Archive for Σεπτεμβρίου 2010

Οι δύο όψεις της ισλαμοφοβίας

Posted on 17 Σεπτεμβρίου, 2010. Filed under: Ισλάμ, Λυγερός Σταύρος |

  • Του Σταυρου Λυγερου, Παρασκευή, 17 Σεπτεμβρίου 2010

Η ισλαμοφοβία δεν γεννήθηκε τον Σεπτέμβριο του 2001. Αναμφίβολα, όμως, οι πολύνεκρες τρομοκρατικές επιθέσεις σε ΗΠΑ και Ευρώπη την έφεραν στην επιφάνεια και την τροφοδότησαν. Δεν πρόκειται για θρησκευτική αντιπαλότητα. Στη Δύση, η θρησκευτική πίστη και λατρεία είναι ιδιωτική υπόθεση και κατά κανόνα σεβαστή. Οι θρησκείες, όμως, είναι και πολιτισμικά μεγέθη. Αυτό ισχύει περισσότερο για το Ισλάμ, το οποίο ασκεί καθοριστική επιρροή στον τρόπο ζωής των μουσουλμάνων και σε αρκετές περιπτώσεις λειτουργεί σαν πολιτική ιδεολογία.

Η ισλαμική ταυτότητα είναι πολιτισμικά ισχυρή. Γι’ αυτό συνήθως οι μουσουλμάνοι μετανάστες εντάσσονται μόνο επιφανειακά στον δυτικό τρόπο ζωής. Ζητήματα, όπως π.χ. η απαγόρευση της μπούργκας, είναι εκδηλώσεις της αντίφασης ανάμεσα στη σκληροπυρηνική ισλαμική ταυτότητα και σε βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Η εν λόγω πολιτισμική αντίφαση προκαλεί τη διάχυτη επιφύλαξη με την οποία οι δυτικές κοινωνίες αντιμετωπίζουν το Ισλάμ, που έχει εγκατασταθεί στο εσωτερικό τους. Η επιφύλαξη, όμως, θα ήταν αβαθής, εάν δεν την τροφοδοτούσε η εντύπωση ότι ο ισλαμικός φονταμενταλισμός (ακρότατη εκδοχή του οποίου είναι η τρομοκρατία της Αλ Κάιντα) αποτελεί νομιμοποιημένη ιδεολογία εντός των μουσουλμανικών κοινοτήτων.

Ούτως εχόντων των πραγμάτων, η καταγγελία της ισλαμοφοβίας δεν αρκεί για να ανασχέσει ένα φαινόμενο, το οποίο πηγάζει και τροφοδοτείται από υπαρκτές και συχνά φορτισμένες πολιτισμικές αντιφάσεις. Ο φορμαλισμός του «πολιτικά ορθού» δεν κάνει τον κόπο να κατανοήσει αυτές τις αντιφάσεις και τα βαθύτερα ρεύματα που παράγουν. Κουνώντας το δάκτυλο, μάλιστα, συχνά φέρνει το αντίθετο από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Η υπόθεση της ανέγερσης τζαμιού δίπλα στο Ground Zero είναι ενδεικτική. Η μουσουλμανική αδελφότητα έχει συνταγματικό δικαίωμα και ο ίδιος ο Ομπάμα τάχθηκε υπέρ. Οπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, όμως, στη μεγάλη πλειοψηφία τους οι κάτοικοι της πολυφυλετικής και πολυπολιτισμικής Νέας Υόρκης αντιτίθενται. Θεωρούν το τζαμί ειδικά σ’ εκείνη την τοποθεσία ένα είδος πρόκλησης. Προφανώς, εμμέσως το συνδέουν με το γεγονός ότι η τρομοκρατική επίθεση έγινε στο όνομα του Ισλάμ, αλλά καθοριστικό ρόλο παίζει και η εντύπωσή τους ότι στους κόλπους του Ισλάμ βρίσκει εύφορο έδαφος ένας επιθετικός εξτρεμισμός.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Και όμως… υπάρχει φως

Posted on 16 Σεπτεμβρίου, 2010. Filed under: Καρακούσης Αντώνης, Οικονομική κρίση |

Οτι η ελληνική προσπάθεια εξυγίανσης και σταθεροποίησης της οικονομίας έχει υποτιμηθεί από τις διεθνείς αγορές και τους διαχειριστές κεφαλαίων δεν χωρεί πλέον καμία αμφιβολία. Ειδικά το περασμένο καλοκαίρι, μετά τις αναιτιολόγητες πολλαπλές υποβαθμίσεις της ελληνικής οικονομίας και κατ΄ επέκταση των ελληνικών χρεογράφων, το κακό παράγινε. Τα ελληνικά ομόλογα και ιδιαίτερα τα μακροπρόθεσμα δεκαετούς διάρκειας χαρακτηρίστηκαν από τους οίκους αξιολόγησης «σκουπίδια» και έχασαν σχεδόν το μισό της αξίας τους. Εκτοτε, αποτιμώνται από τις χρηματαγορές στο 50% της ονομαστικής αξίας τους, με αποτέλεσμα η χώρα μας να μένει αποκλεισμένη χωρίς πρόσβαση στις πηγές του διεθνούς χρήματος. Ωστόσο, όσο περνά ο καιρός και δεν επιβεβαιώνεται το σενάριο της καταστροφής το οποίο επέβαλε τις παραπάνω δυσμενείς αποτιμήσεις αλλά αντιθέτως μεταδίδονται ενθαρρυντικά σήματα από τους διεθνείς οργανισμούς, τα πράγματα αλλάζουν, ή καλύτερα μπορούν να αλλάξουν.

Τα όσα συνέβησαν χθες στο Λονδίνο είναι ενδεικτικά των δυνατοτήτων μεταβολής των συνθηκών. Οι ενημερώσεις που διοργανώθηκαν εκεί από τον υπουργό Οικονομίας και τους επικεφαλής της τρόικας, τα επιχειρήματα που ανεπτύχθησαν και ιδιαίτερα το γεγονός ότι ξένοι εμπειρογνώμονες στηρίζουν και στην κυριολεξία προπαγανδίζουν την ελληνική προσπάθεια σταθεροποίησης μοιάζουν ικανά να δημιουργήσουν προϋποθέσεις μεταστροφής των διαθέσεων. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι στις ενημερώσεις αυτές το μεγάλο ενδιαφέρον δεν ήλθε από τα μέσα ενημέρωσης αλλά από πλήθος επενδυτών. Τα διεθνή ΜΜΕ αποδέχονται πια ότι το ελληνικό πρόβλημα παραπαίχθηκε και δεν παράγει πλέον άλλους δράκους.

Αντιθέτως, οι επενδυτές και οι διαχειριστές κεφαλαίων αρχίζουν να ταλαντεύονται.Ορίζονται μεν από τις προηγούμενες αντιλήψεις περί πιθανής ελληνικήςχρεοκοπίας, αλλά ταυτόχρονα δεν θέλουν να χάσουν μια ενδεχόμενη ευκαιρία κερδοσκοπίας από τυχόν ελληνική σταθεροποίηση. Ακούγοντας μάλιστα λόγια επαινετικά από διεθνείς εμπειρογνώμονες, ο πειρασμός αντιστροφής των πράξεων πολλαπλασιάζεται. Γνωρίζουν ότι αν το στοίχημα αλλάξει και βγει τα κέρδη θα είναι πολλαπλάσια. Και αν όντως το στοίχημα αλλάξει και αρχίσουν να αγοράζουν δεκαετείς ελληνικούς τίτλους προσδοκώντας βελτίωση της τιμής τους από το σημερινό 50% στο 65% ή στο 70% το κλίμα στις διεθνείς αγορές θα αλλάξει άρδην, η προσδοκία μιας ελληνικής σταθεροποίησης θα επικρατήσει και τότε οι αγορές, όπως μας βύθισαν χωρίς έλεος, θα μας ανυψώσουν χωρίς πολλές σκέψεις.

Το ζήτημα είναι ο εντοπισμός της χρονικής στιγμής μεταστροφής της στάσης των επενδυτών και βεβαίως των πράξεων και των επιλογών της ελληνικής κυβέρνησης που θα την επιταχύνουν ή θα την επιβραδύνουν. Και εδώ έχει όντως σημασία η στάση της αντιπολίτευσης και δη της αξιωματικής, όπως και της κυβέρνησης η πειθαρχία και η εμμονήστο πρόγραμμα των μεταρρυθμίσεων, της δημοσιονομικής εξυγίανσης και της καταπολέμησης της φοροδιαφυγής, που κατά γενική παραδοχή και όχι επειδή το λέει το ΔΝΤ έχει εξελιχθεί σε εθνικό σπορ, το οποίο ευνοείται ακόμη και από τις φορολογικές αρχές.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η τρόικα και το κράτος

Posted on 16 Σεπτεμβρίου, 2010. Filed under: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Τρόικα |

  • ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΡΟ, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Πέμπτη, 16 Σεπτεμβρίου 2010

Μόνο ως εξαιρετικά θετική μπορεί να χαρακτηρισθεί η τοποθέτηση εκπροσώπων της τρόικας στο Γενικό Λογιστήριο. Η Ελλάδα έχει το θλιβερό προνόμιο να είναι η μόνη χώρα της Ε.Ε. που δεν ξέρει τι χρωστάει, τι ξοδεύει και τι της χρωστάνε. Οι μηχανισμοί του κράτους είναι διαλυμένοι λόγω διαφθοράς, έλλειψης επαγγελματισμού και επειδή βόλευε το πολιτικό σύστημα το χάος έτσι ώστε να μπορεί να τακτοποιεί τους «πελάτες» του. Οι ξένοι ειδικοί μπορούν να δώσουν λύσεις, αρκεί να υπάρξει πολιτική βούληση από την κυβέρνηση να τις κάνει πράξη.

Η κυβέρνηση άργησε απελπιστικά να ασχοληθεί με τους κρίσιμους αυτούς μηχανισμούς του κράτους και γι’ αυτό πρέπει τώρα να προχωρήσει στην αναδιάρθρωσή τους, χωρίς άλλη καθυστέρηση και δίχως κανέναν απολύτως δισταγμό. Αλλη εναλλακτική λύση δεν έχει, άλλωστε.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Μια… μεταβλητή στην εκπαίδευση

Posted on 16 Σεπτεμβρίου, 2010. Filed under: Παπαχελάς Αλέξης |

  • Tου Aλεξη Παπαχελα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Πέμπτη, 16 Σεπτεμβρίου 2010

Ο πρωθυπουργός εξήγγειλε στη Θεσσαλονίκη την απόφασή του να προχωρήσει σε γενναίες μεταρρυθμίσεις στην Παιδεία το αμέσως επόμενο διάστημα. Τα ελληνικά πανεπιστήμια βρίσκονται στο ναδίρ και δεν υπάρχει σοβαρός άνθρωπος ο οποίος διαφωνεί με την ανάγκη να «γίνει κάτι». Η συγκυρία είναι ιδανική. Η ΠΟΣΔΕΠ, από όχημα αντίδρασης και άρνησης σε οτιδήποτε καινούργιο, έχει αποκτήσει σοβαρό λόγο, παράγει σημαντικές προτάσεις και συσπειρώνει σοβαρούς πανεπιστημιακούς οι οποίοι παλαιότερα έφριτταν με την ιδέα της ανάμειξης στα κοινά. Στα περισσότερα πανεπιστήμια δημιουργούνται κρίσιμες μάζες από ανθρώπους που δεν αντέχουν άλλο τη συναλλαγή, τη μετριοκρατία και τη διαφθορά. Είναι, μάλιστα, εντυπωσιακό το γεγονός ότι συγκλίνουν πανεπιστημιακοί από εντελώς αντίθετες πολιτικές ομάδες. Υπάρχουν, τέλος, σημαντικές ελπίδες πως και η Ν.Δ. θα ακολουθήσει την οδό της σύνεσης και της στήριξης μεταρρυθμίσεων που άνοιξε η περίοδος Γιαννάκου – Βερέμη.

Στην κυβέρνηση, είναι πολλοί εκείνοι οι οποίοι κάνουν λόγο για «τρέλα» και επιμένουν πως κάθε εκπαιδευτική μεταρρύθμιση σε περίοδο κοινωνικής έντασης θα ανάψει φιτίλια στα πανεπιστήμια. Οι περισσότεροι εξ αυτών προέρχονται από το ελληνικό πανεπιστήμιο, το οποίο αντιμετώπιζαν όπως ακριβώς αντιμετωπίζουν και τις εσωτερικές ισορροπίες σε ένα κόμμα, ενδιαφέρονταν λίγο για την παραγωγή έργου και πολύ περισσότερο για τη διεύρυνση της επιρροής και της ισχύος τους. Είναι βέβαιο ότι θα δώσουν μάχη για να επαναληφθεί το φιάσκο του άρθρου 16, όταν οι εκπρόσωποι της καθηγητικής συντεχνίας έπεισαν τον κ. Παπανδρέου από οπαδό τού μη κερδοσκοπικού ή ιδιωτικού πανεπιστημίου να γίνει ο ενταφιαστής του.

Αυτή τη φορά, ο κ. Παπανδρέου μοιάζει αποφασισμένος να «σπάσει αυγά», η κ. Διαμαντοπούλου έχει κάνει εξαιρετικά συστηματική προεργασία, πολύ καλοί επαγγελματίες (Μητσός, Παπάζογλου κ.ά.) βρίσκονται σε θέσεις–κλειδιά, αλλά… Οπως λένε οι παλαιοί στην πολιτική ποτέ μην αγνοείς την «παράφρονα μεταβλητή». Στην περίπτωση της Παιδείας, έχει βρει την έκφρασή της στον προνομιακό συνομιλητή του πρωθυπουργού και υφυπουργό Παιδείας, ο οποίος με τους χειρισμούς του κινδυνεύει να τινάξει στον αέρα οιαδήποτε προοπτική μεταρρύθμισης, με τον ίδιο τρόπο που παρέλυσε το κράτος επί μήνες με την ερασιτεχνική αλλά μανιώδη προσήλωση στην «ανοιχτή διακυβέρνηση».

Τα ερευνητικά ιδρύματα περίμεναν εδώ και καιρό 140 εκατομμύρια ευρώ για να προχωρήσουν σε προσλήψεις και προγράμματα έρευνας. Ο κ. Πανάρετος άλλαξε τους όρους της προκήρυξης, που εθεωρείτο άψογη, όχι με νόμο, αλλά μέσω ανάρτησης στο ιδιωτικό του μπλογκ. Με άλλες σπασμωδικές κινήσεις του, οι οποίες κινούνται εκτός του νόμου αλλά και της λογικής, έχει φέρει σε απόγνωση τους πιο φανατικούς συμμάχους των μεταρρυθμίσεων και των αλλαγών στα ΑΕΙ. Εδώ μπαίνουν δύο ζητήματα. Δικαίωμα του πρωθυπουργού είναι να καλεί όποιον θέλει για να «σκέπτονται μαζί έξω από το κουτί» (think out of the box), με τη διαφορά πως πρέπει οι συνομιλητές αυτοί να σέβονται νόμους, θεσμούς και συνομιλητές με κάποια ιστορία και να σταματήσουν να μπερδεύουν το αγγλοσαξονικό brain storming με την τρικυμία εν κρανίω. Είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα!

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ξύλινη γλώσσα και ξύλινη τομάτα

Posted on 16 Σεπτεμβρίου, 2010. Filed under: Τζιαντζή Mαριάννα |

  • Tης Μαριαννας Τζιαντζη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Πέμπτη, 16 Σεπτεμβρίου 2010

Νέοι όροι έχουν εισαχθεί τους τελευταίους μήνες στο καθημερινό πολιτικό μας λεξιλόγιο, όπως διαπιστώνουμε παρακολουθώντας τα δελτία. Η τρόικα και οι τροϊκανοί, το Μνημόνιο και οι αντιμνημονιακοί (η λέξη «φιλομνημονιακός» δεν έχει μέχρι στιγμής ακουστεί). «Αυτοδιοικητικοί» έχουν βαφτιστεί οι ανεξάρτητοι (ή φερόμενοι ως ανεξάρτητοι) υποψήφιοι στις δημοτικές εκλογές. «Δεν υποστηρίζουμε κομματικά στελέχη, αλλά αυτοδιοικητικές προσωπικότητες με κύρος», λένε κάποιοι. («Τι θα γίνεις, παιδάκι μου, όταν μεγαλώσεις;» «Aυτοδιοικητικός, μπαμπάκο».)

Πώς να μη μας προκαλεί αλλεργία αυτή η γλώσσα; Ολοι κατανοούμε την πολιτική σημασία αυτής της αναμέτρησης, όμως ταυτόχρονα έχουμε την αίσθηση ότι οι εκλογές αυτές διεξάγονται σε μια άλλη χώρα, όχι στη δική μας. Οι περισσότεροι άνθρωποι γύρω μας ανησυχούν για το πετρέλαιο του χειμώνα, για τα δίδακτρα των παιδικών σταθμών και των φροντιστηρίων, ενώ αρκετοί καθυστερούν την εγγραφή των παιδιών τους καθώς ακόμα δεν έχουν εξοφλήσει την περσινή σχολική χρονιά! Ανησυχούν για την ακρίβεια που θα φέρει η αύξηση του ΦΠΑ, ανησυχούν για τις θέσεις εργασίας που χάνονται ή θα χαθούν και όχι για το ποιο κόμμα θα βγάλει τους περισσότερους δημάρχους και περιφερειάρχες.

Η «μετρολογία» και η «μνημονιολογία» είναι τα νέα γλωσσικά μας αποκτήματα. Ο κ. πρωθυπουργός, στην πρόσφατη ομιλία του στη ΔΕΘ, ζήτησε από τα ΜΜΕ να σταματήσουν τη «μετρολογία», δηλαδή να μη μιλούν για «νέα» μέτρα. Η «μνημονιολογία», σύμφωνα με την προχθεσινή ομιλία του κ. Παπανδρέου στο Εθνικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ, είναι εκείνο πίσω από το οποίο κρύβονται οι δυνάμεις που παλεύουν για να κρατήσουν την Ελλάδα καθηλωμένη στο χθες.

«Δεν μας τρομάζουν τα νέα μέτρα», τραγουδάει ο Λουκιανός Κηλαηδόνης. Ο στίχος θα μπορούσε να συμπληρωθεί με τη φράση «μας αρκούν τα παλιά» ή «ήδη μας έχουν τρομάξει τα παλιά» – αυτό τουλάχιστον δείχνει η καθημερινή εμπειρία μας.

Πώς να γοητεύσει αυτή η πολιτική τους νέους ανθρώπους; Ποιος να αναθαρρήσει ακούγοντας περί «πολυεπίπεδης ενεργοποίησης» στην εξωτερική μας πολιτική;

Φέτος το καλοκαίρι δεν κυριάρχησε μόνο η ξύλινη τομάτα (απ’ έξω κόκκινη και μέσα ένα κίτρινο και ξυλώδες στέλεχος), αλλά και ο ξύλινος πολιτικός λόγος των λίγων και η ξύλινη βουβαμάρα των πολλών.

Το Σαββατοκύριακο, στο κεντρικό δελτίο του Star, εμφανίστηκαν τρεις καλλίγραμμες νεαρές τραγουδίστριες, η Βαλεντίνη, η Ναταλία και η Γεωργία, αγνώστων λοιπών στοιχείων, που δήλωσαν είτε ότι δεν ξέρουν τίποτα περί δημοτικών εκλογών είτε ότι κάτι έχει πάρει το αυτί τους, αλλά δεν έχουν την πρόθεση ούτε να μάθουν για τις εκλογές ούτε να ψηφίσουν. «Να περνάμε καλά, να διασκεδάζουμε», είπαν όλες. Ναι μεν το σχόλιο του ρεπόρτερ για την άγνοια των δεσποινίδων ήταν ειρωνικό, όμως η εντύπωση που μένει στον τηλεθεατή είναι ότι νέοι και πολιτική ή χαρά της ζωής και ενδιαφέρον για τα κοινά είναι πράγματα ασύμβατα.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

H ιατρική στην πρώτη σελίδα

Posted on 16 Σεπτεμβρίου, 2010. Filed under: Μανδραβέλης Πάσχος |

  • Tου Πασχου Mανδραβελη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Πέμπτη, 16 Σεπτεμβρίου 2010

Τελικά, το μόνο σίγουρο για τον καφέ είναι ότι πειράζει στα νεύρα. Οχι εξαιτίας των χημικών συστατικών που εμπεριέχει, αλλά των μελετών που γίνονται γι’ αυτά. Mέχρι σήμερα, οι επιστήμονες μας έλεγαν ότι η πρωινή απόλαυση μπορεί να ευθύνεται για καρδιακές αρρυθμίες, υπέρταση και εμφράγματα. Κατόπιν, κάποιοι άλλοι ερευνητές μάς είπαν ότι προστατεύει τις αρτηρίες ηλικιωμένων ατόμων που πάσχουν από υπέρταση. Αλλες έρευνες έδειξαν ότι προκαλεί καρκίνο στο πάγκρεας. Τελικά, όλοι μένουμε με την απορία. Πρέπει αν πίνουμε καφέ ή όχι;

Από την εποχή που τα ΜΜΕ ανακάλυψαν το χρυσωρυχείο που λέγεται ιατρικό ρεπορτάζ, τα νεύρα των υποχόνδριων έχουν σπάσει. Κάθε λίγο και λιγάκι μια καινούργια έρευνα στοχοποιεί μια συνήθεια των ανθρώπων. Συνήθως αυτές οι έρευνες δεν αποδεικνύουν τίποτε, αλλά απλώς αποτυπώνουν στατιστικά τις επιπτώσεις κάθε ουσίας. Ο τρόπος δημοσιοποίησής τους όμως φτιάχνει βεβαιότητες που δεν υπάρχουν. Ενώ δηλαδή η έρευνα διατυπώνεται έτσι ώστε να υπάρχουν όλες οι επιφυλάξεις για το τελικό αποτέλεσμα, τα απλοποιητικά (εκ της φύσεώς τους) Μέσα Ενημέρωσης αποσιωπούν τις λεπτομερείς σημειώσεις της έρευνας («ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται γι’ αυτά») και κάτι που είναι πιθανότητα παρουσιάζεται ως βεβαιότητα.

Για παράδειγμα, σε μια έρευνα ο ειδικός επιστήμων δημοσιοποιεί όλες τις παραμέτρους του πειράματός του, ώστε αυτό να μπορεί να επαναληφθεί και να τεκμηριωθεί. Οι γνώστες συνάδελφοί του κατανοούν με την πρώτη ματιά ότι αυτές οι παράμετροι μπορούν εκ των πραγμάτων να αλλοιώνουν το τελικό αποτέλεσμα. Σε μια έρευνα π.χ. για τις επιπτώσεις του καφέ σε καρδιοπαθείς είναι πολλές φορές που οι λεπτομέρειες προσδιορίζουν το εύρημα. Αν συνυπολογίσουμε ότι ο ανθρώπινος οργανισμός είναι εξαιρετικά πολύπλοκος, αυτές οι λεπτομέρειες είναι πάρα πολλές. Επειτα υπάρχει και το φαινόμενο της ψευδούς συσχέτισης, αυτό που ο Μαρκ Τουέιν σάρκαζε λέγοντας ότι «το κρεβάτι είναι το πιο επικίνδυνο μέρος του κόσμου. Το 90% των ανθρώπων πεθαίνει εκεί». Κάποιες φορές, ακόμη και η πρόοδος της επιστήμης αλλοιώνει τα αποτελέσματα. Στο βιβλίο του «Κι αν όλα όσα λένε οι οικολόγοι δεν είναι αλήθεια;» (εκδόσεις Πόλις), ο Ζαν ντε Κερβασντουέ στηλιτεύει κάποιες μελέτες που δείχνουν ότι αυξήθηκε το προσδόκιμο ζωής κάποιων καρκινοπαθών. Αυτό που βελτιώθηκε, λέει, είναι ο χρόνος ανίχνευσης της ασθένειας. Παλιότερα οι άνθρωποι πήγαιναν στον γιατρό μόνο κατά την εκδήλωση της ασθένειας. Σήμερα χάρη στην προληπτική ιατρική μαθαίνουμε νωρίτερα τις ασθένειες και ο χρόνος επιβίωσης μοιάζει μακρύτερος.

Ολα αυτά είναι γνωστά και κατανοητά στους ερευνητές. Στην ουσία, ένα άρθρο με στατιστικές είναι περισσότερο ένα έναυσμα για συζήτηση, ένα ερώτημα για την αλήθεια, παρά μια βεβαιότητα. Στον κόσμο όμως των 500 λέξεων (εφημερίδες) και του 1,5 λεπτού (κανάλια) αυτές οι παράμετροι είναι στη βάση της αντεστραμμένης πυραμίδας (σ.σ.: η δημοσιογραφική πρακτική να μπαίνουν τα στοιχεία ενός θέματος κατά σειρά ενδιαφέροντος και σπουδαιότητας). Ετσι, οι παράμετροι του πειράματος μένουν απ’ έξω. Ειδικά στην τηλεόραση, όπου ο χρόνος τρέχει, οι εμβόλιμες δηλώσεις ειδικών, ο σχολιασμός κ.λπ. κλέβουν τις «λεπτομέρειες» και στο τέλος μένει ο τίτλος «βρέθηκε το φάρμακο για τον καρκίνο».

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Τρόποι του Νεοελληνικού Πολιτισμού

Posted on 16 Σεπτεμβρίου, 2010. Filed under: Κασιμάτης Στέφανος |

  • Tου Στεφανου Κασιματη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Πέμπτη, 16 Σεπτεμβρίου 2010

Ηφιλομαθής κυρία ξεκίνησε τις σπουδές της στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο της Κύπρου το 2007, σε ώριμη ηλικία – γεγονός το οποίο είναι, ασφαλώς, προς τιμήν της. Oμως, μέχρι σήμερα έχει κατορθώσει να ολοκληρώσει επιτυχώς μόνον δύο μαθήματα και το χειρότερο είναι ότι, στην τελευταία εξεταστική περίοδο, απέτυχε για δεύτερη φορά στο μάθημα της Αρχαίας Ιστορίας. Επειδή τα πανεπιστήμια στην Κύπρο είναι οργανωμένα και λειτουργούν με σοβαρότητα, κατά τα πρότυπα των βρετανικών, η αποτυχία της για δεύτερη φορά σήμαινε απλώς τη διακοπή των σπουδών της στο πρόγραμμα όπου είχε εγγραφεί, τις Σπουδές στον Νεοελληνικό Πολιτισμό.

Ωστόσο, η κυρία τυγχάνει και μέλος της Βουλής των Ελλήνων και, συνεπώς, γνωρίζει από πρώτο χέρι τους τρόπους του Νεοελληνικού Πολιτισμού. Για να αποφύγει, λοιπόν, την οριστική διαγραφή, εξαιτίας των χαμηλών επιδόσεών της, κατέφυγε στην «ποικίλη δράσι των στοχαστικών προσαρμογών». Αφού δικαιολόγησε τη μη συμμετοχή της στην πρώτη εξεταστική, επικαλούμενη «εθνική αποστολή για τις ανάγκες του παροικιακού Ελληνισμού» στη Ν. Αφρική, ως «εκπρόσωπος του πρωθυπουργού και της ελληνικής κυβέρνησης» (στο Μουντιάλ), υποστήριξε ότι η αποτυχία της στη δεύτερη εξεταστική ωφείλετο στην μεροληψία των Ελλαδιτών βαθμολογητών, λόγω της πολιτικής ιδιότητός της. Με τούτα και με ’κείνα πέτυχε την κατ’ εξαίρεσιν αναβαθμολόγηση του γραπτού της από ανεξάρτητους διορθωτές, αλλά ούτε αυτοί της έδωσαν προβιβάσιμη βαθμολογία.

Δεν γνωρίζω πώς (αλλά δεν δυσκολεύομαι να το φαντασθώ) η φιλομαθής βουλευτίνα πέτυχε, πάλι κατ’ εξαίρεσιν, να εξετασθεί και τρίτη φορά, σε ειδική εξεταστική για το χατίρι της! Της εύχομαι ειλικρινώς τούτη τη φορά να τα καταφέρει, αφού το θέλει τόσο. Αλλά τι να το κάνει το ρημάδι το πτυχίο, αν είναι το αποκτήσει χάρη στην ευνοϊκή μεταχείριση που της εξασφαλίζει η πολιτική ιδιότητά της στην Ελλάδα; Αφού, έτσι κι αλλιώς, έχει ήδη πετύχει αρκετά στη ζωή ώστε οι συντοπίτες της να την τιμούν με την ψήφο τους. Eνα πτυχίο αποκομμένο από την γνωστική διαδικασία που επιβραβεύει δεν διαφέρει από ένα ενδυματολογικό αξεσουάρ – όπως οι τσάντες των πέντε και έξι χιλιάδων ευρώ στις οποίες πετούν τα λεφτά τους οι γυναίκες. (Οι γυναίκες που δεν τους κόβει, σημειωτέον· γιατί εκείνες που τους κόβει πετούν τα λεφτά των άλλων και όχι τα δικά τους…)

Αναγνωρίζω, βεβαίως, ότι η αντίληψη του πτυχίου-αξεσουάρ, που αποκτάται χωρίς προσπάθεια, δηλαδή χωρίς μόρφωση, είναι βασικό στοιχείο του σημερινού ελλαδικού πολιτισμού μας. Είναι παραλλαγή της αντίληψης του πτυχίου που εξαργυρώνεται σε εργασιακά δικαιώματα – πάντα στο Δημόσιο, φυσικά. Της αντίληψης που καλλιέργησε η εισαγωγή του κομματισμού στα πανεπιστήμιά μας από το 1981 και έπειτα. Της αντίληψης που τα οδήγησε στη σημερινή εξαχρείωση και παρήγαγε στρατιές τενεκέδων από τις κομματικές νεολαίες, που παριστάνουν σήμερα τους επιστήμονες. Είναι, όμως, ανάγκη να κάνουμε και εξαγωγή του φαινομένου στην Κύπρο; Oταν ο Τσαρούχης πληροφορήθηκε τον απελευθερωτικό αγώνα των Κυπρίων, λέγεται ότι, με το γνωστό χιούμορ του, αναφώνησε δήθεν κατάπληκτος: «Μία αγγλική αποικία έχει η Ελλάς και πάμε να την χάσουμε;» Κατ’ αναλογίαν, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ένα αγγλικό πανεπιστήμιο έχει σήμερα η Ελλάδα (στην Κύπρο) και πάμε να το χαλάσουμε;

  • Ο φίλος του Αυτιά

«Εδώ το ανθρώπινο κύτταρο, απαλλαγμένο από τα καταιγιστικά φυσικά φαινόμενα άλλων χωρών, συναρμοσμένο με τις πνοές των θαλασσίων ανέμων, τη διαφάνεια του ορίζοντα, την πρόσφορη ξηρότητα της ατμόσφαιρας και τη ζωογόνα κυριαρχία του μεσογειακού ήλιου, “άνθισε” και μετέτρεψε το ζωτικό του μένος σε πολιτικούς, πνευματικούς, καλλιτεχνικούς και πολιτειακούς θεσμούς και έργα αξεπέραστης ευφυΐας και ομορφιάς. Η αποκατάσταση της αρτιότητας και της ομαλής –κατά το δυνατόν– λειτουργίας του είναι μείζον πολιτικό καθήκον. Δεν είναι μόνον αναγκαία συνθήκη της καθημερινής κοινωνικής και ατομικής μας ευτυχίας, αλλά ανυπέρβλητο ανθρωπολογικό πρόταγμα, συνυφασμένο με την ύπαρξη της φυλής μας».

Το παραπάνω είναι μικρό δείγμα του λυρικού πολιτικού λόγου, για τον οποίον φημίζεται ο καλλιεπής δικηγόρος Αλέξης Μητρόπουλος, προερχόμενο από πρόσφατο άρθρο του, σχετικώς με το «νόημα των εκλογών του Νοεμβρίου». Iσως, μάλιστα, να εξηγεί γιατί έβγαλε το λάδι του Αλέξη και των φίλων του, ώσπου να δεχθεί να είναι υποψήφιος περιφερειάρχης Αττικής με τον ΣΥΡΙΖΑ. Θα προτιμούσε μάλλον το αξίωμα του φυλάρχου ή, έστω, τη συμμετοχή του στο συμβούλιο των γερόντων της φυλής…

  • Τα νέα του Πάκη

Μα πού χάθηκε ο Πάκης; Αυτό ρωτούν όλοι οι φίλοι του γαλλοτραφούς καθηγητού Προκόπη Παυλόπουλου. Μεταξύ ορισμένων βουλευτών της Ν.Δ., οι οποίοι δεν λησμονούν τον ρόλο του πρώην υπερυπουργού στα Νέα Δεκεμβριανά του 2008, κυκλοφορεί το πικρό αστείο ότι ο Πάκης έχει πάει στη Γαλλία, όπου συμβουλεύει τον Νικολά Σαρκοζί στη μεταχείριση των Ρομά, εξ ου και η σκληρή πολιτική που ακολουθεί ο πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας στο συγκεκριμένο ζήτημα…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η επανάσταση του ακατανόητου

Posted on 16 Σεπτεμβρίου, 2010. Filed under: Ζούλας Kωνσταντίνος, ΠΑΣΟΚ |

  • Tου Kωνσταντινου Zουλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Πέμπτη, 16 Σεπτεμβρίου 2010

Εχοντας πλήρη επίγνωση ότι κάποιοι θα μου καταλογίσουν λαϊκισμό, θέτω στο κυβερνών κόμμα το εξής ερώτημα: Πόσο, αλήθεια, κόστισε η σύγκληση του προχθεσινού Εθνικού Συμβουλίου; Χρειαζόταν να ενοικιασθεί η μεγάλη αίθουσα του Divani Caravel για να εκλεγεί νέος γραμματέας του ΠΑΣΟΚ ο (μοναδικός υποψήφιος) κ. Μιχ. Καρχιμάκης;

Καθώς η πλειονότητα των αναγνωστών δεν έχει μετάσχει σε ανάλογη «φιέστα», χρειάζονται κάποιες διευκρινίσεις. Στο Caravel, από νωρίς το πρωί έπιασαν δουλειά δεκάδες υπάλληλοι για να τοποθετήσουν τις 412 καρέκλες των «συμβούλων», να ντύσουν πράσινα τα τραπέζια του προεδρείου, να κατασκευάσουν το φόντο («πρώτα ο πολίτης»), να κουβαλήσουν ηχεία, να δημιουργήσουν εκ του μηδενός αίθουσα Τύπου με υπολογιστές, τηλέφωνα, εκτυπωτές, οθόνες κ. λπ. Από κοντά, βέβαια, και η δημόσια τηλεόραση, η οποία –θέλοντας και μη– υποχρεώνεται να καλύπτει όλα τα αντίστοιχα «γεγονότα» με φορτηγά-στούντιο, τεχνικούς, κεραίες, κάμερες, μικρόφωνα, γερανούς και πάει λέγοντας για τα ελάχιστα, έστω, λεπτά τηλεμετάδοσης.

Θα αναρωτιέστε, ίσως, γιατί ζητώ να μάθω πόσο στοίχισε ειδικώς το προχθεσινό Εθνικό Συμβούλιο. Μα, γιατί ο ίδιος ο πρωθυπουργός δηλώνει ότι κάνει την «επανάσταση του αυτονόητου». Ε, λοιπόν, αυτονόητο θα ήταν για μένα ο κ. Καρχιμάκης να έχει εκλεγεί γραμματέας του ΠΑΣΟΚ πριν από μία εβδομάδα, καθώς πριν από μία εβδομάδα συνεδρίασε και πάλι το Εθνικό Συμβούλιο! (Αποφεύγω να ρωτήσω πόσο κόστισε εκείνη η «φιέστα» για την 3η του Σεπτέμβρη στο σίγουρα ακριβότερο στάδιο «Τάε Κβον Ντο»). Αλήθεια, όμως. Δεν θα μπορούσε ο πρωθυπουργός να ζητήσει τότε την παραίτηση του κ. Ξυνίδη, γνωρίζοντας ότι δύο μέρες αργότερα, θα τον έχριζε αναπληρωτή υπουργό; Θα άλλαζε κάτι αν σ’ εκείνη τη συνεδρίαση μαζί με τις ανακοινώσεις των περιφερειαρχών ζητούσε ο κ. Παπανδρέου να εκλεγεί και νέος γραμματέας;

Ο σοβαρότερος λόγος, ωστόσο, που αξιώνεται μια απάντηση για κάποια χιλιάδες ευρώ που στην κυριολεξία πετάχθηκαν προχθές είναι ότι τα χρήματα αυτά δεν είναι του ΠΑΣΟΚ, αλλά δικά μας. Είναι αυτά που προεισέπραξαν τα κόμματα από τις τράπεζες μέχρι το 2016, με εγγύηση τις επιδοτήσεις τους από τους επόμενους προϋπολογισμούς, διότι όσα έπαιρναν μέχρι τούδε δεν τους έφταναν! Ε, λοιπόν, αυτονόητο είναι για μένα, τα κόμματα –πρωτίστως το κυβερνών– να επιδεικνύουν σε αυτήν τη συγκυρία τον στοιχειώδη σεβασμό έναντί μας και να μην κατασπαταλούν τα χρήματά μας ακατανόητα.

Παρεμπιπτόντως, στο νέο κτίριο του ΠΑΣΟΚ (που επίσης όλοι μας «χτίσαμε») έχει δημιουργηθεί μια τεράστια αίθουσα για να συνεδριάζει το Εθνικό Συμβούλιο, αλλά αυτή μπορεί να φιλοξενήσει, λέει, μόνον 250 άτομα και όχι 400, προφανώς γιατί όταν δημιουργήθηκε, δεν είχε αρχίσει η επανάσταση του αυτονόητου…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το δόγμα εξωτερικής πολιτικής

Posted on 16 Σεπτεμβρίου, 2010. Filed under: Εξωτερική πολιτική, Ιορδανίδης Κώστας |

  • Του Kωστα Iορδανιδη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Πέμπτη, 16 Σεπτεμβρίου 2010

Η απόφαση του υπουργού Εξωτερικών κ. Δημήτρη Δρούτσα να συγκροτήσει επιτροπή διπλωματών και ακαδημαϊκών που θα αναλάβουν να επεξεργασθούν «το νέο στρατηγικό δόγμα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής» είναι δηλωτική αγαθών προθέσεων.

Με δεδομένο ότι δεν υπάρχει ακόλουθος του υπουργείου Εξωτερικών που να μην είναι σε θέση να απαριθμήσει τις προτεραιότητες της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, το «νέο στρατηγικό δόγμα» πρέπει να αποτελεί υπέρβαση των κοινών τόπων, που με επιμονή αλλά περιορισμένη πειστικότητα επαναλαμβάνουν πρωθυπουργοί και υπουργοί επί των Εξωτερικών της Ελλάδος.

Θα αναμείνουμε το αποτέλεσμα της διαδικασίας με ενδιαφέρον. Αλλά ίσως θα ήταν σκόπιμο να επισημανθεί ότι η εξωτερική πολιτική μιας χώρας δεν είναι μεταφυσική ενασχόληση. Η εξωτερική πολιτική είναι κατ’ εξοχήν η προβολή της εσωτερικής ισχύος μιας χώρας στο άμεσο περιβάλλον της. Ενα «νέο στρατηγικό δόγμα» δεν μπορεί να είναι, συνεπώς, ανισοβαρές με την εσωτερική ισχύ της Ελλάδος, διότι υπάρχει κίνδυνος γελοιοποιήσεως.

Η εξωτερική πολιτική, επίσης, μπορεί να κινηθεί σε ένα περιβάλλον ανταγωνισμού των μεγάλων δυνάμεων, με την προσδοκία εξασφαλίσεως ωφελημάτων, δίχως να έχει τις απαιτούμενες δυνατότητες. Αυτό επεχείρησε ο Ελευθέριος Βενιζέλος με καταστρεπτικά αποτελέσματα, αν και κατάφερε να επιρρίψει τις ευθύνες στους αντιπάλους του, που εκτελέσθηκαν έπειτα από μία δίκη-παρωδία.

Πέραν όμως των κινδύνων που ενέχει μία τέτοια πολιτική, η Ελλάς ως χώρα-μέλος της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και του ΝΑΤΟ δεν έχει την παραμικρά δυνατότητα, αλλά ούτε πλέον τη διάθεση, να αυτενεργήσει στο επίπεδο των διεθνών σχέσεων. Πολιτική της μορφής αυτής ακολουθεί ο πρωθυπουργός κ. Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν, αλλά η Τουρκία, στην παρούσα συγκυρία, είναι χώρα διαφορετικού δυναμισμού από τη σημερινή Ελλάδα.

Ενδεχομένως κάποιοι να πιστεύουν ότι η πρόσφατη διαφοροποίηση της Aγκυρας έναντι των παραδοσιακών της συμμάχων δίδει τη δυνατότητα «δημιουργικής παρεμβολής» της Ελλάδος στην περιοχή. Ο πειρασμός είναι μεγάλος, αλλά και προφανείς οι κίνδυνοι. Το ερώτημα που πρέπει ίσως να απασχολήσει την υπό συγκρότηση επιτροπή είναι εάν μία χώρα που έχασε την κυριαρχία στον τομέα της οικονομίας μπορεί να ασκήσει «παρεμβατική» εξωτερική πολιτική ή πρέπει να ασχοληθεί πρωτίστως με την εσωτερική της ανασυγκρότηση.


Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ο «μέγας» μικρόκοσμός μας

Posted on 16 Σεπτεμβρίου, 2010. Filed under: Παξινός Δημήτρης |

  • Του Δημητριου X. Παξινου*, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Πέμπτη, 16 Σεπτεμβρίου 2010

Ανασχηματισμοί, αναδομήσεις, τελετές εγκατάστασης και αποχώρησης. Κόσμος πάει κι έρχεται σε θέσεις παλιές, νέες, ανασυσταμένες, και το μόνο που αλλάζει είναι η μετονομασία των υπουργείων, λες κι αυτή θα φέρει την άνοιξη, την αλλαγή, την αισιοδοξία στους πολίτες. Μαζί με τους υπουργούς, υφυπουργούς, αλλάζουν και τα επιτελεία τους για να εφαρμοσθεί το νέο, αναπαλαιωμένο πρόγραμμα, που δεν είναι πλέον άλλο απ’ αυτό της τρόικας.

Το ίδιο λίγο-πολύ συμβαίνει σε κάθε θέση εξουσίας από τις πάμπολλες χιλιάδες που υπάρχουν ή κατασκευάζονται για την ικανοποίηση του εγώ μας και την τέρψη των ψευδαισθήσεών μας, για να αισθανθούμε ότι είμαστε κάποιοι και, ανάλογα με την παιδεία και το επίπεδο του κάθε λαού, περνά με τρόπο πομπώδη σαν πανηγύρι ή αθόρυβο όπως απαιτεί η ουσία. Ο απερχόμενος αυτομάτως λησμονιέται και χάνεται από το προσκήνιο και ο επελθών αναδομεί και ανανεώνει τον χώρο εξουσίας του, ονειρευόμενος κάτι το ανώτερο, όσο ανώτερο γίνεται. Από τμηματάρχης έως πρωθυπουργός. Αλλωστε τόσοι έγιναν, που δεν τους έπιανε το μάτι σου.

Εν τω μεταξύ, ένα αρκετά μεγάλο τμήμα πολιτών, με τα μέτρα λιτότητας που επιβλήθηκαν, αρχίζει να ασφυκτιά και να αντιμετωπίζει προβλήματα ακόμη και επιβίωσης. Και δεν αναφέρομαι σ’ αυτούς που έμαθαν να ζουν βίο πολυτελή με δανεικά, με πλαστό χρήμα και υφίστανται τις συνέπειες της απρονοησίας τους που έσπευσαν να πεισθούν από τις καταιγιστικές διαφημίσεις των τραπεζών για «δωρεάν» διακοπές κ.λπ.

Κλεισμένοι, λοιπόν, στα γραφεία μας, αποκομμένοι από τη ζώσα κοινωνία, ευλογούμε τα γένια μας για να ανυψώσουμε το εγώ και αποθεώνουμε την έπαρση. Για όσους έτυχε να βρεθούν σε ανάλογους χώρους, εύκολη η διαπίστωση για τον φανταστικό κόσμο στον οποίο ζουν, έντεχνα καλλιεργημένο από τον περίγυρό τους. Θα αναρωτηθούν κάποιοι τι σχέση έχουν όλα αυτά μ’ αυτά που βιώνουμε. Εχουν, διότι όπου δεν τηρείται το μέτρο ή μάλλον μέτρο σύγκρισης είναι η επίδειξη και όχι η ουσία της πολιτικής, τότε δεν υπάρχει κανένα απολύτως μέλλον.

Μάθαμε στα εύκολα και ξεμάθαμε να δουλεύουμε ή μάλλον τη δουλειά τη θεωρήσαμε πάρεργο. Το κυριότερο όμως είναι ότι θεωρήσαμε εαυτούς και αλλήλους το άλας της γης. Χωρίς παιδεία και με πολλή φιλαυτία, δημιουργήσαμε και ακόμη δημιουργούμε πρότυπα νοσούντα. Χρειάζεται η αναγέννηση της χώρας, που όμως δεν θα έλθει χωρίς ειλικρινή αυτοκριτική για την πολιτική μας αυτογνωσία και αναβάθμιση, και μέσω αυτής η ανόρθωση ενός λαού, που λησμόνησε την καταγωγή του, τα όριά του και ξέπεσε από δικά του λάθη, καθώς κι αυτοί που ψηφίζει κομμάτι του είναι.

Ηρθε η ώρα ο καθένας να ανασυντάξει τις δυνάμεις του, τον οικογενειακό του προϋπολογισμό, τον νέο τρόπο ζωής, με βάση τα νέα δεδομένα, τις νέες συνθήκες, προς το δυσμενέστερο, που διαμορφώνονται. Να βασιστούμε στις δικές μας δυνάμεις και να προσπαθήσουμε να ανατρέψουμε το εγκληματικό πελατειακό σύστημα και τις δομές που συντηρεί τόσα χρόνια, με πίστη στις προσωπικές μας δυνάμεις, στους εαυτούς μας. Με ένα αίσθημα αλληλεγγύης, ξεχασμένο, αλλά αναγκαίο για πρόοδο και εξέλιξη ενός λαού που ένα σημαντικό τμήμα του «εκπαιδεύεται» και παιδεύεται αποκλειστικά και μόνο μέσω της τηλεοπτικής εικόνας, που διαμορφώνει τις συνειδήσεις και προκαθορίζει τα γεγονότα.

Αγωνιούμε μήπως και διαταραχθεί ο ράθυμος πλην αδιέξοδος μικρόκοσμός μας. Ας αποτινάξουμε το καταδυναστευτικό μας εγώ, να γίνουμε επιτέλους δημιουργικοί, ώστε να βοηθήσουμε τελικά πράγματι τους εαυτούς μας και συγχρόνως το κοινωνικό σύνολο.

* Ο Δημήτριος Χ. Παξινός είναι πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις Επόμενες Καταχωρήσεις »

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...