Archive for Σεπτεμβρίου 2010

«Παντελώς αναξιόπιστος»

Posted on Σεπτεμβρίου 23, 2010. Filed under: Ζούλας Kωνσταντίνος |

Tου Kωνσταντινου Zουλα, Η Καθημερινή

Η περαίωση δεν είναι απλώς ένα εκβιαστικό χαράτσι της κυβέρνησης. Είναι η ομολογία αποτυχίας της στη φορολογική πολιτική της. Επειδή δεν μπορεί να πιάσει τους φοροφυγάδες, επιβάλλει ένα γενικό μέτρο κι όποιον πάρει ο χάρος. Οποιαδήποτε φορολογικά μέτρα τέτοιου είδους έχουν βραχυπρόθεσμα έσοδα για το Δημόσιο, είναι όμως δυναμίτης για την ορθολογικοποίηση του φορολογικού συστήματος. Διότι στέλνουν λάθος μήνυμα στον φορολογούμενο που λέει, εντάξει τώρα ας μην είμαι συνεπής διότι σε μερικά χρόνια πάλι κάποιος θα έρθει και θα με ξαναρυθμίσει».

Θα αναρωτιέστε, γιατί περιγράφω την αυτονόητη οργή που έχουμε όλοι με την απόφαση της κυβέρνησης να στραφεί για μια ακόμη φορά έναντι όσων κάνουμε εντίμως τις φορολογικές μας δηλώσεις και να ευνοήσει αποκλειστικώς όσους έχουν εξαπατήσει το Δημόσιο. Ο λόγος είναι ότι τα λόγια του προλόγου ανήκουν στον υπουργό Οικονομικών κ. Γ. Παπακωνσταντίνου. Δεν πάει πολύς καιρός. Ελέχθησαν στις 28 Αυγούστου του 2008, ως σχόλιο στην αντίστοιχη περαίωση της Ν.Δ.

Οι δηλώσεις του κ. Παπακωνσταντίνου «στέκουν» ακόμη «περήφανες» στην ιστοσελίδα του ΠΑΣΟΚ, όπως και η καταγγελία του έναντι του κ. Γ. Αλογοσκούφη, τον οποίο χαρακτήρισε «παντελώς αναξιόπιστο», επειδή και εκείνος είχε δεσμευθεί ότι δεν θα προχωρούσε σε περαίωση. Αλήθεια, γιατί πρέπει να θεωρηθεί αξιόπιστος σήμερα ο κ. Παπακωνσταντίνου, όταν πράττει αυτό ακριβώς που μόλις προ διετίας κατήγγειλε ως «δυναμίτη του φορολογικού συστήματος»;

Καθώς κάποιοι θα αντιτάξουν ότι τότε δεν υπήρχε Μνημόνιο, ας θυμηθούμε τις άλλες δεσμεύσεις του ΠΑΣΟΚ. «Θα εξαντλήσουμε όλες τις δυνατότητες ελέγχου μέσω διασταυρώσεων και αυστηρών δειγματοληπτικών ελέγχων και δεν θα βάλουμε χαράτσι επί δικαίων και αδίκων» είχε διαβεβαιώσει ο… τότε κ. Παπακωνσταντίνου. Είχε μάλιστα χαρακτηρίσει «πρωτοφανή» την αμνήστευση των διωκόμενων φοροφυγάδων με εκκρεμείς δίκες. Προφανώς γι’ αυτό την επαναλαμβάνει σήμερα.

Κύριε Παπακωνσταντίνου, έχετε τη συμπάθεια όλων σε αυτή τη συγκυρία, αλλά θα ήσασταν ειλικρινής αν μαζί με την εξαγγελία της περαίωσης, ομολογούσατε τουλάχιστον την πλήρη αδυναμία του επιτελείου σας να θέσει σε λειτουργία, εδώ και ένα χρόνο, τους ελεγκτικούς μηχανισμούς του. Διότι ούτε το Μνημόνιο φταίει, ούτε βέβαια και η τρόικα που η κυβέρνηση απέτυχε παταγωδώς να φορολογήσει ακόμη κι εκείνους (γιατρούς, δικηγόρους κ.ά.) που η ίδια διαπόμπευσε τον Ιούνιο και σήμερα σκανδαλωδώς αμνηστεύει. Και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο συγχωρήστε παρακαλώ όσους από τους έντιμους φορολογούμενους δεν θα (ξανα)ανταποκριθούμε στο εκβιαστικό χαράτσι -εσείς το είπατε έτσι- που μας (ξανα)επιβάλλεται, λόγω (και) της δικής σας αδυναμίας να πράξετε όσα υποσχεθήκατε. Τα περί «τελευταίας φοράς» μάς τα ’παν κι άλλοι…

Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Οι αγκυλώσεις με το «πόθεν έσχες»

Posted on Σεπτεμβρίου 23, 2010. Filed under: Μανδραβέλης Πάσχος |

Tου Πασχου Mανδραβελη, Η Καθημερινή

Είναι περίεργο, αλλά ακόμη και τα απλά πράγματα σ’ αυτήν τη χώρα μεταμορφώνονται σε μυστήρια και βουλιάζουν μέσα σε αγκυλώσεις. Ενα από τα νεοελληνικά μυστήρια είναι γιατί δεν δημοσιοποιήθηκαν ηλεκτρονικά τα «πόθεν έσχες» των βουλευτών.

Αυτό που ξέρουμε σίγουρα είναι ότι ο υπουργός Δικαιοσύνης, κ. Χάρης Καστανίδης, υπέβαλε μια λειτουργική πρόταση. Οι δηλώσεις των βουλευτών να ελέγχονται από ανεξάρτητη επιτροπή στην οποία την πλειοψηφία θα έχουν μη κοινοβουλευτικοί. Σύμφωνα με την ίδια πρόταση, οι δηλώσεις θα αναρτώνται στο διαδίκτυο με τις μεταβολές στην περιουσιακή κατάσταση των βουλευτών, ώστε να διαχέεται ο έλεγχος και κάθε πολίτης να μπορεί να κάνει αυτό για το οποίο θεσπίστηκε η διαδικασία του «πόθεν έσχες», να βλέπει αν πλουτίζουν παρανόμως οι εκλεκτοί του.

Από εκεί και πέρα, όμως, αρχίζουν διάφορα παράλογα. Από κύκλους του προεδρείου της Βουλής διαρρέει η «είδηση» ότι η ανάρτηση στο Διαδίκτυο προσκρούει στην Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων και στην… κοινοτική νομοθεσία. Σύμφωνα με τους ίδιους, κάποιοι εκπρόσωποι της Αρχής, σε προφορική τους επικοινωνία με τους αρμοδίους του Κοινοβουλίου, αναφέρθηκαν σε αγκυλώσεις που προκύπτουν από την ηλεκτρονική δημοσιοποίηση.

Αυτό πρέπει να μάς βάλει σε σκέψεις. Πρώτον, η Αρχή δεν γνωμοδοτεί προφορικά. Εκδίδει αποφάσεις γραπτώς. Δεύτερον, παλαιότερη απόφαση της ίδιας αρχής επέτρεπε τη δημοσιοποίηση του πορίσματος ελέγχου των χρηματιστηριακών συναλλαγών των βουλευτών, «η οποία μπορεί να λάβει χώρα χωρίς τη συγκατάθεση των προσώπων που αναφέρονται σε αυτό, γιατί είναι αναγκαία για την εκτέλεση έργου δημοσίου συμφέροντος που εμπίπτει στην άσκηση δημόσιας εξουσίας και εκτελείται από δημόσια αρχή (άρθρο 5 § 2 περ. δ του Ν. 2472/97), αφού προδήλως η ενέργεια αυτή σκοπό έχει τον δημόσιο έλεγχο των χρηματιστηριακών δραστηριοτήτων των βουλευτών και στοχεύει στην εξυπηρέτηση της αρχής της διαφάνειας» (Απ. 34/2005).

Τρίτον, η δημοσιοποίηση των οικονομικών στοιχείων των πολιτικών θεσμοθετήθηκε οικειοθελώς από τον πολιτικό κόσμο «για την προάσπιση της τιμής» του. Ξεκινά με την εξαγγελία του Κωνσταντίνου Καραμανλή (15.12.1960) για τη δημιουργία Ειδικού Δικαστικού Συμβουλίου «υπό τον έλεγχο του ανωτέρω Συμβουλίου τίθεται η περιουσιακή εν γένει κατάστασις ως και ο τρόπος κτήσεως των περιουσιακών στοιχείων των κτηθέντων υπό του υπό έλεγχον προσώπου… ερευνωμένου εάν τα περιουσιακά στοιχεία ταύτα εκτήθησαν κατά τρόπον θεμιτόν ή αθέμιτον ή κατά κατάχρησιν του ασκηθέντος δημοσίου λειτουργήματος» (Δ. Δημητράκος: Το ριζοσπαστικό στοιχείο στην πολιτική του Κ. Καραμανλή) και τελικά ψηφίζεται από την κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου, τον Αύγουστο του 1964.

Δεν υπάρχει λογικός άνθρωπος που μπορεί να απαγορεύσει τη δημοσιοποίηση περιουσιακών στοιχείων εκείνων που θέλουν να τα δημοσιοποιήσουν, πόσω δε μάλλον αν οι τελευταίοι διαχειρίζονται δημόσιο χρήμα. Οπότε, η ηλεκτρονική ανάρτηση των δηλώσεων «πόθεν έσχες» των βουλευτών έπρεπε ήδη να είχε γίνει. Εκτός αν κάποιος από τους βουλευτές αρνήθηκε, οπότε το θέμα θα πρέπει να εξεταστεί από την Αρχή Προσωπικών Δεδομένων. Αν όμως υπάρχει άρνηση, δεν είναι κάτι που έπρεπε να γνωρίζουμε;

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ο μεσολαβητής Παπανδρέου

Posted on Σεπτεμβρίου 23, 2010. Filed under: Ελλις Αθανάσιος |

Tου Aθανασιου Eλλις, Η Καθημερινή

Στον φυσικό του ρόλο δείχνει να βρίσκεται ο Γιώργος Παπανδρέου τις τελευταίες ημέρες στη Νέα Υόρκη. Φίλοι και αντίπαλοι του αποδίδουν στόχους και επιθυμίες που ίσως δεν έχει, όπως την αναρρίχηση στο αξίωμα του γενικού γραμματέα των Ην. Εθνών. Οι πρώτοι για να υπερθεματίσουν την αποδοχή του από την παγκόσμια κοινότητα, οι δεύτεροι για να επικρίνουν τη συχνή απουσία του στο εξωτερικό, που αφαιρεί την προσοχή του από τα οικονομικά προβλήματα και τις αναταραχές στο εσωτερικό.

Αν και διαπιστώνεται μια συχνά υπερβολική ροπή προς την επικοινωνιακή αξιοποίηση των κινήσεών του, η προώθηση της διεθνούς παρουσίας της Ελλάδας μέσω των διαύλων που διατηρεί ο κ. Παπανδρέου με ξένους ηγέτες και θεσμούς είναι θετική. Για τη διεθνή κοινότητα, μικρή σημασία έχει ποιες ενέργειες κάνει προσωπικά ο ίδιος και ποιες ο υπουργός Εξωτερικών Δημήτρης Δρούτσας ή άλλοι στενοί συνεργάτες του πρωθυπουργού, όπως ο Αλεξ Ρόντος, ο οποίος αναπτύσσει έντονη δραστηριότητα στη Μέση Ανατολή και στα Βαλκάνια.

Για να μην αντιμετωπιστεί ως γραφικός, ο κ. Παπανδρέου θα πρέπει να έχει ως πυξίδα την αίσθηση του μέτρου. Να προβάλλει μεν την πρόθεση της Ελλάδας να συμβάλει στην επίλυση διαφορών, αναγνωρίζοντας όμως τον σχετικά περιορισμένο ρόλο που της αναλογεί και ο οποίος είναι, εκ των πραγμάτων, μεγαλύτερος και πιο ουσιαστικός στα Βαλκάνια, ειδικά εάν ξεπεραστεί η οικονομική κρίση και ανακτήσει η Αθήνα το σημαντικό εργαλείο της οικονομικής διπλωματίας και μικρότερος και συμπληρωματικός, αλλά όχι απαραίτητα αμελητέος, στη Μέση Ανατολή.

Ο Ελληνας πρωθυπουργός τελευταία στρέφει την προσοχή του στα δύο κορυφαία ζητήματα που απασχολούν τη διεθνή κοινότητα, την ειρηνευτική διαδικασία Ισραήλ – Παλαιστινίων και το ζήτημα του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν, που έχει οδηγήσει στην τεταμένη σχέση της Δύσης με την Τεχεράνη. Θα πρέπει να αποφύγει τον πειρασμό -και λόγω ιδιοσυγκρασίας μάλλον θα το κάνει- να αυτοπροβληθεί ως κάτι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που είναι. Ελπίζεται να έχει διδαχθεί από τις ατυχείς υπερβολές του Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος επέλεξε να αυτοχρισθεί ως ο «κύριος μεσολαβητής» ανάμεσα στη Δύση και το Ιράν, κάνοντας βήματα που έρχονταν σε ευθεία ανίθεση με την προσέγγιση της διεθνούς κοινότητας, όπως αυτή εκφράζεται από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ· η στάση του τελικά έπληξε την εικόνα του ιδίου και της χώρας του.

Μέχρι στιγμής, ο Ελληνας πρωθυπουργός ακολουθεί διαφορετική πορεία. Προχώρησε σε εμβάθυνση της σχέσης με το Ισραήλ και ταυτόχρονα μετέφερε στον Ιρανό πρόεδρο την αντίθεση της διεθνούς κοινότητας στην απόκτηση πυρηνικού οπλοστασίου από την Τεχεράνη και του διεμήνυσε ότι είναι προς το συμφέρον του να αλλάξει προσέγγιση, έτσι ώστε να τερματισθεί η απομόνωσή του. Η αξιοποίηση των παραδοσιακών δεσμών με το Ιράν, χωρίς τη διατάραξη των σχέσεων με τη Δύση, αναδεικνύει έναν χρήσιμο υποβοηθητικό ρόλο για την Ελλάδα, ο οποίος με σωστούς χειρισμούς μπορεί να αποφέρει οφέλη.

Στο πλαίσιο της διεθνούς κινητικότητας που αναπτύσσει, ο κ. Παπανδρέου θα φιλοξενήσει στις 22 Οκτωβρίου στην Ελλάδα σύνοδο για την κλιματική αλλαγή στη Μεσόγειο και σε αυτήν έχει προσκαλέσει, μεταξύ άλλων, τους ηγέτες της Τουρκίας, του Ισραήλ και των Παλαιστινίων. Το παζλ της Ανατολικής Μεσογείου είναι πολύπλοκο και σίγουρα δεν θα λυθεί στην Αθήνα. Ομως, οι πρωτοβουλίες του πρωθυπουργού, χωρίς απαραίτητα να αποτελούν «μεσολάβηση», βάζουν την Ελλάδα στον παγκόσμιο χάρτη και ελπίζεται ότι στην πορεία θα επιτρέψουν στην Αθήνα να διασφαλίσει μεγαλύτερη κατανόηση στα προβλήματα που απασχολούν την ίδια και στα οποία έχει λόγο η διεθνής κοινότητα.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Γιατί η Δημοκρατία σιχαίνεται τις διαγραφές

Posted on Σεπτεμβρίου 23, 2010. Filed under: Παπαδημητρίου Μπάμπης |

  • Του Μπαμπη Παπαδημητριου, Η Καθημερινή
  • Η επιστροφή της δημοκρατίας στις εσωτερικές λειτουργίες των κομμάτων, αποτελεί εξαιρετικά επείγουσα επιταγή προφύλαξης του καθεστώτος. Το πρώτο βήμα θα μπορούσε να είναι η απαγόρευση της διαγραφής -και μάλιστα με συνοπτική πράξη του «αρχηγού»- σε οποιαδήποτε έκφραση πολιτικής διαφωνίας. Το δεύτερο, συμπληρωματικό αλλά απαραίτητο, είναι να επιτραπεί στους βουλευτές να υπακούσουν στο 60ό άρθρο του Συντάγματος: «Οι βουλευτές έχουν απεριόριστο το δικαίωμα της γνώμης και ψήφου κατά συνείδηση». Με ποιο δικαίωμα, άλλωστε, ο «αρχηγός» τους ζητεί να καταπατήσουν τον όρκο τους;

Αν κάποιος εφαρμόσει το πολιτικό πρότυπο Σαμαρά σε ευρωπαϊκό επίπεδο, τότε, το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, ο συνασπισμός των κεντροδεξιών στην Ευρωπαϊκή Ενωση, θα όφειλε να διαγράψει τη Νέα Δημοκρατία. Η παραδοξότητα θα μπορούσε να φτάσει στα άκρα, αφού, μετά την «εδώ» διαγραφή του, ο Ελληνας ευρωβουλευτής Θόδωρος Σκυλακάκης θα παρέμενε καλοδεχούμενος σε αυτόν τον πλειοψηφικό σχηματισμό.

Είναι αλήθεια πως η ταύτιση της ελληνικής Δεξιάς με την κομμουνιστική υστερία σε οτιδήποτε μπορεί να εμφανίζεται ωφέλιμο για τη χώρα μας, προκαλεί. Η ανερμάτιστη αυτή επιλογή, συνδέεται με βραχύβιους και μυωπικούς υπολογισμούς, οι οποίοι, υποστηρίζονται από τη συστηματική εκτροπή των κομμάτων εξουσίας (και, δυστυχώς, όχι μόνον), από τον δημοκρατικό κανόνα της ελεύθερης γνώμης και της σύνθεσης μεταξύ διαφορετικών απόψεων.

Πρόκειται για τη χειρότερη απομίμηση που έχουν επιχειρήσει και τα δύο κόμματα, από όσα το ανιστόρητο τμήμα της ελληνικής Αριστεράς και η αυταρχική μετεμφυλιακή Δεξιά πλάσαραν στο μεταπολιτευτικό πολιτικό πεδίο. Ο Ανδρέας Παπανδρέου μιμήθηκε τις αρχές του ελάχιστα «δημοκρατικού» και σίγουρα «συγκεντρωτισμού», που παραμένει η βασική οργανωτική αρχή του ΚΚΕ και κατόρθωσε να μετατρέψει ειλικρινείς κεντρώους σοσιαλιστές σε οσφυοκάμπτες του συνθήματος «ένας είναι ο πρόεδρος».

Η Νέα Δημοκρατία, ενίσχυσε τον εξευτελισμό της υιοθετώντας τις απειλές για τη μοίρα των προβάτων «σαν βγουν από το μαντρί». Με αποτέλεσμα να μη συσπειρώνει νέες δυνάμεις, ούτε ακόμη όταν ο Σημίτης της παρείχε απανωτές ευκαιρίες. Πάντως, ακόμη κι αν το νεο-καραμανλικό πρόγραμμα, που εκπόνησε στο γύρισμα του αιώνα ο συνταξιούχος Σουφλιάς, δεν ακολούθησε τις ανοιχτές διαδικασίες της Χαλκιδικής του εξευρωπαϊσμένου καραμανλισμού, απηχούσε σε κάθε περίπτωση με πιο αυθεντικό τρόπο μια εναλλακτική πλατφόρμα πολιτικής.

Η αυθαιρεσία του προέδρου-αρχηγού είναι ένα από τα χαρακτηριστικά που εισήγαγε ο Ανδρέας με την αυταρχική στροφή της συνταγματικής αναθεώρησης του 1985. Τα θεσμικά πρωτεία του πρωθυπουργού, καταστρέφουν με απόλυτη σιγουριά τη δημοκρατία σε ό,τι αφορά την αυτόνομη εσωτερική λειτουργία των κομμάτων εξουσίας. Μετατρέπονται, έτσι, σε λέσχες πατρικίων, οι οποίες ελέγχονται εναλλάξ από παρέες της πολιτικής. Μάλιστα, η μιντιακή επιστροφή του ενεχύρου δακτυλιδιού από τον Σημίτη στον Γιώργο Παπανδρέου, αποτελεί μια από τις μαύρες σελίδες της δημοκρατίας μας, που ανανέωσε τη μεσαιωνική αντίληψη του αρχηγού. Θυμηθείτε τους άγριους φυλετικούς πανηγυρισμούς για την επιστροφή του τροπαίου στα πολιτικά εδάφη του παπανδρεϊσμού, όταν οι τηλεοράσεις συνόδευσαν σε πραγματικό χρόνο (live) το νέο αρχηγό στην κοιτίδα που προσφέρει ο τόπος Καλέντζι.

Στη σταλινική παράδοση, που εξήγησε στο ρηχό μυαλό πολλών αστών πολιτικών την αντοχή της ριζοσπαστικής Αριστεράς, προστέθηκε η προεδρική πρωθυπουργία. Δεν ξέρω αν ο σημερινός πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ μείνει στην Ιστορία για άλλο λόγο πλην της πολιτικής του Μνημονίου. Οφείλουμε πάντως να τον θυμόμαστε επειδή εισήγαγε με θαυμαστή επιτυχία και συγκρότηση έναν ακόμη «θεσμό»: την εκλογή του προέδρου του κόμματος και υποψηφίου πρωθυπουργού «από τον λαό». Προσοχή, όχι από τα μέλη του κόμματος, αλλά από όλους όσοι θέλουν να ανέβουν στο τρένο, ώστε να μπουν στην πολιτεία της νέας εξουσίας «καβάλα».

Η πελατειακή συναλλαγή μεταξύ κόμματος, κυβέρνησης και κράτους, πήρε διαστάσεις απειλητικές για την πραγματική δημοκρατία. Η δημοκρατία κομμάτων, που αποτελεί τον θώρακα του κοινοβουλευτισμού, όπως περιγράφηκε με τη συνταγματική τάξη του 1975, έχει πλέον διαλυθεί. Και πάλι πρώτη, η κ. Παπαρήγα υποχρέωσε το 2008 σε παραίτηση βουλευτές επειδή, προφανώς, ο λαός δεν είχε ψηφίσει «σωστά». Θαυμαστής της κομμουνιστικής αντοχής και εκλιπαρών την αναγνώριση της Δεξιάς από αριστερά χείλη, ο Κ. Καραμανλής έσπευσε να διαγράψει δικούς του βουλευτές όταν διαφώνησαν.

Ο Γ. Παπανδρέου έκανε το ίδιο κατά τη ψήφιση του Μνημονίου. Ο Αντ. Σαμαράς επιβεβαίωσε με τη διαγραφή της Ντόρας Μπακογιάννη, του Χρ. Μαρκογιαννάκη και την απομάκρυνση του Θόδ. Σκυλακάκη. Μπροστά τους, ο Γ. Καρατζαφέρης, καθαρόαιμος ιδιοκτήτης πολιτικού σχηματισμού, εμφανίστηκε περισσότερο πράος. Απλώς «γλίτωσε» τον βουλευτή του ΛΑΟΣ Μαυρουδή Βορίδη, από την επιτυχημένη ανάδειξή του στις περιφερειακές εκλογές. Ακόμη και στη συνασπισμένη (μέχρι διαλύσεως) Αριστερά, ο αρχηγός έχει το κονάκι του. Προτιμά να εμπλέκεται σε πατροκτόνους καυγάδες, να ισορροπεί μεταξύ εσωκομματικών συμμοριών. Και ευκόλως αγνοεί τα επιχειρήματα, τον διάλογο και τις παραδόσεις ενός χώρου που μάτωσε για να καθιερώσει τον σεβασμό της διαφορετικής γνώμης.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Χωρίς περίσκεψη

Posted on Σεπτεμβρίου 17, 2010. Filed under: Κυβέρνηση |

  • ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΡΟ, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Παρασκευή, 17 Σεπτεμβρίου 2010
  • Τα επικοινωνιακά τεχνάσματα είναι ενίοτε εξαιρετικά αναποτελεσματικά. Η δεύτερη, στη σειρά, αλλαγή ονομασιών και αρμοδιοτήτων των διαφόρων υπουργείων αγγίζει τα όρια της γραφικότητος. Πέρα από το κόστος που εμπεριέχει κάθε τέτοια αλλαγή, οι συνεχείς παλινωδίες έχουν προκαλέσει συμπτώματα διάλυσης σε κομμάτια του κρατικού μηχανισμού και στο ηθικό των υπαλλήλων που εργάζονται σε αυτά. Το κράτος είναι κάτι σοβαρό που πρέπει να έχει συνέχεια και όχι ένα παιχνίδι στα χέρια όσων με τόση ευκολία αλλάζουν τη δομή και οργάνωσή του χωρίς περίσκεψη.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Φανταστικές αξίες, μιγαδικές πολιτικές

Posted on Σεπτεμβρίου 17, 2010. Filed under: Μανδραβέλης Πάσχος |

  • Tου Πασχου Mανδραβελη, Παρασκευή, 17 Σεπτεμβρίου 2010

Ο παραλογισμός σ’ ένα σύστημα σκέψης είναι ό,τι και ο φανταστικός αριθμός στα μαθηματικά. Απαξ και εμφιλοχωρήσει κάπου, βρίσκεται σε κάθε αποτέλεσμα. Οσους πραγματικούς αριθμούς κι αν προσθέσει, αφαιρέσει, πολλαπλασιάσει ή διαιρέσει κάποιος, στο τέλος θα βρεθεί με ένα μιγαδικό αριθμό· ένα μέρος του θα είναι πραγματικός αριθμός κι ένα μέρος του φανταστικός.

Στη συζήτηση για την απελευθέρωση της αγοράς φορτηγών υπάρχει, από την αυγή της μετεμφυλιακής Ελλάδος, ένα φανταστικό στοιχείο. Αυτό λέγεται άδεια και δόθηκε προνομιακά σε κάποιους για καθαρά πολιτικούς λόγους. Διάφοροι υπουργοί επιβράβευσαν τους κομματάρχες ή ψηφοφόρους των, παρέχοντάς τους (όπως παλιότερα έκαναν οι βασιλείς) ολιγοπωλιακά προνόμια σε μια αγορά. Αυτό το δοτό προνόμιο έγινε «περιουσία». Πολλαπλασιάστηκε με πραγματικά λεφτά και στο τέλος εμφανίστηκε μια μιγαδική περιουσία. Ενα μέρος είναι η πραγματική αξία των φορτηγών κι ένα άλλο μέρος η φανταστική αξία των «αδειών».

Το πρόβλημα είναι ότι εκεί που μας χρωστούν οι κάτοχοι των αδειών, ζητάνε και το βόδι. Δεν φτάνει που εκμεταλλεύτηκαν προνομιακά ένα καθεστώς επί δεκαετίες (κάποιοι από τους συνδικαλιστές του κλάδου έκαναν κι «επιχειρήσεις» δεκάδων φορτηγών με την ανοχή της κοινωνίας στο προνόμιο) απειλούν να νεκρώσουν τη χώρα, κλείνοντας δρόμους ή απεργώντας. Και μπορούν να το κάνουν διότι μόνο αυτοί έχουν τη φανταστική άδεια να μεταφέρουν προϊόντα. Είπαμε: από τη στιγμή που εμφιλοχωρήσει κάπου (και μάλιστα αξιωματικά) ο παραλογισμός, αυτός προκύπτει σε κάθε αποτέλεσμα -ακόμη κι αν υπάρχει λογική συνέπεια σε όλη τη διαδικασία.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι έχει στηθεί καβγάς για την αξία της φανταστικής περιουσίας των κατόχων αυτών των αδειών, είναι ότι έχει εμπλακεί η κυβέρνηση προσπαθώντας με διάφορες πράξεις να πετύχει ένα πραγματικό αποτέλεσμα. Ο δυστυχής κ. Ρέππας, τη μία φορά προσθέτει 27.000 ευρώ στην άδεια, την άλλη πολλαπλασιάζει επί 3.000 ευρώ τον τόνο (μέχρι τους 42 τόνους) κ.ο.κ. Αντί να αφαιρέσει το φανταστικό στοιχείο από την εξίσωση, προσθέτει και πολλαπλασιάζει άλλους φανταστικούς αριθμούς, προσπαθώντας να επιτύχει ένα θετικό αποτέλεσμα. Ξέχασε προφανώς ότι ακόμη και ο πολλαπλασιασμός δύο φανταστικών αριθμών δίνει αρνητικό αποτέλεσμα. Και το αρνητικό αποτέλεσμα στην περίπτωσή μας είναι ότι συνεχίζουν να παραμένουν κλειστές οι ευκαιρίες για τους νέους. Από τους 175.000 ανέργους που υπολογίζει η ΓΣΕΕ ότι θα έχουμε τα επόμενα τρία χρόνια, κάποιοι θα μπορούσαν να δραστηριοποιηθούν στον κλάδο των φορτηγών. Δεν θα τα καταφέρουν, όμως, ανάμεσα στα υπόλοιπα φράγματα θα είναι και οι 27.000 του κ. Ρέππα, ή όποιον άλλο φανταστικό αριθμό προσθέσει.

Οι συνδικαλιστές του κλάδου των φορτηγών έχουν καλομάθει στα προνόμιά τους και δεν θέλουν να κάνουν πίσω. Πήραν δε θάρρος από την καλοσύνη του κ. Ρέππα (ή μήπως είναι η γνωστή παλαιοκομματική δειλία μπροστά στο πολιτικό κόστος;) και ζητούν απόσυρση του νομοσχεδίου. Ισως αυτό να συνετίσει την κυβέρνηση. Οι φανταστικοί γόρδιοι δεσμοί δεν λύνονται με μιγαδικές πολιτικές. Απλώς, κόβονται…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Παραμένουμε αμετανόητοι

Posted on Σεπτεμβρίου 17, 2010. Filed under: Καραϊσκακη Τασουλα |

  • Tης Tασουλας Kαραϊσκακη, Παρασκευή, 17 Σεπτεμβρίου 2010

Ας μην αυταπατώμεθα. Αν δεν μας άρεσε η κοινωνία μας, θα φροντίζαμε με κάποιο τρόπο, επίπονα, αργά, να την αλλάξουμε. Αλλά δεν θέλουμε κάτι τέτοιο. Εχουμε βολευτεί μέσα στο ελληνικής κοπής κοινωνικό νεφέλωμα όπου επιτρεπτό είναι αυτό που μας εξυπηρετεί. Και ενώ καταδικάζουμε τα κακώς κείμενα (δηλαδή όσα, συνήθως, θίγουν τα προσωπικά μας συμφέροντα) δεν κάνουμε τίποτα για να αναδιοργανώσουμε μια χώρα, τη δική μας, με μηχανισμούς διακυβέρνησης πολλαπλά στρεβλωμένους από τα ιδιωτικά και συντεχνιακά συμφέροντα.

Δεν συμφωνούμε με το πλαφόν στην τιμή της βενζίνης (λίγο πάνω από τη μέση τιμή); Το κλείνουμε το βενζινάδικο. ΄Η, δεν υπακούμε στο μέτρο. ΄Η, άλλη τιμή αναγράφουμε και σε άλλη τιμή πουλάμε. ΄Η πιέζουμε και καταφέρνουμε να αποσυρθεί η «οροφή». Αποφασίζεται απεργία; Ακολουθούμε τη λογική της αρπαχτής. Με τεχνητή έλλειψη των αγαθών, ανεβάζουμε τις τιμές. Ανακοινώνεται αύξηση στον ΦΠΑ; Εκτινάσσονται οι τιμές προκαταβολικά.

Καμία αναστολή. Παρά το πολυσυζητημένο κυνήγι των κερδοσκόπων, των επίορκων, των φοροφυγάδων, πιστεύουμε ότι νόμοι και μηχανισμοί ελέγχου υπάρχουν μόνο για να κάνουν επιλεκτικά αισθητή την παρουσία τους. Οχι λόγω ηθικής ανεπάρκειας συγκεκριμένων ατόμων σε έναν σήμερα συνεπέστερο ελεγκτικό μηχανισμό (κυβερνητική εκδοχή), αλλά γιατί όλο το σύστημα είναι κακοφορμισμένο. Τόσο βαθιά διεφθαρμένο που αποθαρρύνει κάθε αναγεννημένη βούληση για κάθαρση.

Στην Ελλάδα καταφέρνουμε να επιβιώνουμε γιατί ζούμε «ελεύθερα». Με ένα δικό μας στρεβλό τρόπο έχουμε επιτύχει αυτό που έχουν ονειρευτεί πλήθος πολιτικοί επιστήμονες για τις κοινωνίες του μέλλοντος, δηλαδή μια αρραγή αυτοκυβερνώμενη πολιτεία, όπου τα άτομα υφίστανται τη μικρότερη δυνατή παρακώλυση από το κράτος. Ως ελεύθεροι επαγγελματίες, ως μικροί ή μεγάλοι επιχειρηματίες, δεν συνεχίζουμε να πληρώνουμε όσο φόρο θέλουμε; Δεν υφιστάμεθα (ακόμη) όσους και όποιους ελέγχους θέλουμε; Ως ιδιοκτήτες ή εργολάβοι δεν εξακολουθούμε, στις σημερινές βασανιστικές ημέρες της εθνικής κρίσης, να κτίζουμε ή να επεκτείνουμε όπου και όπως θέλουμε; Ως δημόσιοι λειτουργοί δεν καλύπτουμε τον δόλο ή τη βαρεμάρα μας με τις «ελλείψεις σε προσωπικό»; Ως τοπικοί άρχοντες δεν λέμε και ξελέμε χωρίς καμία κύρωση, δεν προωθούμε τα επωφελή από τα κοινωφελή έργα, δεν διαθέτουμε κατά το δοκούν τους δημόσιους πόρους;

Στην Ελλάδα επιβιώνουμε γιατί ζούμε «δημοκρατικά» – κάνουμε συνεχώς διάλογο. Δεν έχει σημασία αν δεν ομονοούμε. Είναι και αυτό έκφραση δημοκρατίας. Ούτε αν παρακάμπτουμε τους έχοντες προτεραιότητα, λαδώνοντας. Είναι γιατί μισούμε τη γραφειοκρατία που είναι εχθρός της δημοκρατίας. Στην Ελλάδα έχουμε επιτύχει την πιο ναρκισσιστική εκδοχή της. Κάθε πολίτης υπακούει στον δικό του ατομικό νόμο – είναι ο μόνος τρόπος για να αποφύγει την υποταγή στη βούληση των άλλων.

Ποιος είπε ότι είμαστε σε βαθιά μεταμέλεια, σε οδυνηρή αναδίπλωση; Παραμένουμε αμετάπειστοι. Ποιος είπε ότι είμαστε σε σύγχυση; Ξέρουμε πολύ καλά τι θέλουμε, πολίτες και κυβερνώντες: το συμφέρον μας. Μέχρι να χάσουμε πλήρως τον έλεγχο – θα μας τον έχουν πάρει.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ενας πρωθυπουργός για τη λάντζα

Posted on Σεπτεμβρίου 17, 2010. Filed under: Κασιμάτης Στέφανος |

  • Tου Στεφανου Κασιματη, Παρασκευή, 17 Σεπτεμβρίου 2010

Το μόνο ασυγχώρητο λάθος στην πολιτική είναι η επιτυχία. Ηταν επόμενο, λοιπόν, αρκετοί στο ΠΑΣΟΚ να προσδοκούν χαιρέκακα ότι η ενίσχυση των αρμοδιοτήτων του Γιάννη Ραγκούση θα προκαλούσε κάποια αντίδραση από πλευράς του Θόδωρου Πάγκαλου. Τους απογοήτευσε όμως. Δεν έδειξε να ενοχλείται από την ανάδειξη του υπουργού Εσωτερικών σε οιονεί πρωθυπουργό. Και τούτο ήταν πολύ σοφό εκ μέρους του Θ. Πάγκαλου, αφού επί της ουσίας η θέση του ως αντιπροέδρου της κυβέρνησης ουδόλως εθίγη από την προαγωγή του Γ. Ραγκούση. Ο υπουργός Εσωτερικών προήχθη σε πρωθυπουργό Εσωτερικών, με τον Γιώργο Παπανδρέου να κρατάει για τον εαυτό του τη θέση του πρωθυπουργού Εξωτερικών. Γιατί λοιπόν να ενοχληθεί ο Θ. Πάγκαλος; Αν κάποιος θα έπρεπε να έχει θιγεί είναι ο Γιώργος. (Αλλά το παράδοξο της περίπτωσής του είναι ότι αυτό ακριβώς επεδίωκε από την αρχή: Να καλύψει το κενό που δημιουργεί η παρουσία του στην κυβέρνηση, ώστε ανενόχλητος να ασχολείται με το χόμπι του, τα ταξίδια…)

Εν πάση περιπτώσει, το «βαρετό» μέρος της πρωθυπουργίας είναι αυτό που σήμερα λείπει περισσότερο από τη διακυβέρνηση. Από προχθές το βράδυ γνωρίζουμε πλέον ότι οι αρμοδιότητες που συνιστούν τη λάντζα της πρωθυπουργίας -δηλαδή, ο συνολικός έλεγχος του κυβερνητικού έργου, ο συντονισμός των υπουργών, η εποπτεία του νομοθετικού έργου, ο πολιτικός σχεδιασμός και η επικοινωνιακή πολιτική- έχουν ανατεθεί στον Γ. Ραγκούση· και το ζητούμενο εφεξής είναι αν ο πρωθυπουργός Εσωτερικών μπορεί να φέρει αποτελέσματα. Ως υπουργός Εσωτερικών, ο Γ. Ραγκούσης έδειξε ότι καταφέρνει να πραγματοποιεί τους στόχους του, χωρίς τις συνήθεις εκπτώσεις και τους συμβιβασμούς που γίνονται στην πορεία και, το κυριότερο, χωρίς περιττό θόρυβο. Παραδείγματος χάριν, στην περίπτωση του «Καλλικράτη» παρουσίασε προς διαβούλευση ένα αρχικό σχέδιο με 333 ως 343 δήμους. Ενώ, βάσει της ελληνικής πραγματικότητας, θα περίμενε κανείς ότι η διαβούλευση θα έληγε με τους δήμους να έχουν αυξηθεί κατά καμιά πενηνταριά τουλάχιστον, ο τελικός αριθμός ήταν 325, ακόμη μικρότερος από το ελάχιστο του αρχικού σχεδίου.

Ο Γιώργος διάλεξε λοιπόν τον Γ. Ραγκούση για τον ρόλο του οιονεί πρωθυπουργού, αντιλαμβανόμενος προφανώς αυτό που δεν μπόρεσε να καταλάβει ο πρόεδρος Καρατζαφέρης με την περίπτωση της υποψηφιότητας του Μάκη Βορίδη στην Περιφέρεια Αττικής, δηλαδή ότι εφόσον υπάρξει επιτυχία θα την πιστωθεί ο Γιώργος. Εδώ όμως είναι συγχρόνως και ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την εξέλιξη του πειράματος, διότι τυχόν επιτυχία του Γ. Ραγκούση μπορεί να εξυπηρετεί τον Γιώργο, αλλά δεν ευνοεί τις προσωπικές φιλοδοξίες των άλλων υπουργών. Εν τέλει, ο χρόνος θα δείξει και, κυρίως, η ικανότητα του Γ. Ραγκούση να επιζήσει από τον φθόνο των -κατ’ ευφημισμόν- συναδέλφων του….

Τ’ αηδόνια κελαηδούν

θλιμμένα…

Αν κάποια ήσυχη, τρυφερή νύχτα σάς φέρουν τα βήματά σας στην Ηρώδου Αττικού και ξάφνου ακούσετε μέσα από τον Εθνικό Κήπο να έρχεται ένα γλυκό, θλιμμένο κελάηδισμα, σαν το ερωτικό κάλεσμα του μοναχικού αηδονιού που αναζητεί το ταίρι του, μην τρομάξετε αν, αντί για τον μικροσκοπικό τραγουδιστή της νύχτας, διακρίνετε κουρνιασμένο κάπου ψηλά στα κλαδιά των πεύκων έναν ευτραφή κύριο να κελαηδά για το όνειρο που έχασε. Σας προειδοποιώ να μην τον τρομάξετε με απότομες κινήσεις και επιφωνήματα θαυμασμού! Γιατί μπορεί να γκρεμιστεί απ’ τα κλαδιά και να πάθει τίποτε ο άνθρωπος. Μόνο σταθείτε ήρεμα να ακούσετε το θλιμμένο τραγούδι του κι έπειτα συνεχίστε τον δρόμο σας. Εγώ παρακάτω θα σας πω την πονεμένη ιστορία του…

Τον λένε Χρήστο Αηδόνη και είναι ο νέος υφυπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης. Επειδή στο υπουργείο αυτό, για κάποιον λόγο που αμφιβάλλω αν τον κατανοεί κανείς, προστέθηκαν και οι τομείς Αθλησης και Διατροφής, ο Χρήστος (που τυγχάνει και απόφοιτος της Γυμναστικής Ακαδημίας) πέρασε μερικές ημέρες, ώσπου να καθορισθούν οι αρμοδιότητες, πιστεύοντας ότι τον είχε αγγίξει η νεράιδα με το μαγικό ραβδάκι της και ότι από απλός βουλευτής επαρχίας μεταμορφώθηκε σε ισχυρό υφυπουργό, ότι ο τομέας ευθύνης του θα είναι ο Αθλητισμός, με όλα τα κομφόρ και τα συμπαρομαρτούντα, δηλαδή τον ΟΠΑΠ.

Επεσε λοιπόν αμέσως με τα μούτρα στη δουλειά! Κανόνισε συνάντηση με τον Σοφοκλή Πιλάβιο της ΕΠΟ και εξασφάλισε photo opportunity με τον Μισέλ Πλατινί, επισκέφθηκε το ΟΑΚΑ για να ελέγξει αυτοπροσώπως την κατάσταση του χλοοτάπητα, ως και με τον παλιό του φίλο Χρήστο Παπουτσή, τον καινούργιο υπουργό Προστασίας του Πολίτη, συναντήθηκε για να του εκθέσει τις σκέψεις του σχετικώς με το ζήτημα της βίας στα γήπεδα. Πλην, φευ, όταν ξημέρωσε η χθεσινή ημέρα το όνειρό του είχε χαθεί! Η μόνη αρμοδιότητα που είχε αποκτήσει, όπως πληροφορηθήκαμε από τη συνέντευξη του Ανδρέα Λοβέρδου, ήταν «ο αθλητισμός, υπό την έννοια του αθλητισμού για όλους, της προαγωγής του αθλητισμού, του ειδικού αθλητισμού». Για να το πω απλά, ο αθλητισμός για γέροντες και ΑΜΕΑ – ίσως, θέλω να ελπίζω, και ο γύρος της Αθήνας. Αυτή ήταν η θλιβερή ιστορία του Χρήστου του Αηδόνη από τη Δράμα…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ψωμιαδοκώσταινα λοιπόν;

Posted on Σεπτεμβρίου 17, 2010. Filed under: Μπουκάλας Παντελής |

  • Tου Παντελη Mπουκαλα, Παρασκευή, 17 Σεπτεμβρίου 2010

Ας υποθέσουμε ότι ένας ιστορικός του μέλλοντος, περί το 2050, αποφασίζει να ασχοληθεί με τα χρόνια μας, λίγο πριν – λίγο μετά το μιλένιουμ. Για να πρωτοτυπήσει, επιλέγει να φτιάξει το υφαντό της εποχής μας με νήμα ένα επώνυμο και τις διαδρομές του, τα κλαδιά και τα παρακλάδια του. Το πιο εύκολο θα ήταν να διαλέξει το επώνυμο Παπανδρέου ή Καραμανλής ή Μητσοτάκης (στη σύζευξή του με το Μπακογιάννης). Αυτός, όμως, για να μελετήσει ταυτόχρονα την πολιτική και την κοινωνία, διαλέγει σαν κλειδί το όνομα Ψωμιάδης. Από υλικό, άλλο τίποτα. Εδώ τώρα η αναζήτηση στο Ιντερνετ σου προσφέρει πάραυτα μυριάδες ευρήματα. Σκεφτείτε, λοιπόν, ποιος όγκος θα συσσωρευτεί στα επόμενα σαράντα χρόνια. Γιατί το επώνυμο Ψωμιάδης, σαν σήμα της ελληνικής μαγκιάς όπως μάθαμε να την εννοούμε ή του ελληνοπρεπούς καταφερτζιδισμού, δεν το διαθέτει μόνον ένας αλλά τρεις, τουλάχιστον. Μια τριάδα που δύσκολα θα την αποκαλούσε κανείς αγία.

Εκτός, λοιπόν, από τον τηλεοπτικώς διασημότερο της χορείας, τον νομάρχη κ. Παναγιώτη Ψωμιάδη, υπάρχει και δρα ως ποδοσφαιρικός μεγαλοπαράγοντας ο κ. Μάκης Ψωμιάδης, ενώ έντονη (και για χιλιάδες πολίτες καταστροφική) υπήρξε η δράση του μεγαλοεπιχειρηματία των ασφαλίσεων κ. Παύλου Ψωμιάδη. Συγγενείς εξ αίματος, όσο ξέρω, δεν είναι, το πνεύμα τους πάντως, όπως αποτυπώθηκε στη δημόσια πολιτεία τους, τους οδήγησε σε δρόμους διασταυρούμενους. Οσο ευδιάκριτες είναι οι διαφορές τους, άλλο τόσο είναι τα κοινά γνωρίσματά τους, λ.χ. ο κάπως ιδιότυπος σεβασμός των νόμων και των κανόνων – της πολιτικής και της αγοράς.

Τα κλέη του κ. νομάρχη είναι γνωστά, μας απασχόλησαν και χθες· περιττεύει ως εκ τούτου η υπόμνηση. Για τους άλλους δύο, εντελώς συνοπτικά: Ο κ. Μάκης Ψωμιάδης (ο διάσημος Μάκαρος με τις επίσημες διάσημες «αγαπούλες» του και το τετράκιλο κομπολόι) έχει εισπράξει συνολικά καμιά εικοσαριά χρόνια φυλάκιση για ποικίλα σοβαρά αδικήματα. Κελί πάντως δεν τον στενοχώρησε ποτέ (τον ταλαιπωρεί μια ιδιότροπη πνευμονοπάθεια που θεραπεύεται διά του πουροκαπνίσματος) και τώρα εξυγιαίνει το ποδόσφαιρο σαν άρχοντας της ομάδας της Καβάλας. Ο κ. Παύλος Ψωμιάδης από την άλλη, εκμεταλλευόμενος και την κραυγαλέα πολιτική ανοχή, όπως ματαίως κατήγγειλε ο «Σύλλογος ζημιωθέντων από την «Ασπίς Πρόνοια»», έπαιξε και… έχασαν μυριάδες άνθρωποι, που δεν θα ξαναβρούν ό,τι έχασαν (και δεν ήταν ασήμαντο) διότι, πώς να το κάνουμε, «η πολιτεία αγρυπνεί και μεριμνά».

Θά έχει άδικο, λοιπόν, ο υποθετικός ιστορικός του μέλλοντος αν, μετά τη μελέτη τέτοιων λαμπρών βιογραφικών, παρονόμαζε τη χώρα «Ψωμιαδοκώσταινα», ακολουθώντας εν μέρει την παράδοση και συνυπολογίζοντας πόσοι Κωνσταντίνοι, Κώστηδες και Κωστήδες την κυβέρνησαν; Ή έχουν άδικο όσοι δεν ξέρουν τι να την κάνουν την απογοήτευσή τους ζώντας σε τέτοιους καιρούς;

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Βαλκάνια 2014;

Posted on Σεπτεμβρίου 17, 2010. Filed under: Τζίμας Σταύρος |

  • Tου Σταυρου Tζιμα, Παρασκευή, 17 Σεπτεμβρίου 2010

Ακουσα τον πρωθυπουργό στη συνέντευξη Τύπου στη ΔΕΘ να μιλάει για το «ορόσημο του 2014» στη βαλκανική πολιτική της Αθήνας και αναρωτήθηκα αν πράγματι το πιστεύει. Για όσους δεν γνωρίζουν, η ελληνική εξωτερική πολιτική έχει θέσει ως στόχο και υποτίθεται ότι δραστηριοποιείται ενεργά προς αυτήν την κατεύθυνση, την ένταξη μέχρι το 2014 στην Ευρωπαϊκή Ενωση όλων των χωρών των Δυτικών Βαλκανίων. Δηλαδή των Αλβανίας, ΠΓΔΜ, Κοσόβου, Σερβίας, Μαυροβουνίου, Κροατίας και Βοσνίας-Ερζεγοβίνης.

Γιατί το 2014; Διότι, όπως εξήγησε, τότε συμπληρώνονται ακριβώς εκατό χρόνια από το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο οποίος, ως γνωστόν, ξεκίνησε από τα Βαλκάνια με τη δολοφονία στο Σεράγεβο από Σέρβους εθνικιστές του αρχιδούκα της Αυστροουγγαρίας, Φραγκίσκου Φερδινάνδου. Δεν έχει άδικο ο κ. Παπανδρέου ως προς τη στρατηγική της ένταξης για να ηρεμήσουν τα πολύπαθα Βαλκάνια. Αν αυτή υλοποιηθεί, τότε τα σύνορα, μόνιμη πηγή έντασης στην περιοχή, θα καταργηθούν, οι κοινωνικοοικονομικές δομές θα εξευρωπαϊστούν, το γενικότερο περιβάλλον θα εξαλείψει τους εθνικισμούς και τους πάσης φύσεως βαλκανικούς μικρομεγαλισμούς που οδήγησαν σε συμφορές στο πρόσφατο παρελθόν και εξακολουθούν να σιγοκαίνε. Το θέμα, όμως, είναι πόσο κοντά στην πραγματικότητα βρίσκεται το όραμα του κ. Παπανδρέου και κυρίως όσον αφορά την προθεσμία-ορόσημο του 2014.

Οσοι παρακολουθούν από κοντά τις εξελίξεις στην περιοχή μόνο ως ανέκδοτο εκλαμβάνουν την επίτευξη ενός τόσο φιλόδοξου στόχου στους καιρούς που ζούμε. Δεν είναι μόνο το ότι η δυναμική της διεύρυνσης έχει εξασθενήσει στους κόλπους της Ε.Ε. και κυρίως μεταξύ των ισχυρών. Οι ενδιαφερόμενες χώρες έχουν να διανύσουν μακρύ και ανηφορικό δρόμο ώστε να εκπληρώσουν πραγματικά τα κριτήρια ένταξης και εδώ τα πράγματα περιπλέκονται. Αν υπάρχει μία εξ αυτών που πληροί τις προϋποθέσεις, αυτή είναι η Κροατία που ίσως κλείσει και την πόρτα. Από εκεί και ύστερα, οι υπόλοιποι μόνο να ελπίζουν μπορούν και αυτό σε δυσδιάκριτο χρονικό ορίζοντα.

Το σπουδαιότερο όλων: Η Ελλάδα δεν δύναται πλέον να αυτοπροβάλλεται ως ο μηχανοδηγός που θα οδηγήσει το τρένο των δυτικών Βαλκανίων στην Ευρώπη, όπως φιλοδοξεί ο κ. Παπανδρέου. Η αλήθεια είναι πικρή, αλλά οι γείτονες έπαψαν να προσβλέπουν στην ελληνική (υπο)στήριξη. Ο ιδιότυπος αυτισμός με τον οποίο αντιμετωπίσαμε τις κοσμογονικές αλλαγές που συντελέσθηκαν στα σύνορά μας υπονόμευσε τη διπλωματική και οικονομική μας υπεροχή και δυστυχώς στις περισσότερες περιπτώσεις γίναμε μέρος του προβλήματος αντί να βρεθούμε στην πλευρά των λυτών. Ηρθε τώρα και η οικονομική κρίση για να μας απαξιώσει πλήρως στα μάτια όλων εκείνων που προσδοκούσαν τη βοήθειά μας. Ας είμαστε ρεαλιστές: το βαλκανικό παιχνίδι χάθηκε για μας και σπεύδει να το κάνει η Τουρκία, μοιράζοντας χρήμα και εγγυήσεις σταθερότητας.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...