Η απαισιοδοξία είναι γεράματα

Posted on Ιανουαρίου 3, 2010. Filed under: Σωμερίτης Ριχάρδος |

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το 2009 ήταν μια πολύ κακή χρονιά. Πολλοί προδικάζουναρνητικά και το 2010: ακόμη και η τόσο σημαντική πολιτική αλλαγή του περασμένου Οχτώβρη δεν αρκεί όσο δεν οδηγεί σε αποτελέσματα. Είναι καίριο να καταλάβουμε τι ακριβώς μας συμβαίνει.

Το πρώτο είναι ότι βιώνουμε μια οικονομική και χρηματοπιστωτική κρίση που απειλεί πια το βιοτικό επίπεδο των πολλών και την πτώχευση της πολιτείας. Το δεύτερο είναι ότι βιώνουμε ταυτόχρονα μια βαθύτατη κρίση αξιών που δεν συμβάλλει, το αντίθετο, στην αντιμετώπισητης οικονομικής κρίσης, ενώ εντείνει ως την έκρηξη τις κοινωνικές συνέπειέςτης. Το τρίτο είναι ότι πια, στη χώρα μας, τον πρώτο λόγο τον έχει το ψέμα και όχι η αλήθεια. Αυτό επιτρέπει στον καθένα να δίνει την απόλυτη προτεραιότητα σε ό,τι τον βολεύει σε βάρος των όσων επιβάλλονται για τη σωτηρία του συνόλου. Ο,τι συμβαίνει με τον εγωπαθή τσαμπουκά στους δρόμους και στα «πεζοδρόμια» συμβαίνει στα πάντα. Το «κοινωνικόσυμβόλαιο» έχει τοποθετηθεί στα αζήτητα.

O περίφημος «μέσος Ελληνας» αρχίζει να θυμίζει τον «μέσο Ιταλό» που στήριξε τον Μουσολίνι και στηρίζει τώρα τον Μπερλουσκόνι. Πιστεύει ότι οι μετανάστες είναιψειριάρηδες και λαθραίοι: αποτελούν «κίνδυνο», όσοι δεν θεωρούν κάθε γειτονικό λαό σαν απαίσιο εχθρό είναι «ανθέλληνες», οι μετριοπαθείς προο δευτικοί είναι αποδιοπομπαίοι·ο Καρατζαφέρης «τα λέει καλά», ο Πλεύρης και ο Βορίδης καλύτερα, μνήμες δεν έχουμε. Ο Σαμαράς είναι «άφθαρτος» και να άλλο παράδειγμα συλλογικού Αλτσχάιμερ. Ενώ για όλα φταίνε ο Σόρος, οι εβραίοι, οι Αμερικάνοι, οι Ευρωπαίοι, ειδικά οι Γερμανοί, και οι «εκσυγχρονιστές». Ευτυχώς, η χώρα μας, για την ώρα, δεν κατοικείται μόνον από «μέσους Ελληνες»: θα ήταν φριχτή. Η χώρα μας, επίσης, δεν κατοικείται μόνο από επαναστατημένους κουκουλοφόρους και όλοι οι επαναστατημένοι νέοι δεν είναι κουκουλοφόροι, μήτε καταστροφείς- και να το λάθος του κ. Τσίπρα. Ισως αν συλλογικά μας λείπει κάτι, αυτό είναι μια στοιχειώδης αισιοδοξία. Ανήκω σε μια γενιά που ήταν αισιόδοξη το ΄40, μέσα στην πείνα του ΄41, μέσα στην Αντίσταση, ακόμη και στον Εμφύλιο και στη Μακρόνησο, στα σκληρά χρόνια που ακολούθησαν, στη δικτατορία λίγο αργότερα και στη νέα αντίσταση των λιγότερων, στη Μεταπολίτευση.

Αν κάποια ευχή μπορεί να πιάσει τόπο πια, ας την προσδιορίσουμε για το 2010: παρά τις δυσκολίες, παρά την κρίση, παρά τα πάντα, να ξαναβρούμε μια συλλογική δόση αισιοδοξίας, μια συλλογική θέληση ζωής, δημιουργίας και αυτοπεποίθησης. Αυτή είναι τα νιάτα. Η απαισιοδοξία είναι γεράματα. Και για τους λαούς.

ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΣΩΜΕΡΙΤΗΣ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 3 Ιανουαρίου 2010

Advertisements

Make a Comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...

Αρέσει σε %d bloggers: