Η μοναξιά των διανοουμένων

Posted on Ιανουαρίου 1, 2010. Filed under: Μπακουνάκης Νίκος |

  • Νίκος Μπακουνάκης | ΤΟ ΒΗΜΑ,  Παρασκευή 1 Ιανουαρίου 2010

Υπόθεση Ρεπούση θυμίζει η επίθεση που δέχεται η ειδική γραμματέας του υπουργείου Παιδείας, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Θάλεια Δραγώνα για θέσεις της και ερευνητικά συμπεράσματα που διατυπώνονται σε βιβλία της και χαρακτηρίζονται από σκοταδιστές και λογοκριτές αντεθνικά. Η υπόθεση Ρεπούση κατέληξε με (πύρρειο) νίκη της σκοταδιστικής λογοκρισίας, που επιπλέον στοίχισε τη βουλευτική έδρα στην τότε υπουργό Παιδείας αλλά και τη σωματική της ακεραιότητα. Πιστεύουμε ότι αυτή τη φορά η υπουργός Παιδείας κυρία Αννα Διαμαντοπούλου όχι μόνο θα αντισταθεί σθεναρά αλλά και θα εκφράσει τη συλλογικότητα της αντίθεσης απέναντι σε επιθέσεις που πλήττουν βαρύτατα τη δημοκρατία και τη διακίνηση των ιδεών.

Και το πρόβλημα είναι ακριβώς εδώ. Δεχόμαστε πλέον με απάθεια- σύμπτωμα μιας γενικότερης κοινωνικής διαφθοράς- τις επιθέσεις που σημειώνονται εναντίον διανοουμένων, πανεπιστημιακών κ.λπ. Θυμίζουμε, μόνο τον τελευταίο καιρό, την επίθεση εναντίον της συγγραφέως Σώτης Τριανταφύλλου σε καφενείο της πλατείας Εξαρχείων στη διάρκεια της παρουσίασης του καινούργιου βιβλίου της. Το «αμάρτημά» της ήταν ότι παρουσίαζε βιβλίο της στα Εξάρχεια, ενώ, κατά την κραυγή των (αριστερών;) διωκτών της, η θέση της είναι στο Κολωνάκι. Θυμίζουμε επίσης την επίθεση εναντίον του συγγραφέα Βασίλη Γκουρογιάννη μέσα στη Στοά του Βιβλίου από χρυσαυγίτες, με σκίσιμο βιβλίων και βιαιοπραγίες, επειδή δεν τους άρεσαν όσα ο συγγραφέας παρουσιάζει για το Κυπριακό στο τελευταίο μυθιστόρημά του. Θυμίζουμε επίσης την επίθεση εναντίον του πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών μέσα στο κεντρικό κτίριο του Πανεπιστημίου ή τη βίαιη διακοπή συζήτησης στη Νομική Αθηνών.

Τα επεισόδια δεν είναι μεμονωμένα. Στοιχειοθετούν ήδη μια πραγματικότητα βίας, από τα δεξιά και τα αριστερά, που έχει πάψει προ πολλού να είναι λεκτική και έχει γίνει σωματική. Ακριβώς η σωματική βία είναι αυτή που εγκαθιδρύει τον φόβο και οδηγεί σε παρεκτροπές και παραμορφώσεις, οι οποίες παλαιότερα κατέληγαν στον ολοκληρωτισμό. Σήμερα καταλήγουν σε ένα είδος ανοχής, στην ατομική σιωπή του sauve-qui-peut (ο σώζων εαυτόν σωθήτω). Γιατί είναι απορίας άξιον που δεν έχουμε συλλογικές αντιδράσεις απέναντι σε αυτή την έξαρση της βίας που έχει στόχο ιδέες και φορείς ιδεών. Ας αφήσουμε τα κόμματα, ας αφήσουμε τα σωματεία. Αυτά κινητοποιούνται μόνο για τις στενές κομματικές ή συντεχνιακές τους υποθέσεις. Οι άλλοι τι κάνουμε; Εννοώ την άλλη κοινωνία.

Μου έλεγε πρόσφατα ένας ξένος παρατηρητής ότι εντυπωσιάζεται με την απάθεια της κοινωνίας απέναντι στη βία αυτή, με την απάθεια της ελληνικής οικογένειας απέναντι στη βία που καταστρέφει τα πανεπιστήμια και ακυρώνει την ακαδημαϊκή ελευθερία. Για τις μεγάλες φωτιές που κατέστρεψαν την Πελοπόννησο πριν από δύο χρόνια είχαν οργανωθεί συγκεντρώσεις από επιτροπές πρωτοβουλίας. Φαίνεται ότι το κάψιμο των ιδεών και των διανοουμένων δεν συγκινεί το ίδιο.

Advertisements

Make a Comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...

Αρέσει σε %d bloggers: