Archive for Μαρτίου 2010

Αντιμέτωπη με τις αντιφάσεις της

Posted on Μαρτίου 16, 2010. Filed under: Λυγερός Σταύρος |

  • Tου Σταυρου Λυγερου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 16/03/2010

Για μήνες, η Ευρωζώνη έκρυβε τις αντιφάσεις της πίσω από τις μεγάλες ελληνικές ευθύνες. Τώρα που δεν μπορεί να συνεχίσει αυτό το παιχνίδι διχάζεται. Ενώ έχει θέσει την Ελλάδα σε καθεστώς άτυπου οικονομικού ελέγχου, είναι ανίκανη να της προσφέρει προστασία έναντι των κερδοσκοπικών επιθέσεων. Οσοι ισχυρίζονται ότι η Αθήνα δεν έχει ανάγκη βοήθειας επειδή βρίσκει χρήματα στις αγορές, την αφήνουν με περισσή υποκρισία στα νύχια των κερδοσκόπων. Εάν ο δανεισμός με τοκογλυφικό επιτόκιο συνεχιστεί, η Ελλάδα θα πέσει σε ένα φαύλο κύκλο που οδηγεί στη χρεοκοπία, με ό, τι αυτό συνεπάγεται και για το ευρώ.

Η Αθήνα έχει ξεκαθαρίσει ότι προτιμάει ευρωπαϊκή λύση. Εάν τελικώς δεν της δοθεί, υποχρεωτικά θα στραφεί σε εναλλακτικές λύσεις. Πριν προσφύγει στο ΔΝΤ θα ήταν λάθος να μη βολιδοσκοπήσει -απ’ ευθείας και όχι μέσω τρίτων- την Κίνα. Οταν κινδυνεύεις με χρεοκοπία και η «οικογένεια» δεν σε βοηθάει, χρειάζεται απύθμενο θράσος για να σε κατηγορήσει επειδή στράφηκες αλλού για βοήθεια.

Το ελληνικό πρόβλημα έπρεπε εξ αρχής να έχει λειτουργήσει ως ευκαιρία για βελτίωση του οικοδομήματος της Ευρωζώνης. Αντ’ αυτού, εκμεταλλευόμενοι τους αρχικά λανθασμένους χειρισμούς της κυβέρνησης Παπανδρέου, οι εταίροι προτίμησαν να μετατρέψουν την Ελλάδα σε αποδιοπομπαίο τράγο.

Η έκρηξη της ελληνικής δημοσιονομικής βόμβας επιβεβαίωσε όσους εξ αρχής υποστήριζαν ότι νομισματική χωρίς δημοσιονομική ένωση, δηλαδή χωρίς πολιτική ένωση, είναι αντίφαση. Η Συνθήκη του Μάαστριχτ δεν έλυσε αυτήν την αντίφαση. Αντιθέτως, εγκλώβισε την Ευρωζώνη σε έναν ασφυκτικό κορσέ, στερώντας την από την πολύτιμη ευελιξία. Τώρα, διχάζεται όχι μόνο από διαφορετικές αντιλήψεις, αλλά και από τις εθνικές ιδιοτέλειες. Χωρίς αλληλεγγύη, όμως, δεν μπορεί να επιβιώσει.

Η ειρωνεία είναι ότι την πιο αρνητική στάση τηρεί η Γερμανία, ο μεγάλος κερδισμένος από το κοινό νόμισμα. Τα δημοσιονομικά προβλήματα των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου οφείλονται σε σημαντικό βαθμό στο γεγονός ότι η παραγωγική τους βάση περισσότερο ή λιγότερο συρρικνώνεται λόγω της ανταγωνιστικότερης γερμανικής βιομηχανίας.

Στο Βερολίνο, όμως, δεν αρέσει να μιλάει γι’ αυτά. Ούτε για το άυλο αλλά καθόλου δευτερεύον κεφάλαιο της πολιτικής επιρροής που ασκεί στους κόλπους της Ε. Ε. και το οποίο προσεγγίζει τα όρια της ηγεμονίας. Του αρέσει να υπενθυμίζει ότι εισφέρει τα περισσότερα στον κοινοτικό προϋπολογισμό. Με το ίδιο πνεύμα, κραυγάζει ότι δεν μπορούν οι Γερμανοί εργαζόμενοι να πληρώνουν τους επιπόλαιους Ελληνες.

Στην πραγματικότητα, η κρίση έβγαλε στην επιφάνεια όχι μόνο τα κενά του ευρωπαϊκού νομισματικού οικοδομήματος, αλλά και το αβαθές του ενοποιητικού εγχειρήματος. Οσο οι πόροι λιγοστεύουν και η κατανομή τους γίνεται πιο δύσκολη τόσο θα ενισχύεται το διαλυτικό σύνδρομο «ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Δεν πρόκειται για συγκυριακό φαινόμενο. Η ανάδυση των νέων βιομηχανικών χωρών (Κίνα, Ινδία, Βραζιλία κ. ά.) μεσοπρόθεσμα θα συρρικνώσει τον πλούτο που εισρέει στην Ευρώπη.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η λεξικογραφία της πολιτικής

Posted on Μαρτίου 16, 2010. Filed under: Μπουκάλας Παντελής |

  • Του Παντελη Μπουκαλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 16-03-10

Κάθε καινούργια κυβέρνηση, υπακούοντας στους συμβούλους επικοινωνίας που διαθέτει, προσπαθεί, τον πρώτο της καιρό, να εισαγάγει μια-δυο φρέσκες και ατσαλάκωτες λέξεις σαν σήμα και σύμβολο της πολιτικής της, σαν στοιχείο της ταυτότητάς της. Το πρώτο ΠΑΣΟΚ ποντάρισε στην «αλλαγή», το δεύτερο στον «εκσυγχρονισμό», το τωρινό τρίτο στη λαϊκοσυμμετοχική υποτίθεται «ανοιχτή διακυβέρνηση», αλλά και στην αντιγραφειοκρατική όπως θρυλείται «ηλεκτρονική διακυβέρνηση». Μεσολάβησε βέβαια η «επανίδρυση του κράτους» από τη Ν.Δ., που και αυτή τώρα, κατά πόδας του «νέου ΠΑΣΟΚ», γίνεται –ή έτσι τουλάχιστον ισχυρίζεται ο νυν αρχηγός της– «νέα Νέα Δημοκρατία», νέα στο τετράγωνο δηλαδή με μαθηματικότερη ορολογία, η οποία εν προκειμένω ηχεί και ειρωνικότερη.

Αν κάποιος λεξικογράφος του μέλλοντος μπει στον πειρασμό να επιχειρήσει και αυτός «αλλαγή», «εκσυγχρονισμό» ή «επανίδρυση» της φιλολογίας, δεν θα μπορέσει να μην εμπλουτίσει τα ερμηνεύματα διαφόρων λημμάτων με τις νέες σημασίες που απέκτησαν οι λέξεις λόγω της στρεβλωτικής πολιτικής τους χρήσης. Στο λήμμα «επανίδρυση», λ.χ., και ειδικότερα «επανίδρυση του κράτους», και είρων να μην είναι, αφού η επιστήμη πρέπει να κρατάει την αμερόληπτη ψυχραιμία της, δεν θα μπορέσει να μην προσθέσει ότι, όπως απέδειξε η πραγματικότητα, που έχει το κακό χούι να αντιστρατεύεται τις εύηχες διακηρύξεις, πρόκειται για κάτι ανάμεσα σε δαπανηρότατη διόγκωση του κράτους με κύριο κριτήριο την… ημετερότητα και για επίσης δαπανηρότατη διάλυσή του, με κύριο αίτιο την επιπολαιότητα και τον ανέμελο καιροσκοπισμό. Οσο για το λήμμα «εκσυγχρονισμός», ο εκσυγχρονιστής λεξικογράφος μας δεν έχει παρά να σημειώσει ότι πλέον η λέξη «αναπαλαίωση» δεν τυγχάνει αντίθετή του αλλά συνώνυμή του. Και για τη μοντέρνα ή μεταμοντέρνα «ανοιχτή και ηλεκτρονική διακυβέρνηση» και τον λεξικογραφικό εμπλουτισμό της, εύκολα φαίνοται τα πράγματα, τόσο εύκολα που θα μπορούσε το λήμμα να μετακινηθεί και να στεγαστεί σε άλλη λέξη, καταλληλότερη, τη «φενάκη» ας πούμε. Διότι, όπως έχουμε καταλάβει, «ηλεκτρονική διακυβέρνηση» σημαίνει ότι κάμποσες δεκάδες χιλιάδες πολίτες μπαίνουν στον κόπο να στείλουν το βιογραφικό τους διαδικτυακώς, ελπίζοντας ότι θα κριθούν άξιοι για τη θέση του γενικού γραμματέα κάποιου υπουργείου, όμως οι κομματικοί εξεταστές έχουν ήδη επιλέξει με κριτήριο τη γνωστή μας «ημετερότητα». Από την πλευρά της, η «ανοιχτή διακυβέρνηση» αποδείχθηκε τόσο ανοιχτή όσο αμεσοδημοκρατική ήταν η προσφορά στον κ. Γ. Παπανδρέου της ηγεμονίας του ΠΑΣΟΚ. Τέλος, αν το λεξικό μας είναι και φωτογραφικά εμπλουτισμένο, κρίνεται απαραίτητη η προσθήκη μιας μικρής φωτογραφίας του κ. Πάγκαλου στο λήμμα «νηφαλιότητα». Χάριν αποσαφηνίσεως.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ρέκβιεμ για τον Φούντα

Posted on Μαρτίου 16, 2010. Filed under: Σωμερίτης Ριχάρδος |

  • ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΣΩΜΕΡΙΤΗΣ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Τρίτη 16 Μαρτίου 2010

Ενας άνθρωπος ώριμος, μορφωμένος, χωρίς πρόβλημα επαγγελματικό, γόνος οικογένειας καλής και ευκατάστατης, σκοτώθηκε πριν από μερικές ημέρες μέσα στη μαύρη νύχτα, στη Δάφνη, δίνοντας, πάνοπλος, μάχη με αστυνομικούς. Τρομοκράτης; Η Αστυνομία ερευνά. «Αναρχοαυτόνομος»; Αυτό σίγουρα. Το επιβεβαιώνουν οι τοίχοι στα Εξάρχεια και οι γεμάτες συγκίνηση δηλώσεις ελεύθερων και κρατούμενων συντρόφων του που μεταδόθηκαν από το Διαδίκτυο. Ολοι μας είδαμε τις φωτογραφίες του Λάμπρου Φούντα. Και όλοι προσπαθούμε να καταλάβουμε.

Να καταλάβουμε τι; Οι αριστερές και αριστερίστικες, επαναστατικές και μη οργανώσεις και ομάδες, παλαιές και τωρινές, περιλάμβαναν και περιλαμβάνουν περισσότερους γόνους αστικών και μικροαστικών οικογενειών από ό,τι «κολασμένους της γης». Το γνωρίζουμε όλοι αλλά συστηματικά το ξεχνάμε προφανώς για να μη διαψεύδεται, στη νεολαία τουλάχιστον, ο μύθος «του προλεταριάτου που μόνο τις αλυσίδες του έχει να χάσει». Η συμβολή παλαιών και συχνά λαμπρών μαθητών του πανάκριβου «Κολλεγίου», του «Μακρή» (Παναγιωτόπουλου- Ελευθεριάδη) ή του «Μωραΐτη» δεν είναι διαφορετική από τη συμβολή των νυχτερινών τεχνικών σχολών. Τουλάχιστον στις πόλεις.

Δεν γνωρίζουμε ακόμα για τον επαναστάτηαναρχικό Λάμπρο Φούντα κάτι το συγκεκριμένο, με εξαίρεση το γεγονός ότι οπλοφορούσε και έκανε και χρήση του όπλου του, έχοντας πάρει όλα τα μέτρα που απαιτούν αυτού του τύπου οι δραστηριότητες, και ότι δεν ήταν μόνος. Θα μάθουμε περισσότερα; Μακάρι. Οχι για να ικανοποιηθεί κάποια περιέργεια, αλλά γιατί αν η Αστυνομία εντοπίσει τους ανθρώπους της ομάδας στην οποία ανήκε (μόνο τρομοκρατική;) μπορεί να δοθούν επιτέλους απαντήσεις στα όσα μυστήρια καλύπτουν τους διαδόχους της 17Ν, δηλαδή τη νέα γενιά τρομοκρατών.

Πράγμα σημαντικό. Γιατί οι «σκληροί» των διαφόρων «επαναστατικών» ομάδων είναι το επικίνδυνο ρομαντικό παράδειγμα για τόσα επαναστατημένα παιδιά που τα πιο ευάλωτα από αυτά, ψυχολογικά ή και κοινωνικά, αναζητούν ευκαιρίες και δρόμους για την «αναβάθμιση» της δράσης τους. Κυρίως σήμερα που η κρίση δημιουργεί κατάλληλες για κάτι τέτοιο συνθήκες τις οποίες εντείνει η ρητορεία της ριζοσπαστικής Αριστεράς αλλά και η εμφάνιση μιας εξίσου επικίνδυνης, σταδιακά τουλάχιστον, άκρας και βίαιης Δεξιάς.

«Κρίμα το παλικάρι» είπαν ασφαλώς πολλοί για τον Λάμπρο Φούντα. Ισως για διαφορετικούς ο καθένας λόγους, ξεκινώντας φυσικά από τον πιο απλό, τον λόγο της ανθρωπιάς. Θα ήταν όμως ενδιαφέρον κάποιοι πραγματικά ειδικοί να ψάξουν, να βρουν και να μας πουν από ποιους προσωπικούς, ψυχολογικούς και κοινωνικούς δρόμους πέρασε (και πέρασαν σε χρόνια ελευθερίας τόσοι άλλοι…) για να φτάσει ως το μέγα κοινωνικό μίσος που τον οδήγησε στο όπλο που κάποτε θα σκότωνε αλλά πρόλαβε να προκαλέσει τον δικό του χαμό.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το ανέκδοτο της δεοντολογίας στη Βουλή

Posted on Μαρτίου 3, 2010. Filed under: Βουλή, Βουλευτική ασυλία, Μανδραβέλης Πάσχος |

Tου Πασχου Μανδραβελη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 03/03/2010

Είναι σίγουρο ότι το έλλειμμα θα ήταν πολύ μικρότερο αν ακολουθούσαμε τις νόρμες της υπόλοιπης Ευρώπης. Οχι θεωρητικά -π.χ. να είμαστε παραγωγικοί, να μη διαλύουμε επιτροπές και οργανισμούς που η χρησιμότητά τους έχει λήξει εδώ και δεκαετίες- αλλά στα πολύ πρακτικά. Αν, για παράδειγμα, εφαρμόζαμε τις αποφάσεις των ευρωπαϊκών δικαστηρίων, θα γλιτώναμε ένα βουνό λεφτά. Για όσους δεν θυμούνται, η λέξη «Κουρουπητός» ήταν παλιά στην Ευρωπαϊκή Ενωση κάτι σαν τα «greek statistics»· μια κοροϊδία προς τα όργανα της Ε.Ε. που μας κόστισε 5,4 εκατομμύρια ευρώ.

Δεν είναι η μόνη περίπτωση που πληρώσαμε ακριβά τις μικροπολιτικές σκοπιμότητες των κυβερνήσεων και τοπικών φορέων. Σε δεκάδες άλλα ζητήματα, υπουργοί, δήμαρχοι και φορείς κλωθογυρίζουν με τις αποφάσεις ανά χείρας αναβάλλοντας την εφαρμογή τους. Το συζητάνε έτσι, το κουβεντιάζουν αλλιώς κι επειδή φοβούνται το βραχυχρόνιο πολιτικό κόστος, μας φορτώνουν μερικά εκατομμύρια σε πρόστιμα.

Δεν εθελοτυφλούν· ξέρουν ότι αργά ή γρήγορα η χώρα θα αναγκαστεί να συμμορφωθεί προς τις αποφάσεις. Απλώς στο ενδιάμεσο κάνουν τη δουλειά τους προστατεύοντας το μικροπολιτικό τους κεφάλαιο. Τα δε φύλακτρα τα πληρώνουμε εμείς οι φορολογούμενοι. Ο,τι έγινε, δηλαδή, σε εθνική κλίμακα με την οικονομία γίνεται σε μικροκλίμακα με μύριες όσες αποφάσεις των ευρωπαϊκών δικαστηρίων.

Υπάρχουν και κάποιες αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που δεν μεταφράζονται σε λεφτά, αλλά κοστίζουν περισσότερο. Πλήττουν την αξιοπιστία της χώρας, το έλλειμμα της οποίας (όπως σωστά λέει ο πρωθυπουργός) μας οδήγησε να ζητιανεύουμε τη στήριξη των Ευρωπαίων προκειμένου να δανειστούμε.

Η χώρα μας, για παράδειγμα, έχει καταδικαστεί δύο φορές για το θέμα της βουλευτικής ασυλίας. Παρ’ όλα αυτά το πολιτικό μας προσωπικό σφυρίζει αδιάφορα. Πάνε στη Βουλή οι αιτήσεις των εισαγγελικών αρχών για χορήγηση αδείας άσκησης ποινικής δίωξης και οι βουλευτές πάντα ψηφίζουν κατά. Ετσι σήμερα, για μία ακόμη φορά, η Βουλή θα δείξει και θα διδάξει στον ελληνικό λαό το ήθος της. Ζητήθηκε η άρση ασυλίας των κ. Αργύρη Ντινόπουλου (Ν.Δ.) και Κυριάκου Βελόπουλου (ΛΑΟΣ), αλλά το αποτέλεσμα είναι προδικασμένο. Η Επιτροπή Δεοντολογίας (sic) της Βουλής, υπό την προεδρία του κ. Γρηγόρη Νιώτη και απαρτιζόμενη -καλά είναι να θυμόμαστε τα ονόματα- από τους κ. Κωνσταντίνο Σκανδαλίδη (ΠΑΣΟΚ), Δημήτριο Παπουτσή (ΠΑΣΟΚ), Κωνσταντίνο Τζαβάρα (Ν.Δ.), Αντώνιο Σκυλλάκο (ΚΚΕ), Αστέριο Ροντούλη (ΛΑΟΣ) και Βασίλειο Μουλόπουλο (ΣΥΡΙΖΑ), αποφάσισε κατά πλειοψηφία να προτείνει στο σώμα της Βουλής τη μη άρση της ασυλίας και των δύο. Υπενθυμίζεται ότι και οι δύο δεν κατηγορούνται για κάτι που έπραξαν ως βουλευτές: ο κ. Ντινόπουλος κατηγορείται για πράξεις του ως δήμαρχος Βριλησσίων και ο κ. Βελόπουλος μηνύθηκε για μια προσωπική του αντιδικία με κάποιον πολίτη.

Παρ’ όλα αυτά η Επιτροπή Δεοντολογίας θεώρησε τις διώξεις «πολιτικές» και μάλιστα, στην «έκθεσή» της προς τους βουλευτές, δεν αναφέρει καν τον λόγο για τον οποίο ζητείται η άρση της ασυλίας.

Γι’ αυτό μάλλον λαθεύουν οι Ευρωπαίοι. Δεν χρειαζόμαστε οικονομική επιτήρηση. Με τους βουλευτές που έχουμε, μάλλον πολιτική επιτήρηση απαιτείται.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Με το βλέμμα στο μέλλον

Posted on Μαρτίου 3, 2010. Filed under: Καρκαγιάννης Αντώνης |

Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 03/03/2010

Οσα γράψαμε στο φύλλο της περασμένης Κυριακής για το γερμανικό αναγκαστικό (με το περίστροφο στον κρόταφο) της Κατοχής και την εξέλιξη των ελληνογερμανικών σχέσεων προκάλεσαν συγκρατημένη αγανάκτηση και οργή σε μερικούς αναγνώστες, ανθρώπους της ηλικίας μου, της ογδόης δεκαετίας. Μα, πώς μπόρεσες να δώσεις συγχωροχάρτι για όσα ζήσαμε εκείνα τα χρόνια και από τότε τα κουβαλάμε μέσα μας, τα απωθούμε, αλλά με κάθε ευκαιρία επανέρχονται σαν εφιάλτες.

Πράγματι, παιδιά ώς δεκατεσσάρων ετών τότε, ζήσαμε γεγονότα απίστευτης βαρβαρότητας. Ο πόλεμος και η Κατοχή είναι το μεγάλο γεγονός της δικής μου γενιάς από το οποίο δεν θα απαλλαγούμε ποτέ. Μεγάλο γεγονός γιατί περικλείνει μέσα του αντίθετα συναισθήματα, δηλαδή ολόκληρη τη ζωή μας. Τώρα που έρχονται, με κάθε ευκαιρία, ως ανάμνηση αισθανόμαστε φόβο και αποτροπιασμό και ταυτόχρονα νοσταλγία για κάτι που ζούσε τότε και το χάσαμε για πάντα.

Ζήσαμε την ψυχρή και οργανωμένη βαρβαρότητα του κατακτητή που με υπεροψία πίστευε ότι μπορεί να κάνει ό,τι θέλει στο σπίτι ενός λαού που τον θεωρούσε κατώτερο. Αυτή ήταν η ιδεολογία του που ανέσυρε από σκοτεινά ένστικτα τη βαρβαρότητα σαν προϊόν δύναμης και ισχύος, τελικά σαν προϊόν ενός νέου «πολιτισμού». Αυτή η ιδεολογία της ανωτερότητας και της υπεροψίας διαπότισε τότε ολόκληρο τον γερμανικό λαό και με μια αισθητική καταστροφής και θανάτου γοήτευσε τον λαό και κυρίως τους νέους της Γερμανίας, που αυτοί κυρίως πλήρωσαν με τη ζωή τους. Η βαρβαρότητα ήταν το φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και ταυτόχρονα η επιβεβαίωσή της. Αυτά τα σκέφτηκα αργότερα με κύριο βοήθημα τη μελέτη της Ιστορίας. Από εκείνη την εποχή θυμάμαι εικόνες στυλιζαρισμένης υπεροψίας και βαρβαρότητας από τις επιδρομές, τους εμπρησμούς, τις εκτελέσεις, τις αιχμαλωσίες κατά τις επιδρομές εναντίον του χωριού μου. Και από τη συγκέντρωση των Εβραίων της Λάρισας στο «γκέτο» και από κει στα τρένα του Σταθμού, που δεν ξέραμε ακόμη ότι ήταν τα τρένα του θανάτου. Ολα αυτά τα θυμάμαι με αποτροπιασμό. Ελπίζω ότι το ίδιο αισθάνονται και οι σύγχρονοι Γερμανοί για έναν επιπλέον λόγο: ότι κατόρθωσαν να πραγματοποιήσουν μια μεγάλη εισβολή νεωτερικότητας και προόδου στον σύγχρονο κόσμο, στην Ευρώπη ειδικότερα. Ισως αυτή η ειρηνική εισβολή τούς οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι η χιτλερική περίοδος χαρακτηρίζεται από παράδοξη πολιτική ανωριμότητα του γερμανικού λαού, με τα πολλά χαρίσματα και ταλέντα.

Οσο για μας, τους «κατώτερους», τα θύματα της βαρβαρότητας τότε, θυμάμαι ότι ποτέ δεν συμβιβαστήκαμε με την ιδέα ότι θα ζήσουμε τα «χίλια χρόνια του Γ΄ Ράιχ», κατώτεροι εμείς σε καθεστώς δουλείας των «ανώτερων». Πάντοτε πιστεύαμε ότι η ιδεολογία της στυλιζαρισμένης βαρβαρότητας δεν μπορεί παρά να είναι προσωρινή, επειδή είναι ψεύτικη και απεχθής. Γύρω από αυτήν την πίστη συγκεντρώθηκε η ελπίδα και η συνοχή του έθνους.

Τώρα που ξαναθυμάμαι τα γεγονότα και την ορολογία εκείνης της περιόδου απορώ πώς σοβαροί και πραγματικά ανώτεροι άνθρωποι μπόρεσαν και τα γεγονότα να διαπράξουν, αλλά και με εκείνη την ορολογία της «ανωτερότητας» να τα δικαιολογήσουν και να τα αποδεχθούν. Πιστεύω ακράδαντα ότι έτσι σκέφτονται και οι σύγχρονοι Γερμανοί και έχουν το βλέμμα τους στραμμένο στο μέλλον…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Φυγή στην ανάπτυξη

Posted on Μαρτίου 3, 2010. Filed under: Ανάπτυξη, Παπαδημητρίου Μπάμπης |

Tου Mπαμπη Παπαδημητριου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 03/03/2010

Απόδειξη για το πόσο βιαστικοί και ασυγχώρητα κοντόφθαλμοι αποδεικνύονται συχνά οι πολιτικοί μας είναι όσα ελέχθησαν με αφορμή το περίφημο swap (ανταλλαγή) που έκανε η Ελληνική Δημοκρατία με την (πληρωμένη) βοήθεια της Goldman Sachs, πριν από πολλά χρόνια. Αλλά στο διάστημα που μεσολάβησε από την ένταξή μας στην Ευρωζώνη, χρειαστήκαμε το ίδιο συχνά την εξειδικευμένη και ευρηματική βοήθεια των επενδυτικών τραπεζών, των hedge funds (οίκοι αντασφάλισης κινδύνων) και άλλων «σπεκουλαδόρων» για να κάνουμε καλύτερα κάποια από τις κρατικές «δουλίτσες» μας.

Σύντομα άλλωστε θα χρειαστούμε και πάλι τη βοήθειά τους. Μια από τις πολύ καλές ιδέες που κυκλοφορεί στα κυβερνητικά γραφεία, αλλά δεν μπορεί να βρει τη δημοσιότητα που της αξίζει, είναι η δημιουργία ενός επενδυτικού ταμείου. Η Λούκα Κατσέλη, υπουργός Οικονομίας (αν και το σωστό θα ήταν να λέγεται υπουργός Ανάπτυξης), δουλεύει το σχετικό πρότζεκτ εδώ και καιρό. Η εμπειρία της από τη διεύθυνση του Κέντρου Ανάπτυξης του ΟΟΣΑ την κάνει μάλιστα να κοιτά στην κατεύθυνση αυτή με ακόμη μεγαλύτερο «πείσμα», κάτι που ταιριάζει απόλυτα στον χαρακτήρα της. Για να το επιτύχει όμως, χρειάζεται τη στενή συνεργασία, τεχνική βοήθεια και υποστήριξη όλων αυτών των «κακών» χρηματοοικονομικών οίκων.

Η Ελλάδα πρέπει να είναι σαφής και συγκεκριμένη σε ποιο στρατόπεδο βρίσκεται. Κανείς δεν πιστεύει πως δεν πρέπει να «κάψουμε τα χεράκια» όσων επιδιώκουν να κερδίσουν βάζοντας φωτιά στο δικό μας σπίτι. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το ελληνικό κράτος έχει διαλύσει τα οικονομικά του. Οτι οι Ελληνες πολιτικοί εμφανίζονται ανεπρόκοποι στη διαχείριση των κρατικών συμφερόντων. Οτι μια απαράδεκτα μεγάλη μερίδα Ελλήνων πολιτών αποδείχθηκε αδιάφορη προς την τόσο μεγάλη αβελτηρία των πολιτικών και μάλλον έτοιμη να συμβιβαστεί με την ιδέα ενός κράτους πτωχευμένου, αλλά πάντοτε σπάταλου προς τα συμφέροντά της.

Ακόμη κι έτσι όμως, οι αγορές οδηγούνται σε παροξυσμό όταν πιστεύουν ότι θα τελειώσουν με την Ελλάδα, θα ξαπλώσουν στο χώμα την Ισπανία, θα τρομοκρατήσουν τη Βρετανία και, κάπως έτσι, θα υποχρεώσουν τη Γερμανία να αποσύρει τις ελπίδες που είχε επενδύσει στο ευρώ. Πέραν της ορθολογικής κερδοσκοπίας, που προτιμά τη διεθνή αγορά κομμένη σε πολλά μικρά κομματάκια όπου το ένα κάνει τα πάντα για το… κακό του άλλου, υπάρχει και το συμφέρον μιας συστημικής Ευρώπης, το οποίο έχει τώρα την ευκαιρία να αποδείξει τι αξίζει.

Η Ευρώπη λοιπόν οφείλει τώρα να δουλέψει για περισσότερη ομοσπονδιακή διακυβέρνηση σε όλα τα επίπεδα. Διασώζοντας το ελληνικό κράτος, η Ευρωζώνη θα αποδείξει ότι υπάρχει πολιτική βούληση πίσω από το νόμισμα. Αν δεν τα καταφέρει, δεν υπάρχει κανείς λόγος να υπερασπιστεί κανείς το ίδιο το ευρώ. Για να επιτύχει όμως η Ενωση απέναντι σε αυτή την πρόκληση, πρέπει να ξεπεράσει την παρούσα κρίση των μεγάλων δημοσιονομικών ανοιγμάτων και να καλλιεργήσει θετικό έδαφος για την επόμενη φάση, την επένδυση σε μια πιο ανταγωνιστική εσωτερική αγορά.

Στο σημείο αυτό, τα συμφέροντα της Ελλάδας ταυτίζονται, για μιαν ακόμη φορά, με εκείνα της εμβάθυνσης της ευρωπαϊκής ένωσης. Η χώρα μας οφείλει να σπεύσει συστηματικά προς μια βαθύτερη συνεργασία μεταξύ ευρωπαϊκών και ελληνικών επιχειρηματικών ομίλων σε όλους τους αναπτυξιακούς-επενδυτικούς τομείς. Ενέργεια και περιβάλλον, τουρισμός και μεταφορές, παιδεία και έρευνα αποτελούν επενδυτικά δίπολα που μπορούν να προσελκύσουν βιώσιμα και θαρραλέα επιχειρηματικά σχέδια.

Αν ο επικεφαλής της Deutsche Bank Γιόζεφ Ακερμαν θέλει το καλό μας, προφανώς μπορεί να το κάνει καλύτερα συγκεντρώνοντας κεφάλαια που θέλουν να δουλέψουν στην Ελλάδα για λογαριασμό μιας ταχύτερης και βαθύτερης ανάπτυξης στην Ευρώπη. Αυτό σημαίνει ότι η ελληνική κυβέρνηση πρέπει πειθήνια να κάνει όσα απαιτούν οι αγορές, προκειμένου να βγούμε από τη λαβή των αγορών που ποντάρουν στην ταμειακή μας ασφυξία και να ξεκινήσουμε τάχιστα τις διεργασίες που θα μας εισαγάγουν στοιχεία ταχείας ανάπτυξης.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Τα απερίγραπτα χάλια της Δημόσιας Διοίκησης

Posted on Μαρτίου 3, 2010. Filed under: Δημόσια διοίκηση, Σταυρίδης Στέλιος |

Του Στελιου Σταυριδη*, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 03/03/2010

Είμαστε τόσο ανεύθυνοι, τόσο θρασείς και τόσο λαϊκιστές, που αφού κατασπαταλήσαμε επί 30 χρόνια πολύ περισσότερα απ’ όσα μπορούσαμε να παράξουμε, αφού χάσαμε ατελείωτες ευκαιρίες να φτιάξουμε ένα σύγχρονο κράτος και μια ανταγωνιστική οικονομία, αφού διώξαμε κάθε μεγάλη επένδυση, αφού καταχρεώσαμε τις επερχόμενες γενιές και εκτινάξαμε την ανεργία σε δυσθεώρητα ύψη (το 2012 θα ξεπεράσει το 15%), τώρα ζητάμε και τα ρέστα από τους… κουτόφραγκους, που μας εγκαλούν για την κραιπάλη μας! Μιλώντας για κερδοσκόπους και άλλους αιμοσταγείς «δράκους», το φαύλο και διεφθαρμένο πολιτικό μας σύστημα προσπαθεί να αποπροσανατολίσει, πιστεύοντας ότι το «πάρτι» μπορεί να συνεχιστεί για πάντα. Ελάχιστοι αντιλαμβάνονται πόσο διασύρεται η χώρα και η φωνή τους δεν φαίνεται ικανή να πείσει τους υπόλοιπους να αλλάξουν ρότα.

Δεκαετίες ολόκληρες, μικρής εμβέλειας πολιτικοί διόγκωσαν πέραν πάσης λογικής τον δημόσιο τομέα. Για να εξαγοράσουν ψήφους, διόριζαν από τα παράθυρα αργόμισθους κατά δεκάδες χιλιάδες, χωρίς να υπάρχει καμία πραγματική ανάγκη. Ετσι, φτάσαμε στο σημείο η Ελλάδα να έχει 1.000.000 δημοσίους υπαλλήλους, ενώ η Γαλλία 350.000 και η Αυστρία 120.000 ! Και σα να μην έφτανε μόνον αυτό, πιεζόμενοι αφόρητα από ανεύθυνους συνδικαλιστές, μοίραζαν με αστρονομικό κόστος, σκανδαλώδη επιδόματα και απίστευτες παροχές και προνόμια, που μόνο διεστραμμένοι εγκέφαλοι μπορούσαν να σκεφθούν.

Εχουμε, λοιπόν, σήμερα έναν απίθανο, στυγνό και κοινωνικά άδικο εργοδότη -το κράτος- που επιπλέον πληρώνει με τα δικά μας λεφτά, εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, εγκαταλελειμμένους στη μοίρα τους, χωρίς εκπαίδευση, χωρίς καθοδήγηση, χωρίς ηθικό, χωρίς αποστολή και επομένως, χωρίς κανένα λόγο ύπαρξης.

Ο ανεκδιήγητος αυτός εργοδότης πληρώνει σε μισθούς 30 δισ. ευρώ τον χρόνο και δεν γνωρίζει, ποιοι τέλος πάντων είναι αυτοί που έχει στη δούλεψή του, αν προσέρχονται να εργαστούν, τι ακριβώς αντικείμενο έχουν και πόσα εισπράττουν. Με το τρικ των επιδομάτων, ο μισθός (εν κρυπτώ) τριπλασιάζεται ή και τετραπλασιάζεται. Το κράτος έχει γεμίσει με τεμπέληδες και αργόσχολους, για τους οποίους κανείς δεν διαμαρτύρεται. Ενώ η Ελλάδα βουλιάζει, ενώ θα έπρεπε όλοι να προτρέπουν όλους να εργαστούν σκληρά για την παραγωγή πλούτου, όλοι προτρέπουν όλους να απεργήσουν, να εκβιάσουν, να διαλύσουν. Των οικιών υμών εμπιπραμένων…

Την Πέμπτη, η Ελλάδα απεργούσε για να στείλει μήνυμα σε ποιους; Πότε επιτέλους θα γίνει αντιληπτό ότι για τα θλιβερά μας χάλια, εμείς και μόνον εμείς είμαστε υπεύθυνοι; Φθάσαμε να έχουμε μια Δημόσια Διοίκηση που παρά τον όγκο της και τους πόρους που αδηφάγα καταβροχθίζει, δεν είναι σε θέση να παρέχει στοιχειώδεις υπηρεσίες στον δύσμοιρο πολίτη. Αποχαυνωμένοι, σταθερά ανταμείβουμε όλους αυτούς που μας εμπαίζουν ασύστολα και είναι υπεύθυνοι για τη διαλυμένη, αραχνιασμένη, ανεπαρκή και αναποτελεσματική Δημόσια Διοίκηση.

Το αστείο είναι ότι «επιφανείς» υπουργοί νόμισαν ότι εκσυγχρόνισαν… ψηφιοποιώντας σκουπίδια δηλαδή ξεπερασμένες, άχρηστες και βλακώδεις διαδικασίες! Πολιτικοί όλων των παρατάξεων, με μεγάλη ευλάβεια, φροντίζουν να διογκώνουν τη γραφειοκρατία, διότι κατά βάθος θέλουν τη διαφθορά, ασχέτως αν οι τραγικοί αυτοί υποκριτές ευαγγελίζονται την διαφάνεια.

Εμπειρος και έντιμος πολιτικός της παλιάς καλής γενιάς, έλεγε πρόσφατα ότι η Δημόσια Διοίκηση είναι τόσο διαλυμένη, τόσο διαβρωμένη και τόσο ανίκανη, που δεν βλέπει πώς θα μπορούσε να υλοποιήσει τα απαραίτητα μέτρα νοικοκυρέματος, που θα μας επιβάλλουν οι Ευρωπαίοι εταίροι μας σε επιβεβλημένη -λόγω τεχνογνωσίας- συνεργασία με το ΔΝΤ. Είμαστε τόσο ανεγκέφαλοι που αντί να τους ευχαριστούμε που μας αναγκάζουν επιτέλους να βάλουμε τα δυο μας πόδια σε ένα παπούτσι (μπας και δούμε στον ήλιο μοίρα), τους εγκαλούμε, τους ειρωνευόμαστε και τους λοιδορούμε.

Για όλους εμάς που συνεχώς ταξιδεύουμε, είναι αβάσταχτος ο χλευασμός που δέχεται η Ελλάδα μας. Θα καταφέρουμε άραγε, με σοβαρότητα και συγκεκριμένα έργα, να αποκαταστήσουμε σε όλη την υφήλιο το κύρος και την αξιοπιστία μας και να κάνουμε τα παιδιά μας περήφανα Ελληνόπουλα, όπως ήμασταν κάποτε και εμείς ή θα συνεχίσουμε, με αμείωτη αφροσύνη τον δρόμο της απαξίωσης και της μιζέριας;

* Ο Στέλιος Σταυρίδης είναι μέλος του Δ.Σ. του ΕΒΕΑ.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Φταίνε οι ξένοι για την κρίση;

Posted on Μαρτίου 3, 2010. Filed under: Κρίση, Ντόκος Θάνος, Οικονομία |

Του Θανου Π. Ντοκου*, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 03/03/2010

Κάποια από τα δημοσιεύματα του ξένου Τύπου σχετικά με το «ελληνικό πρόβλημα» είναι υπερβολικά και εμπεριέχουν στοιχεία κακοήθειας. Η αντίδρασή μας ήταν μάλλον προβλέψιμη και περιστράφηκε γύρω από τη μη εξόφληση των κατοχικών αποζημιώσεων και τον φθόνο των ξένων για τον περιούσιο λαό. Με τον τρόπο αυτό μπήκαμε σ’ ένα φαύλο κύκλο που μόνο να βλάψει μπορεί την προσπάθεια της κυβέρνησης να διαχειριστεί την οικονομική κρίση και να αποκαταστήσει την αξιοπιστία της χώρας. Οχι επειδή δεν δικαιούμαστε να αντιδράσουμε σε αρνητικά δημοσιεύματα, αλλά διότι η αντίδρασή μας είναι σε λανθασμένη κατεύθυνση. Κατηγορούμαστε ήδη για προσπάθεια επίρριψης ευθυνών σε κέντρα αποφάσεων εκτός Ελλάδας και ελαχιστοποίησης του δικού μας μεριδίου ευθύνης και αυτό θα έπρεπε να είναι το τελευταίο μήνυμα που θέλουμε να στείλουμε στη συγκεκριμένη περίοδο.

Αντίθετα, όπως σωστά πράττει η κυβέρνηση, θα πρέπει να κινούμαστε στη λογική της ανάληψης των ευθυνών τόσο για την οικονομική (και ηθική;) χρεοκοπία της χώρας, όσο και για την αντιμετώπιση του προβλήματος, σημειώνοντας ταυτόχρονα ότι δεν είμαστε οι μόνοι που θα ζημιωθούν από την πτώχευση της Ελλάδας, αλλά ολόκληρη η Ευρωζώνη, με δυνητικά σημαντικές συνέπειες για ολόκληρο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Ταυτόχρονα, σε ήπιους τόνους όταν απευθυνόμαστε δημοσίως στη Γερμανία και άλλους Ευρωπαίους εταίρους, και ενδεχομένως με πιο έντονο τρόπο σε κατ’ ιδίαν συνομιλίες, οφείλουμε να επιχειρηματολογούμε με συγκεκριμένα στοιχεία για τα οικονομικά οφέλη που απεκόμισε η Γερμανία και άλλες χώρες εξάγοντας τα προϊόντα τους στην Ελλάδα, για τις λογιστικές λαθροχειρίες άλλων μελών της Ε.Ε., για τον ρόλο των κερδοσκόπων, για τις αγορές οπλικών συστημάτων από τη χώρα μας, αλλά και για τα έργα και ημέρες εταιρειών, όπως η SIEMENS.

Σε τελευταία ανάλυση, όμως, το ζήτημα αφορά εμάς. Το ένα στοίχημα, το οποίο καλείται να κερδίσει η Ελλάδα προς τα έξω, είναι η αποκατάσταση της αξιοπιστίας της, που έχει πληγεί σημαντικά, και δυστυχώς σε μεγάλο βαθμό δικαιολογημένα. Η θετική εικόνα μιας χώρας δεν οικοδομείται από λεόντειες δηλώσεις προς τους «κακούς ξένους», αλλά από τη θαρραλέα αντιμετώπιση των προβλημάτων της και τη συμμετοχή στα διεθνή κοινά, που αποφέρει πολιτικό και διπλωματικό κεφάλαιο το οποίο θα ήταν τόσο χρήσιμο σε μια τέτοια δύσκολη περίοδο (όπου η άσκηση αποτελεσματικής εξωτερικής πολιτικής καθίσταται εξαιρετικά δυσχερής).

Το άλλο στοίχημα, που θα επηρεάσει καθοριστικά το αποτέλεσμα και του πρώτου, είναι το μέλλον της χώρας. Ας αναρωτηθούμε: για πόσα επιτεύγματα της σημερινής Ελλάδας είμαστε σήμερα περήφανοι; Τη διαφθορά, την ποιότητα ζωής στις μεγάλες πόλεις και την προστασία του περιβάλλοντος, την αποτελεσματικότητα της δημόσιας διοίκησης, τη δικαιοσύνη, τα επίπεδα εγκληματικότητας, την παιδεία, τη χαμηλή ανταγωνιστικότητα κ.λπ. Αυτό που χρειάζεται η χώρα είναι ένας δημιουργικός θυμός και μια ατομική και παράλληλα συλλογική επανάσταση: να θέσουμε μεσο-μακροπρόθεσμους στόχους, να δημιουργήσουμε ένα θεσμικό σύστημα στρατηγικού σχεδιασμού για την επίτευξή τους και να προσπαθήσουμε να ξανακερδίσουμε τον αυτοσεβασμό μας και τον σεβασμό των εταίρων μας. Αυτό θα ήθελα να είναι το όραμα και ο τελικός απολογισμός της γενιάς μου.

* Ο κ. Θάνος Π. Ντόκος είναι γενικός διευθυντής του ΕΛΙΑΜΕΠ.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η Ελλάδα, η Ευρώπη και οι άλλοι

Posted on Μαρτίου 3, 2010. Filed under: Ευρώπη, Ελλάδα, Παπαχελάς Αλέξης |

Του Αλεξη Παπαχελα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 03/03/2010

Τα φώτα της δημοσιότητος θα στραφούν την επόμενη εβδομάδα στην Ουάσιγκτον και τη συνάντηση Παπανδρέου – Ομπάμα. Για να είμαστε, όμως, ρεαλιστές η σχέση της Ελλάδος με την Αμερική μετράει πολύ λιγότερο απ’ ό,τι στο παρελθόν. Ο πρόεδρος Ομπάμα και να θέλει δεν μπορεί να επηρεάσει ούτε τον Πόλσον ούτε κανέναν άλλον. Από τις Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουμε να περιμένουμε ούτε επενδύσεις ούτε, βεβαίως, στήριξη για να διευκολυνθεί ο δανεισμός μας. Ακόμη και τα όπλα που παραγγέλνουμε τα τελευταία χρόνια είναι όλο και λιγότερο αμερικανικής προέλευσης. Μπορεί διάφοροι Αμερικανοί πρόεδροι να αναφέρονται κατά καιρούς σε μια «στρατηγική σχέση», αλλά η αλήθεια είναι πως δεν έχουμε πολλά ούτε να δώσουμε ούτε, όμως, και να πάρουμε από τις ΗΠΑ.

Τα ελληνικά συμφέροντα περνούν πλέον πρωτίστως από το Βερολίνο και το Παρίσι. Εκεί παίζεται σήμερα το παιχνίδι για τη διάσωση της Ελλάδος και όλες οι μεγάλες επιχειρήσεις, τράπεζες κ.λπ. έχουν άμεση εξάρτηση από την Ευρώπη. Είμαστε ένα απείθαρχο, κακομαθημένο και ολίγον προβληματικό κομμάτι του ευρωπαϊκού παζλ. Είμαστε, όμως, χωρίς αμφιβολία, μια χώρα ευρωπαϊκών συμφερόντων.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως δεν πρέπει να κάνουμε ανοίγματα, όπου μας συμφέρει και όπου μπορεί να υπάρχει «ψωμί». Πρώτο παράδειγμα η Κίνα, όπου παρ’ ολίγον να βγάλουμε τα μάτια μας με την αδιανόητη ανοησία του χειρισμού της υπόθεσης COSCO. Οι Κινέζοι αγαπούν την Ελλάδα, τη θέλουν ως μια επενδυτική βάση στην Ευρώπη και εμείς είχαμε αποφασίσει να τους κλείσουμε την πόρτα για χάρη μερικών καλοπληρωμένων συνδικαλιστών και ανεγκέφαλων στελεχών του ΠΑΣΟΚ.

Δεύτερο παράδειγμα, η Μέση Ανατολή. Η Ελλάδα έκανε το απίθανο και εκεί. Πλήρωσε όλο το κόστος για τη στήριξη των Αράβων τη δεκαετία του ’80 και άφησε τα οφέλη στην Ιταλία, τη Γαλλία κ.α. Τώρα που έχει έναν Πρόεδρο της Δημοκρατίας με εξαιρετικό «όνομα» και προσβάσεις σε αυτές τις χώρες, καιρός είναι να το εκμεταλλευθεί. Η Μέση Ανατολή είναι η αυλή μας και βεβαίως μια περιοχή με πολλά χρήματα.

Ολα αυτά θα είναι εφικτά αν σοβαρευθούμε ως χώρα. Γιατί αν συνεχίσουμε να έχουμε ένα κράτος διεφθαρμένο, συντεχνίες και ομάδες πίεσης και εκβιασμού που ειδικεύονται στην απόκρουση επενδυτών και κεφαλαίων, θα καταντήσουμε απλά ο φτωχός και προβληματικός συγγενής των Ευρωπαίων εταίρων μας…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...