευρώ τα οποία παρακολουθούν πάνω από 9.000 άνεργοι σε μία περίοδο εξαιρετικά δύσκολη για την αγορά εργασίας.

  • Tης Χριστινας Κοψινη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 22/12/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Τα στενά των Τεμπών

Posted on Δεκέμβριος 22, 2009. Filed under: Κωνστανταρας Νικος, Τέμπη |

  • Του Νικου Κωνστανταρα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 22/12/2009

Η κατολίσθηση στα στενά των Τεμπών, η οποία έκοψε την Ελλάδα στα δύο, μοιάζει με κάκιστο οιωνό σε μια εποχή όπου όλα φαίνονται να στραβώνουν, ύστερα από μια μακρόχρονη αλλά εύθραυστη ευημερία. Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι γίναμε σαν τους Τρώες του Καβάφη, καταραμένοι να βλέπουμε όλες μας τις προσπάθειες να καταλήγουν σε ήττα. Δεν είναι τίποτε άλλο, όμως, από την επιβεβαίωση του ελληνικού τοπίου – αυτού που καθόρισε την ιστορία και τον χαρακτήρα των Ελλήνων από την αρχαιότητα έως σήμερα.

Αυτή η ευκολία με την οποία η Ελλάδα «κόβεται στα δύο» είναι και η αιτία που ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός διαμορφώθηκε σε πόλεις-κράτη, οι οποίες τη μία συγκρούονταν, την άλλη συμμαχούσαν και, γενικώς, εξελίσσονταν με μια αυτονομία που επέτρεπε στην κάθε μία να ορίζει το δικό της πολίτευμα και, σε μεγάλο βαθμό, τη δική της ιστορία. Το «ελληνικό θαύμα», σε πολύ μεγάλο βαθμό, οφείλεται στα ψηλά βουνά με τα στενά περάσματά τους.

Τα Τέμπη και οι Θερμοπύλες ήταν και οι φυσικές πύλες που χώριζαν τον ελλαδικό χώρο σε βορρά και νότο, το πεδίο των μαχών εναντίον των Περσών, των Ρωμαίων και όσων άλλων ήθελαν να κατακτήσουν όλο τον ελλαδικό χώρο. Τα τελευταία χρόνια είναι και το αγαπημένο σημείο των αγροτών της γύρω περιοχής, οι οποίοι σαν μικρός στρατός μπορούν να επιβληθούν στον υπόλοιπο λαό και να ικανοποιήσουν τα αιτήματά τους με την ελάχιστη προσπάθεια. Και ενώ η Ελλάδα φαινόταν να εξελίσσεται, ο στενός, άκρως επικίνδυνος δρόμος που περνούσε μέσα από τα Τέμπη μάς υπενθύμιζε πάντα ότι οι Ελληνες ήταν ικανοποιημένοι να συνυπάρχουν με τις δυσκολίες του τοπίου, χωρίς να κάνουν σοβαρές προσπάθειες να εκσυγχρονίσουν τη χώρα τους. Μόνο όταν σκοτώθηκαν 21 παιδιά γυμνασίου σε τροχαίο το 2003 άρχισαν εργασίες για να παρακαμφθεί επιτέλους η θρυλική κοιλάδα από τα δεκάδες χιλιάδες αυτοκίνητα, φορτηγά και λεωφορεία που τη διέσχιζαν κάθε μέρα. Τα έργα δεν πρόλαβαν – το ιστορικό τοπίο ξαφνικά επιβλήθηκε πάλι στους ράθυμους σημερινούς κάτοικους αυτής της δύσκολης γης.

Τώρα, όπως η οικονομία μας οπισθοδρομεί, έτσι και οι συγκοινωνίες μας επιστρέφουν στην προ εθνικής οδού εποχή, στους στενούς δρόμους των ορεινών επαρχιών, των περασμένων δεκαετιών.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Εκπαιδευτική παθογένεια

Posted on Δεκέμβριος 6, 2009. Filed under: Μπαμπινιώτης Γιώργος |

  • Γεώργιος Μπαμπινιώτης | ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 6 Δεκεμβρίου 2009

Προξενεί κατάπληξη ο τρόπος σκέψεως, οι προκατειλημμένες θέσεις, οι εμμονές και η μονομέρεια, ενίοτε και η «ιδεολογική τύφλωση» με την οποία αντιμετωπίζονται από μεμονωμένα κυρίως άτομα, που αυτοπροσδιορίζονται με διάφορους τίτλους, ορισμένα καίρια προβλήματα τής Εκπαίδευσής μας, καθώς και κάθε συλλογική προσπάθεια για την αντιμετώπισή τους. Ποιος δεν γνωρίζει λ.χ. ότι το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, το ελληνικό δημόσιο σχολείο, με επιλογές και στρεβλώσεις που έχει υποστεί κατά καιρούς σε όλες τις βαθμίδες του, έχει φτάσει να παρέχει στα ελληνόπουλα μια μόρφωση ελάχιστα ικανοποιητική, ανεπαρκή για τις σημερινές ανάγκες, καθόλου ελκυστική για τους μαθητές, βαρετή και για τους διδάσκοντες, υποβαθμισμένη στη συνείδηση των γονέων και τής ελληνικής κοινωνίας γενικότερα;

Οσοι ασχολούμαστε με τα θέματα αυτά, σε επαφή με τη σχολική πράξη και την καθημερινότητα τού σχολείου και όχι με θεωρητικές συλλήψεις ή ιδεολογήματα για την Εκπαίδευση, έχουμε συνείδηση των μεγάλων υπαρκτών προβλημάτων. Ολοι ξέρουμε πόσα αναγκάζεται λ.χ. ο Ελληνας γονιός να πληρώνει για να καλύψει τα κενά και τις ανισότητες στη μόρφωση τού παιδιού του (για να μάθει ξένες γλώσσες, για να βοηθηθεί σε μαθήματα που υστερεί, στα φροντιστήρια για να μπει στο Πανεπιστήμιο, για κάποια αθλητική ή άλλη ενασχόληση τού παιδιού του κ.λπ.). Ολοι βιώνουμε πόσο έχει απαξιωθεί το σχολείο, ιδίως στη βαθμίδα τού Λυκείου, εξαιτίας τού τύπου «Λυκείου-Φροντιστηρίου» που έχει επιλεγεί από την Πολιτεία να ισχύει στην ελληνική εκπαίδευση. Και πόσο έχει απαξιωθεί μαζί ο ρόλος τού εκπαιδευτικού ιδίως στο Λύκειο, αλλά και στις άλλες βαθμίδες, όσο κι αν μερικοί εκπαιδευτικοί- λίγοι φρονώ- έχουν συμβάλει σ΄ αυτό. Ολοι ξέρουμε ότι το μέλλον ενός δεκαοχτάχρονου νέου κρίνεται από μια τρίωρη εξέταση, ότι η άμιλλα γίνεται πολύ συχνά σε επίπεδο απομνημονευτικής ικανότητας και ότι ετοιμάζεται έτσι η φυγή του σε πανεπιστήμια τού εξωτερικού ή σε κάποια ντόπια κολλέγια που παρέχουν πτυχία «αβρόχοις ποσί».

Εχει ενδιαφέρον λοιπόν- κοινωνικό και εκπαιδευτικό- πώς ορισμένοι συμπολίτες μας (εκπαιδευτικοί, δημοσιογράφοι ή και απλοί γονείς) ήσπανιότερα- και φορείς ακόμη, όταν μιλάς για τα μεγάλα προβλήματα τής Παιδείας μας, είτε μεταθέτουν τη συζήτηση είτε εθελοτυφλούν είτε αποπροσανατολίζουν τον κόσμο ως προς τα καυτά προβλήματα τής Εκπαίδευσης. Και μάλιστα όταν μιλάς όχι ως άτομο αλλά ως θεσμοθετημένος συλλογικός φορέας και όταν προτείνεις λύσεις, οι οποίες στηρίζονται σε έρευνες ειδικών, σε δουλειά φορέων που ασχολούνται με τα θέματα τής Εκπαίδευσης (όπως το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο) ή σε επίσημους εκπαιδευτικούς φορείς (ΔΟΕ, ΟΙΕΛΕ, ΠΟΣΔΕΠ κ.ά.) και – καθόλου λιγότερο- σε εκπαιδευτικούς τής μαχομένης Εκπαίδευσης.

Ετσι λ.χ. ενώ προτείνουμε τι πρέπει να γίνει για μια ουσιαστική αναβάθμιση ολόκληρου τού εκπαιδευτικού μας συστήματος, προβάλλεται ως κύριο θέμα αν θα ισχύσει η βάση τού 10 για μερικά ΤΕΙ και ελάχιστα Πανεπιστημιακά Τμήματα! Πρόκειται για ένα θέμα που λύνεται οριστικά με την αλλαγή στο περιεχόμενο και τον τρόπο εξέτασης για τα ΑΕΙ που προτείνει το Συμβούλιό μας στον Εθνικό Διάλογο για την Παιδεία. Γιατί φυσικά τέτοιο πρόβλημα προκύπτει όταν με ίδιας δυσκολίας θέματα εξετάζεις τόσο τους υποψηφίους για τους ηλεκτρολόγους-μηχανολόγους τού Πολυτεχνείου όσο και κάποιων Τμημάτων των ΤΕΙ! Με διαφορετικής δυσκολίας θέματα οι ίδιοι υποψήφιοι για τα ΤΕΙ θα συγκέντρωναν βαθμολογία από 12 έως 15!

Φτάσαμε να θεωρούμε ως μοναδικό σχεδόν θέμα τής Εκπαίδευσής μας τον τρόπο πρόσβασης στα ΑΕΙ, αντίληψη η οποία έχει αδρανοποιήσει μια ολόκληρη βαθμίδα τής Εκπαίδευσης και έχει οδηγήσει όλους τους μαθητές στα Φροντιστήρια. Παραβλέπουμε ότι πηγή του κακού και κύριο θέμα είναι οι ενταγμένες στο Λύκειο εισαγωγικές εξετάσεις και η υποβάθμιση τού Λυκείου σε απλή θεραπαινίδα των ΑΕΙ.

Βλέπουμε ότι δεν πρέπει να κρίνεται το μέλλον ενός δεκαοχτάχρονου από μια τρίωρη εξέταση, αλλά προσπερνάμε ή και επικρίνουμε (και το κάνουν και εκπαιδευτικοί ερευνητές!) τον συνυπολογισμό τής επίδοσης τού μαθητή στα τρία χρόνια τού Λυκείου (με αντικειμενικούς τρόπους που μπορούν να βρεθούν), θεωρώντας- δεν το αντιλαμβάνονται;όλους συλλήβδην τους εκπαιδευτικούς αναξιόπιστα ή ανίκανα πρόσωπα να αξιολογήσουν τους μαθητές που τους έχουμε εμπιστευθεί ως γονείς και ως κοινωνία. Εμείς στον Εθνικό Διάλογο ως πρώτο και κύριο θέμα αναδιοργάνωσης τού εκπαιδευτικού μας συστήματος θέτουμε την ποιότητα, ενώ κάποιοι ανάγουν τα πάντα στο πώς θα μπαίνουν οι υποψήφιοι στα ΑΕΙ. Εστω κι αν μπαίνουν απαίδευτοι κατά βάθος και με κριτήρια που δεν ευνοούν όσους διαθέτουν κριτική ικανότητα ή πρωτότυπη, δημιουργική σκέψη.

Μερικοί κρίνουν και επικρίνουν κάθε προτεινόμενη αλλαγή χωρίς οι ίδιοι να προτείνουν λύσεις. Υιοθετούν σιωπηρά το καθεστώς που ισχύει σήμερα (κάποιους ανομολόγητα τους βολεύει!…), χωρίς να αισθάνονται ενοχές. Χωρίς να ανησυχούν και χωρίς να προσπαθούν να συμβάλουν με γόνιμη κριτική.

Αλλοι κολυμπούν σε ιδεολογήματα που στο όνομα ενός απόλυτου εκπαιδευτικού εξισωτισμού ακυρώνουν κάθε προσπάθεια για μείωση ή ελαχιστοποίηση των εκπαιδευτικών ανισοτήτων.

Αλλοι φορούν δονκιχωτικά την πανοπλία τού διώκτη των Φροντιστηρίων, χωρίς να κατανοούν ότι μόνο μια γενναία ποιοτική αναβάθμιση τού εκπαιδευτικού μας συστήματος, τού περιεχομένου, τής ύλης, τής διδασκαλίας και τού τρόπου των εξετάσεων, μαζί με ένα καλό σύστημα στήριξης των μαθητών μέσα στο σχολείο μπορούν να ελαχιστοποιήσουν ή και να εκμηδενίσουν τον ρόλο των Φροντιστηρίων.

Αλλοι λένε πού θα βρεθούν τα κονδύλια. Χρειάζονται περισσότερα χρήματα. Ναι, αλλά χωρίς να υπάρξει παράλληλα μια γενναία ποιοτική αλλαγή τού εκπαιδευτικού συστήματος, τα χρήματα θα πήγαιναν πάλι χαμένα.

Αλλοι, τέλος, υπεργενικεύοντας, μιλούν για απαθείς ή αδιάφορους εκπαιδευτικούς που δεν θα θελήσουν να στηρίξουν οποιαδήποτε ποιοτική αναβάθμιση. Απάντηση: Αν αυτός ο τόπος χρεοκόπησε σε δασκάλους, σε ανθρώπινο εκπαιδευτικό δυναμικό, τότε έχουμε χρεοκοπήσει ως χώρα, περισσότερο και από την κάθε μορφής οικονομική χρεοκοπία. Μήπως όμως αυτές οι υπερβολές και υπεργενικεύσεις εξυπηρετούν άλλες σκοπιμότητες;

Ο κ. Γεώργιος Μπαμπινιώτης είναι καθηγητής της Γλωσσολογίας, πρόεδρος του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού, τέως πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...