Archive for Οκτώβριος 2010

Μόνο με έργα και υπευθυνότητα θα βγει η χώρα από την ύφεση

Posted on Οκτώβριος 26, 2010. Filed under: Λυρτσογιάννης Θανάσης |

Αυτό που συμβαίνει όταν μια οικονομία μπαίνει σε πτωτική πορεία είναι ότι τα εισοδήματα συρρικνώνονται, έγραφε ο Τζον Μέιναρντ Κέινς και πρόσθετε ότι δεν υπάρχει αυτόματος μηχανισμός ασφαλείας και επομένως μία περίοδος ύφεσης δεν είναι βέβαιο πως θα μπορούσε να διορθωθεί από μόνη της.

Η οικονομία θα μπορούσε να μένει στάσιμη σαν πλοίο ακινητοποιημένο σε νηνεμία. Είναι μεγάλες αλήθειες που η σημερινή κυβέρνηση φαίνεται πως παρά τη ρητορεία δεν έχει πάρει στα σοβαρά, αφού δεν υιοθέτησε όλα εκείνα τα μέτρα που θα μπορούσαν να κινήσουν την οικονομία και να οδηγήσουν το καράβι μακριά από τη νηνεμία της ύφεσης.

Βεβαίως, οι δυσκολίες που συνάντησε η κυβέρνηση ήταν πρωτόγνωρες. Ηδη πέτυχε πολλά. Ομως, όλες οι επιτυχίες θα διαγραφούν και δεν πρόκειται να παράξουν κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα αν η οικονομία παραμείνει βυθισμένη στην ύφεση.

Ερμηνεύοντας τον Κέινς, το αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης θα είναι η περαιτέρω και διαρκής συρρίκνωση των εισοδημάτων, η αδυναμία είσπραξης των αναγκαίων εσόδων και ουσιαστικά η είσοδος της χώρας σε ένα σπιράλ θανάτου, το οποίο θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια στη χρεοκοπία.

Εκείνο που χρειάζεται η χώρα είναι, εκτός από το αίσθημα ευθύνης των πολιτικών δυνάμεων, ένα ολοκληρωμένο σχέδιο με συγκεκριμένους και μετρήσιμους στόχους που θα ανατάξουν την οικονομία και θα τη θέσουν σε κίνηση.

Για να γίνει, όμως αυτό πρέπει να μπει τέλος στις καθυστερήσεις, να παταχθεί η γραφειοκρατία, να δημιουργηθεί περιβάλλον που ευνοεί την επιχειρηματικότητα και τις επενδύσεις, φορολογική μεταρρύθμιση και μηχανισμούς που θα βάλουν τέλος στη φοροδιαφυγή, την παραοικονομία και την εισφοροδιαφυγή, που θα δώσουν κίνητρα για νέες επενδύσεις. Αυτή την ώρα χρειάζονται έργα, ευθύνη και υπευθυνότητα πρώτα πρώτα από την κυβέρνηση και στη συνέχεια από τον υπόλοιπο πολιτικό κόσμο.

Θανάσης Λυρτσογιάννης, ΕΘΝΟΣ, 26/10/2010

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Διακαναλική κονσέρβα

Posted on Οκτώβριος 26, 2010. Filed under: Ιωάννου Γιάννης, Σκίτσα |

Του Γιάννη Ιωάννου, ΕΘΝΟΣ, 26/10/2010

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το θέμα του… ταχυδρόμου!

Posted on Οκτώβριος 26, 2010. Filed under: Παναγιώτου Παναγιώτης Δ. |

Η προσπάθεια εξόδου της χώρας από την κρίση και η ανασυγκρότησή της δεν έχει μόνο οικονομικούς και κοινωνικούς όρους και προϋποθέσεις. Εχει και πολιτικές. Ητοι ένα σταθερό πολιτικό πλαίσιο -εννοούμε κυβέρνηση και αντιπολίτευση- που παρά τις επιμέρους εύλογες πολιτικές διαφορές, θα μπορούν συνολικά να εγγυηθούν την επιτυχή έκβαση της προσπάθειας που κάνει η χώρα. Αποτελούν υψηλού ρίσκου πολιτικές ενέργειες, ιδίως εκείνες οι αντιπολιτευτικές κινήσεις που, με έναν «τυφλό» και αδιέξοδο λαϊκισμό, υπάρχει κίνδυνος να δημιουργήσουν συνθήκες «πολιτικής αποσταθεροποίησης» που δεν αντέχει η χώρα στην παρούσα συγκυρία.Στην κοινή γνώμη υπάρχει βέβαια διάχυτη δυσαρέσκεια και δυσφορία. Είναι απολύτως φυσιολογικό όταν τους κόβεις τους μισθούς και τις συντάξεις ή χάνουν τη δουλειά τους. Αλίμονο αν ήσαν και… ευχαριστημένοι! Και αυτό με κάποιον τρόπο θα εκφραστεί. Ο χώρος των αυτοδιοικητικών εκλογών αποτελεί προνομιακό πεδίο -ανέκαθεν ήταν- για τέτοιου τύπου «μηνύματα». Διαφορετικά είναι τα κριτήρια των εθνικών εκλογών, πολύ περισσότερο δε τώρα που στις εκλογές του Νοεμβρίου, οι εκλογές για περιφερειάρχες προσφέρουν πεδίο πολιτικής διαμαρτυρίας ή απόρριψης, πολύ πιο καθαρό από τις δημοτικές εκλογές.

Παρόλα αυτά, μια κομματική υπερδραματοποίηση των αυτοδιοικητικών εκλογών δεν έχει νόημα και δεν προσφέρει τίποτα. Το ίδιο και η «υπερπολιτικοποίηση». Τουλάχιστον στην παρούσα φάση, δεν εξυπηρετεί τίποτε περισσότερο από τη «συσπείρωση» των δυσαρεστημένων, για πολλούς και διάφορους λόγους, «εκλογικών βάσεων» των κομμάτων.

Ισως το πιο ενδιαφέρον θέμα των εκλογών του Νοεμβρίου θα είναι όχι τόσο η δεδομένη έκφραση δυσαρέσκειας και διαμαρτυρίας όσο ο τρόπος με τον οποίο θα εκφραστεί. Με βάση τις μέχρι τώρα έρευνες της κοινής γνώμης, π.χ. η ΝΔ και η Αριστερά (για διαφορετικούς βέβαια λόγους η καθεμία), δεν φαίνεται να εμφανίζονται ως «προνομιακοί αγωγοί» έκφρασης της δυσαρέσκειας του κόσμου κατά της κυβέρνησης. Η περίπτωση Δημαρά στην Αττική είναι χαρακτηριστική.

Επίσης, το ΠΑΣΟΚ, απ’ ό,τι μέχρι τώρα φαίνεται, δεν κινδυνεύει τόσο από τη μετακίνηση ψηφοφόρων του προς τη ΝΔ ή την Αριστερά όσο από την αποχή και τα «αντάρτικα» ψηφοδέλτια, όπου υπάρχουν.

Ο κ. Σαμαράς «ανεβάζει τόνους» για να συσπειρώσει την εκλογική του βάση και να μην υποστεί η ΝΔ περαιτέρω «καθίζηση», που θα είχε την επομένη των εκλογών διαλυτικές επιπτώσεις για το κόμμα του. Αν μάλιστα «μικρύνει» τις διαφορές προς το ΠΑΣΟΚ θα το θεωρήσει… νίκη, χωρίς βέβαια να θέτει και θέμα εκλογών! Οσο για το ΠΑΣΟΚ -στους δύσκολους καιρούς- του αρκεί να βγει πρώτο κόμμα, σε ψήφους, έστω και με μία διαφορά των 4-5 μονάδων…

  • Παναγιώτης Δ. Παναγιώτου, ΕΘΝΟΣ, 26/10/2010
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Μεροληπτική σιγή

Posted on Οκτώβριος 26, 2010. Filed under: Μπαρτζινόπουλος Ερρίκος |

Θυμάμαι προεκλογικά την ανάκριση τρίτου βαθμού στην οποία υποβάλλονταν από τους τηλε-αστέρες οι υποψήφιοι του ΠΑΣΟΚ για τις υποσχέσεις που αφειδώς σκόρπιζε το κόμμα τους. «Πόσα είναι για την άλφα παροχή και πόσα για τη βήτα κι από πού θα τα βρείτε;». Σωστές και επιβεβλημένες δημοσιογραφικές ερωτήσεις όταν είναι προφανές ότι υπάρχει το στοιχείο της υπερβολής.

Και πολύ σωστά είναι πιεστικές σήμερα οι ερωτήσεις για τα μέτρα που ενδέχεται ή θα υποχρεωθεί να πάρει η κυβέρνηση, αν το έλλειμμα εκτιναχθεί στο 15,5% ή πλησιάσει το 16%, αν και στο θέμα αυτό δεν μπορεί ν’ απαντήσει ο οιοσδήποτε βουλευτής του ΠΑΣΟΚ ή και μέλος της κυβέρνησης.

Ωστόσο, από το καλοκαίρι ο Σαμαράς και οι περί αυτόν πιπιλίζουν την καραμέλα της «άλλης λύσης», συνοδεύοντάς την και με την εξόφθαλμα γελοία δέσμευση για εξαφάνιση του ελλείμματος μέχρι και το τέλος του 2011. Και οι απορίες μου είναι δύο.

Η πρώτη: ποιος τηλε-αστέρας ή οικονομικός αναλυτής αφιέρωσε μερικά τηλεοπτικά λεπτά στην ανάλυση της «άλλης λύσης» του Σαμαρά ή έκανε δύο σχετικά πιεστικές ερωτήσεις σε βουλευτή ή στέλεχός του;

Και η δεύτερη: επειδή η απάντηση στην προηγούμενη ερώτηση είναι «κανένας», γιατί αυτή η ανοχή στην εξόφθαλμα ανεδαφική πρόταση που επισείει αλλά ποτέ δεν αναλύει ο πρόεδρος της ΝΔ;

Προσωπικά είμαι διατεθειμένος να δεχτώ οποιαδήποτε εξήγηση μου δοθεί, υπό την προϋπόθεση ότι θα είναι στοιχειωδώς λογική. Αλλά μέχρι τότε στέκομαι στο μοναδικό συμπέρασμα στο οποίο τα γεγονότα με οδηγούν: η απραξία της τηλεοπτικής ενημέρωσης επιτρέπει στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να πλασάρει το παραμύθι περί της ανύπαρκτης «άλλης λύσης», χωρίς τον αντίλογο εκείνο που θα τη γελοιοποιούσε μέσα σε διάστημα δεκαλέπτων.

Πριν από μερικές μέρες αναφέρθηκα στο σκέλος της «άλλης λύσης» που αφορά την τόνωση της οικοδομικής δραστηριότητας. Εγραψα τότε ότι με βάση τα υπάρχοντα στοιχεία θα πρέπει, εκτός των άλλων, να πουληθούν πρώτα τα 150.000 απούλητα διαμερίσματα που υπάρχουν σ’ όλη τη χώρα.

Σε μία φιλική παρέα, το Σάββατο το βράδυ, ασχολούμενος με τα κτηματομεσιτικά μού υπέδειξε να προσθέσω και τα 50 με 70 χιλιάδες παλιά διαμερίσματα που προσφέρονται προς πώληση. Τίποτα άλλο.

ΕΡΡΙΚΟΣ ΜΠΑΡΤΖΙΝΟΠΟΥΛΟΣ, ΕΘΝΟΑ, 26/10/2010

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Καθαρό μήνυμα για τις εκλογές

Posted on Οκτώβριος 26, 2010. Filed under: ΕΘΝΟΣ |

ΔΕΝ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΕ χθες ο πρωθυπουργός όσους θεωρούσαν πως όχι μόνο θα σήκωνε το γάντι της πρόκλησης που του έριχνε εδώ και καιρό η αντιπολίτευση με αφορμή τις αυτοδιοικητικές εκλογές. Δεν περιορίστηκε μάλιστα σ’ αυτό. Εμμεσα αλλά σαφέστατα επισήμανε στο εκλογικό σώμα ότι η ψήφος του τη μεθεπόμενη Κυριακή είναι ενδεχόμενο να οδηγήσει σε πρόωρες εκλογές, στην περίπτωση που το αποτέλεσμα είναι τέτοιο ώστε να περιορίσει τις δυνατότητες της κυβέρνησης να πάρει τις αποφάσεις που θέλει και πρέπει να πάρει.

ΦΥΣΙΚΑ έσπευσε να διευκρινίσει πως «ούτε λόγο, ούτε πρόθεση» έχει να πάει σε εθνικές εκλογές, αλλά η κάλπη της 7ης Νοεμβρίου δεν θα πρέπει να βγάλει «μήνυμα οπισθοδρόμησης». Και μ’ αυτό πολύ απλά εννοούσε ότι δεν θα πρέπει να σταλεί προς τη διεθνή κοινότητα και τις αγορές το μήνυμα ότι η Ελλάδα διστάζει ή υπαναχωρεί στην προσπάθεια που έχει αναλάβει να φέρει σε πέρας, όπως όμως θα συμβεί αν η κυβέρνηση βγει από τις εκλογές αποδυναμωμένη, γιατί αυτή την ερμηνεία θα δώσουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης.

ΟΤΑΝ μάλιστα του υποδείχθηκε ότι υπάρχουν περιπτώσεις πολιτικών ηγετών που αντιμετώπισαν σοβαρές ήττες σε περιφερειακό επίπεδο, όπως ο Ομπάμα, ο Σαρκοζί και η Μέρκελ, υπογράμμισε ότι πρόκειται για τελείως διαφορετικές περιπτώσεις, γιατί οι δικές τους χώρες δεν αντιμετωπίζουν προβλήματα όπως αυτά που αντιμετωπίζει η Ελλάδα και οι οικονομίες τους δεν εξαρτώνται από τη γνώμη που έχουν οι διεθνείς αγορές για την πολιτική και κοινωνική σταθερότητά τους, όπως δυστυχώς συμβαίνει και θα εξακολουθήσει να συμβαίνει για κάποιο διάστημα για τη χώρα μας.

ΕΚΕΙΝΟ που δεν είπε καθαρά ο Γ. Παπανδρέου, αλλά άφησε σαφώς να εννοηθεί, είναι πως πολύ θα επιθυμούσε να είναι οι επικείμενες εκλογές καθαρά αυτοδιοικητικές, αλλά άλλοι επέλεξαν να τους προσδώσουν διαφορετικό, καθαρά πολιτικό νόημα και γι’ αυτό δεν είχε περιθώρια ν’ αντιδράσει με τρόπο διαφορετικό απ’ αυτόν που επέλεξε.

  • ΕΘΝΟΣ ΓΝΩΜΗ, 26/10/2010
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Μια χαμένη ευκαιρία για την Αριστερά

Posted on Οκτώβριος 26, 2010. Filed under: Νέτας Βίκτωρ |

  • Του ΒΙΚΤΩΡΑ ΝΕΤΑ, Ελευθεροτυπία, Τρίτη 26 Οκτωβρίου 2010

Στις δημοτικές εκλογές του 1986, το ΠΑΣΟΚ από τον πρώτο γύρο -στις 12 Οκτωβρίου- υπέστη σοβαρή καθίζηση της εκλογικής του δύναμης, μόλις πέντε χρόνια από την άνοδό του στην εξουσία και ενώ είχε κερδίσει με 45,82% τις βουλευτικές εκλογές της 2ας Ιουνίου 1985.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου, μ’ ένα φραστικό τέχνασμα που έμεινε στην Ιστορία, απέφυγε να ομολογήσει και να αποδεχθεί την ήττα. Δήλωσε το βράδυ της αναμέτρησης, όταν είχε διαμορφωθεί το αποτέλεσμα: «Ο θεσμός της Τοπικής Αυτοδιοίκησης είναι για μια ακόμη φορά ο νικητής των δημοτικών εκλογών. Αυτή η νίκη θα επισφραγισθεί οριστικά στον δεύτερο γύρο».

Η επισφράγιση στις 19 Οκτωβρίου ήταν αντίθετη από τις προσδοκίες του αρχηγού του Σοσιαλιστικού Κινήματος. Το ΠΑΣΟΚ έχασε τους τρεις μεγάλους δήμους της χώρας, τους οποίους κέρδισε η Νέα Δημοκρατία εκλέγοντας στην Αθήνα τον Μιλτιάδη Εβερτ, στη Θεσσαλονίκη τον Σωτήρη Κούβελα και στον Πειραιά τον Ανδρέα Ανδριανόπουλο. Ουσιαστικό ρόλο σ’ αυτό το αποτέλεσμα έπαιξε η στάση των κομμάτων της Αριστεράς (ΚΚΕ και ΚΚΕ εσωτ.), που υποστήριξαν δικούς τους υποψηφίους και η γραμμή για το δεύτερο γύρο ήταν «λευκό» ή «άκυρο». Εως τότε, συνεργαζόμενες οι δημοκρατικές προοδευτικές δυνάμεις εξέλεγαν δημάρχους στις μεγάλες πόλεις.

Η όποια νίκη της Τοπικής Αυτοδιοίκησης τότε ήταν περιορισμένη, διότι το εκλογικό σώμα εξέλεγε μόνο δημάρχους και κοινοτάρχες, ενώ τους νομάρχες τούς διόριζε η κυβέρνηση. Με τον «Καποδίστρια» και ιδιαίτερα με τον «Καλλικράτη», περνά στο εκλογικό σώμα η ευθύνη για την ανάδειξη όλων των οργάνων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Στη δίνη της οικονομικής κρίσης δεν έγινε ευρύτερα κατανοητή η μεγάλη αλλαγή στην αυτοδιοίκηση και η σημασία των εκλογών της 7ης Νοεμβρίου. Σ’ αυτό, την κύρια ευθύνη έχουν τα κόμματα, που έδωσαν άλλο νόημα στην αναμέτρηση. Το ΠΑΣΟΚ ζητάει ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνησή του και επιδοκιμασία του έργου της, ενώ η αντιπολίτευση ζητάει ψήφο αποδοκιμασίας της κυβέρνησης των οδυνηρών για τον λαό συνεπειών του Μνημονίου. Χάνεται έτσι μια ευκαιρία να νικήσει πραγματικά η Τοπική Αυτοδιοίκηση και να ανοίξει ένας δρόμος ηθικής κάθαρσης του πολιτικού σκηνικού.

Το κύριο βάρος του εκλογικού αγώνα δεν το έχουν οι υποψήφιοι δήμαρχοι, περιφερειάρχες και σύμβουλοι, αλλά οι ίδιοι οι αρχηγοί των κομμάτων, οι οποίοι περιοδεύουν στη χώρα και δεν μιλούν για την Αυτοδιοίκηση, αλλά προσπαθούν να δικαιολογήσουν τις πολιτικές τους θέσεις σαν να έχουμε βουλευτικές εκλογές. Ως ένα βαθμό αυτό δεν μπορούσαν να το αποφύγουν τα δύο κόμματα εξουσίας, δηλαδή το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία, που έχουν την κύρια, αν όχι την αποκλειστική, ευθύνη για την πολύπλευρη και βαθιά κρίση, όχι μόνο οικονομική αλλά προπαντός κοινωνική, που περνάει ο τόπος.

Δείχνουν έως τώρα οι δημοσκοπήσεις καθίζηση της εκλογικής δύναμης των δύο κομμάτων εξουσίας και λογικά θα περίμενε κανείς θεαματική αύξηση της δύναμης της Αριστεράς.

Αυτό, όμως, δυστυχώς, δεν συμβαίνει, διότι η ηγεσία των κομμάτων της παραδοσιακής Αριστεράς αποδεικνύεται κατώτερη των περιστάσεων και χάνει για ακόμη μία φορά την ευκαιρία να γίνει ένας ισχυρός τρίτος και προπαντός αξιόπιστος πόλος διεκδίκησης της εξουσίας ή πόλος συμμετοχής στην εξουσία. Η πολυδιάσπαση, οι αμέτρητες συνιστώσες, η έλλειψη διάθεσης και πνεύματος συνεργασίας έχουν απογοητεύσει τον προοδευτικό δημοκρατικό κόσμο.

Επαναλαμβάνει η Αριστερά τα λάθη του παρελθόντος αρνούμενη να διεκδικήσει ρόλο στο παιχνίδι της εξουσίας, τον οποίο θα μπορούσε να κερδίσει ανοίγοντας δρόμους με προεκλογικές και μετεκλογικές συνεργασίες, ώστε να φτάσουμε, επιτέλους, σε συμμαχικές κυβερνήσεις, δηλαδή στο τέλος της ηγεμονίας των δύο κομμάτων εξουσίας.

Μένοντας έξω από το παιχνίδι της εξουσίας, η Αριστερά έχει και αυτή μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την κρίση. Οι μονοκομματικές κυβερνήσεις οικοδομούν το μονοκομματικό κράτος και το συντηρούν με τις πελατειακές σχέσεις, τη συναλλαγή και τη διαφθορά.

Στις πολυκομματικές κυβερνήσεις υπάρχουν αντίβαρα και αντιστάσεις, που περιορίζουν τις ανομίες, σπάει το μονοκομματικό κράτος και ενισχύεται η διαφάνεια των κυβερνητικών πράξεων. Το ΚΚΕ, με το επιχείρημα ότι δεν ενδιαφέρεται για την αστική εξουσία αλλά για τη λαϊκή, αποκρούει κάθε ιδέα συνεργασίας μετά και το πείραμα της συγκυβέρνησης.

Η υπόλοιπη Αριστερά, όμως, θα έπρεπε προ πολλού να διασφαλίσει τη συνοχή της, να λειτουργήσει ως ενιαίο κόμμα και να χαράξει μια άλλη πορεία ως δύναμη εξυγίανσης του πολιτικού σκηνικού.

Τίθεται από πολλούς και γνήσιους αριστερούς το ερώτημα: Γιατί η ελλαδική Αριστερά, και μάλιστα η μη δογματική, δεν θα μπορούσε να αντιγράψει τη στρατηγική και τακτική του κυπριακού ΑΚΕΛ, που με συνεργασίες κατάφερε να διατηρήσει μια ισχυρή δύναμη και τελικά να πάρει την εξουσία; Την απάντηση πρέπει να δώσουν όλοι όσοι οφείλουν να απολογηθούν για τις ευθύνες τους.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Πρόωρες εκλογές

Posted on Οκτώβριος 26, 2010. Filed under: Παντελάκης Γιάννης |

  • Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗ, Ελευθεροτυπία, Τρίτη 26 Οκτωβρίου 2010

Ο Γιώργος Παπανδρέου και το επιτελείο του επισείουν εμμέσως το «χαρτί» της προσφυγής στις εθνικές κάλπες αν και εφόσον οι υποστηριζόμενοι από το ΠΑΣΟΚ υποψήφιοι περιφερειάρχες (και εν μέρει και δήμαρχοι) αποδοκιμαστούν από τη μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου.

Η στόχευσή τους δεν είναι μόνο οι πανικόβλητοι πολίτες που βλέπουν την οικονομική (τους) κατάρρευση και οι εκλογές μπορεί να επιτείνουν την αβεβαιότητά τους, λόγω έλλειψης εναλλακτικής πρότασης εξουσίας. Είναι και τα ίδια τα κόμματα της αντιπολίτευσης, τα οποία απεύχονται (για την ακρίβεια, τρέμουν) το ενδεχόμενο πρόωρης προσφυγής στις κάλπες.

Και οι αιτίες είναι απλές. Η Ν.Δ.δεν έχει ακόμα συνέλθει από την πανωλεθρία των τελευταίων εθνικών εκλογών, όπου σημείωσε αρνητικό ρεκόρ επίδοσης. Η νέα ηγεσία της αναζητεί νέους δρόμους, αλλά τα βαρίδια του κυβερνητικού παρελθόντος και οι νωπές ακόμα μνήμες κάνουν την προσπάθεια ιδιαίτερα δύσκολη. Τα κόμματα της κοινοβουλευτικής Αριστεράς επίσης έχουν σοβαρούς λόγους να μη γίνουν εκλογές. Το ΚΚΕ δεν φαίνεται -από τις μετρήσεις- να καρπώνεται σεβαστό κομμάτι της κυβερνητικής φθοράς, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ διανύει περίοδο πολυδιάσπασης. Η Δημοκρατική Αριστερά αποτελεί το χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής.

Σε μια διαφορετική χρονική περίοδο και με αυτά τα δεδομένα, ο πρωθυπουργός θα οδηγούσε τη χώρα στις κάλπες για να κερδίσει νέα πλειοψηφία και να προχωρήσει σε πιο ριζικές αλλαγές. Στη συγκεκριμένη περίοδο ωστόσο, αυτό αποκλείεται. Οι δανειστές μας δεν έχουν διάθεση να ρισκάρουν το ενδεχόμενο μιας πολιτικής κρίσης που θα έκανε δύσκολη την αποπληρωμή των δανείων. Και με την απειλή των δόσεων, μπορούν να μπλοκάρουν οποιοδήποτε τέτοιο ενδεχόμενο…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ελλάδα – Γαλλία: οι διαφορές

Posted on Οκτώβριος 26, 2010. Filed under: Σωμερίτης Ριχάρδος |

Επειδή λέγονται και γράφονται πολλά, είναι αναγκαίο να καταγραφούν οι τεράστιες διαφορές ανάμεσα στη Γαλλία και στην Ελλάδα ως προς το κίνημα αμφισβήτησης των πολιτικών λιτότητας και συρρίκνωσης «κεκτημένων» και δικαιωμάτων.

Το γαλλικό κίνημα διαμαρτυρίας με τα εκατομμύρια διαδηλωτές και τις επιλεγμένες, οργανωμένες και τις περισσότερες φορές αποδεκτές από την κοινωνία απανωτές απεργίες (να δύο μεγάλες διαφορές με την Ελλάδα) ήταν και είναι έργο των συνδικαλιστικών οργανώσεων, που παρά τις διαφορές τους δρουν ενωτικά, και των κομμάτων της Αριστεράς, με πρώτο το Σοσιαλιστικό Κόμμα που πρωταγωνίστησε στο Κοινοβούλιο και ήταν μέτοχος στον «δρόμο». Στην Ελλάδα, που σε αντίθεση με τη Γαλλία αντιμετωπίζει κατάρρευση, όχι μόνο οι συνδικαλιστικές οργανώσεις δεν είναι ενωμένες αλλά βιώνουν μεταξύ τους περίοδο εμφυλίου πολέμου, ενώ δεν προτείνουν παρά τα «όχι».

Ο στόχος της γαλλικού κινήματος ήταν και παραμένει συγκεκριμένος: η μερική ή ολική απόσυρση του κυβερνητικού σχεδίου νόμου αλλαγής του συνταξιοδοτικού συστήματος. Δεν ήταν η ανατροπή των διεθνών οικονομικών σχέσεων της χώρας και της «παγκοσμιοποίησης». Σίγουρα, αν επτά Γάλλοι στους δέκα στήριξαν και στηρίζουν με πείσμα τη μακρά διαμαρτυρία, αυτό οφείλεται και στην όλο και πιο έντονη διαφωνία της κοινής γνώμης με τον αυταρχικό πια τρόπο διακυβέρνησης της χώρας από τον κ. Σαρκοζί.

Το κίνημα διαμαρτυρίας δεν το ξεκίνησαν στη Γαλλία «οργισμένοι νέοι» χωρίς πρόγραμμα. Οι νέοι προσχώρησαν στο κίνημα αυτό, με αποφάσεις των φοιτητικών και μαθητικών οργανώσεων, που εγκρίθηκαν και εγκρίνονται καθημερινά από τη «βάση», και σε συντονισμό με τα συνδικάτα. Δεν χρησιμοποίησαν τη βία που εκδηλώθηκε μόνο σε ορισμένες συνοικίες από μικρές (και απομονωμένες) ομάδες «κουκουλοφόρων» προσφέροντας επιχειρήματα στη Δεξιά. Τη βία χρησιμοποίησαν επίσης τα γαλλικά ΜΑΤ για να «ανακαταλάβουν» διυλιστήρια που απεργούσαν.

Η αντίθεση στο συνταξιοδοτικό νομοσχέδιο υποκρύπτει συνεπώς τη γενικότερη αντίθεση προς την πολιτική του κ. Σαρκοζί, ο οποίος εξάλλου έχει καταστήσει σαφές ότι ετοιμάζει «για μετά» και άλλες ανάλογες «μεταρρυθμίσεις». Ο γάλλος πρόεδρος πέτυχε την ψήφιση του νομοσχεδίου, αλλά ενώ πλησιάζουν οι νέες προεδρικές εκλογές (2012) η δημοτικότητά του (δημοσκοπήσεις) έπεσε για πρώτη φορά κάτω από το 30%. Του αποδίδεται έτσι η πρόθεση αλλαγής πρωθυπουργού και σχηματισμού μιας κυβέρνησης με κάποιο «κοινωνικό» πρόσωπο. Από την πλευρά της η σοσιαλιστική αντιπολίτευση προσπαθεί να συγκροτήσει ένα πειστικό και ευρύ μέτωπο για τις προσεχείς εκλογές. Συνεπώς, Ελλάδα- Γαλλία: οι διαφορές είναι τεράστιες. Το μόνο κοινό στοιχείο, αύριο ίσως πανευρωπαϊκό, είναι το ερώτημα για το όριο αντοχής της κοινής γνώμης σε αυτού του είδους τις «μεταρρυθμίσεις».

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Μπλοφάρει με τις πρόωρες

Posted on Οκτώβριος 26, 2010. Filed under: Χιώτης Βασίλης |

Oι χθεσινές αναφορές του Πρωθυπουργού στην πιθανότητα πρόωρων εκλογών, εφόσον τα αποτελέσματα των αυτοδιοικητικών εκλογών εκπέμψουν «αντιμνημονιακά» μηνύματα, δεν ήταν τόσο καθαρές για να διαπιστώσουμε αν μπλοφάρει ή όχι.

Αυτό που έγινε σαφές είναι ότι ο Πρωθυπουργός αποφάσισε να βγάλει πάνω στο τραπέζι το πιστόλι. Αλλά το μόνο που θα καταφέρει, είναι να τραβήξουν και οι αντίπαλοί του τα δικά τους!

Ακόμη και αν δεν είχε σκεφθεί ως τώρα ο Σαμαράς να στηρίξει τον Δημαρά στον δεύτερο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών, τώρα είναι βέβαιο ότι θα το κάνει. Θα είναι ένας σίγουρος τρόπος για να εμφανιστεί κερδισμένος ακόμη και αν ο δικός του υποψήφιος… πατώσει!

Αυτό που θα συμβεί την επομένη των εκλογών είναι να ξαναβάλει το πιστόλι ο Πρωθυπουργός στη θήκη του, διαπιστώνοντας ότι δεν είναι ώρα για… πυροβολισμούς! Οταν τραβάμε πιστόλι, πρέπει να είμαστε και αποφασισμένοι να πυροβολήσουμε. Και ο Πρωθυπουργός δεν είναι!

Ο κ. Γ. Παπανδρέου γνωρίζει κατά βάθος ότι δεν μπορεί να βάλει τη χώρα στην περιπέτεια των εκλογών μόνο και μόνο επειδή μπορεί να εκλεγεί περιφερειάρχης ένας πρώην βουλευτής του. Γνωρίζει καλά πως δεν μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την προσπάθεια δημοσιονομικής ανάκαμψης της χώρας που πραγματοποιεί ο ίδιος, έστω και αν προσπαθεί μόνος με όλα τα άλλα κόμματα εναντίον του.

Και δεν μπορεί να το πράξει μόλις 15 μήνες αφότου ο ελληνικός λαός τού έδωσε μια ισχυρότατη εντολή για να κυβερνήσει όπως νομίζει για μία τετραετία.

Ζήτημα πρόωρων εκλογών λοιπόν δεν πρόκειται να υπάρξει. Το μόνο που συμβαίνει είναι ότι το Μαξίμου αποφάσισε να «φοβερίσει» τον Σαμαρά με εκλογές, επειδή είναι λογικό να τις φοβάται με τα ποσοστά της ΝΔ καθηλωμένα.

«Ναι, αλλά τι θα γίνει αν στις εκλογές επικρατήσουν οι αντιμνημονιακοί υποψήφιοι και το ΠαΣοΚ κληθεί να πραγματοποιήσει την απειλή του;» θα αναρωτιούνται κάποιοι. Η απάντηση είναι ότι δεν πρόκειται να συμβεί κάτι τέτοιο. Η κυβέρνηση έχει ήδη έτοιμη την ερμηνεία που θα δώσει στο εκλογικό αποτέλεσμα της μεθεπόμενης Κυριακής. «Το ΠαΣοΚ άντεξε στην επίθεση. Το ΠαΣοΚ συνεχίζει κανονικά την πορεία του και το μήνυμα ελήφθη» θα τονίσουν ο Πρωθυπουργός και οι υπουργοί του ακόμη και αν ο εκλογικός χάρτης δεν θα είναι καταπράσινος.

Συνεπώς η νύχτα των εκλογών μπορεί να φέρει πολλά. Αλλά το μόνο που δεν πρόκειται να φέρει είναι πρόωρες εκλογές.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Πού χάθηκαν οι επιχειρηματίες

Posted on Οκτώβριος 26, 2010. Filed under: Καρακούσης Αντώνης |

Τα προηγούμενα χρόνια στις ημέρες της μεγάλης ευφορίας οι κυρίαρχοι επιχειρηματίες είχαν τα φώτα πάνω τους, έδιναν συνεντεύξεις, περιέγραφαν μεγαλεπήβολα σχέδια, διεκδικούσαν την εμπιστοσύνη του πλήθους, ήθελαν τους μετόχους ευτυχισμένους και τους μικρομετόχους ευχαριστημένους.

Oι ίδιοι επιζητούσαν τον έπαινο και την αναγνώριση, ήθελαν να είναι πρώτο τραπέζι πίστα σε εκδηλώσεις, ομιλίες, δεξιώσεις και φιλανθρωπικά γκαλά. Μιλούσαν οι περισσότεροι με αυτοπεποίθηση μεγάλη, με βεβαιότητα, έδειχναν με κάθε τρόπο ότι έχουν το μέλλον εξασφαλισμένο και τις επιχειρήσεις τους σίγουρες και ασφαλείς. Ορισμένοι μάλιστα κομπορρημονούσαν, εμφανίζονταν ως αχτύπητοι γίγαντες, δεν δίσταζαν να λοιδορήσουν πρόσωπα και καταστάσεις.

Είναι αλήθεια ότι σε εκείνες τις καλές ημέρες πέρασαν από τα χέρια τους λεφτά με ουρά, τόσα που ούτε στα καλύτερα όνειρά τους μπορούσαν να φανταστούν. Είχαν οι περισσότεροι από τους αναγνωρίσιμους επιχειρηματίες την ευκαιρία να συγκεντρώσουν πλούτη αμύθητα, να αποταμιεύσουν, να δημιουργήσουν αποθέματα ικανά να στηρίξουν τις δουλειές σε εποχές που τα πράγματα δεν θα πήγαιναν κατ΄ ευχήν.

Ωστόσο όλος αυτός ο κύκλος των επιτυχημένων και δημοφιλών προσώπων που μέχρι πρότινος διεκδικούσαν δημοσιότητα και προβολή είναι πλέον χαμένοι, ούτε στις στήλες των κοσμικών περιοδικών δεν εμφανίζονται πια. Και οι επιχειρήσεις των περισσοτέρων μοιάζουν ναυάγια, παρατημένα μαγαζιά χωρίς φροντίδα και πρόνοιες, παραπαίουν, και οι ίδιοι συμπεριφέρονται σαν να έχουν μετακομίσει, σαν να μην είναι δικές τους οι εταιρείες. Με εξαίρεση κάποιες παραδοσιακές οικογένειες όπως οι Κανελλόπουλοι και οι Παπαλεξόπουλοι των τσιμέντων, ο Θεοδωρόπουλος της Chipita, οι Σκλαβενίτηδες του εμπορίου, ο Γερμανός των νέων τεχνολογιών και λίγοι ακόμη που δεν δίστασαν τον καιρό της κρίσης να αναλάβουν ρίσκο, να αγοράσουν, να φέρουν λεφτά απ΄ έξω και να επενδύσουν, οι υπόλοιποι της εύφορης κοιλάδας εξαφανίστηκαν στην κυριολεξία και ίσως να ήταν οι πρώτοι που έστειλαν τα λεφτά σε σίγουρα μέρη.

Πού είναι άραγε τόσοι και τόσοι που τις καλές εποχές δεν περνούσε ημέρα να μη μεταδώσουν και κάτι δήθεν εντυπωσιακό και σπουδαίο; Πού χάθηκαν οι μεγάλοι επιχειρηματίες; Τους πάτησε το τρένο της κρίσης ή δεν υπήρξαν ποτέ και εκείνο που βλέπαμε ήταν εικόνα μαγική, κατασκευασμένη; Τέτοιο έλλειμμα επιχειρηματικής τάξης δεν γνώρισε ποτέ η χώρα. Αλλο ένα σημάδι του τέλους εποχής που ζούμε και της ανάγκης για αναγέννηση και ανασυγκρότηση.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...