Η νέα Μεταπολίτευση θα ξεκινήσει με ΔΝΤ…

Posted on Απρίλιος 18, 2010. Filed under: Κασιμάτης Στέφανος, Μεταπολίτευση |

  • Tου Στεφανου Kασιματη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Kυριακή, 18 Aπριλίου 2010

«Εδώ δεν υφίσταται κράτος σύμφωνα με τα δυτικά πρότυπα. Υπάρχει μια χαλαρή ιεραρχία ατομιστών πολιτικών, μερικοί των οποίων είναι χειρότεροι από τους άλλους, τόσο απασχολημένοι από τον προσωπικό τους αγώνα για εξουσία, ώστε δεν έχουν χρόνο να χαράξουν οικονομική πολιτική, ακόμη και αν υποθέσουμε ότι είχαν τη δυνατότητα». Αυτή την κολακευτική εικόνα σχημάτισε για την Ελλάδα του 1947 ο Πολ Πόρτερ, απεσταλμένος του προέδρου Τρούμαν στη χώρα μας εκείνη την περίοδο. (Οι πλήρεις εντυπώσεις του στο βιβλίο «Ζητείται ένα θαύμα για την Ελλάδα», από τις Μεταμεσονύκτιες Εκδόσεις).

Πόσο άλλαξαν τα πράγματα έκτοτε; Ως προς την ουσία, ελάχιστα. Μόλις προχθές βγήκε ο εξόχως επικοινωνιακός γενικός γραμματέας του υπουργείου Οικονομικών κ. Δημ. Γεωργακόπουλος και συνεχάρη τον εαυτό του, επειδή τα έψαλε στους διευθυντές των εφοριών της Αττικής. Μόλις οι τρεις από τις 67 είχαν κατορθώσει να πιάσουν τους στόχους του τριμήνου! Το κράτος παραμένει αυτό που ήταν πάντα: Ενας σωρός καμωμένος από τις επιμέρους συμφωνίες της εκάστοτε εξουσίας με διάφορες ομάδες συμφερόντων, χωρίς σχέδιο, χωρίς νόημα, χωρίς λογική. Ενας άμορφος όγκος τόσο περίπλοκος εσωτερικά, ώστε είναι αδύνατο η γραμμή που ξεκινά από την κορυφή να φθάσει κάποτε ώς τη βάση. Το μόνο που αλλάζει είναι ότι χειροτερεύει, καθώς από το 1981 (όταν επιβλήθηκε ο αριστερός λαϊκισμός στο πολιτικό σύστημα) το κράτος πολλαπλασιάζεται με μια δυναμική που δεν ανακόπτεται. Σκεφθείτε ότι φθάσαμε να έχουμε 180.000 εκπαιδευτικούς, ενώ είναι κοινός τόπος πλέον ότι η ποιότητα της Δημόσιας Παιδείας κατρακυλάει από το κακό στο χειρότερο.

Οσον αφορά όμως την όψη των πραγμάτων, εκεί η βελτίωση ήταν εντυπωσιακή! Το χάος έγινε περισσότερο sophisticated (λέξη με ελληνική ρίζα στο κάτω κάτω…). Λόγου χάριν, ξένοι ειδικοί έχουν επιστρατευθεί και σχεδιάζουν την καλύτερη οργάνωση του πρωθυπουργικού γραφείου. Είναι απαραίτητο αυτό, μου εξηγούν οι ιθύνοντες, διότι πολλοί υπουργοί είναι εντελώς ανίκανοι να επιβληθούν στο τμήμα του κρατικού μηχανισμού όπου προΐστανται, οπότε είναι απαραίτητο κάποιοι άλλοι να μελετούν τις παρεμβάσεις στο κράτος και έπειτα να τις σερβίρουν έτοιμες στους υπουργούς για να τις εφαρμόσουν. Αφού δεν κάνουν οι υπουργοί, γιατί δεν τους αλλάζετε, ρωτώ αφελώς. Η απάντηση ήταν περίκομψα ασαφής, αλλά κατάλαβα το νόημα: Αφενός η δαιδαλώδης περιπλοκότητα της γραφειοκρατίας και, αφετέρου, η αξιοθρήνητη ποιότητα του πολιτικού προσωπικού (παρεμπιπτόντως, πόσοι τολμούν σήμερα να μιλήσουν στη Βουλή χωρίς χειρόγραφο;) εγγυώνται ότι η αλλαγή προσώπων είναι απώλεια χρόνου. Αναγνωρίζω τη λογική του επιχειρήματος: Αφού είναι τόσο χαλασμένο το σύστημα ώστε να μη διορθώνεται, ας το αφήσουμε ως έχει και φτιάχνουμε ένα καινούργιο από πάνω του. Είναι η λογική της απελπισίας. Ανθρώπινη και κατανοητή, πλην μάταιη…

Eδώ όπου φθάσαμε, οι «βάρβαροι» του ΔΝΤ δεν είναι «μια κάποια λύσις»· είναι η μόνη που υπάρχει στον ορίζοντα. Διότι το μοντέλο που ακολουθήσαμε από τη Μεταπολίτευση και μετά βασίστηκε στην ταύτιση του δικτύου της οικονομικής επιρροής του Δημοσίου με το δίκτυο της πολιτικής επιρροής των κομμάτων. Πώς, λοιπόν, να περιμένει κάποιος ότι η λύση του οικονομικού προβλήματος θα έλθει από το πολιτικό πρόβλημα;

Αυτό το κατανοούν καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον οι ίδιοι οι πολιτικοί. Δεν είναι συμπτωματικό ότι, την περασμένη Παρασκευή, το μείζον ζήτημα της πολιτικής επικαιρότητας ήταν αν μας οδήγησε στο ΔΝΤ η Ν.Δ. μαζί με το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα ή το ΠΑΣΟΚ! (Ακούστηκε μάλιστα το πρωτότυπο επιχείρημα ότι και στην ΕΚΤ και στο ΔΝΤ «προΐστανται σοσιαλιστές»…). Μα η αιτία της σημερινής κατάστασης είναι ότι δεν είχαμε πολιτικούς ρεαλιστές. Αν ο λαϊκισμός τους ήταν σοσιαλιστικής ή συντηρητικής αποχρώσεως είναι ασήμαντο. «Το μεγαλύτερο κόστος είναι ο φόβος του πολιτικού κόστους», έχει πει ένας παλαιός πολιτικός. Αφού λοιπόν επί τριάντα χρόνια το πολιτικό σύστημα δεν μπόρεσε να αναλάβει το πολιτικό κόστος του ρεαλισμού, ας πληρώσει τώρα και το ίδιο. Η πολυθρύλητη «Νέα Μεταπολίτευση» φαίνεται ότι θα ξεκινήσει με το ΔΝΤ. Γιατί όχι; Εδώ η ελληνική ανεξαρτησία κερδήθηκε χάρη στην παρέμβαση των ξένων – όσο και αν δεν μας αρέσει να το θυμόμαστε…

Advertisements

Make a Comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...

Αρέσει σε %d bloggers: