Archive for Απρίλιος 2010

Οι άλλες επιπτώσεις της κρίσης

Posted on Απρίλιος 27, 2010. Filed under: Λυγερός Σταύρος, Uncategorized |

  • Tου Σταυρου Λυγερου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 27/04/2010

Η Ελλάδα είναι όσο ποτέ άλλοτε αποδυναμωμένη, και όχι μόνο στο οικονομικό επίπεδο. Η οικονομία δεν ήταν ποτέ αποκομμένη από την πολιτική. Γι’ αυτό και η διαπραγματευτική ισχύς της Ελλάδας βρίσκεται στο ναδίρ σε όλα τα επίπεδα. Είναι εκτεθειμένη και στα εθνικά θέματα. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα δεχθεί στρατιωτική επίθεση. Σημαίνει, όμως, ότι στον διαρκή διπλωματικό πόλεμο θέσεων η απώλεια κύρους και διαπραγματευτικής δύναμης αντανακλάται στον τρόπο που την αντιμετωπίζουν αντίπαλοι και γείτονες.

Στο μέτωπο των ελληνοτουρκικών δεν επίκειται μόνο η επίσκεψη Ερντογάν. Επίκειται και η έναρξη ενός πολυδιάστατου δομημένου διαλόγου, στο πλαίσιο του οποίου οι διερευνητικές επαφές θα μετατραπούν σε εφ’ όλης της ύλης διαπραγμάτευση. Η πείρα αποδεικνύει ότι η Αγκυρα εκμεταλλεύεται τις στιγμές αδυναμίας της Ελλάδας.

Υπενθυμίζουμε τα πλήγματα εναντίον της ελληνορθόδοξης μειονότητας στην Κατοχή, το πογκρόμ εναντίον της ίδιας μειονότητας το 1955 όταν η Ελλάδα ήταν ακέφαλη λόγω της ασθένειας του Αλέξανδρου Παπάγου, τον εκβιασμό του νεόδμητου τότε δικτατορικού καθεστώτος που οδήγησε στην απόσυρση της ελληνικής μεραρχίας από την Κύπρο το 1967, την εισβολή στην Κύπρο το 1974 όταν η χούντα ψυχορραγούσε και βεβαίως την κρίση για τα Ιμια όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν ημιθανής και ο Κώστας Σημίτης έκανε τα πρώτα του βήματα ως πρωθυπουργός.

Ο Ταγίπ Ερντογάν δεν υιοθετεί τις εξόφθαλμα επιθετικές τακτικές της κεμαλικής στρατογραφειοκρατίας. Ως φορέας της νεοοθωμανικής στρατηγικής επιδιώκει όχι τόσο την απόσπαση κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας, όσο την ιδιότυπη δορυφοροποίησή της στο πλαίσιο της οικοδομούμενης τουρκικής ηγεμονίας στον ευρύτερο μεταοθωμανικό χώρο.

Παρ’ ότι τυπικά η διάσωση της ελληνικής οικονομίας δεν συνδέεται με πολιτικούς όρους, η Ελλάδα έχει μεγάλες δυσκολίες να χρησιμοποιήσει το χαρτί της Ε. Ε. στα ελληνοτουρκικά και στο Μακεδονικό. Στη σύνοδο κορυφής του Δεκεμβρίου τα δύο αυτά ζητήματα έκλεισαν σε επίπεδο υπουργών Εξωτερικών, επειδή ο Γιώργος Παπανδρέου ήθελε στο επίπεδο των ηγετών να χρησιμοποιήσει όλο το διαπραγματευτικό κεφάλαιό του για την οικονομία.

Ενδεικτική για το πώς η αποδυνάμωση της Ελλάδας επηρεάζει είναι η απόφαση του αλβανικού Συνταγματικού Δικαστηρίου να ακυρώσει την ελληνοαλβανική συμφωνία για την οριοθέτηση ενός είδους Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ). Η αλβανική υπαναχώρηση ήταν προϊόν τουρκικής παρέμβασης στα Τίρανα. Στις συζητήσεις με τους Λίβυους για την οριοθέτηση της ΑΟΖ, αμφισβήτησαν ότι η Γαύδος έχει δική της ΑΟΖ. Ακόμα και η Ιταλία, που έχει προ δεκαετιών οριοθετήσει την υφαλοκρηπίδα με την Ελλάδα, όταν βολιδοσκοπήθηκε η ίδια οριοθέτηση να ισχύσει και για την ΑΟΖ, ζήτησε μεγαλύτερο μερίδιο!

Η πρωτοφανής στα μεταπολιτευτικά χρονικά αποδυνάμωση της διεθνούς θέσης της Ελλάδας και η ενασχόληση της κοινής γνώμης με την οικονομική κρίση αποτελεί πειρασμό και για την Ουάσιγκτον να επιβάλλει αυτό που προσπαθεί εδώ και δεκαετίες: το κλείσιμο ενοχλητικών μετώπων, όπως το Κυπριακό και η ελληνοτουρκική διένεξη.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το ΔΝΤ, τα μέτρα και τα spreads

Posted on Απρίλιος 27, 2010. Filed under: Μανδραβέλης Πάσχος, Οικονομία, Uncategorized |

  • Tου Πασχου Μανδραβελη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 27/04/2010

Κάποια μέτρα ελήφθησαν (οι δημόσιοι υπάλληλοι ήδη παίρνουν λιγότερα), κάποια άλλα ψηφίσθηκαν (φορολογικό) και κάποια άλλα ετοιμάζονται (π.χ. ασφαλιστικό). Ο μηχανισμός στήριξης της Ελλάδας έχει ενεργοποιηθεί, αλλά τα spreads καλπάζουν ανοδικά. Ολα δείχνουν πως ο δανεισμός του Μαΐου δεν εξαρτάται πλέον από εμάς, ούτε καν από την Ευρωζώνη. Κάποιοι ποντάρουν τα ρέστα τους στη χρεοκοπία της χώρας και το κλειδί είναι η στάση της Γερμανίας. Οσο παραμένει θολή, δέσμια των εσωτερικών πολιτικών παιγνίων, οι κερδοσκόποι μπορούν να ελπίζουν ότι θα χρυσοπληρωθούν για τα ασφάλιστρα που αγόρασαν για το δικό μας σπίτι.

Αυτό φάνηκε ανάγλυφα στο διάγραμμα των spreads την περασμένη Παρασκευή. Τη στιγμή που ανακοινώθηκε η ενεργοποίηση του μηχανισμού η διαφορά επιτοκίου βούτηξε 100 μονάδες βάσης. Μόλις όμως η κ. Μέρκελ δήλωσε ότι «τίποτε ακόμη δεν έχει αποφασιστεί» τα spreads ξαναπήραν τον ανήφορο για να ξεπεράσουν χθες (μετά τη συνέντευξη Σόιμπλε, το συνέδριο των Φιλελευθέρων) τις 600 μονάδες. Οι «αγορές» προεξοφλούν ότι η βοήθεια χωρίς τη Γερμανία είναι πολύ μικρή για να λύσει τα προβλήματα ρευστότητας της χώρας. Χωρίς αυτή, η χώρα θα αναγκαστεί να οδηγηθεί σε αναδιάρθρωση του χρέους που σημαίνει ότι όσοι κατέχουν ελληνικά ομόλογα θα πάρουν λιγότερα λεφτά, ενώ όσοι κατέχουν τα ασφάλιστρα (τα περίφημα CDS) θα πάρουν περισσότερα.

Κυκλοφορεί μια ελληνοκεντρική άποψη που θέλει τους ψιθύρους και τα κουτσομπολιά της Αθήνας να κινούν το σύμπαν των αγορών και τις πολιτικές αποφάσεις όλου του κόσμου. Αυτή η απλοϊκή άποψη «εξήγησε» πως το ΔΝΤ μπήκε στον μηχανισμό στήριξης δήθεν επειδή η ελληνική κυβέρνηση το έθεσε στο τραπέζι. Τι και αν ο κ. Σημίτης προειδοποιούσε από τον Δεκέμβριο του 2008 ότι «αποτελεί κοινό μυστικό στους κύκλους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ότι η Ελλάδα… καλό θα ήταν να αναγκαστεί να προσφύγει στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο». Τι κι αν ο επικεφαλής οικονομολόγος της Ντόιτσε Μπανκ κ. Τόμας Μάγιερ δήλωνε στις 10.11.2009 ότι «σε περίπτωση που η Ελλάδα θα συναντούσε δυσχέρειες πληρωμών… καλά θα ήταν η Ε.Ε. να της συνιστούσε να προσφύγει στο ΔΝΤ».

Μια άλλη ελληνοκεντρική εξήγηση είναι η ευθεία αναλογία ελλείμματος και ανόδου των spreads. Αυτή στη βάση της είναι ορθή, αλλά υπάρχουν κάποιες ημερομηνίες που δείχνουν και τον καθοριστικό ρόλο της παγκόσμιας κρίσης. Υπενθυμίζουμε ότι ο κ. Προβόπουλος ανακοίνωσε για πρώτη φορά ότι το έλλειμμα θα υπερβεί το 12% στις 10 Οκτωβρίου. Η επίσημη ανακοίνωση έγινε στις 21 Οκτωβρίου. Τα spreads όμως αρχίζουν να ανεβαίνουν στα μέσα Νοεμβρίου. Τι συνέβη τον Νοέμβριο; Το Ντουμπάι ανακοίνωσε στάση πληρωμών και όλοι κατάλαβαν ότι η χρηματοπιστωτική κρίση ξεφεύγει από τις τράπεζες. Εξάλλου, τα πρώτα αρνητικά δημοσιεύματα για την Ελλάδα είχαν τίτλο «θα είναι η Ελλάδα το επόμενο Ντουμπάι;».

Η Ελλάδα με τη συσσώρευση χρεών και ελλειμμάτων έθεσε εαυτόν στο κέντρο της δίνης του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Αυτό που πρέπει να κάνει είναι να συμμαζέψει τα του οίκου της για να μην ξαναβρεθεί στην ίδια θέση. Βραχυχρόνια, όμως, ελάχιστα μπορεί να επηρεάσει στις αγορές αλλά μόνο τις δυτικές πρωτεύουσες. Δεν πρέπει να ξεχνάμε εξάλλου ότι είμαστε μόλις το 2% της Ευρωζώνης.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ποιος φοβάται τον μηχανισμό στήριξης;

Posted on Απρίλιος 26, 2010. Filed under: Μανδραβέλης Πάσχος |

  • Tου Πασχου Mανδραβελη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 25/04/2010

Οι δημοσκοπήσεις, αλλά και οι συζητήσεις σε παράθυρα και παρέες, δείχνουν ότι στην ελληνική κοινωνία κυριαρχούσαν δύο απόψεις. Η μία έλεγε ότι «τίποτε δεν μπορεί να γίνει». Η άλλη έλεγε ότι «κάτι μπορεί να γίνει, αλλά εμείς δεν μπορούμε να το κάνουμε». Είχαμε συνηθίσει να ζούμε πάνω από τις δυνατότητές μας και η αλλαγή –κάθε αλλαγή– εθεωρείτο επίπονη. Οχι τώρα –που πρέπει να γίνουν όλες οι μεταρρυθμίσεις μαζεμένες και σε σύντομο χρονικό διάστημα–, αλλά και προτού η χρεοκοπία χτυπήσει την πόρτα της χώρας.

Ας θυμηθούμε λίγο τους τίτλους-ιερεμιάδες των εφημερίδων κάθε φορά που υπήρχαν σκέψεις (και ουχί μέτρα) για να αλλάξουν κάποια κακώς κείμενα: «Μέτρα-σοκ», «δραματικές αλλαγές», «μαχαίρι στα επιδόματα», «Ξεπουλάνε την Ολυμπιακή», «Αφήνουν στον δρόμο χιλιάδες εργαζόμενους» κ. λπ. Ας θυμηθούμε τις μαζικές διαδηλώσεις κατά της αλλαγής του ασφαλιστικού που πρότεινε ο κ. Γιαννίτσης, ή τις δημοσκοπήσεις για το μέλλον της Ολυμπιακής, που το 70% των ερωτηθέντων την ήθελαν κρατική. Ας θυμηθούμε τα επίθετα που φίλευαν όσους έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου χρεοκοπίας της χώρας. Ολοι ελπίζαμε (και δυστυχώς παροδικά οι ελπίδες μας επιβεβαιώνονταν) ότι «εντάξει, μωρέ! Στο τέλος κάτι θα βρεθεί και θα τη βολέψουμε την κατάσταση». Το πρόβλημα είναι ότι και μετά τη χρεοκοπία η συζήτηση δεν μετατέθηκε στις ρίζες του προβλήματος, το οποίο συνίσταται στο εξής απλό: παράγουμε λιγότερα απ’ όσα καταναλώνουμε. Η κουβέντα και η ελπίδα μέχρι την Παρασκευή ήταν πως πάλι κάποιο θαύμα θα γίνει, κάποιο μαγικό χέρι θα αλλάξει τις αγορές να συνεχίσουν να μας δανείζουν φθηνά, ώστε να μην αλλάξει τίποτε. Να μη μειωθεί ο δημόσιος τομέας, να μην αλλάξει το ασφαλιστικό, να μείνουν οι ΔΕΚΟ ως έχουν, να μπορούν οι χρυσοαποζημιωμένοι της Ολυμπιακής να κλείνουν τη Σταδίου, να έχουμε το πιο διογκωμένο και κρατικοδίαιτο σύστημα ΜΜΕ στον κόσμο, το ΚΚΕ να κάνει την επαναστατική του γυμναστική κλείνοντας ξενοδοχεία και απαγορεύοντας τα πλοία να αποπλεύσουν, οι λιμενεργάτες να έχουν κληρονομικό δίκαιο στις θέσεις του ΟΛΠ, οι δάσκαλοι και οι καθηγητές να δουλεύουν πέντε ώρες την εβδομάδα, οι επιχειρηματίες- «φίλοι» υπουργών να παίρνουν τα έργα και όλοι μαζί να γκρινιάζουμε για την κατάσταση της χώρας.

Τώρα ήρθε η στιγμή του λογαριασμού για όσα δεν κάναμε ή δεν επιτρέψαμε να γίνουν. Δεν υπάρχουν αθώοι γι’ αυτήν την κατάσταση, απλώς υπάρχουν διαφορετικοί βαθμοί ενοχής. Το να παίζουμε την κολοκυθιά των ενόχων μπορεί να είναι ψυχοθεραπευτικό, αλλά δεν φέρνει λεφτά. Εντάξει! Είναι εκνευριστικό να κλαίνε περισσότερο εκείνοι που μας οδήγησαν εδώ, αλλά θα το αντέξουμε κι αυτό. Κυρίως, πρέπει να κλείσουμε τα αυτιά μας σε εκείνους που κινδυνολογούν για τον μηχανισμό στήριξης, διότι είναι οι ίδιοι οι οποίοι μας έφεραν στις αγκάλες του. Οι αλλαγές που θα μας επιβληθούν έπρεπε να γίνουν από καιρό κι έπρεπε να τις κάνουμε μόνοι μας. Τι να κάνουμε; Με ή χωρίς το ΔΝΤ δεν γίνεται να παίρνουν κάποιοι σύνταξη στα πενήντα. Δεν γίνεται η Ελλάδα των 10 εκατομμυρίων να δαπανά σε φάρμακα 9 δισ. ετησίως, όταν η Ισπανία των 50 εκατομμυρίων ξοδεύει μόνο δώδεκα. Θα ξεβολευτούμε. Αλλά θα είναι για το καλύτερο. Αρκεί να σηκώσουμε τα μανίκια. Να αρχίσουμε να παράγουμε. Διότι το προβλημα δεν είναι ότι καταναλώνουμε πολλά, αλλά ότι παράγουμε λιγότερα. Και αυτό δεν λύνεται αποκλείοντας ξενοδοχεία και πλοία. Λύνεται με δουλειά. Εκτός αν φοβόμαστε ότι το ΔΝΤ θα μας βάλει να δουλέψουμε…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Φυγή προς τα εμπρός, εν κοινωνία

Posted on Απρίλιος 26, 2010. Filed under: Ξυδάκης Νίκος |

  • Tου Nικου Γ. Ξυδακη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 25/04/2010

Τα πρώτα σημάδια της ύφεσης είναι οι γνωστοί και οι φίλοι που μένουν χωρίς δουλειά, άνθρωποι επαγγελματίες, έμπειροι, πετυχημένοι, στα σαράντα ή στα πενήντα, με οικογενειακές υποχρεώσεις, με δάνεια να τρέχουν, με παιδιά να σπουδάζουν, με στρωμένη ζωή. Η Μ., στέλεχος διαφημιστικής, απολύθηκε προ πενταμήνου κι ακόμη να βρει δουλειά· ο Ν., έμπειρος δημοσιογράφος, έμεινε χωρίς δουλειά, ενώ και η σύζυγός του βρισκόταν ήδη εκτός εργασίας όλο τον τελευταίο χρόνο· η Ε., με την οποία προ ημερών σχολιάζαμε τα εγχώρια μήντια, πήγε στο γραφείο της την περασμένη Δευτέρα και της είπαν ότι δεν τη χρειάζονται πια· η Ι., διαζευγμένη μητέρα ενός φοιτητή στο εξωτερικό, απολύθηκε λόγω περικοπών· του freelance Κ. του πρότειναν μείωση αμοιβής κατά 60%! Και τα λοιπά και τα λοιπά…

Ξαφνικά, τις τελευταίες μέρες τέτοια είναι τα νέα που ακούω, αυτά σκεπάζουν καθετί άλλο, στάχτες και ρουκέτες. Ξαφνικά; Πόσο ξαφνικά; Το περιμέναμε: αυτό είναι η ύφεση. Ανθρωποι χάνουν τη δουλειά τους, ζωές ανατρέπονται, ζωές τσαλακώνονται, η φτώχεια πλησιάζει με βήμα ταχύ. Λίγο πριν από την εγκατάσταση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στα υπουργεία, λίγο πριν από την έλευση τρίτου και σφοδρότερου κύματος περικοπών υπό την κωδική ονομασία αποπληθωρισμός.

Ολες οι περιπτώσεις ανθρώπων που μαθαίνω ότι χάνουν τη δουλειά τους προέρχονται από τον ιδιωτικό τομέα. Αραγε κι αυτοί ευθύνονται για τα ελλείμματα και το υψηλό κόστος του Δημοσίου; Οι ελεύθεροι επαγγελματίες και οι ιδιωτικοί υπάλληλοι, οι εργαζόμενοι πάντα υπό πίεση, υπό διαρκή κρίση και υπό ανταγωνισμό, ευθύνονται για τη χαμηλή παραγωγικότητα; Οχι. Απλώς η παγωνιά και η αβεβαιότητα στην αγορά και στις επιχειρήσεις, η πτώση της κατανάλωσης, η αναδίπλωση όλων, βρίσκουν διέξοδο χτυπώντας τον ευκολότερο στόχο: τους εργαζόμενους. Οι σαραντάρηδες και οι πενηντάρηδες βγαίνουν από το κάδρο· στους δε νέους δεν επιτρέπεται καν να μπουν στο κάδρο: ένας στους τρεις νέους έως 24 ετών βρίσκεται εκτός εργασίας· στη δε ηλικιακή ομάδα 25 – 34, στην πολυπληθέστερη και πιο δυναμική ομάδα που εισέρχεται στην εργασία, η ανεργία εκτοξεύτηκε από 2,6% πέρυσι, στο 14,6% φέτος – 12 ποσοστιαίες μονάδες, πενταπλάσιοι άνεργοι…

Ωστε το μείζον κοινωνικό πρόβλημα που αναδύεται, η πιο απτή και δραματική επίπτωση της επελαύνουσας ύφεσης είναι η ανεργία. Και η απειλή φτώχειας που φέρνει μαζί της, η υποβάθμιση του ατομικού και οικογενειακού βίου, ο βίαιος κλονισμός της κανονικότητας, ο συνοδός ψυχισμός ήττας και ματαίωσης, αδυναμίας, απόγνωσης.

Πώς θα ελπίσουμε σε ανάκαμψη με τόσους συμπολίτες, τόσους συνανθρώπους ματαιωμένους και απεγνωσμένους; Πώς θα προστατεύσουμε την κοινωνική συνοχή, πώς θα αποτρέψουμε τις πικρές αντιδράσεις πικραμένων και αδικημένων ανθρώπων; Ανθρώπων που θεωρούν εαυτούς αδικημένους και πεταμένους;

Αυτό πρέπει πρώτα απ’ όλα να απαντήσουμε, κράτος, θεσμοί, κοινωνικές οργανώσεις, πολίτες: Πώς θα μπορέσουμε να ζήσουμε αρμονικά, συντεταγμένα, φτωχότεροι μεν, αλλά όχι ηττημένοι και απελπισμένοι, με διαρκή θρήνο και παραίτηση, με διαρκή κατάπληξη και αδράνεια. Πώς θα μπορέσουμε να διασώσουμε τα θεμέλια του κράτους δικαίου και του κράτους πρόνοιας, χτισμένα με κόπο και αίμα, πώς θα εξαφανίσουμε την παραοικονομία και τη διαφθορά, πώς θα αξιοποιήσουμε, την υστάτη έστω ώρα, τα όποια συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας και τις λανθάνουσες αναπτυξιακές δυνατότητες.

Το ζήτημα τώρα είναι να διασώσουμε τον συλλογικό βίο και τις αξίες του. Λ.χ. να σώσουμε τους πιο άτυχους συμπολίτες μας από την ήττα και την καταφρόνια, γιατί η μοίρα τους είναι και δική μας μοίρα, γιατί η μοίρα που χτύπησε τώρα αυτούς είναι κοινή μοίρα. Ο κανιβαλικός ατομικισμός, ο ηθικός σχετικισμός, ο χυδαίος υλισμός του μαύρου χρήματος μάς έφεραν σε αυτόν τον γκρεμό· θα τα αποτινάξουμε. Κοινότητα, κοινωνία, σημαίνουν συμμετοχή, συμπάθεια, ενσυναίσθηση – αυτή είναι η βαθύτερη ουσία του δημοκρατικού βίου, του έλλογου βίου, του οργανικού βίου.

Τα καινοφανή προβλήματα δεν απαιτούν μόνο νέα νοητικά εργαλεία, απαιτούν και επαναφορά κάποιων παλαιών αξιών, λησμονημένων, υποβαθμισμένων ή συκοφαντημένων. Πρώτο βήμα για τη σωτηρία είναι η εν τω βάθει κατανόηση του τοπίου, των μηχανισμών, των διαδικασιών που μάς έφεραν ώς εδώ· η κατανόηση μπορεί να μάς οδηγήσει σε ανάκτηση ταυτότητας, συλλογικής αυτοεικόνισης, να αναγνωρίσουμε ποιοι είμαστε. Για να διαμορφώσουμε νέα συνείδηση. Και να φύγουμε προς τα εμπρός, να δράσουμε, να ανακαινιστούμε. Ολοι μαζί, εν κοινωνία.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η παρτίδα ξαναπαίζεται

Posted on Απρίλιος 26, 2010. Filed under: Καλλίτσης Κώστας |

  • Tου Κωστα Kαλλιτση, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 25/04/2010

Αν δεν προσφεύγαμε στον μηχανισμό στήριξης, θα έπρεπε να κηρύξουμε παύση πληρωμών – πτώχευση. Η εκτίναξη των spreads και των ασφαλίστρων κινδύνου (CDS) έδειχναν ότι αν βγαίναμε να αναζητήσουμε δάνεια, δεν θα βρίσκαμε – ούτε ακριβά ούτε πανάκριβα. Ταυτόχρονα, η ραγδαία διάβρωση της αξίας των κρατικών τίτλων υποδήλωνε ότι οι ξένοι θεσμικοί επενδυτές που ήδη έχουν στα χέρια τους ελληνικά ομόλογα συνολικής αξίας 240 δισ. ευρώ περίπου, θα άρχιζαν να τα ξεφορτώνονται για να αποφύγουν να μεγαλώσει η ζημιά τους. Η συζήτηση αν έπρεπε ή δεν έπρεπε να προσφύγουμε στον μηχανισμό είναι τόσο κούφια όσο μια συζήτηση αν θα έπρεπε ή όχι να πτωχεύσουμε. Λοιπόν, δεν θα πτωχεύσουμε. Σταδιακά, τα προβλήματα ρευστότητας μπορούν να εξομαλυνθούν, το πιστωτικό σύστημα να ενισχύσει την πραγματική οικονομία, οι διεθνείς αγορές θα ηρεμήσουν και τα τελευταία παιχνίδια των κερδοσκόπων θα εξουδετερωθούν. Δύο, τα πιο «φρέσκα» από αυτά: Πρώτο (με στόχο να διατηρήσουν υψηλά τα spreads…), η φημολογία περί δήθεν επικείμενης επιμήκυνσης της αποπληρωμής του δημοσίου χρέους, παρότι είναι βέβαιον ότι η Ελλάδα θα συνεχίσει να αποπληρώνει κανονικά και στο ακέραιο όλους όσοι την έχουν εμπιστευθεί – δεν είναι ούτε Ουρουγουάη ούτε Αγιος Δομίνικος. Δεύτερο (με στόχο να αποδυναμωθεί το πιστωτικό σύστημα…), το παραμύθι ότι, δήθεν, η προσφυγή στον μηχανισμό στήριξης θα έχει ως συνέπεια τη… δέσμευση των καταθέσεων – παρότι είναι πασίγνωστο ότι το ΔΝΤ, αν μη τι άλλο, έχει ως πάγια αρχή την απόλυτα ελεύθερη κίνηση κεφαλαίων.

Η παρτίδα (ξανα) παίζεται και έχουμε την ευκαιρία να την κερδίσουμε. Πώς;

Πρώτον, με τη συνεπή προώθηση ενός προγράμματος διαρθρωτικών αλλαγών, όπως αυτό θα διαμορφωθεί μετά τις διαπραγματεύσεις με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Αυτό το πρόγραμμα θα είναι το συμβόλαιο που θα υπογράψουμε με τον μηχανισμό στήριξης.

Δεύτερον, με την χωρίς παρεκκλίσεις και καθυστερήσεις υλοποίηση της δημοσιονομικής προσαρμογής. Τα έσοδα μπορούν να αυξηθούν ακόμη και με ταυτόχρονη μείωση της οικονομικής δραστηριότητας, αφού στα 240 δισ. ΑΕΠ αντιστοιχούν άλλα 70 δισ. ευρώ παραοικονομίας – τα μεγάλα περιθώρια είναι φανερά. Και οι δαπάνες μπορούν να περιοριστούν, αν αντιμετωπιστεί η σπατάλη σε νοσοκομεία, αυτοδιοίκηση, ΕΡΤ, ΟΣΕ και λοιπά ευαγή ιδρύματα.

Τρίτον, με την άμεση επανεκκίνηση των κινητήρων της οικονομίας. Εως το 2020, για να ανταποκριθούμε σε πραγματικές ανάγκες ή σε συμβατικές υποχρεώσεις μας προς την Ευρωπαϊκή Ενωση, πρέπει να γίνουν επενδύσεις περί τα 15 δισ. ευρώ στην ενέργεια, περί τα 12 δισ. στις ανανεώσιμες πηγές και άλλα 12 δισ. στην επεξεργασία των απορριμμάτων. Αν επιταχυνθούν οι σχετικές διαδικασίες, είναι δυνατόν να δημιουργηθεί μια σημαντική αναπτυξιακή δυναμική.

Διαβήκαμε το κατώφλι και αρχίζουμε μια πορεία που στη διάρκειά της όλα θα αλλάζουν και στο τέλος της οποίας, σε λίγα χρόνια, τίποτα δεν θα είναι ίδιο με σήμερα. Αυτή η πορεία δεν θα είναι περίπατος. Η αυριανή Ελλάδα θα προκύψει μέσα από μεγάλες συγκρούσεις μεταξύ των δυνάμεων που έχουν μάθει να ευημερούν στο σημερινό τέλμα και στις διαφορετικές εκδοχές του αύριο. Το στοίχημα, με άλλα λόγια, στο πλαίσιο του αυστηρού διεθνούς οικονομικού ελέγχου, είναι ποιες δυνάμεις θα καταφέρουν να σφραγίσουν την πορεία, τον χαρακτήρα και την ταχύτητα της μεταρρύθμισης. Αυτό θα κρίνει και το αυριανό τοπίο της Ελλάδας. Οσα συμβαίνουν σήμερα δεν είναι κεραυνός εν αιθρία ούτε «παραγωγή» ολίγων μηνών. Δεν είναι περιττό να θυμίσουμε ότι η συζήτηση για παραπομπή μας στο ΔΝΤ είχε αρχίσει στις Βρυξέλλες ήδη από τον Νοέμβριο 2008 («Καθημερινή», 7.12.2008) αλλά, τότε, πολιτευτές της Ν. Δ. (οι οποίοι σήμερα εμφανίζονται τιμητές…) ρητόρευαν περί της «αντοχής» της οικονομίας. Και όταν το πρόβλημα έγινε τοις πάσι ορατό, ο τόπος είχε την ατυχία να παρακολουθεί μια ανίκανη κυβέρνηση να το οξύνει και, τελικά, το 2009 να «το βάζει στα πόδια», αφού τίναξε το έλλειμμα πάνω από 30 δισ. και το χρέος πάνω από 300 δισ. ευρώ και άφησε κατερειπωμένο το κράτος, κουρελιασμένη τη δημόσια ηθική και στο ναδίρ το ηθικό της κοινωνίας. Αυτά, θα πείτε, είναι παρελθόν – έχουμε χρόνια μπροστά μας να τα συζητάμε. Συμφωνώ, το επείγον είναι άλλο: Να ακουστεί ένα ηχηρό προσκλητήριο εθνικής ανασύνταξης και συστράτευσης όλων των δυνάμεων του τόπου, των αρίστων (έστω και μη αρεστών), στη βάση ενός συγκροτημένου σχεδίου άμεσης δράσης. Χρόνος δεν περισσεύει – ούτε δυνάμεις.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η παιδεία: καταλύτης για την ανάκαμψη

Posted on Απρίλιος 26, 2010. Filed under: Γιανναράς Χρήστος, Uncategorized |

  • Tου Χρηστου Γιανναρα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 25/04/2010

H σημερινή υπουργός Παιδείας είναι μάλλον από τις ευφυέστερες παρουσίες στο πεδίο της επαγγελματικής πολιτικής. Αποκλείεται να μην καταλαβαίνει τη λογική που συναρθρώνει αλυσιδωτά τα προβλήματα και τις λύσεις των προβλημάτων στον χώρο των αρμοδιοτήτων της.

Αποκλείεται να μην καταλαβαίνει ότι το πρόβλημα-σκάνδαλο του διαβόητου «πανεπιστημιακού ασύλου» είναι αδύνατο να λυθεί, αν δεν αλλάξει ο τρόπος εκλογής πρυτάνεων – αν δεν απεξαρτηθεί η εκλογή πρυτανικών αρχών από την ψήφο των κομματικών νεολαιών. Αποκλείεται να αναβαθμισθούν τα ελλαδικά πανεπιστήμια, αν δεν επανακριθεί-επαναξιολογηθεί, στο σύνολό του, το διδακτικό – ερευνητικό προσωπικό με κριτήριο τις επιστημονικές του δημοσιεύσεις σε περιοδικά ή εκδοτικούς οίκους διεθνούς εγκυρότητας.

Τα δύο παραδείγματα είναι απλώς ενδεικτικά της λογικής (προφανέστατης) που συναρθρώνει αλυσιδωτά τα προβλήματα με τις λύσεις ασυναφών φαινομενικά προβλημάτων στο υπουργείο Παιδείας. Αγνόησαν αυτή τη λογική ευφυέστατοι και με ηγετικές φιλοδοξίες προκάτοχοι του θώκου της σημερινής υπουργού: ο Αντώνης Τρίτσης, ο Γεράσιμος Αρσένης, και το πλήρωσαν με οριστική πολιτική συντριβή. Το ίδιο σφάλμα μεγέθυνε την πολιτική ασημαντότητα και εξέθεσε ανεπανόρθωτα καλοπροαίρετους υπουργούς – Γιωργάκη Παπανδρέου, Πέτρο Ευθυμίου, Μαριέττα Γιαννάκου, Αρη Σπηλιωτόπουλο. Το υπουργείο Παιδείας είναι δοκιμαστήριο αδυσώπητο και ανελέητο της ανθρώπινης ποιότητας, της φυσικής ευφυΐας, του πολιτικού ταλέντου.

Αποπειράται τώρα η Αννα Διαμαντοπούλου το στοιχειώδες και καίριο που οι προγενέστεροί της δεν αποτόλμησαν: Να αποκαταστήσει ποιοτικό έλεγχο και αξιολόγηση της δουλειάς των εκπαιδευτικών, ύστερα από εικοσιοχτώ χρόνια απόλυτης ασυδοσίας, ανεξέλεγκτου «μπάχαλου» που έχει εδραιωθεί ως αυτονόητο «κεκτημένο». Και οι εκπαιδευτικοί αρνούνται και απειλούν. Οπως αρνούνται, στο όνομα των μελλοντικών συναδέλφων τους (φουτουρολογικός συνδικαλισμός πέρα κι από τον παραλογισμό) και κάθε προϋπόθεση παιδαγωγικής εξειδίκευσης για τον διορισμό στην εκπαίδευση. Το λογικοφανές επιχείρημά τους είναι: ποιος θα τους κρίνει και αξιολογήσει για τη δουλειά τους ή για την παιδαγωγική τους προετοιμασία, όταν κάθε διοικητική αρμοδιότητα στον χώρο της Παιδείας, εδώ και εικοσιοχτώ χρόνια, ασκείται μόνο και αποκλειστικά από αυλόδουλους του εκάστοτε κομματικού κράτους;

Κομματικοποιημένος ώς την πιο αυτεξευτελιστική υπερβολή ο εκπαιδευτικός συνδικαλισμός τρέμει οποιοδήποτε ενδεχόμενο αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου, ακριβώς επειδή έχει επίγνωση της φαυλεπίφαυλης αθλιότητας του κομματισμού. Ξέρει ότι η αξιολόγηση θα γίνει το πρόσχημα για να εναλλάσσεται στην εκπαίδευση η κυριαρχία του εκάστοτε κομματικού κράτους. Εικοσιοχτώ χρόνια τώρα η κάθε κυβέρνηση διορίζει τους δικούς της γυμνασιάρχες, λυκειάρχες, διευθυντές εκπαίδευσης σε επίπεδο Νομαρχίας, διευθυντές σε επίπεδο Περιφέρειας. Με την «αξιολόγηση» θα επεκταθεί ο έλεγχος του κάθε κομματικού κράτους σε κάθε εκπαιδευτικό – αυτό ξέρουν και φοβούνται οι ίδιοι οι κομματάνθρωποι του συνδικαλισμού.

Το αγνοεί στον δημόσιο λόγο της η κυρία Διαμαντοπούλου. Και παζαρεύει αντιπροτείνοντας φαιδρότητες: «αυτοαξιολόγηση» των εκπαιδευτικών, προφανώς με υπόδειγμα και μέτρο επιείκειας την κατάργηση της βάσης του 10, που θεσμοθέτησε η υπουργός για την είσοδο στην Ανώτατη Εκπαίδευση. Ντροπής πράγματα, την ώρα που η χώρα ζει την τραγωδία της πτώχευσης, του εξευτελισμού και της χλεύης σε πλανητικό επίπεδο, κατάφωρο έγκλημα της κομματοκρατίας.

Τα προβλήματα της εκπαίδευσης δεν λύνονται αποσπασματικά, χρειάζεται επιτελική λογική για την ιεράρχηση των προτεραιοτήτων. Και πρώτη προτεραιότητα, «κλειδί» για να ξαναστηθούν σχολειά και πανεπιστήμια, να λειτουργήσουν οι στοιχειώδεις προϋποθέσεις σοβαρότητας και εντιμότητας του εκπαιδευτικού έργου είναι να καταλυθεί η εικοσιοχτάχρονη τυραννία του κομματισμού. Εχει η Αννα Διαμαντοπούλου την ανθρώπινη ποιότητα, τη φυσική ευφυΐα, το πολιτικό ταλέντο να τολμήσει τη ρήξη με αυτή την τυραννία;

Για να ανακάμψει η χώρα από την πτώχευση, τον διεθνή εξευτελισμό, την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας (αντάλλαγμα για την ελεημοσύνη του ΔΝΤ), πρέπει να προηγηθεί απελευθέρωση της κρατικής λειτουργίας από τα άνομα συμφέροντα της κομματοκρατίας. Εστω και παραδειγματικά, σε επιμέρους τομέα. Και ο τομέας κρατικής λειτουργίας που επηρεάζει αμεσότερα την κοινωνική ψυχολογία, είναι η Παιδεία. Αν εξαλειφθεί με συνέπεια από τα σχολειά και τα πανεπιστήμια ο κομματισμός, θα γεννηθεί προβλέψιμη κοινωνική δυναμική πολύ ευρύτερη. Δυναμική ανάσχεσης της αυθαιρεσίας, της ατιμωρησίας, της αργομισθίας, της βάναυσης μετριοκρατίας.

Από τους 180.000 εκπαιδευτικούς (που είναι αριθμός εξωφρενικός για τον πληθυσμό της Ελλάδας) οι 18-20.000 είναι επισήμως αργόσχολοι: αποσπασμένοι για «γραμματειακή υποστήριξη» σε Διευθύνσεις Εκπαίδευσης Νομαρχιών ή Περιφερειών, σε πανεπιστημιακά Τμήματα, σε «πολιτιστικές υπηρεσίες» Δήμων ή Νομαρχιών, σε Μητροπόλεις. Ανεξέλεγκτος ο αριθμός όσων (για πολυποίκιλους λόγους) εργάζονται με εξαιρετικά μειωμένο ωράριο ή των συνδικαλιστών που είναι διά βίου απαλλαγμένοι από κάθε εργασιακή υποχρέωση. Υπάρχουν εκπαιδευτικοί ανελλιπώς μισθοδοτούμενοι αλλά σε μόνιμη «λευκή απεργία» επειδή «διαφωνούν με το σύστημα»! Δάσκαλοι και καθηγητές «λειτουργικώς αναλφάβητοι»: ανίκανοι να συντάξουν έστω και δύο φράσεις πιστοποιητικού ή υπηρεσιακής αλληλογραφίας (υπολογίζονται σε 9.000 οι δάσκαλοι με αγορασμένα πτυχία, χωρίς φοίτηση, από Παιδαγωγικές Ακαδημίες βαλκανικών χωρών). Θλιβερό αλλά συνεχώς αυξανόμενο και το ποσοσστό εξαρτημένων από ναρκωτικά εκπαιδευτικών, όπως και άλλων με σοβαρά ψυχικά νοσήματα ή με βάναυση και χυδαία συμπεριφορά (γυμνασιάρχης – γυμναστής που κάθε πρωί στην «προσευχή» βρίζει τα παιδιά με σεξουαλικές αισχρολογίες). Χώρια οι εκπαιδευτικοί που εκβιάζουν τους μαθητές τους για «ιδιαίτερα» μαθήματα.

Ολες αυτές οι περιπτώσεις (και πλήθος ανάλογες), ανεξέλεγκτες, ασύδοτες, αχαλίνωτες, έχουν ή κομματική κάλυψη και προστασία ή τη σίγουρη ασυλία που τους προσφέρει η απουσία θεσμών ελέγχου και αξιολόγησης του προσωπικού της εκπαίδευσης. Αν η κυρία Διαμαντοπούλου τολμήσει να συγκροτήσει θεσμικά όργανα αμερόληπτης, ακομμάτιστης, αξιοκρατικής στελέχωσης του διοικητικού μηχανισμού της εκπαίδευσης με ιεραρχική κλιμάκωση ευθυνών, τότε θα την εμπιστευθεί ο εκπαιδευτικός κόσμος και για την άκρως αναγκαία αξιολόγησή του.

Θα την εμπιστευθεί η ελληνική κοινωνία για το ηγετικό της ανάστημα.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Κόψτε μισθούς; Οχι ακριβώς

Posted on Απρίλιος 26, 2010. Filed under: Παπαδημητρίου Μπάμπης, Παπαδημητριου Mπαμπης |

  • Tου Μπαμπη Παπαδημητριου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 25/04/2010

Η έλευση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου δίνει την ευκαιρία να επαναληφθούν χρήσιμες συζητήσεις για την ελληνική οικονομία. Λέγεται λοιπόν πως το Ταμείο θα ζητήσει (και θεωρείται αυτονόητο πως θα λάβει…) τη μείωση των πραγματικών αμοιβών των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα. Και, ακόμη, ότι αυτό θα συμβεί με την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, που, υποτίθεται, προστατεύουν τους εργαζομένους. Δυστυχώς, η πραγματικότητα διαφέρει παρασάγγας από το εξωραϊσμένο αυτό σχήμα μιας καλά συντεταγμένης κοινωνίας.

Εξω εκεί, οι εργασιακές σχέσεις διαβαθμίζονται από τον απόλυτο «Μεσαίωνα», μέχρι το απόλυτο «ανατολίτικο» ραχάτι. Στη μία άκρη δεν υπάρχει καμία ουσιαστική και πρακτικώς εφαρμοζόμενη προστασία. Με αποτέλεσμα η Ελλάδα να αποτελεί όνειδος μεταξύ των πολιτισμένων κρατών.

Στην άλλη άκρη, όμως, οι συμβάσεις αποτελούν οχυρά κόστους που επιβαρύνουν όλη την αλυσίδα διαμόρφωσης των τιμών και αποκλιμάκωσης της ελληνικής ανταγωνιστικότητας. Η περιπλοκότητα των διατάξεων, το βάρος από ιστορικά συνεχόμενες επιβαρύνσεις και επεκτάσεις από τον ένα κλάδο στον άλλο, από τη μία ειδικότητα στην άλλη ή και στο σύνολο των εργαζομένων, έχει φορτώσει με παντελώς άσχετες προϋποθέσεις το κόστος εργασίας.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν τα κάθε είδους επιδόματα: οικογενειακά, σπουδών, συνεχούς απασχόλησης, επικινδυνότητας, ειδίκευσης, κ.λπ. Συχνά χωρίς ορθολογικά κριτήρια σε ένα μεγαλύτερο τμήμα του εργατικού πληθυσμού. Επεκτείνονται τις καλές μέρες και κόβονται τις κακές.

Αλλα πάλι, αποτελούν τυπική υποχρέωση του κράτους, το οποίο οφείλει να ασκεί κοινωνική πολιτική και δεν κάνει τίποτε ή τίποτε το ουσιαστικό, έχοντας αναθέσει στον ιδιωτικό τομέα τα σχετικά του καθήκοντα. Οπως συμβαίνει με την υποστήριξη των γεννήσεων, όπου αρκεί μια ματιά στα άλλα κράτη για να αντιληφθούμε πόσο «καπιταλιστικά καθυστερημένη» είναι η χώρα μας.

Το άλλο «εμπόδιο» των συμβάσεων αφορά την έλλειψη ελαστικότητας τόσο στην είσοδο στον επαγγελματικό βίο, όσο και στις υψηλότερες «βαθμίδες». Τα τελευταία χρόνια αυξήθηκε συστηματικά ο εισαγωγικός μισθός. Οι συνδικαλιστές επέμειναν στη «δίκαιη» αυτή επιλογή, κόντρα στους «μισθούς πείνας», ρεύμα στο οποίο εντάχθηκαν και πεφωτισμένοι εκπρόσωποι της νέας γενιάς όπως η περίπτωση της «γενιάς των 700 ευρώ». Το κατώφλι αυτό έχει τώρα μετατραπεί σε τοίχος και εμπόδιο για τους νέους, με αποτέλεσμα να στέλνει περισσότερους στην ανεργία ή σε πιο ελαστικές, άρα και πιο ασταθείς, μορφές εργασίας.

Το άλλο χαρακτηριστικό είναι ότι ακόμη κι αν κάποιος εργαζόμενος δεν κάνει καμία διαφορετική δουλειά από την πρώτη μέρα μέχρι τη σύνταξη, βλέπει την προ επιδομάτων αμοιβή του να πολλαπλασιάζεται. Η πληθωριστική αυτή δομή των συλλογικών συμβάσεων θα είχε ήδη οδηγήσει σε μαζική ανεργία των ωριμότερων εργατών, αν δεν υπήρχαν σημαντικά νομικά εμπόδια στην ελεύθερη διαμόρφωση του κόστους εργασίας.

Ετσι, σήμερα, εργαζόμενος και επιχείρηση δεν μπορούν ελεύθερα να συνομολογήσουν αμοιβή μικρότερη από εκείνη που ορίζεται στο «κλιμάκιο» της συλλογικής σύμβασης. Το σωματείο, ακόμη και η εφορία μπορούν να ασκήσουν δίωξη στην επιχείρηση που θα το επιχειρούσε. Αυτό σημαίνει ότι ο επιχειρηματικός τομέας θα προτιμήσει τελικά τη μακροχρόνια μείωση του δυναμικού του.

Τέλος, ενώ το κράτος αδιαφορεί για τα πραγματικά εισοδήματα ενός ώριμου εργαζόμενου που βρίσκεται αντιμέτωπος με την ανεργία, οι συμβάσεις προβλέπουν υψηλές αποζημιώσεις σε περίπτωση απόλυσης μετά πολλά έτη συνεργασίας. Με αποτέλεσμα και πάλι να καλλιεργείται στις επιχειρήσεις ένα περιβάλλον αποφυγής επίσημων, διαφανών και πλήρως ασφαλισμένων (άρα και φορολογούμενων) μορφών απασχόλησης. Αυτά είναι μερικά από τα θέματα που μπορεί να ζητήσει το Ταμείο να συζητηθούν, προκειμένου να μειωθεί μέχρι και κατά 20% το επίπεδο των ρυθμιζόμενων αμοιβών εργασίας. Προφανώς δεν είναι τα μόνα…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ας κάθονται, λιγότερο θα στοιχίζουν…

Posted on Απρίλιος 26, 2010. Filed under: Μαντέλας Γιώργος |

  • Tου Γιωργου Mαντελα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 25/04/2010

Μπορεί η απεργία να είναι «λευκή», «κόκκινη» ή «πορτοκαλί». Μικρή σημασία έχει. Αυτό που μετράει είναι ότι υπάρχουν εφορίες με μηδενικό ρυθμό αύξησης των εσόδων, σε μια περίοδο που υποτίθεται ότι «οι μηχανές δουλεύουν στο φουλ». Οπότε παρατηρείται το εξής παράδοξο: η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Οικονομικών ανακοινώνει αύξηση φόρων, αλλά η υπηρεσιακή -αδιαφορώντας ή αδυνατώντας- δεν τους εισπράττει. Οπότε, στο τέλος της ημέρας το πηλίκο είναι ίδιο: Μηδέν.

Η λογική είναι απλή: Οι πολιτικοί «κάνουν» ότι ανακοινώνουν, οι εφοριακοί «παριστάνουν» ότι εισπράττουν και οι κοινοτικοί συλλέγουν εμπειρίες, που τις αφηγούνται, χάριν ανεκδότων, πίνοντας μπίρες σε παμπ των Βρυξελλών, κάνοντας το μεσημεριανό τους διάλειμμα.

Στον 5ο όροφο του κτιρίου της οδού Νίκης τα βλέπουν και τα ξέρουν όλα αυτά και… «τρελαίνονται». Ανακοινώνουν συσκέψεις επί συσκέψεων, όπου άλλοτε καλοπιάνουν και άλλοτε απειλούν τους προϊσταμένους των ΔΟΥ, αλλά άκρη δεν βγάζουν. Και απορούν γιατί. Ε, ας τους πει κάποιος, για να τους βγάλει και από την άγνοια, ότι το θέμα είναι καθαρά ανθρώπινο και το φαινόμενο εντελώς ελληνικό. Τι συμβαίνει:

Οι νυν προϊστάμενοι, εκλεκτοί οι περισσότεροι της προηγούμενης «κάταστασης», ξέρουν ότι αργά ή γρήγορα θα αντικατασταθούν από τους εκλεκτούς της τωρινής. Αυτό δεν προβλέπει η παράδοση; Αργά ή γρήγορα, θα την τηρήσουν. «Οπότε», σου λέει ο κ. προϊστάμενος, «γιατί να τρέξω». Απορούν μάλιστα, γιατί δεν τους έχουν (απ) αλλάξει ήδη από τα υποτιθέμενα καθήκοντά τους και την υποχρέωση να «ακούν» και να απολογούνται κάθε λίγο και λιγάκι στον κ. Δ. Γεωργακόπουλο, αρμόδιο (;) γενικό γραμματέα του υπουργείου.

Αν σε αυτήν την κατηγορία προστεθεί και εκείνη των εν δυνάμει συνταξιούχων εφοριακών, που μετράνε μέρες για να συμπληρώσουν τα χαρτιά και το τελευταίο που σκέφτονται είναι πώς θα μαζέψουν φόρους, τότε αμέσως – αμέσως συγκεντρώνεται μια δύναμη ικανή να τινάξει στον αέρα όχι μόνο το παρόν φορολογικό πλάνο άλλα δέκα σαν αυτό. Οπως άλλωστε τα έχουν καταφέρει πάμπολλες φορές στο παρελθόν.

Οπότε, οδηγούμαστε σε αδιέξοδο; Οχι, λύση υπάρχει. Θέλει όμως «κότσια». Στην Καραγεώργη Σερβίας, αν την ψάξουν θα τη βρουν μέσα σε κάποιο συρτάρι, σε έναν φάκελο, όπου την άφησαν οι προηγούμενοι φεύγοντας, γιατί δεν τόλμησαν να την εφαρμόσουν. Τι προβλέπει; Τη διάλυση των εφοριών, οι οποίες είναι περισσότερες από τα περίπτερα. Σήμερα, ακόμα και σε μικρούς νομούς υπάρχουν δύο ή και περισσότερες ΔΟΥ, με μηδενική απόδοση, που λειτουργούν για ρουσφετολογικούς και μόνο λόγους. Απασχολούν προσωπικό, «καίνε» ρεύμα, πληρώνουν λογαριασμούς και έχουν πάγια έξοδα, αλλά δεν έχουν κανένα αντικείμενο, όπως προκύπτει εκ του αποτελέσματος. Η πρόταση υποστηρίζει το κλείσιμό τους, μέσω της συγχώνευσης, με τη λειτουργία μιας ΔΟΥ ανά νομό. Ετσι, και οικονομία θα γίνει και περισσότερα έσοδα θα μαζευτούν (λιγότερα από σήμερα αποκλείεται) και λιγότερα «τυχερά» θα μοιραστούν. Μα θα πει κάποιος, τόσους υπαλλήλους, που θα περισέψουν, τι θα τους κάνεις; Τίποτα, ας κάθονται. Λιγότερο θα στοιχίζουν…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οι άλλοι θέλουν να μας βοηθήσουν, εμείς;

Posted on Απρίλιος 26, 2010. Filed under: Παπαχελάς Αλέξης |

  • Tου Αλεξη Παπαχελα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 25/04/2010

Μπήκαμε σε μια δύσκολη και απρόβλεπτη περίοδο. Μπορεί να μας βγει σε καλό, μπορεί όμως και να μας μετατρέψει σε αυτό που οι Αγγλοσάξονες ονομάζουν «αποτυχημένο κράτος». Το τι θα συμβεί στο τέλος δεν εξαρτάται μόνο από τον κ. Παπανδρέου και την κυβέρνησή του, αλλά από όλους μας. Οι ξένοι θέλουν τώρα να μας βοηθήσουν, εμείς θα κάνουμε ό, τι χρειάζεται για να σωθούμε;

Το κακό είναι πως δεν ξεκινήσαμε καθόλου καλά. Η κυβέρνηση βοήθησε στο να δημιουργηθεί ένα πολύ κακό κλίμα στη χώρα εν όψει της έλευσης του ΔΝΤ. Στον κόσμο διακρίνει κανείς έναν πανικό, σαν να είναι Απρίλης του ’41 και έχουν μαθευτεί τα νέα για τους Γερμανούς στη Θήβα. Αν επικρατήσει αυτή η αντίληψη, χαθήκαμε. Ηδη κάποια κυβερνητικά στελέχη απειλούν με λευκή απεργία δηλώνοντας: «Ασε τον Παπανδρέου και τον Παπακωνσταντίνου να τα βγάλουν πέρα, εμείς δεν θα φάμε ξύλο». Πανικόβλητοι υπουργοί και μανδαρίνοι θα αρχίσουν σε λίγο να παριστάνουν τους αντιστασιακούς, καταγγέλλοντας «απρεπή συμπεριφορά» των ξένων ειδικών. Η ευθύνη του κ. Παπανδρέου είναι ασφαλώς τεράστια. Πρέπει τώρα ο ίδιος να βγει μαζί με τα στελέχη του για να εξηγήσουν στον κόσμο πως, πέρα από τις μειώσεις μισθών ή την ευελιξία στην αγορά εργασίας, το ΔΝΤ μπορεί να βοηθήσει πολύ στην εξάρθρωση των φοροφυγάδων και την πραγματική επανίδρυση του κράτους μακριά από ρεμούλες και ρουσφέτια.

Ο επόμενος κίνδυνος είναι να αφήσουμε εκείνους που ωφελούνται πολιτικά από τη φτώχεια και τη μιζέρια να την επιδεινώσουν. Ο λόγος για την Αριστερά, που πιστεύει πως έχει το δικαίωμα να κάνει ό, τι μπορεί για να μην πατήσει τουρίστας το καλοκαίρι. Η δημοκρατία όμως έχει νόμους και όρια, που πρέπει επιτέλους να τα θέσει πριν ξεκινήσει ένα μεγάλο πάρτι αυτοκαταστροφής.

Μεγάλη ευθύνη έχει τώρα και ο κ. Σαμαράς. Αν ακολουθήσει τη γραμμή που λέει πως η νέα μάχη του Μαραθώνα είναι η μάχη για την αποτροπή της έλευσης του ΔΝΤ, μπορεί να κερδίσει μερικά ψίχουλα από τη δυσαρέσκεια κάποιων ομάδων, θα χάσει όμως μια για πάντα όλη τη δυναμική μεσαία τάξη.

Ο κ. Παπανδρέου δεν θα έχει για πολύ ακόμη την ανοχή του κόσμου. Γι’ αυτό πρέπει να αλλάξει τώρα τους άχρηστους υπουργούς και υφυπουργούς, να φτιάξει ένα Μαξίμου που να μη σκέπτεται μόνο και να πάρει μια βαθιά ανάσα… Οι συνήθεις ύποπτοι του λένε ό, τι έλεγαν οι μοιραίοι σύμβουλοι στον Καραμανλή: «όχι ακόμη ανασχηματισμός, δεν έχει κλείσει ο πολιτικός χρόνος» κ.λπ. «Βρε, ποιος πολιτικός χρόνος, η χώρα καίγεται και εσείς ασχολείσθε με χαζοπαρτίδες πολιτικής τακτικής;», θα έπρεπε να είναι η απάντηση. Και κάτι ακόμη. Ο κ. Παπανδρέου και οι στενοί του συνεργάτες πρέπει τώρα να έχουν τα μάτια τους δέκα φορές πιο ανοικτά μην τυχόν και τους σκάσει κάποιο σκάνδαλο, έστω και μικρό. Κάτι τέτοιο δεν θα τους στερούσε απλώς το ηθικό πλεονέκτημα, θα οδηγούσε σε απίστευτες κοινωνικές εκρήξεις.

Θα με ρωτήσετε αν έπειτα από όλα αυτά που γράφω είμαι αισιόδοξος. Θα σας ρωτήσω, με τη σειρά μου, αν είχαμε άλλη διέξοδο εκεί που φτάσαμε. Εχουμε χρεοκοπήσει και είμαστε ένα καρυδότσουφλο με μηδέν γεωπολιτική αξία, μηδενική παραγωγή και χωρίς αξιοσημείωτους συμμάχους. Αν Γερμανοί και Γάλλοι δεν φοβούνταν ότι χρεοκοπώντας θα ρίξουμε και μερικές τράπεζές τους, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα μας δάνειζαν.

Είμαι αισιόδοξος, γιατί πιστεύω ότι: (α) ο Ελληνας έχει φιλότιμο και έναν εγωισμό που μπορεί να του βγάλει απίστευτα προτερήματα σε μια κρίση, και (β) μια μεγάλη πια μεσαία τάξη έχει ένα ισχυρότατο ένστικτο αυτοσυντήρησης. Είμαι όμως και ανήσυχος, γιατί ξέρω πόσο ανεπαρκές είναι μεγάλο κομμάτι του πολιτικού μας προσωπικού, πόσο χαμηλό μπορεί να είναι το επίπεδο του ελληνικού δημόσιου διαλόγου με ευθύνη ημών των δημοσιογράφων και, τέλος, πόσο δυνατοί είναι οι σπασμοί του λαϊκίστικου μεταπολιτευτικού τέρατος που σφαδάζει καθώς τελειώνει. Μακάρι να μην καταφέρει να τραυματίσει θανάσιμα ό, τι δημιουργικό και θετικό έμεινε σε αυτόν τον τόπο.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Δουλειά και κουράγιο

Posted on Απρίλιος 26, 2010. Filed under: Σωμερίτης Ριχάρδος |

ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΣΩΜΕΡΙΤΗΣ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 25 Απριλίου 2010

Η αλήθεια είναι πια γνωστή: οι χρηματοπιστωτικοί όροι για τη δύσκολη σωτηρία μας επιβλήθηκαν από την κυρία Μέρκελ, τους δεξιούς υπερόπτες υπουργούς της και τους φανατικούς φιλελεύθερους συνεταίρους της. Δηλαδή τους ομόσταβλους (στην Ευρώπη) του κ. Σαμαρά και της Νέας Δημοκρατίας. Παρά τις κραυγές αποδοκιμασίας των γερμανών σοσιαλδημοκρατών η κυρία Μέρκελ, με πρόσχημα ένα λάθος μας, επέβαλε την εξευτελιστική για την Ευρωπαϊκή Ενωση σύμπραξη του ΔΝΤ στον «μηχανισμό» στήριξης της χώρας μας. Η κυρία Μέρκελ επέβαλε το ληστρικό επιτόκιο του 5% στα δάνεια που προβλέπει, ως προς την Ευρώπη, ο μηχανισμός. Μπορεί έτσι να αισθάνεται ικανοποιημένη με τις πολλές εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ κέρδος που τα γερμανικά ταμεία θα αποκομίσουν από τη «βοήθεια» προς την Ελλάδα. Ποιο είναι το επιτόκιο του ανεξόφλητου χιτλερικού κατοχικού χρέους προς τη χώρα μας, άσχετου με τις γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις που δεν είναι τόσο απλή υπόθεση όσο τη νομίζουν πολλοί;

Δεν φταίει φυσικά η Γερμανία για τα παρατράγουδά μας που εξηγούν τα σημερινά μας ελλείμματα. Είναι φυσικό – ναι, φυσικό- τώρα «να πληρώσουμε». Καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε, σωστό είναι να σφίξουμε πια το ζωνάρι και να προσπαθήσουμε να ορθοποδήσουμε όσο πιο γρήγορα γίνεται. Να «πονέσουμε», αλλά με αισιοδοξία! Αλλά με ποιο δικαίωμα μας δίνουν από το Βερολίνο αυτά τα τόσο απεχθή ηθικά και υλικά μαθήματα; Με ποιο δικαίωμα, από εβδομάδα σε εβδομάδα και από διάσκεψη σε διάσκεψη, καθυστέρησαν δραματικά (αυτοί, όχι εμείς) τις ευρωπαϊκές αποφάσεις που μας αφορούν διευκολύνοντας (χωρίς το κατιτίς;) το φοβερό παιχνίδι ακόμα και υπόδικων πια διεθνών κερδοσκόπων, προκαλώντας έτσι την επιδείνωση της κατάστασής μας αλλά και το ίδιο το μέλλον της Ευρώπης του ευρώ;

Οταν ενοποιήθηκε η Γερμανία, παρά τους αριθμούς, παρά τη στυγνή λογική της οικονομίας, παρά συγκεκριμένα γεωπολιτικά συμφέροντα, η Ευρώπη στήριξε τη Βόννη να ξαναγίνει Βερολίνο. Τη στηρίξαμε χωρίς δεύτερη κουβέντα και εμείς. Η κυρία Μέρκελ ήταν τότε σιωπηλή υπήκοος της «Λαϊκοδημοκρατικής Γερμανίας» που δεν ήταν λαϊκή μήτε δημοκρατική, ήταν το κράτος της Στάζι. Συνεπώς, η κυρία Μέρκελ ανακάλυψε την Ενωση αργά και με λάθος τρόπο. Εθνικιστικό. Και συστηματικά μικροπολιτικό, εφόσον το πρόβλημά της είναι, λέει, εκλογικό. Το πληρώνουμε. Παρά τις ευθύνες μας, αυτό είναι και άδικο.

Κάποτε η Ευρώπη, αν σωθεί, θα χρειαστεί να σκεφτεί τα σκοτεινά σημερινά της χρόνια της Ενωσης των τιποτένιων «ηγετών»: έχουμε και εδώ τους νεοδημοκράτες μας… Εμείς πρέπει να ανακάμψουμε όμως μέσα σε αυτή την Ευρώπη για λόγους που και τα παιδιά των νηπιαγωγείων μπορούν να υπολογίσουν αλλά όχι αυτοί και όχι οι αλληλομισούμενοι μηδενιστές παλαιοημερολογίτες του «υπαρκτού σοσιαλισμού» Παπαρήγα και Τσίπρας.

Δουλειά και κουράγιο!

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...