Archive for Ιουλίου 2010

Αλλαγές σε… φιλολογικό επίπεδο

Posted on Ιουλίου 8, 2010. Filed under: Λακασας Απόστολος |

Σε συζητήσεις δεν θέλω να κάνω λόγο για την ανάγκη μέτρων και αλλαγών, επειδή η Ελλάδα είναι στο χείλος του γκρεμού. Θέλω να μιλώ για τους Ελληνες που έχουν αποφασίσει να κάνουν πράξη αυτό που οι ίδιοι σε «αθώες» συζητήσεις τους παραδέχονται: ότι το κράτος πρέπει να λειτουργήσει ορθολογικά. Ομως, η πραγματικότητα με προσγειώνει αποδεικνύοντας ότι πολλοί Ελληνες μόνο σε… φιλολογικό επίπεδο δέχονται τις αλλαγές, αλλά στην πράξη αντιδρούν εάν οι ίδιοι είναι να ξεβολευτούν.

Αυτή την περίοδο εντείνεται η προετοιμασία του υπουργείου Παιδείας, ώστε να αξιοποιηθούν καλύτερα οι εκπαιδευτικοί, για να καλυφθούν οι λειτουργικές ανάγκες των σχολείων και των υπηρεσιών από τη νέα σχολική χρονιά χωρίς ξεχειλώματα και πλεονάζον προσωπικό. Πέρυσι τον Σεπτέμβριο είχαν καταγραφεί περίπου 7.000 λειτουργικά κενά, την ίδια στιγμή που υπήρχε προσωπικό υπεράριθμο, είτε σε σχολικές μονάδες είτε ακροβολισμένο σε κάθε λογής διοικητικές θέσεις μακριά από τις οργανικές τους θέσεις. Οι υπηρεσίες του υπουργείου τώρα καταγράφουν το πλεονάζουν προσωπικό και ανακαλύπτουν ότι μόνο στο εξωτερικό υπήρχαν περίπου 1.000 υπεράριθμοι εκπαιδευτικοί, ενώ στο εσωτερικό της χώρας περί τους 4.500 εκπαιδευτικοί «λιμνάζουν» σε υπηρεσίες ή και σε σχολεία.

Βέβαια, στην προσπάθεια του υπουργείου Παιδείας να βάλει μια τάξη -τουλάχιστον αυτό δηλώνεται, και ουδείς μπορεί να αμφιβάλει χωρίς να έχει δει πράξεις που αποδεικνύουν το αντίθετο- ήδη τα «βαρίδια παλαιάς κοπής» έχουν αρχίσει να αναπτύσσουν τα γνωστά τους τερτίπια. Ενδεικτικά, υπάρχουν στελέχη της εκπαίδευσης που αντιδρούν στο ξεβόλεμα κάνοντας «λευκή απεργία». Ισως διότι οι ίδιοι -έστω, αρκετοί από αυτούς- είναι αποφασισμένοι να πάρουν σύνταξη καταθέτοντας τα χαρτιά τους έως τις 20 Αυγούστου, όπως ορίζει ο νόμος.

Την ίδια στιγμή, οι επερχόμενες εκλογές στην Τοπική Αυτοδιοίκηση ευνοούν τον πολιτικό καιροσκοπισμό. Πληροφορούμε ότι οι πιέσεις βουλευτών, δημάρχων και αλλά τοπικών στελεχών εντείνονται προς την ηγεσία του υπουργείου για να πέσουν στα μαλακά οι ημέτεροι και τη νύφη του εξορθολογισμού να την πληρώσουν όσοι δεν έχουν δήμαρχο στην Κορώνη.

Είναι γεγονός ότι η αποτελεσματικότητα της κυβέρνησης να προχωρήσει τις μεταρρυθμίσεις, η λογική των οποίων θα είναι αντίθετη στην επί χρόνια παγιωμένη αντίληψη της ήσσονος προσπάθειας και τους κανόνες του κομματικού κράτους, θα αντιμετωπίσει το πρώτο ισχυρό κρας τεστ στη δημόσια εκπαίδευση. Η οποία, άλλωστε, αποτελεί και το μεγαλύτερο κομμάτι -περί τις 150.000 είναι οι υπηρετούντες εκπαιδευτικοί και στις δύο βαθμίδες- της Δημόσιας Διοίκησης.

Αυτό που ζητεί το υγιές κομμάτι (μειοψηφία, μήπως;) του ελληνικού λαού είναι ο διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού της εκπαίδευσης να γίνει με διαφανή και καλά μελετημένη κριτήρια. Από τον προσεχή Σεπτέμβριο οι εκπαιδευτικοί μπαίνοντας στην τάξη για να διδάξουν τη νέα γενιά πρέπει να γνωρίζουν ότι η Πολιτεία σέβεται τους τιμά και σέβεται τη συστράτευσή τους στον στόχο ενός καλύτερου σχολείου. Δύσκολο;

Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ενα τόσο δα ρουσφετάκι

Posted on Ιουλίου 8, 2010. Filed under: Ζούλας Kωνσταντίνος |

Tου Κωνσταντινου Ζουλα

Η πιο αποκαλυπτική δήλωση στην υπόθεση της «Αγρογής» ήταν αυτή του κ. Αδάμ Ρεγκούζα. «Δεν έχω καμία συγγενική σχέση μαζί της. Απλώς ήταν ψηφοφόρος μου και την έστειλα να πιάσει δουλειά» είπε για μια κοπέλα που διόρισε παραμονές εκλογών με διαδικασίες εκτός ΑΣΕΠ. Ουδείς, βέβαια, έπεσε από τα σύννεφα. Διότι αυτό που είπε ο πρώην υπουργός της Ν.Δ. είναι αυτό που κάνουν εδώ και δεκαετίες σχεδόν όλοι οι συνάδελφοί του. Ποιος στην Ελλάδα δεν γνώριζε ως «αυτονόητο» καθήκον κάθε βουλευτή να «βολεύει» και μερικούς δικούς του στο Δημόσιο;

Η δήλωση, ωστόσο, του κ. Ρεγκούζα είναι άκρως αποκαλυπτική διότι καταδεικνύει πως ακόμη και σήμερα που απεδείχθησαν περίτρανα οι συνέπειες του ρουσφετολογικού κρατικού οικοδομήματος, αρκετοί εκπρόσωποί μας δεν έχουν αντιληφθεί το παραμικρό. Προσέξτε: Αρνούμενος τη συγγενική του σχέση με τη διορισθείσα, ο κ. Ρεγκούζας επί της ουσίας μάς είπε ότι ήταν (και είναι;) αυτονόητο δικαίωμα κάθε βουλευτή να μονιμοποιεί στο Δημόσιο κάποιους δικούς «του» φτάνει να μην είναι συγγενείς του. Ακόμη πιο χαμηλά -χωρίς να το αντιλαμβάνεται- τοποθέτησε τον πήχυ της δικής του πολιτικής ηθικής ο κ. Σωτ. Χατζηγάκης. Εμπλεος… δικαίου, επιχειρεί τις τελευταίες ημέρες να μας πείσει ότι σε 269 προσλήψεις χωρούσαν ποσοστιαία και κάποιες συγγενικές -και όχι μόνον μπλε- προσλήψεις!

Μια από τις πολύ θετικές συνέπειες της κρίσης είναι ότι στη χώρα μας λέγονται πια τα πράγματα με το όνομά τους. Οχι πως δεν τα ξέραμε, αλλά εδώ και μερικές εβδομάδες ο δημόσιος διάλογος γίνεται πια χωρίς περιστροφές. Και στο πλαίσιο αυτό πολύ καλά έκανε ο κ. Θόδ. Πάγκαλος που κατονόμασε τους βουλευτές της Ν.Δ. οι οποίοι «μεσολάβησαν» για να βολέψουν δικά τους παιδιά.

Ως παλιός πολιτικός, ωστόσο, ο αντιπρόεδρος γνωρίζει προφανώς ότι την τακτική αυτή την έκανε καθεστώς στο Δημόσιο πρωτίστως το κόμμα του, διορίζοντας στρατιές «πράσινων» ψηφοφόρων του από το ’80 και εντεύθεν. Ως εκ τούτου περιμένουμε να ακούσουμε από τον ίδιο και μια αντίστοιχη -ενδεικτική έστω- λίστα πρώην υπουργών και βουλευτών του ΠΑΣΟΚ που ακολουθούσαν μεθόδους «Αγρογής». Με τον τρόπο αυτό ο κ. Πάγκαλος θα μας πείσει όχι μόνον ότι δεν επιχείρησε έναν επικοινωνιακό αντιπερισπασμό στο ασφαλιστικό ν/σ, αλλά ότι όντως το «νέο ΠΑΣΟΚ» δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του.

Τώρα που βγαίνουν όλα στη φόρα, καλό θα ήταν επίσης ο αντιπρόεδρος να μας εξηγήσει και τι ακριβώς εννοούσε στις 24 Αυγούστου του 2006, όταν στο πολιτικό συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ είπε την αλησμόνητη φράση «στη 2η τετραετία Σημίτη διαλύσαμε την Ελλάδα». Ομολογία που δημοσιεύθηκε την επομένη σε όλο τον Τύπο και ουδέποτε μέχρι σήμερα εξήγησε ή διέψευσε ο κ. Πάγκαλος…

ΥΓ: Εκ παραδρομής στο χθεσινό εξαιρετικό σημείωμα του συναδέλφου Κώστα Λεονταρίδη μπήκε η υπογραφή μου…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Μάχες εντός των τειχών

Posted on Ιουλίου 8, 2010. Filed under: Ασφαλιστικό, Κωνστανταρας Νικος |

Σήμερα αλλάζει η ζωή μας. Στη Βουλή ψηφίζονται ριζικές αλλαγές στο ασφαλιστικό σύστημα και στο καθεστώς εργασίας – αλλαγές που θα καθορίσουν πώς θα δουλεύουμε και πώς θα ζήσουμε στα γεράματά μας. Η κυβέρνηση όχι μόνο εκπληρώνει τις υποχρεώσεις που ανέλαβε εκ μέρους της χώρας με την υπογραφή του Μνημονίου συνεννόησης με το ΔΝΤ και την Ε.Ε., αλλά, όσον αφορά τις αλλαγές στο καθεστώς εργασίας, και επισπεύδει τη μεταρρύθμιση κατά ένα τρίμηνο. Προφανώς θέλει να ξεπεράσει τα δύσκολα σημεία με τις λιγότερες δυνατές τριβές, με ταχείες διαδικασίες.

Η εσπευσμένη υπερψήφιση των αλλαγών, όμως, σηματοδοτεί όχι το τέλος της αντιπαράθεσης των τελευταίων μηνών αλλά την αρχή της συζήτησης. Η διαμάχη πρέπει να οδηγήσει σε μια κοινωνία που θα στηριχθεί πάνω σε βάσεις που είναι προϊόν συμβιβασμών και συνεννόησης και όχι, όπως πριν, αποτέλεσμα της επιβολής της θέλησης της μιας ή της άλλης πλευράς. Η πολιτική αντιπαράθεση, οι απεργίες και οι διαδηλώσεις είναι μέρος μιας αναγκαίας ζύμωσης. Η έκφραση οργής, φόβου και απελπισίας των πολιτών είναι θεμιτή – αλλά και αδιέξοδη αν δεν συνοδεύεται και από πολιτική στρατηγική που θα πείσει για την ορθότητα των αλλαγών ή των μη αλλαγών.

Δυστυχώς, έως σήμερα η συζήτηση για το μέλλον μας δεν ήταν ειλικρινής. Οι περισσότεροι επέμεναν απλώς στις θέσεις που εκφράζουν εδώ και δεκαετίες: οι μεν δεν δέχονται καμία αλλαγή, οι δε δεν ανέχονται τους φόβους που προκαλούν οι ανατροπές. Οι περισσότεροι πολίτες δεν συμμερίστηκαν την αγωνία της κυβέρνησης απέναντι στον εφιάλτη της χρεοκοπίας, δεν πείστηκαν ότι οι αλλαγές ήταν θέμα επιβίωσης και όχι τιμωρία για εγκλήματα που δεν διέπραξαν οι ίδιοι.

Με τις μεταρρυθμίσεις η κυβέρνηση έκλεισε ένα σημαντικότατο μέτωπο, αποδεικνύοντας σε εταίρους και πιστωτές ότι οι Ελληνες παίρνουν στα σοβαρά την αναδιάρθρωση της οικονομίας τους. Αλλά η ουσιαστική μάχη θα είναι η προσπάθεια να πείσει τους πολίτες ότι οι θυσίες τους δεν θα πάνε χαμένες, ότι θα οδηγήσουν σε μια κοινωνία χωρίς τις σημερινές ανισότητες σε υποχρεώσεις και δικαιώματα διαφόρων ομάδων, ότι θα δουν τη δικαιοσύνη στην πράξη. Η προσπάθεια να βρει η Ελλάδα τον δρόμο της αρχίζει τώρα – αφού ψηφίστηκε ένα νομοσχέδιο – χάρτης που κανείς δεν γνωρίζει πού οδηγεί.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Συγκαλυπτικές αποκαλύψεις

Posted on Ιουλίου 8, 2010. Filed under: Μπουκάλας Παντελής |

Επί χρόνια, επί δεκαετίες, το ΠΑΣΟΚ χρησιμοποιεί σαν άλλοθι για τις αμαρτίες του την πολιτεία της Νέας Δημοκρατίας, η δε Νέα Δημοκρατία μεταχειρίζεται σαν πλυντήριο των ανομημάτων της την πολιτεία του ΠΑΣΟΚ. Το ’να χέρι νίβει τ’ άλλο δηλαδή, μόνο που πια το νερό που έχουν στη διάθεσή τους και τα δύο είναι τόσο καθαρό όσο και του Ασωπού. Στην «καμένη γη» που λέει ότι παραλαμβάνει κάθε κόμμα από το αμέσως προηγηθέν στην εξουσία, σ’ αυτήν την (στάσιμη ακόμα και στα ονοματεπώνυμα) εναλλαγή των πόλων του δικομματισμού, σπεύδει να σπείρει τα ρουσφέτια του, να καλλιεργήσει βολέματα και εξυπηρετήσεις. Η χαμηλή διαφθορά, οι κάθε είδους διευκολύνσεις φίλων και συντρόφων στα χαμηλά της οικονομικής κλίμακας, είναι η μέθοδος για να περνάει σαν αυτονόητη και να συγχωρείται η υψηλή διαφθορά που απολαμβάνουν διαπλεκόμενα τα μεγαλοστελέχη. Με μεγάλο τμήμα της κοινωνίας εκμαυλισμένο έως τα όρια της συνενοχής, η φαυλότητα κατέληξε να φαίνεται τόσο φυσική όσο η εναλλαγή της μέρας με τη νύχτα, νομοτελειακή δηλαδή, άρα μη αντιμετωπίσιμη.

Σε μια παράδοξη σχέση μεταξύ τους, αλληλοϋποστηριζόμενοι και συγχρόνως αλληλοεκβιαζόμενοι, οι εν δικομματισμώ εταίροι αντιμετώπισαν πάντοτε το κράτος σαν λάφυρο, σαν λεία που πρέπει να τη γευτούν αμέσως. Εσπευδαν λοιπόν να το απολαύσουν, με τον εύλογο φόβο ότι αργά ή γρήγορα θα χάσουν το προνόμιο αυτό. Κάτι έλεγαν βέβαια, κάτι βροντοφώναζαν μάλλον, για καθάρσεις, αξιοκρατίες και διαφάνειες, επινοούσαν μάλιστα και «αντικειμενικές» διαδικασίες (υποκειμενικότατα ωστόσο υλοποιούμενες, όπως οι διαβόητες «συνεντεύξεις»), τάχα για να υπηρετήσουν την ισοπολιτεία. Ολα τούτα όμως ήταν τόσο κοντά στην αλήθεια όσο η Εθνική Ελλάδας στον τελικό του Μουντιάλ και ο Ολυμπιακός στην απόκτηση του Λίονελ Μέσι.

Από καιρού εις καιρόν, βέβαια, και επειδή έπρεπε να υπηρετείται και το θέαμα της αντιπαλότητας, ώστε να συσπειρώνονται οι οπαδοί και να ανανεώνεται ο κομματικός τους πατριωτισμός, κάποιες αποκαλύψεις έβλεπαν το φως της δημοσιότητας. Κάτι τέτοιο γίνεται και τώρα. Επειδή κρίθηκε κυβερνητικώς ωφέλιμο να υπάρξει και κάποιο άλλο θέμα στην τηλεοπτικώς κατασκευαζόμενη επικαιρότητα πλην του ασφαλιστικού και του εργασιακού, για τα οποία ούτε ο μελοδραματικός κ. Λοβέρδος δεν δηλώνει σοσιαλιστικά υπερήφανος, προσφέρθηκε στην περιέργειά μας το πελατολόγιο ορισμένων πρώην υπουργών της Ν.Δ., για να σχηματιστεί η ψευδής εντύπωση ότι επέρχεται κάθαρση, εικοστή φορά σε τριάντα χρόνια. Ποιο είναι το περιεχόμενο αυτών των από τηλεοράσεως αποκαλύψεων και ποιος ο στόχος τους; «Δείτε πόσο άθλιοι ήταν οι άλλοι και συγχωρήστε τα δικά μας αμαρτήματα», αυτό είναι εν συνόψει το δόγμα που τις κινεί. «Ενοχος ένοχον ου ποιεί» λένε, και σωστά. Μόνο που εδώ δεν έχουμε έναν ένοχο κι έναν αθώο. Αλλά δύο διαχρονικώς συνένοχους, δύο όψεις ενός νομίσματος που πια δεν έχει σπουδαίο αντίκρισμα.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οι ημέτεροι και η ισονομία

Posted on Ιουλίου 8, 2010. Filed under: Ελλις Αθανάσιος, Ισονομία, Ρουσφέτι |

Οι συνεχείς και ατυχείς τηλεοπτικές παρεμβάσεις του κ. Σωτήρη Χατζηγάκη και άλλων τις τελευταίες ημέρες αναδεικνύουν τον παραλογισμό που επικρατεί στη χώρα μας σχετικά με τους διορισμούς στο Δημόσιο συγγενών, φίλων και γνωστών. Η επώδυνη διαπίστωση που προκύπτει είναι ότι πολιτικοί, όλων των κομμάτων, θεωρούν την εξυπηρέτηση ημετέρων ως μέρος των δραστηριοτήτων, αν όχι των «υποχρεώσεών» τους, και έχουν ταυτισθεί σε τέτοιο βαθμό με την πρακτική αυτή που δεν αντιλαμβάνονται καν ότι παραβιάζουν την αρχή της ισονομίας που αποτελεί πυλώνα μιας ευνομούμενης δημοκρατικής κοινωνίας.

Είναι λυπηρή η εικόνα ενός πρώην υπουργού, στη δικαιοδοσία του οποίου βρέθηκε κάποια στιγμή και η Δικαιοσύνη, να περιφέρεται στα ΜΜΕ και να δείχνει ότι δεν κατανοεί κάποιες βασικές αρχές που διέπουν το περί δικαίου αίσθημα. Τα ατυχή επιχειρήματα στα οποία προσπάθησε να οικοδομήσει την απάντησή του ήταν ότι το ίδιο έκαναν και κάνουν όλα τα κόμματα, όπως επίσης ότι οι συγγενείς βουλευτών πρέπει και αυτοί να έχουν το δικαίωμα να προσληφθούν στο Δημόσιο. Το πρώτο είναι γεγονός, αλλά πρόκειται για μια πρακτική προς αποφυγή, όχι προς μίμηση, και άρα αγγίζει τα όρια του παραλόγου να το επικαλείται κανείς ως δικαιολογία. Το δεύτερο προκαλεί τη νοημοσύνη των πολιτών που γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν πρόκειται για κλειστούς και αξιοκρατικούς διαγωνισμούς όπου κάποιοι ανεξάρτητοι κριτές βαθμολογούν γραπτά χωρίς να γνωρίζουν ονόματα και συγγένειες, και όπου, φυσικά, η κάθε αίτηση, συμπεριλαμβανομένων αυτών των συγγενών ή συνεργατών πολιτικών, θα έπρεπε να αξιολογείται ισότιμα. Αντιθέτως, πρόκειται για «βόλεμα» ανθρώπων που έχουν το «προσόν» των οικογενειακών, φιλικών ή κομματικών σχέσεων.

Αντί οι υπουργοί, βουλευτές, και άλλοι κρατικοί λειτουργοί που έχουν υποπέσει στο ατόπημα του διορισμού «δικών τους» να καταφεύγουν σε έωλα επιχειρήματα, θα ήταν πιο χρήσιμο και αποτελεσματικό γι’ αυτούς να προβούν σε κάποιες αυτονόητες ενέργειες: να δηλώσουν ότι κατανοούν πως πρόκειται για εσφαλμένη τακτική, να ζητήσουν δημόσια συγγνώμη και να υποσχεθούν ότι δεν θα την επαναλάβουν. Θα μπορούσαν να αναφέρουν ότι πολλοί το έκαναν έως τώρα, όχι όμως ως δικαιολογία, αλλά για να αναδείξουν το εύρος του φαινομένου, τασσόμενοι υπέρ της ανάγκης τερματισμού του. Και από εκεί και πέρα να αφεθούν στην κρίση της κοινωνίας. Δεν θα ήταν εύκολη η θέση τους. Ομως, αρκετοί πολίτες θα διαπίστωναν μια ευπρόσδεκτη αυτοκριτική που ίσως αξίζει επιβράβευσης.

Χρειάσθηκε, δυστυχώς, να φθάσουμε στην ακραία υιοθέτηση των επώδυνων μέτρων που επιβάλλει η τρόικα για να αρχίσει να ξεθωριάζει το όνειρο του διορισμού στο Δημόσιο. Επόμενο βήμα, η εξάλειψη της μισθολογικής αδικίας όπου κάποιοι δημόσιοι υπάλληλοι, συνεπικουρούμενοι από καλοβολεμένους συνδικαλιστές, είχαν εξασφαλίσει αποδοχές, επιδόματα, και συντάξεις χιλιάδων ευρώ, εις βάρος άλλων εργαζομένων που αποτελούν τη γενιά των 700 ευρώ.

Τέτοιες συμπεριφορές δεν αποτελούν, φυσικά, αποκλειστικό προνόμιο της ελληνικής πολιτικής ελίτ. Παρατηρούνται στις περισσότερες δημοκρατίες (για τα αυταρχικά καθεστώτα δεν γίνεται λόγος, εκεί αποτελούν βασικό στοιχείο της ύπαρξης και λειτουργίας του κράτους). Τουλάχιστον, στις άλλες χώρες όσοι «βολεύουν» ημετέρους δείχνουν ότι αντιλαμβάνονται πως παραβιάζουν κανόνες και αρχές.

Για να αλλάξει η νοοτροπία και να σταματήσει ή τουλάχιστον να περιορισθεί αυτή η πρακτική, απαιτείται η απεμπλοκή του Δημοσίου από τα κομματικά πλοκάμια, ο σαφής διαχωρισμός εξουσιών και η ανεξαρτησία Αρχών και υπηρεσιών. Μόνον έτσι θα εμπεδωθεί και προσδοκάται ότι θα αρχίσει να εφαρμόζεται στην πράξη η αρχή της ισονομίας.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οικονομικός ρεαλισμός

Posted on Ιουλίου 8, 2010. Filed under: Οικονομική κρίση |

The New York Times

Ας υποθέσουμε ότι είσαι ο ηγέτης του ελεύθερου κόσμου. Η οικονομία έχει εγκλωβιστεί σε αδιέξοδο. Είναι φυσικό να θέλεις να κάνεις κάτι. Πολλοί οικονομολόγοι λένε ότι χρειαζόμαστε ένα ακόμη πακέτο κινήτρων. Διαφωνούν για το αν τα κίνητρα θα πάρουν τη μορφή φοροαπαλλαγών ή αυξημένων δαπανών. Εμπνέονται θεωρίες. Εάν η ομοσπονδιακή κυβέρνηση δανειστεί Χ ποσό δολαρίων και το διοχετεύσει στην οικονομία, αυτό θα παράξει Υ ποσότητα ανάπτυξης και Ζ ποσότητα θέσεων εργασίας. Σε μια οικονομία 14 τρισ. δολαρίων, θα πρέπει ενδεχομένως να δανειστείς εκατοντάδες δισ. επιπλέον για να έχεις αξιοσημείωτο αποτέλεσμα, αλλά τουλάχιστον θα έχεις κάνει κάτι για να βοηθήσεις τους άνεργους.

Αυτοί οι οπαδοί της θεωρίας της ζήτησης σου προσφέρουν ένα σχέδιο δράσης. Αλλά εσύ δεν είσαι θεωρητικός, είσαι πρακτικός άνθρωπος. Εχεις κάποιες ανησυχίες. Αυτοί οι οπαδοί της θεωρίας έχουν πολύ υψηλό IQ, αλλά τους ξενίζει η αμφιβολία. Εχουν απόλυτη πίστη στα πρότυπά τους. Φυσικά, όλες οι σχολές οικονομικής σκέψης έχουν ασκήσει την κριτική τους τα τελευταία χρόνια. Είσαι στ’ αλήθεια διατεθειμένος να επιτρέψεις την εθνική πτώχευση στη βάση ενός προτύπου; Επιπλέον, οι οπαδοί της θεωρίας της ζήτησης γράφουν λες και όλοι, οι οποίοι διαφωνούν μαζί τους είναι ανήθικοι ή ανόητοι. Ωστόσο, στην πραγματικότητα, πολλοί βραβευμένοι οικονομολόγοι δεν υποστηρίζουν την ιδέα μιας νέας νομοθεσίας κινήτρων. Οι περισσότεροι Ευρωπαίοι ηγέτες και στελέχη κεντρικών τραπεζών πιστεύουν ότι ήρθε η ώρα να αρχίσουν να μειώνονται τα χρέη και όχι να αυξάνονται – και το ίδιο πιστεύουν πολλοί οικονομολόγοι και διεθνείς οικονομικοί θεσμοί. Είσαι σίγουρος ότι οι οπαδοί της θεωρίας της ζήτησης έχουν δίκιο και ότι οι άλλοι έχουν άδικο;

Οι πρώτοι δεν έχουν προβάλλει κάποια καλή εξήγηση τα τελευταία δύο χρόνια. Δεν υπάρχει τρόπος να μάθουμε στα σίγουρα πόσο καλά λειτούργησε το τελευταίο πακέτο, επειδή δεν γνωρίζουμε τι θα συνέβαινε χωρίς αυτό. Είναι όμως βέβαιο ότι οι φορολογικές κάνουλες άνοιξαν διάπλατα. Οι ΗΠΑ και άλλες χώρες αντιμετώπισαν κολοσσιαία, ιστορικά ελλείμματα. Και παρότι αυτό βοήθησε στη διάσωση θέσεων εργασίας στον δημόσιο τομέα, δεν είδαμε και τόση μεγάλη ανάπτυξη στον ιδιωτικό τομέα. Ο λόρδος Κέινς έγραψε ότι η κατάσταση της εμπιστοσύνης είναι «ένα ζήτημα στο οποίο πρακτικοί άνδρες δίνουν τη μεγαλύτερη και πιο αγωνιώδη προσοχή».

Σήμερα, οι δαπάνες των χρεωμένων κυβερνήσεων δεν εμπνέουν εμπιστοσύνη. Την καταστρέφουν. Μόνο το 6% των Αμερικανών πιστεύει ότι το τελευταίο πακέτο κινήτρων δημιούργησε θέσεις εργασίας, σύμφωνα με δημοσκόπηση των New York Times και CBC. Οι καταναλωτές, οι οποίοι βρίσκονται σε φάση ανάρρωσης, νιώθουν απέχθεια για οποιοδήποτε επιπλέον χρέος.

Οι οπαδοί της θεωρίας της ζήτησης είναι ευφυείς, αλλά γράφουν λες και η αλλαγή της φορολογικής πολιτικής ήταν μια εύκολη υπόθεση. Ισως σφάλλουν όταν το πιστεύουν αυτό. Τα υπερβολικά χρέη μπορεί να οδηγήσουν στην εθνική καταστροφή, αλλά και η υπερβολική λιτότητα μπορεί φέρει στασιμότητα. Το μήνυμα είναι: μην είσαι αλαζόνας. Να αποφύγεις φέτος τα νέα δάνεια ή τις αδίστακτες περικοπές. Εστιάσου στα ουσιώδη. Κόψε προγράμματα που δεν ενθαρρύνουν την παραγωγικότητα και επένδυσε σε όσα την ενθαρρύνουν.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ρουσφέτι και ιδεολογικό έλλειμμα

Posted on Ιουλίου 8, 2010. Filed under: Μανδραβέλης Πάσχος, Ρουσφέτι |

Το ρουσφέτι υπήρχε πάντα στην πολιτική. Οχι όμως στον βαθμό που μεγεθύνθηκε επί των ημερών της διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας. Τουλάχιστον ετηρούντο τα προσχήματα. Κανείς δεν διανοείτο να κάνει «διαγωνισμό» προσλήψεων σε ένα Σαββατοκύριακο του Αυγούστου, δύο μέρες πριν από την προκήρυξη των εκλογών και σε κανένα κατάλογο επιτυχόντων δεν θα υπήρχαν τόσα συγγενικά πρόσωπα υπουργών και βουλευτών.

Πού οφείλεται όμως αυτό το ξεσάλωμα της διαφθοράς και των πελατειακών σχέσεων κατά την εξαετία 2004-2009; Πολλοί το εξηγούν με το «θεώρημα της πείνας». Τα στελέχη της Ν.Δ., ήταν χρόνια μακριά από την εξουσία και αποφάσισαν να βγάλουν όλα τα σπασμένα σε μια τετραετία. Αυτό εξηγεί μόνο εν μέρει την κατάσταση. Βασικότερο πρόβλημα ήταν το έλλειμμα πολιτικής επεξεργασίας που έκανε την κεντροδεξιά να βλέπει όλα τα πεπραγμένα του ΠΑΣΟΚ σαν σκάνδαλα.

Κατ’ αρχήν φτώχεια της ανάλυσης παρήγαγε ηθικολογία. Είναι αστείο, αλλά όλα τα χρόνια της αντιπολίτευσης (1993-2004) τα στελέχη της Ν.Δ. μετέφραζαν σε διαφθορά όσα δεν κατανοούσαν. Νέοι θεσμοί συκοφαντήθηκαν, πολιτικοί ρίχτηκαν στην πυρά, διότι αδυνατούσαν να αποδείξουν ότι δεν είναι ελέφαντες. Η πραγματική διαφθορά αναμειγνυόταν με ηθικολογικές προσεγγίσεις, με αποτέλεσμα να φτάσουμε σε ακραία νομοθετικά μέτρα (π.χ. «φρουτάκια», απαγόρευση αγοράς μετοχών από βουλευτές κ.λπ.). Μεγάλες τομές συρρικνώθηκαν στη σκέψη της πλειονότητας των στελεχών της σε αποκλειστικά «πράσινες διευθετήσεις». Τα μεγάλα έργα ήταν μόνο διαπλοκή, ο Καποδίστριας σχεδιάστηκε μόνο και μόνο για να κερδίζει το ΠΑΣΟΚ δημοτικές εκλογές, το ΑΣΕΠ ήταν ένας εύσχημος τρόπος για να μπαίνουν στο Δημόσιο μόνο «πράσινα παιδιά». Η αλήθεια είναι ότι η διαπλοκή υπήρξε· πιθανότατα κατά τον σχεδιασμό των νέων δήμων να ελήφθησαν υπόψη εκλογικοί σχεδιασμοί του ΠΑΣΟΚ, αλλά και επιμέρους τοπικές ευαισθησίες· ο νόμος για το ΑΣΕΠ τροποποιήθηκε πολλάκις για να καλύψει ιδιαιτερότητες στην πρόσληψη στελεχών του δημόσιου τομέα. Αυτές οι επιμέρους παθογένειες όμως μεταφράστηκαν από το στελεχικό δυναμικό τής τότε αντιπολίτευσης ότι αποτελούσαν το όλον των μεταρρυθμίσεων.

Αυτή όμως η φτωχή πολιτική ανάλυση για τα «πεπραγμένα του ΠΑΣΟΚ» είχε δευτερογενείς επιπτώσεις, όχι μόνο στον τρόπο άσκησης της αντιπολίτευσης, αλλά και στη διακυβέρνηση της χώρας. Για πάρα πολλά στελέχη ο πήχυς της νέας διακυβέρνησης ήταν πολύ χαμηλά. Αν όλα τα πεπραγμένα του ΠΑΣΟΚ (1993-2004) ήταν σκάνδαλα τότε το πρόβλημα της χώρας κατά τον κ. Καραμανλή θα μπορούσε να λυθεί με την ηθική διακυβέρνηση. Για πολλά στελέχη του, όμως, τα εξ ορισμού «λιγότερα δικά τους σκάνδαλα» δεν θα έπρεπε να ενοχλούν κανένα. Ετσι κι αλλιώς μέτρο σύγκρισης ήταν το «απόλυτο κακό» του ΠΑΣΟΚ. Οταν το ΠΑΣΟΚ «έκανε τόσα», πείραζε να κάνουν κι αυτοί κάτι ελάχιστο; Μόνο που το δικό τους «ελάχιστο» συγκρινόταν διαρκώς με το φανταστικό «μέγιστο» του ΠΑΣΟΚ. Οσα και να έκαναν, πάντα φαινόταν λιγότερα απ’ όσα φανταζόταν ότι έγιναν προηγουμένως. Γι’ αυτό και παρά τις παραινέσεις Καραμανλή φούντωσε η διαφθορά, σε σημείο που να γίνει κοινή πεποίθηση ότι «όσα έκανε το ΠΑΣΟΚ σε είκοσι χρόνια, αυτοί πρόλαβαν να κάνουν περισσότερα σε έξι»

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Γιατί δεν απεργούν;

Posted on Ιουλίου 6, 2010. Filed under: Κοψίνη Χριστίνα |

  • Την Πέμπτη ψηφίζεται στη Βουλή το ασφαλιστικό και τα νέα εργασιακά του ιδιωτικού τομέα. Την ίδια ημέρα πραγματοποιείται η 4η πανελλαδική απεργία, με τα ίδια αιτήματα, από ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ομοσπονδίες και ενώσεις. Εντός της επόμενης εβδομάδας θα ψηφιστεί και το ασφαλιστικό του Δημοσίου.

Η σφοδρότητα των μέτρων και των απότομων προσαρμογών θα δικαιολογούσαν μια θεαματική συμμετοχή των εργαζομένων στην απεργία και μία μεγάλη ανοχή από τις επιχειρήσεις και τους εργοδότες, όπως επέδειξαν και στο ασφαλιστικό Γιαννίτση. Εκείνο, αν και ηπιότερο των σημερινών μέτρων, προκάλεσε μία από τις μαζικότερες απεργίες της 20ετίας. Τότε ακόμη και εργοδότες ενθάρρυναν το προσωπικό να απεργήσει.

Σήμερα όμως ο κόσμος δεν απεργεί. Οι δύο προηγούμενες απεργίες είχαν χαμηλή συμμετοχή και τίποτε δεν φαίνεται ότι θα ανατρέψει την εικόνα στη μεθαυριανή κινητοποίηση, ακόμη και αν το συλλαλητήριο αποδειχθεί δυναμικό, θορυβώδες και ενοχλητικό για τους βουλευτές. Ούτε ο ιδιωτικός τομέας απεργεί, αλλά ούτε και ο δημόσιος. Βεβαίως, υπάρχει διάχυτη οργή. Οπου σταθείς κι όπου βρεθείς θα ακούσεις τις ίδιες συζητήσεις, θα νιώσεις την ίδια αγανάκτηση. Αλλά η συμμετοχή στις απεργίες παραμένει χαμηλή. Συχνά δε, η αποχή των συγκοινωνιών και των ΜΜΕ προσδίδει καθ’ υπερβολήν εικόνα συμμετοχής που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Ούτε ο φόβος της απόλυσης ούτε το κλίμα των διακοπών αρκούν για να ερμηνεύσουν την απροθυμία των μισθωτών να απεργήσουν. Ούτε καν η απώλεια του ημερομισθίου σε συνθήκες κρίσης είναι η απάντηση σε αυτό το φαινόμενο.

Η άρνηση της μεγάλης πλειοψηφίας των εργαζομένων οφείλεται κυρίως στην πεποίθηση ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση ή ένα δεύτερο σενάριο που θα μπορούσε να μεταβάλει τα πράγματα χωρίς να καεί το σύμπαν. Διότι η οργή μπορεί να εκδηλωθεί μια φορά εκτονωτικά, άντε και δεύτερη. Μετά χρειάζεται μια πρόταση, μια ενδιάμεση λύση. Ισως όσοι ζουν με το όραμα μιας άλλης κοινωνίας, να θεωρούν μια τέτοια αναζήτηση ως την πεμπτουσία των συμβιβασμών. Ομως, η μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας που πρέπει να προγραμματίσει την επόμενη ημέρα, να πληρώσει δίδακτρα, ενοίκιο, δάνεια, χρειάζεται μια συγκεκριμένη πρόταση. Από κάπου να πιαστεί, να πειστεί και να συνεχίσει τη ζωή της.

Αλλά και τα συνδικάτα που οργανώνουν τις απεργίες δεν μπορούν να πείσουν, διότι πάει καιρός που έχασαν την αξιοπιστία τους. Και δεν μιλάμε μόνο για τη ΓΣΕΕ ή την ΑΔΕΔΥ. Ακόμη και τα νέα σχήματα που προβάλλουν, ως πρωτοβάθμια σωματεία, δείχνουν να ενδιαφέρονται περισσότερο για το επικοινωνιακό ονόρε της υπόθεσης και λιγότερο για την ουσία. Γρήγορα αποκτούν τις κακές συνήθειες των μεγάλων οργανώσεων και αναλώνονται σε έναν ανταγωνισμό χάπενινγκ χωρίς ουσία. Την ίδια ώρα που τα ασφαλιστικά και εργασιακά μέτρα αλλάζουν την ουσία της ζωής μας.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οι μισθοί και η ανταγωνιστικότητα

Posted on Ιουλίου 6, 2010. Filed under: Μανδραβέλης Πάσχος |

  • Δυστυχώς η Ελλάδα δεν έχει μόνο δημοσιονομικό πρόβλημα, όπως λανθασμένα επαναλαμβάνεται. Εχει και πρόβλημα ανταγωνιστικότητας. Τα «Made in Greece» προϊόντα, είναι ακριβά και αναξιόπιστα. Ούτε οι Ελληνες δεν τα προτιμούν. Απόδειξη το έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, που είναι μεγαλύτερο και από το δημοσιονομικό έλλειμμα. Εφτασε το 2008 στο 16% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος.

Το 2009 κάναμε εισαγωγές προϊόντων ύψους 46 δισ. ευρώ και μόνο 15,3 δισ. εξαγωγές. Με άλλα λόγια καταναλώνουμε τριπλάσια εισαγόμενα, από τα προϊόντα που εξάγουμε. Αυτό πιστοποιείται κάνοντας μια βόλτα στο σούπερ μάρκετ. Δεν εισάγουμε μόνο προϊόντα προστιθέμενης τεχνολογίας (τομέας στον οποίο για διάφορους λόγους μείναμε πίσω), αλλά στα ράφια θα δούμε φακές Τουρκίας, λεμόνια Αργεντινής, μήλα Χιλής, ντομάτες Ισπανίας και λάδι Ιταλίας. Και όλα σε χαμηλότερες τιμές από τα αντίστοιχα ελληνικά. Ενας από τους παράγοντες της χαμηλής ανταγωνιστικότητας των ελληνικών προϊόντων είναι το εργασιακό κόστος. Δεν είναι υψηλό σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη, απλώς είναι το μόνο που μπορεί να ρυθμιστεί με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου. Το μεγαλύτερο, όμως, πρόβλημα των ελληνικών προϊόντων είναι η χαμηλή έως ανύπαρκτη ελληνική επιχειρηματικότητα. Οι περισσότεροι Ελληνες επιχειρηματίες -από τους αγρότες μέχρι τους αποκαλούμενους «μεγαλοεπιχειρηματίες»- είναι απλώς αεριτζήδες. Σε μια χώρα με μεγάλο, αδιαφανές και «γαλαντόμο» κράτος αυτό είναι φυσιολογικό. Αν μπορείς κλείνοντας τους δρόμους να πάρεις ένα «δωράκι» 500 εκατομμυρίων ευρώ δεν υπάρχει κανένας λόγος να ανησυχείς για το χωράφι. Αν φορώντας ένα «Αρμάνι» και με ένα πούρο ανά χείρας μπορείς να κλείσεις δουλειές εκατομμυρίων με τον «φίλο» υπουργό, που συχνάζει στα ίδια στέκια του Κολωνακίου, δεν υπάρχει κανένας λόγος να εκσυγχρονίσεις το μαγαζί, να ψάξεις νέες μορφές μάνατζμεντ, να επενδύσεις σε τεχνολογία. Αν εκβιάζοντας με απολύσεις το κράτος σκορπά θαλασσοδάνεια, ποιος ο λόγος να σκεφτείς τι μπορείς να κάνεις για να αναβαθμίσεις την επιχείρηση;

Το χειρότερο είναι ότι αυτού του τύπου οι κρατικές παρεμβάσεις διώχνουν την καλή επιχειρηματικότητα από την αγορά. Οι αεριτζήδες αποκτούν συγκριτικό πλεονέκτημα, έναντι εκείνων που θέλουν να παράγουν. Οι τελευταίοι είτε θα γίνουν σαν τους πρώτους είτε απλώς θα φύγουν από την αγορά. Ισχύει ο αφορισμός του Γκρίσαμ: η κακή επιχειρηματικότητα διώχνει την καλή.

Μόνο που η καλή επιχειρηματικότητα δεν διατάσσεται και δεν νομοθετείται. Απλώς επιτρέπεται. Αν αφαιρεθούν τα εμπόδια εισόδου στην αγορά (κλειστά επαγγέλματα), και τα μπαχτσίσια στις επιχειρήσεις (που ευφημίζονται ως «αναπτυξιακά» μέτρα) μόνο τότε θα αποκτήσουμε εύρωστες επιχειρήσεις και ανταγωνιστικά προϊόντα.

Το τριετές πάγωμα μισθών των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα δεν θα λύσει το πρόβλημα. Μπορεί βραχυπρόθεσμα να το απαλύνει, αλλά μακροπρόθεσμα μόνο η μη κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα μπορεί να έχει αποτελέσματα. Και, δυστυχώς, ο μόνος τρόπος για να έχεις υγιή επιχειρηματικότητα είναι ο σκληρός τρόπος: Αφήνοντας επιχειρήσεις να χρεοκοπήσουν ώστε να ανοίξει ο δρόμος σε άλλες πιο παραγωγικές να ανθήσουν.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Από τις ψευδαισθήσεις στην παράδοση

Posted on Ιουλίου 6, 2010. Filed under: Λυγερός Σταύρος |

  • Ο Γιώργος Παπανδρέου αρχικά εμφανιζόταν σαν τον ηγέτη που έκανε τα ανθρωπίνως δυνατά για να αποφύγει το δίλημμα «μέτρα ή χρεοκοπία», αλλά δεν τα κατάφερε, επειδή ήταν αδύνατον να τα καταφέρει. Μια ματιά στους χειρισμούς των πρώτων μηνών της πρωθυπουργίας του, όμως, αποδεικνύει το αντίθετο. Κληρονόμησε μια δημοσιονομική βόμβα, αλλά δεν κατέβαλε προσπάθειες να την απενεργοποιήσει.

Ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ γνώριζε πριν από τις εκλογές ότι θα αναλάβει την εξουσία σε συνθήκες οξύτατης κρίσης. Ισχυριζόταν ότι διέθετε πολιτικό σχέδιο, αλλά τα γεγονότα τον διέψευσαν. Η Κομισιόν περίμενε από τον νέο πρωθυπουργό να εφαρμόσει αμέσως πρόγραμμα δημοσιονομικής εξυγίανσης. Αντ’ αυτού άκουσε γενικόλογες προθέσεις. Οταν ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου μιμήθηκε τον Γιώργο Αλογοσκούφη και αποκάλυψε τις δημοσιονομικές ταχυδακτυλουργίες της κυβέρνησης Καραμανλή άνοιξε τον ασκό του Αιόλου. Η Ε. Ε. κατήγγειλε την Ελλάδα για συστηματική παραπλάνηση. Το σήμα στις αγορές είχε δοθεί. Στοχοποίησαν τη χώρα και της έβαλαν τη θηλειά. Παρ’ ότι φάνηκε από νωρίς ότι αναπτύσσεται μία αρνητική δυναμική, ο Παπανδρέου δεν επέδειξε πολιτικά αντανακλαστικά. Ο νέος πρωθυπουργός σχημάτισε ολιγομελή κυβέρνηση, υπακούοντας σε ένα στερεότυπο. Οι διασπάσεις και οι τεχνητές συγκολλήσεις υπουργείων το μόνο που κατάφεραν ήταν να προκαλέσουν σοβαρά λειτουργικά εμπόδια.

Την κατάσταση επιδείνωσε η επιλογή των γενικών γραμματέων με βιογραφικά. Η εξαγγελία έδωσε την εντύπωση αξιοκρατίας και χειροκροτήθηκε, αλλά στην πράξη προκάλεσε καθυστερήσεις και δυσλειτουργίες. Η απώλεια πολύτιμου χρόνου είχε υψηλό κόστος. Τουλάχιστον μέχρι τον Φεβρουάριο, η κυβέρνηση έτρεχε πίσω από τις εξελίξεις. Από το Νταβός και μετά έγινε υπάκουη. Πολλοί αναρωτιούνται εάν ο Παπανδρέου συμπεριφέρθηκε κατ’ αυτόν τον τρόπο λόγω πολιτικής ανικανότητας ή επειδή θεώρησε ότι η δημοσιονομική έκρηξη και ο πέλεκυς της χρεοκοπίας θα του επέτρεπαν να εφαρμόσει ένα προαποφασισμένο σχέδιο. Δεν αποκλείεται, όμως, να ισχύει μία τρίτη εκδοχή: Να ξεκίνησε τη θητεία του με ψευδαισθήσεις και όταν βρέθηκε ιδεολογικοπολιτικά ανέτοιμος στη δίνη της κρίσης να παραδόθηκε πολιτικοψυχολογικά στην τρόικα. Επανειλημμένως, άλλωστε, πρόσωπα και συλλογικότητες σε δύσκολες συνθήκες νιώθουν «ασφάλεια» στην αγκαλιά κηδεμόνων! Κατηγορηματική απάντηση δεν μπορεί να δοθεί, αλλά ένας τέτοιος ψυχολογικός μηχανισμός εξηγεί όχι την εφαρμογή του Μνημονίου, αλλά την πολιτική ταύτιση με αυτό. Ο Παπανδρέου, άλλωστε, δεν ήταν ποτέ κλασικός σοσιαλδημοκράτης. Είχε και μία ισχυρή διάσταση μεταμοντέρνου φιλελεύθερου.

Δεν είναι, βεβαίως, τυχαίο ότι το 2004 συμπεριέλαβε στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ τους δύο ιεροφάντες του νεοφιλελευθερισμού Στέφανο Μάνο και Ανδρέα Ανδριανόπουλο. Οπως δεν είναι τυχαία και η σταδιακή διαφοροποίηση της ρητορικής του. Ολοένα και περισσότερο δεν θεωρεί το Μνημόνιο αναγκαίο κακό. Το αντιμετωπίζει σαν το εργαλείο επιβολής ενός νέου οικονομικοκοινωνικού μοντέλου. Το επικοινωνιακό περίβλημα, βεβαίως, είναι η εικόνα ενός πρωθυπουργού που προσπαθεί να σώσει τη χώρα του.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...