Archive for Νοέμβριος 2010

ΚΑΝ΄ ΤΟ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ!

Posted on Νοέμβριος 26, 2010. Filed under: Ψυχάρης Σταύρος |

ΣΤΑΥΡΟΣ Π. ΨΥΧΑΡΗΣ | Κυριακή 21 Νοεμβρίου 2010

Επειδή με τα πρώτα σύννεφα που εμφανίζονται στο πολιτικό σκηνικό αρχίζουν οι (συνήθως ανόητες) συζητήσεις είτε για «κυβέρνηση συνεργασίας» είτε για «οικουμενική κυβέρνηση», χρήσιμο είναι να ειπωθούν μερικά πράγματα.

Η οικουμενική κυβέρνηση (πρέπει να) εκφράζει τη βούληση και την απόφαση του πολιτικού κόσμου να αντιμετωπίσει η χώρα μια κρίσιμη κατάσταση. Εδράζεται στην πεποίθηση ότι σύμπας ο λαός είναι αποφασισμένος να αντιμετωπίσει μια έκτακτη ανάγκη, έναν πόλεμο κ.λπ.

Σε ελαφρότερες περιπτώσεις οικουμενική κυβέρνηση μπορεί να σχηματισθεί απλώς και μόνον για να αποκατασταθούν οι δίαυλοι επικοινωνίας μεταξύ εχθρευομένων πολιτικών, να ηρεμήσουν τα πράγματα κ.λπ. Τέτοια ήταν η περίπτωση της κυβερνήσεως Ζολώτα, την οποία δημιούργησαν το 1990 ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Κώστας Μητσοτάκης και ο Χαρίλαος Φλωράκης.

Η κυβέρνηση Ζολώτα έδρασε στην πραγματικότητα ως αμορτισέρ για την αποφόρτιση της ατμόσφαιρας από τα κακά ρεύματα που είχαν δημιουργηθεί εξαιτίας του «βρώμικου ΄89», όπως βάφτισαν οι οπαδοί του ΠαΣοΚ τη συνεργασία Νέας Δημοκρατίας και ΚΚΕ για τον σχηματισμό και τη στήριξη της κυβερνήσεως Τζαννή Τζαννετάκη.

Η κυβέρνηση Τζαννετάκη ήταν κυβέρνηση συνεργασίας δύο κομμάτων, τα οποία ελλείψει μονοκομματικής πλειοψηφίας σχημάτισαν από κοινού πλειοψηφική συμπαράταξη στο Κοινοβούλιο. Οι κυβερνήσεις συνεργασίας γίνονται είτε βάσει συγκεκριμένης σκοπιμότητος (παραπομπή του Α. Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο και σκύλευση του έως τότε πλειοψηφούντος ΠαΣοΚ)· είτε επειδή υπάρχει σύμπτωση απόψεων και αρχών μεταξύ κομμάτων που αποφασίζουν να συγκυβερνήσουν.

Δεν τίθεται προφανώς τώρα ζήτημα οικουμενικής κυβερνήσεως διότι ουδείς έχει ή προωθεί μια τέτοια ιδέα. Οι περιστάσεις είναι ασφαλώς κρίσιμες αλλά οι εκφράζοντες τη λαϊκή βούληση δεν εκτιμούν τον κίνδυνο ως μέγα.

Τίθεται σήμερα θέμα κυβερνήσεως συνεργασίας; Η απάντηση είναι αρνητική, διότι υπάρχει σθεναρή κοινοβουλευτική πλειοψηφία και συνεπώς δεν υφίσταται ανάγκη για «τσόντες».

Αλλο είναι το ζήτημα του τι μπορεί να γίνει αν από τις μελλοντικές εκλογές δεν προκύψει μονοκομματική πλειοψηφία. Υπό τις παρούσες συνθήκες η συγκρότηση κυβερνήσεως συνεργασίας θα σήμαινε ότι τα κόμματα που θα τη συγκροτούσαν αίρονται υπεράνω των περιστάσεων και ανακατανέμουν την εξουσία έτσι ώστε μια συμπεφωνημένη πολιτική να εδράζεται σε πλείονα του ενός ποδάρια!

Τα κόμματα που θα υλοποιούσαν μια κυβέρνηση συνεργασίας θα διατηρούσαν (και ορθώς) τις ιδεολογικές και πολιτικές θέσεις τους, συμφωνώντας στην εφαρμογή έκτακτων μέτρων έως ότου περάσει ο κίνδυνος.

Οι πόλεμοι με Μνημόνια* πάνε τη χώρα πίσω.

*Επ΄ ευκαιρία: Ενα… Μνημόνιο σημάδεψε την πολιτική ζωή στα τέλη της δεκαετίας του ΄50. Η τότε Κεντροαριστερά απέδιδε σε Μνημόνιο για ρύθμιση του Κυπριακού την ανάδειξη του Κωνσταντίνου Καραμανλή στην ηγεσία της δεξιάς παρατάξεως.

Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Νέα εθνικά αδιέξοδα;

Posted on Νοέμβριος 26, 2010. Filed under: Σωμερίτης Ριχάρδος |

ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΣΩΜΕΡΙΤΗΣ | Πέμπτη 25 Νοεμβρίου 2010

Μιλώντας για τα πενηντάχρονα της Κυπριακής Δημοκρατίας ο κ. Δημήτρης Χριστόφιας δήλωσε ότι η ένταξη της Τουρκίας περνάει και από την Κύπρο και ο κ. Γιώργος Παπανδρέου είπε ότι δεν μπορεί να υπάρξει εξομάλυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων χωρίς επίλυση του Κυπριακού.

Και οι δύο δηλώσεις φαίνονται θλιβερά στερεότυπες. Και προδικάζουν κατάσταση αμοιβαίων αδιεξόδων. Αξίζουν όμως ένα σχολιασμό. Ο κ. Χριστόφιας τα είπε αυτά, και αρκετά άλλα, έχοντας τις προηγούμενες ημέρες συνομιλήσει με τον τουρκοκύπριο ηγέτη κ. Ερογλου στη Νέα Υόρκη, με τη συμμετοχή του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, χωρίς συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Και είναι προφανές ότι τα ελληνοτουρκικά δεν πάνε και τόσο καλά: μέσα σε λίγες εβδομάδες ο τόνος των δηλώσεων είναι διαφορετικός σε σχέση με πριν από ελάχιστους μήνες.

Δεν αποκλείεται όλα αυτά να είναι ένα «προπέτασμα καπνού» που να καλύπτει κάποια λεπτή φάση και του Κυπριακού και των ελληνοτουρκικών. Υπάρχουν όμως ορισμένες εξελίξεις που αλλάζουν μερικά από τα ως τώρα «δεδομένα». Το κυριότερο από τα δεδομένα αυτά είναι η απομάκρυνση, αν όχι ήδη η αποτυχία, του σχεδίου ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Είναι σαφέστατο ότι η ένταξη αυτή, από καιρό ήδη, και δυστυχώς για τον κ. Χριστόφια αλλά και για τον κ. Παπανδρέου, «δεν περνάει και από την Κύπρο» γιατί οι Γάλλοι του Σαρκοζί και οι Γερμανοί της Μέρκελ φρόντισαν για δικούς τους ξεκάθαρα εσωτερικούς πολιτικούς και μάλιστα λαϊκίστικους λόγους να περνάει από το Παρίσι και το Βερολίνο, έστω και όταν προσχηματικά δακρύζουν για την Κύπρο. Συνεπώς, είχαμε ένα σοβαρό επιχείρημα και το χάσαμε. Χωρίς να αναζητήσουμε ένα άλλο, με εξαίρεση κάποιους επικίνδυνους πειραματισμούς στην Ανατολική Μεσόγειο. Και τα υποθετικά αποθέματα της περιοχής σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Η Τουρκία προσφέρει από καιρό όλες τις αποδείξεις ότι χωρίς να παραιτείται από το ευρωπαϊκό της όνειρο, πολύτιμο για την τουρκική πνευματική και οικονομική ελίτ αλλά που η κοινή γνώμη πλέον συμμερίζεται όλο και λιγότερο, προωθεί μεθοδικά και για την ώρα μάλλον αποτελεσματικά κάθε λογής εναλλακτικές λύσεις στα Βαλκάνια, στον μουσουλμανικό κόσμο αλλά και στην Ατλαντική Συμμαχία. Εχει επίγνωση ότι είναι ανερχόμενη δύναμη σε πολύτιμη για όλους γεωγραφική θέση και να γιατί την προσέχει τόσο η Μόσχα αλλά και η Ουάσιγκτον. Αυτό ήταν προβλέψιμο και πριν από τον κ. Νταβούτογλου και πολλοί το είχαν όντως προβλέψει. Δεν ανήκουν σε αυτούς όσοι, εδώ και στη Λευκωσία, έκαναν ό,τι μπόρεσαν με σύνθημα το «τι γυρεύουν οι Αττίλες στην Ευρώπη»… Το σύνθημα μπορεί να αποδειχτεί αυτεπίστροφο

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=369572&ct=6&dt=25/11/2010#ixzz16PCG7ciV

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η δική μας κρίση

Posted on Νοέμβριος 26, 2010. Filed under: Καρακούσης Αντώνης |

γνωμη

Τα εν οίκω μη εν δήμω έλεγαν οι πρόγονοί μας, αλλά εδώ που έχουμε φθάσει, με την οικονομική κρίση να βαθαίνει και να παίρνει πρωτοφανείς διαστάσεις στον χώρο του Τύπου, δεν έχουν νόημα η σιωπή και το κρυφτούλι. Δεν ταιριάζουν στη φύση του επαγγέλματος, δεν περιποιούν τιμή, ούτε μας πρέπουν. Κακά τα ψέματα, αλλά η οικονομική θέση των μέσων ενημέρωσης χειροτερεύει ημέρα με την ημέρα. Τα διαφημιστικά έσοδα στον ημερήσιο Τύπο έχουν εκμηδενισθεί και στον κυριακάτικο έχουν περιορισθεί σε επίπεδα Αυγούστου. Και μαζί οι κυκλοφορίες βαίνουν φθίνουσες, επηρεαζόμενες βαθύτατα και από την υπερανάπτυξη των ιντερνετικών μέσων ενημέρωσης. Το κοινό των ημερήσιων εφημερίδων είναι σήμερα γηρασμένο, η ηλικιακή του σύνθεση αρχίζει από την τέταρτη δεκαετία και από εκεί και κάτω ψάχνει κανείς με τα κιάλια να βρει αναγνώστη χάρτινης εφημερίδας. Αντιστοίχως, η κάμψη της διαφήμισης πλήττει βαθύτατα τα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης, έχει φέρει σε εξαιρετικά δυσχερή οικονομική θέση ακόμη και τους ισχυρότερους των τηλεοπτικών σταθμών που μέχρι πρότινος απολάμβαναν σημαντικά έσοδα και κέρδη. Τα ραδιόφωνα έχουν προ πολλού περιθωριοποιηθεί και μετακινηθεί από τη ζώνη της ενημέρωσης στη φθηνότερη και αποδοτικότερη της μουσικής. Και ο νέος κύκλος της γρήγορης ιντερνετικής ενημέρωσης ζει τον νεανικό ενθουσιασμό και πληθωρισμό της, κυριαρχείται από πλήθος επιλογών που κατατέμνουν την αγορά και δεν επιτρέπουν ακόμη έσοδα ικανοποιητικά και ευκαιρίες μαζικής απασχόλησης. Ο κλάδος συνολικά είναι υπερχρεωμένος, οφείλει σχεδόν 1,5 δισ. ευρώ στις επίσης κλονισμένες από την κρίση τράπεζες, οι οποίες παλεύουν για τη δική τους επιβίωση και δεν έχουν περιθώρια χορήγησης νέων επισφαλών χρηματοδοτήσεων. Με άλλα λόγια, λεφτά δεν υπάρχουν, τα νούμερα δεν βγαίνουν, η εξίσωση δεν λύνεται. Ο Τύπος και συνολικά τα ΜΜΕ θα εισέλθουν ή καλύτερα έχουν ήδη εισέλθει σε φάση πρωτοφανούς κρίσης, η οποία δεν μπορεί παρά να φέρει ανατροπές και μεγάλες αλλαγές. Η αναδιάρθρωση είναι νομοτελειακή και θα επέλθει. Το ζήτημα είναι να γίνει οργανωμένα, κατά το δυνατόν ομαλά, με τα λιγότερα δυνατά θύματα. Το τοπίο θα αλλάξει, τα μέσα ενημέρωσης επίσης θα αλλάξουν, άλλα θα κλείσουν και άλλα θα γεννηθούν. Ωστόσο, στη μετά την κρίση και την αναδιάρθρωση εποχή το αγαθό της ενημέρωσης θα υπεραναπτυχθεί, θα παίζει ολοένα σημαντικότερο ρόλο στη ζωή των ανθρώπων και η δημοσιογραφία θα ενισχυθεί και θα κερδίσει. Χρέος των επαγγελματιών δημοσιογράφων είναι να την αναγεννήσουν ξεπερνώντας της αυτολογοκρισίας τα τείχη και της εξουσίας τις θωπείες.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ο δούρειος ίππος της συνεκμετάλλευσης

Posted on Νοέμβριος 24, 2010. Filed under: Λυγερός Σταύρος |

  • Tου Σταυρου Λυγερου, Η Καθημερινή, 23-11-10

Εάν πιστέψουμε τους διπλωματικούς διαδρόμους, σύντομα θα έχουμε εντυπωσιακά νέα από το ελληνοτουρκικό μέτωπο. Ορισμένες πηγές, μάλιστα, προεξοφλούν συμφωνία για τη συνεκμετάλλευση του Αιγαίου. Η στήλη κρατάει μικρό καλάθι, αλλά δεν αποκλείει τίποτα. Η κυβέρνηση Ερντογάν, πάντως, καλλιεργεί κλίμα αισιοδοξίας και με τη ρητορική της επιχειρεί να εγκλωβίσει διπλωματικά την Αθήνα σε μια δυναμική διευθετήσεων, που θα προκύψουν από τις διμερείς διαπραγματεύσεις κι όχι από την εφαρμογή του διεθνούς δικαίου.

Στο τραπέζι των διερευνητικών επαφών βρίσκεται το ζήτημα των χωρικών υδάτων. Ακόμα, όμως, κι αν επέλθει συμφωνία επί της συζητούμενης φόρμουλας του διαφοροποιημένου εύρους, η οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών στο Αιγαίο προσκρούει και σε άλλα εμπόδια.

Η Αγκυρα αμφισβητεί μέσω της θεωρίας των «γκρίζων ζωνών» την ελληνικότητα ακόμα και κατοικημένων νησιών. Επίσης, δεν αναγνωρίζει ότι τα νησιά του Αιγαίου δικαιούνται Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) και υφαλοκρηπίδας, παρότι η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας προβλέπει ρητά πως τα κατοικημένα νησιά έχουν δικαίωμα ΑΟΖ κι ότι αυτή ορίζεται με τον ίδιο τρόπο που ορίζεται η ΑΟΖ των ηπειρωτικών περιοχών (άρθρο 121 παρ. 2). Ας σημειωθεί ότι η εν λόγω σύμβαση έχει κυρωθεί από περίπου 160 χώρες και αποτελεί διεθνές δίκαιο και δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Η Τουρκία απαιτεί να αποκτήσει δικαιώματα εκμετάλλευσης του βυθού δυτικά της αλυσίδας των ελληνικών νησιών, που αρχίζει από τη Σαμοθράκη και τελειώνει στη Ρόδο. Κάτι τέτοιο, όμως, αντιτίθεται στο διεθνές δίκαιο και γι’ αυτό η ελληνική κοινή γνώμη θεωρεί αυτή την τουρκική απαίτηση απαράδεκτη.

Λόγω ακριβώς αυτών των εμποδίων, σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, η μέθοδος που συζητείται είναι η παράκαμψη. Αντί, λοιπόν, να επιδιωχθεί η οριστική επίλυση των υφιστάμενων προβλημάτων, αναζητείται τρόπος να υπογραφεί κατ’ ευθείαν συμφωνία συνεκμετάλλευσης των πιθανολογούμενων κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου στο Αιγαίο.

Μόνο, όμως, εάν έχει προηγηθεί η οριοθέτηση της ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδας θα είναι σαφές ποια ποσοστά από τα κέρδη θα δικαιούται η μία και ποια η άλλη παράκτια χώρα. Εάν δεν είναι σαφές αυτό, η διαπραγμάτευση θα γίνει στον αέρα και βεβαίως προς όφελος της Αγκυρας, η οποία είναι αυτή που αμφισβητεί, πιέζει και διεκδικεί. Οταν η Αγκυρα μιλάει για συνεκμετάλλευση εννοεί ότι το κέρδος θα μοιραστεί σχεδόν εξίσου. Σύμφωνα με το Δίκαιο της Θάλασσας, όμως, δικαιούνται ένα πολύ μικρό ποσοστό, λόγω της ύπαρξης των ελληνικών νησιών στο Αιγαίο.

Στην πραγματικότητα, ο όρος συνεκμετάλλευση είναι ένα παραπλανητικό αμπαλάζ για παραχώρηση εθνικών δικαιωμάτων. Το επιχείρημα που θα προβληθεί είναι ήδη έτοιμο: Θα μας πουν ότι ειδικά τώρα που έχουμε ζωτική ανάγκη, είναι προτιμότερο να μοιραστούμε με τους Τούρκους τα οφέλη από την εκμετάλλευση των πιθανολογούμενων κοιτασμάτων στο Αιγαίο, επειδή αλλιώς αυτά θα παραμείνουν ανεκμετάλλευτα.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η αναγκαία και δίκαιη μετάβαση

Posted on Νοέμβριος 24, 2010. Filed under: Μανδραβέλης Πάσχος |

  • Tου Πασχου Μανδραβελη, Η Καθημερινή, 23-11-10

Το καλό είναι ότι ύστερα από χρόνια αποκτήσαμε κοινή γλώσσα με τη Eurostat. Ολοι ξέρουμε πλέον ότι όταν λέμε κρέας, δεν εννοούμε ψάρι. Κατ’ αντιστοιχία όταν λέμε δημόσιος τομέας δεν εννοούμε μόνο τα γραφεία των υπουργείων, αλλά και τους δημόσιους οργανισμούς κοινής ωφέλειας και όταν λέμε έλλειμμα δεν εννοούμε μόνο τις σπατάλες των υπουργείων. Βάζουμε μέσα και τα δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα ελλείμματα του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Το δεύτερο καλό είναι ότι το ξεκαθάρισμα των διπλών βιβλίων θα βοηθήσει κι εμάς. Θα μάς επιτρέψει πιο εύκολα να διακρίνουμε τι θέλουμε να κάνουμε με τον δημόσιο τομέα. Δεν είναι όλες οι δαπάνες του Δημοσίου προς περικοπή, γι’ αυτό πρέπει πρώτα να συγκρίνεις δαπάνες με οφέλη και μετά να αποφασίσεις. Η διασπορά των λογαριασμών δεν είχε κανένα οικονομικό όφελος (τα ελλείμματα των ΔΕΚΟ πάλι οι φορολογούμενοι τα πληρώνουν), απλώς δημιουργούν θολούρα που στο τέλος επιβαρύνει ακόμη περισσότερο τα δημόσια οικονομικά. Η πολιτική πρέπει να ξεκινάει από το σωστό μέτρημα.

Το κακό είναι ότι πολλοί θολώνουν από το ύψος αυτών των λογαριασμών και κάποιοι σπεκουλάρουν επ’ αυτών. Οχι μόνο χρηματιστηριακά, αλλά και πολιτικά. Κινδυνολογούν για την ορθή αποτύπωση του ελλείμματος, λες και αν δεν εγγράφονταν σ’ αυτό οι υποχρεώσεις του κράτους στον ΟΣΕ, τις ζημίες των σιδηροδρόμων θα τις πλήρωναν οι Νεοζηλανδοί. Δημιουργούν πλεονάσματα εντυπώσεων, τα οποία φυσικά δεν βοηθούν στη μείωση των πραγματικών ελλειμμάτων της οικονομίας.

Οι «άλλοι λογαριασμοί» δεν πληρώνουν τα χρέη. Από τη στιγμή που ο ΟΣΕ δίνει περί τα 400 εκατομμύρια ετησίως για μισθούς και έχει έσοδα 100 εκατομμυρίων, τα 300 επιπλέον εκατομμύρια κάποιος θα τα πληρώσει. Οπότε έχουμε δύο εναλλακτικές. Ή διορθώνουμε τα κακώς κείμενα του ΟΣΕ (π.χ. σταματούμε γραμμές που οι ίδιοι οι πολίτες απαξιούν να χρησιμοποιήσουν, μειώνουμε προσωπικό) ή συνεχίζουμε να τα πληρώνουμε. Κι επειδή δεν μάς δανείζει πια κανείς, πρέπει αναγκαστικά να κόψουμε κάτι άλλο. Συντάξεις θα είναι αυτό; Μισθοί; Θα κλείσουμε νοσοκομεία; Σχολεία; Θα απολύσουμε τους μισούς δημόσιους υπαλλήλους; Κάτι πρέπει να κοπεί. Το να μιλάνε κάποιοι πολιτικοί γενικώς για «σπατάλη» δεν βοηθά. Αυτή πρέπει να αποκτήσει όνομα, λογαριασμό και ποσό. Δυστυχώς, στην Ελλάδα σπατάλη του Δημοσίου είναι όλα αυτά τα πράγματα που όταν εξειδικεύονται, χαρακτηρίζονται «αναγκαία».

Οι επιλογές είναι αναγκαίες. Θα τις κάνουμε εμείς, ή θα τις κάνει η ίδια η ζωή διά της χρεοκοπίας. Οσο κάποιοι υπουργοί αντιδρούν σ’ αυτές, απλώς διογκώνουν το πρόβλημα και απλώς περιορίζουν τις επιλογές που έχουμε στις χειρότερες δυνατές. Μόνο ένα πρέπει να προσέξουμε: αυτές οι επιλογές οφείλουν να είναι κοινωνικά δίκαιες. Ολοι πρέπει να συμβάλουν. Προξενεί αλγεινή εντύπωση, για παράδειγμα, ότι μέσα σ’ αυτή τη μεγάλη κρίση πολλοί επιχειρηματίες πιέζουν για χαμηλότερη φορολόγηση των δικών τους εισοδημάτων (μερισμάτων) απ’ ό,τι τα εισοδήματα των υπολοίπων. Δεν κατανοούν προφανώς ότι αυτή η δύσκολη μετάβαση της οικονομικής ανασυγκρότησης της χώρας, είτε θα είναι δίκαιη είτε θα καταλήξει σε καταστροφή.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το Μαξίμου δυσφορεί! Σας θυμίζει κάτι;

Posted on Νοέμβριος 24, 2010. Filed under: Κασιμάτης Στέφανος |

  • Tου Στεφανου Κασιματη, Η Καθημερινή, 23-11-10

Η Δευτέρα ξημέρωσε με ένα μέγα θέμα να διαταράσσει την κυβερνητική ενότητα! Η υπουργός Εργασίας κ. Λούκα Κατσέλη, με άρθρο της σε κυριακάτικο φύλλο, είχε εκφράσει τη διαφωνία της με την πολιτική του Μνημονίου ως προς το ζήτημα της απελευθέρωσης των επιχειρησιακών συμβάσεων έναντι των κλαδικών. Οι δε δημοσιογράφοι, βασιζόμενοι στις κρίσεις των συνομιλητών τους από το πρωθυπουργικό περιβάλλον, μετέδιδαν από το πρωί ότι στο Μαξίμου προκαλούσε «δυσφορία» η διαφοροποίηση της κ. Κατσέλη.

Ας ξεκινήσουμε με μια σύντομη επισκόπηση του θέματος, ώστε να έχουμε το υπόβαθρο της διαφωνίας. Βάσει του Μνημονίου, προϋπόθεση για να εισπράξει η Ελλάδα σταδιακά το δάνειο των 110 δισ. ευρώ -ποσό χάρη στο οποίο μπορεί να ελπίζει ότι θα εξέλθει από την επικίνδυνη ζώνη της χρεοκοπίας- είναι η εφαρμογή συγκεκριμένων πολιτικών για την αναδιάρθρωση της οικονομίας. Αυτές περιγράφονται, με αδρές γραμμές, στο Μνημόνιο και συνιστούν το πλαίσιο μέσα στο οποίο έχει δεσμευθεί να κινηθεί η κυβέρνηση. Από τον περασμένο Μάιο, αυτές οι δεσμεύσεις έχουν γίνει νόμος του κράτους (3845/2010) και επαφίεται πλέον στην κυβέρνηση να τις εξειδικεύσει με τη μορφή συγκεκριμένων ρυθμίσεων. Οσον αφορά την τόνωση της ελαστικότητας στην αγορά εργασίας του ιδιωτικού τομέα, μία από τις δεσμευτικές κατευθύνσεις του Μνημονίου είναι η δυνατότητα αποσύνδεσης των κατά περίπτωση επιχειρησιακών συμβάσεων από τις γενικότερες κλαδικές συμβάσεις.

Στο σημείο που βρισκόμαστε σήμερα, οι εκπρόσωποι της τρόικας υποστηρίζουν τη θεσμοθέτηση της γενικευμένης δυνατότητας των επιχειρήσεων του ιδιωτικού τομέα να συμφωνούν με τους εργαζομένους για το ύψος των αμοιβών, ανεξαρτήτως των οριζομένων στις κλαδικές συμβάσεις. Ομως η κ. Κατσέλη διαφωνεί, διότι πιστεύει ότι, αν ισχύσει η πλήρης απελευθέρωση, αυτό θα προκαλέσει συνθήκες αθέμιτου ανταγωνισμού μεταξύ των επιχειρήσεων, θα επιφέρει πτώση των μισθών στον ιδιωτικό τομέα, θα οδηγήσει στο τέλος των συλλογικών διαπραγματεύσεων και, εν τέλει, θα απειλήσει την εργασιακή ειρήνη. Ουσιαστικά, δηλαδή, επιθυμεί να διατηρήσει το κράτος τον ρυθμιστικό ρόλο του και συζητεί μόνο τη μορφή που θα μπορούσε να πάρει μια χαλαρότερη εκδοχή αυτού του ρόλου.

Ωστόσο, δυσκολεύεται να δει κανείς σε τι η θέση της κ. Κατσέλη συνιστά διαφοροποίηση από τη θέση της κυβέρνησης, όπως την περιέγραψε χθες ο κυβερνητικός εκπρόσωπος: «Οι συλλογικές συμβάσεις είναι αυτές που μας εκφράζουν. Οι επιχειρησιακές γίνονται για να σωθούν όσες επιχειρήσεις έχουν πρόβλημα και θα ισχύουν για περιορισμένο χρόνο και με περιορισμένο τρόπο», είπε ο Γ. Πεταλωτής. Συνεπώς, προς τι η περιλάλητη «δυσφορία του Μαξίμου»; Για να περισωθούν τα προσχήματα. Επειδή με την παρέμβασή της η κ. Κατσέλη έθεσε την κυβέρνηση προ του διλήμματος ή να καλύψει πλήρως την υπουργό ή να την απαλλάξει από τα καθήκοντά της και να την αντικαταστήσει. Η κυβέρνηση προτίμησε τελικώς να υιοθετήσει τις θέσεις της κ. Κατσέλη, εντούτοις δεν κατάφερε να καλύψει το πολύ σημαντικότερο ζήτημα της απουσίας στιβαρού κυβερνητικού συντονισμού, που ανέδειξε το συμβάν. Οταν στα σοβαρά θέματα των μεταρρυθμίσεων, από τα οποία εξαρτάται η βιωσιμότητα της οικονομίας, επιβάλλεται ο λόγος εκείνου που εμμέσως και τεχνηέντως απειλεί με ενδοκυβερνητική κρίση, τότε είναι φανερό ότι μπορεί κάποιος να προεδρεύει στην κυβέρνηση, αλλά τη χώρα μάλλον δεν την κυβερνά κανείς…

Παιδιά που δεν μεγάλωσαν

Από την Κυριακή, που παρουσιάσθηκε πανηγυρικά στο πανελλήνιον η «Δημοκρατική Συμμαχία», στη Ν.Δ. παίζεται ένα παιχνιδάκι άχαρο και ολότελα ανάξιο για ανθρώπους υποτίθεται σοβαρούς και υπεύθυνους. Μία μικρή ομάδα βουλευτών, που θεωρούνται ύποπτοι να αυτομολήσουν στην Ντόρα Μπακογιάννη, προκαλούν συστηματικά με δήθεν αθώες, υπαινικτικές δηλώσεις συμπαθείας προς το εγχείρημα της Ντόρας, αποφεύγοντας όμως να εκδηλώσουν ευθέως τη θέση τους. Κινούνται σκοπίμως στα όρια της γραμμής και το κάνουν επειδή επιδιώκουν να προκαλέσουν τη διαγραφή τους.

Η στάση τους -όπως εν τέλει όλα τα ανθρώπινα- είναι κατανοητή. Ενώπιον μιας κρίσιμης απόφασης για τη σταδιοδρομία τους, προσπαθούν να ελαχιστοποιήσουν το ρίσκο που συνεπάγεται η μεταπήδηση. Αν η απόφασή τους αποβεί ολέθρια για τους ίδιους, να μπορούν τουλάχιστον να επικαλεσθούν ότι υποχρεώθηκαν από τις συνθήκες: «Δεν έφταιγα εγώ, οι άλλοι, οι κακοί με διέγραψαν». Με μια τέτοια παιδαριώδη δικαιολογία κάτω από τα σκέλια, ίσως κάποτε να μπορούν να επιστρέψουν στο κόμμα και τους ψηφοφόρους που άφησαν.

Είναι κρίμα ότι αυτοί οι βουλευτές δεν αντιλαμβάνονται ότι με τη δειλή στάση τους υπονομεύουν, κατ’ αρχάς, την υπευθυνότητά τους. Γιατί να εμπιστευθείς την πολιτική εκπροσώπησή σου σε κάποιον ο οποίος διστάζει να εκφράσει εντίμως το φρόνημά του; Σε τελευταία ανάλυση, όμως, υπονομεύουν και το ηθικό περιεχόμενο του εγχειρήματος στο οποίο σκέπτονται να μετάσχουν. Αν πρόκειται το νέο ξεκίνημα που επαγγέλλονται να έχει νόημα, αυτοί που είναι έτοιμοι να το επιχειρήσουν ας το αποδείξουν πρώτα με τη στάση τους. Ας πουν ευθέως σε τι διαφωνούν με τη Ν.Δ. του Α. Σαμαρά, σε τι συμφωνούν με την Ντόρα και ας πάνε «πέρα στην τιμή και την πεποίθησή τους». Αλλά από υποψήφιους σωτήρες που κοιτάζουν πρώτα να σωθούν, οι ίδιοι έχουμε μπουχτίσει!

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Απωθημένα και ιδεοληψίες

Posted on Νοέμβριος 24, 2010. Filed under: Κοψίνη Χριστίνα |

  • Tης Χριστινας Κοψινη, Η Καθημερινή, 23-11-10

Τα εργασιακά ήταν στο απόσπασμα αυτό το Σαββατοκύριακο. Παραλίγο να πιστέψουμε ότι οι δανειστές μας θα κρίνουν την καταβολή ή μη της τρίτης δόσης από την αδιαλλαξία της υπουργού Εργασίας. Από την επιμονή της να μην αποδεχθεί, χωρίς όρους, τη διάλυση του υφιστάμενου μηχανισμού διαπραγμάτευσης του βασικού μισθού. Και καλά, από την τρόικα είναι λογικό να αναμένουμε αντιδράσεις για τις αντιρρήσεις της επί των εργασιακών. Στο κάτω κάτω, οι επιτηρητές είναι τεχνοκράτες. Δεν χρωστάνε σε κανέναν τίποτε και δικαιούνται να επικρίνουν όσους υπουργούς δεν τηρούν κατά γράμμα το πνεύμα του Μνημονίου.

Tο πρόβλημα είναι για όλους τους άλλους, που ομοθυμαδόν έβριζαν την κ. Κατσέλη γιατί τόλμησε να υποστηρίξει γραπτώς μια θέση που στο κάτω κάτω δεν ήταν -αν κρίνω από το άρθρο της στο «Βήμα» με τίτλο «Αναζητώντας τη χαμένη ανταγωνιστικότητα» (τίτλος που ωστόσο δεν προτιμήθηκε από την εφημερίδα- παρά η θέση του ΟΟΣΑ για το κόστος εργασίας στην Ελλάδα. Η επίθεση, ακόμη και αν η ίδια έκανε σε όλα μα σε όλα λάθος, ακόμη και αν υποτεθεί ότι οι σκέψεις της υπαγορεύονταν από σκοπιμότητες και ιδιοτέλεια, όπως της καταλογίζουν κάποιοι, καταδεικνύει το επίπεδο της πολιτικής μας κουλτούρας. Τον ολοκληρωτισμό της άποψης που δεν επιτρέπει καμία, μα καμία απόκλιση των ιδεών από το δόγμα, το εκάστοτε κυρίαρχο δόγμα. Πράγματι, ο σταλινισμός δεν έχει διεισδύσει μόνο στην ελληνική Αριστερά, αλλά σε όλο το φάσμα των δημόσιων κατηγόρων που δεν έχουν ανοχή σε κινήσεις που θα μπορούσαν να αποδείξουν ότι ακόμη υπάρχει πολιτική διαπραγμάτευση σε αυτή τη χώρα.

Πίσω από όλα αυτά κρύβεται η προσπάθεια αποδόμησης κάθε θεσμικού κληροδοτήματος στον τομέα των συλλογικών συμβάσεων. Αλλά, ακόμη και αν συμφωνήσουμε ότι χρειάζεται μια «δημιουργική» καταστροφή σε ό, τι χτίστηκε την τελευταία 30ετία, ας μας εξηγήσει κάποιος ποιο θα είναι ακριβώς το δημοσιονομικό όφελος της χώρας από το τσάκισμα των συλλογικών συμβάσεων; Πώς θα επηρεάσει το δημόσιο χρέος και το έλλειμμα η απορρύθμιση της αγοράς εργασίας το 2011 ή το 2012; Υποτίθεται ότι αναζητούμε μέτρα κατά της σπατάλης του δημόσιου τομέα για να βοηθήσουμε τους εργαζομένους στον ιδιωτικό. Μειώνουμε τους μισθούς στο Δημόσιο, προετοιμάζουμε απολύσεις και μετατάξεις για να περιορίσουμε τα προνόμιά του, που εμποδίζουν την ανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα. Και τώρα… αγωνιούμε και για τον ιδιωτικό, μην τυχόν και επιτρέψουμε στους κοινωνικούς εταίρους να έχουν λόγο για τους τομείς που θα καταργηθούν οι συμβάσεις.

Μήπως, εν τέλει, ξεφεύγουμε από τον στόχο και γινόμαστε έρμαια της ιδεοληψίας μας; Μήπως όλη αυτή η αναστάτωση ξυπνάει μέσα μας τον κοινωνικό ρεβανσισμό, παλιά απωθημένα και σχίσματα; Αλλωστε, το εύκολο είναι να γκρεμίζεις. Η ελληνική Ιστορία βρίθει από ερείπια.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Τα «κινήματα» κλειστού χώρου

Posted on Νοέμβριος 24, 2010. Filed under: Μπουκάλας Παντελής |

  • Του Παντελη Μπουκαλα, Η Καθημερινή, 23-11-10

Οτι το Μνημόνιο, με την οικονομική και πολιτική βία του, θα λειτουργούσε σαν ιδεολογικός εμβρυουλκός, είχε επισημανθεί εξ αρχής. Τα όσα συνέβησαν σε άλλες χώρες που βρέθηκαν υπό την ασφυκτική «προστασία» του ΔΝΤ μάς προϊδέαζαν ότι το κομματικό σκηνικό δεν θα παρέμενε για πολύ το ίδιο. Στο εξάμηνο του Μνημονίου αυξήθηκαν οι ανεξάρτητοι βουλευτές, κλονίστηκαν τα κόμματα έως τα θεμέλιά τους, δημιουργήθηκαν νέα. Και πολλαπλασιάστηκαν βέβαια οι πιέσεις για «υπέρβαση της πολιτικής» με το τέχνασμα της συγκρότησης κυβέρνησης «εκ προσωπικοτήτων», η οποία θα αντλεί νομιμοποίηση όχι από τη λαϊκή ψήφο, που κρίνεται περιττή (και ύστερα αναρωτιόμαστε για τα ποσοστά της αποχής), αλλά από την αίγλη, που ως χειραγωγούμενο κοινωνικοπολιτικό σώμα θα αναγνωρίσουμε σε κάποιους αυτόκλητους ή ετεροπροσδιοριζόμενους «εκλεκτούς».

Προϊόν του Μνημονίου, αλλά όχι μόνο, αφού στη Νέα Δημοκρατία μετράει χρόνια η έριδα μητσοτακικών – σαμαρικών, είναι και η «Δημοκρατική Συμμαχία» της κ. Ντόρας Μπακογιάννη, με σήμα την ελιά, που όσο ιθαγενής είναι, άλλο τόσο εισαγόμενη μοιάζει (τουλάχιστον για όσους θυμούνται την ιταλική «Ελιά»). Ποιοι είναι οι «σύμμαχοι» μένει να διευκρινιστεί, αν και κάτι έχουν να πουν οι εικόνες από το «Μπάντιμντον», με περισσότερο αναγνωρίσιμους κάποιους υπουργεύσαντες επί Νέας Δημοκρατίας ή επί ΠΑΣΟΚ που δύσκολα θα συγκαταλέγονταν στους πολιτικά άφθαρτους. Παλαιοκομματικότατα πάντως, το νέο κόμμα καθελκύστηκε ως αυστηρά αρχηγοκεντρικό, όπως επιμαρτυρούσε η κονκάρδα με το πρόσωπο της επικεφαλής που έφεραν οι προσελθόντες.

Δεν πρωτοτύπησε η κ. Μπακογιάννη όταν χαρακτήρισε κίνημα το κόμμα της, με εξορκιστική πρόθεση. Και ο κ. Αβραμόπουλος κίνημα είχε ονομάσει το κόμμα-όχημα των προσωπικών του φιλοδοξιών, και θυμόμαστε πόσο γρήγορα ακινητοποιήθηκε το ΚΕΠ. Και ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε ονομάσει κίνημα το ΠΑΣΟΚ αλλά, πέρα από την ισχυρή αυτοπεποίθησή του, είχε να επικαλεστεί και την προϊστορία του ΠΑΚ. Αλλά αν οι προπαγανδιστικοί ευφημισμοί άλλαζαν τα πράγματα θα ζούσαμε ήδη μακάριοι σε έναν κόσμο πολύ διαφορετικό από αυτόν που ετοίμασαν όσοι μοιράστηκαν από υψηλούς θώκους την εξουσία, ανάμεσά τους και η κ. Μπακογιάννη.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Αφανέρωτος πόλεμος

Posted on Νοέμβριος 22, 2010. Filed under: Καραϊσκακη Τασουλα |

  • Tης Τασουλας Kαραϊσκακη, Η Καθημερινή, 21/11/2010

Είναι πρωτοφανής η έκρηξη βίας. Ο σιδηρολοστός χρησιμοποιείται με εντυπωσιακή συχνότητα για να τσακίσει κεφάλια ανύποπτων πολιτών, αντίδικων, αλλοδαπών, πανεπιστημιακών καθηγητών. Οποιος ενοχλεί, ξυλοκοπείται. Προ ημερών, άγνωστοι κρανοφόροι χτύπησαν με σιδηρολοστό καθηγητή μέσα στο γραφείο του στο Τμήμα Φυσικής Αγωγής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, πιθανότατα επειδή δεν τους προβίβασε. Νεαρή γυναίκα έπεσε θύμα ξυλοδαρμού από κουκουλοφόρους με σιδερογροθιές για άγνωστη αιτία. Ιδιοκτήτης καταστήματος δέχθηκε επίθεση με σιδηρολοστούς από ανταγωνιστές. Ανήλικος τραυματίστηκε σοβαρά, με σιδηρολοστό, από συμπατριώτη του, με τον οποίο ο κηδεμόνας του είχε διαφορές.

Ζούμε έναν αφανέρωτο πόλεμο. Μεταξύ γηγενών και παρανόμως εισερχομένων αλλοδαπών, οπαδών αντιπάλων ομάδων, αστυνομικών και δυνάμει υπόπτων, μεταξύ πολιτών. Τα αγκάθια αυτών των καθημερινών συγκρούσεων βυθίζονται βαθιά στο σώμα του έθνους. Ελλείψει δομών, λειτουργούντων θεσμών, οργάνωσης, συνοχής, παιδείας, συλλογικής συνείδησης, αξιών, οραμάτων, ο δυσαρεστημένος βιαιοπραγεί. Το μήνυμα όλο και πιο συχνά είναι «αυτοδικία». Ενα ξέσπασμα υποκειμενικής βίας, που εμφανίζεται ως μέρος της νόμιμης άμυνας. Τα περιστατικά πολλαπλασιάζονται, όμως εμείς μένουμε άπραγοι να φρικιούμε, να κινδυνολογούμε ή να «πενθούμε» για την εικόνα διάλυσης της χώρας. Στην πράξη απλά προσπερνάμε όσους υποθάλπουν τη διαρκή άρνηση, τον αποκλεισμό του διαλόγου, τα ουρλιαχτά αντί για τις γόνιμες αντιρρήσεις…

Σ’ ένα σύστημα το οποίο τρέφεται με τις αρνήσεις και τα αδιέξοδα που γεννάει, όπου η απόκλιση ανάμεσα στη ζωή των ανθρώπων και αυτό που πράττουν οι κυβερνήσεις ή αρνούνται να πράξουν διευρύνεται, σε έναν μηχανισμό απαξιωμένο, υπό διαρκή αμφισβήτηση, με μοναδική στόχευση την «επισκευή» των οικονομικών δεικτών, οι παραβιάσεις των κοινωνικών όρων και οι υπερβάσεις των ορίων απ’ όλες τις πλευρές έρχονται ως φυσική συνέπεια. Κοινωνικός έλεγχος, κοινωνική πρόνοια, αλληλοσεβασμός, ίσες ευκαιρίες, καθαρές συναλλαγές αποτελούν ψιλά γράμματα. Μένουν τα προβλήματα, να διογκώνονται ανεξέλεγκτα. Ανεργία, λυσσαλέα μάχη για την προστασία των προνομίων, ορδές λαθραίων στα «υπόγεια» της κοινωνίας να τροποποιούν δραματικά την καθημερινότητα στις γειτονιές, γενικευμένη ανασφάλεια, σύγχυση. Δεν είμαστε σίγουροι γι’ αυτό που έρχεται. Δεν γνωρίζουμε αν ζούμε στο λυκόφως ή την αυγή. Και από παντού φωνές να προαναγγέλλουν καταστροφές, επιτείνοντας το αίσθημα αδιεξόδου, απόγνωσης, οργής.

Ωστόσο, κανένα αίτημα δεν υποβάλλεται με αίμα. Ο όποιος αγώνας είναι για τη ζωή, την ευημερία, όχι για την οδύνη, τον θάνατο. Η κουλτούρα της βίας ωθεί σε πράξεις φλογισμένες και ακραίες, στον τρόμο, το ανάθεμα, την απέχθεια, την απάρνηση, το φανατισμό, την εξαχρείωση των ψυχών. Σε λογικές που δεν έθεσαν ποτέ ένα άμεσο τέλος στην κακή κοινωνική κατάσταση, αλλά γέννησαν φρικαλεότητες. Οι πολλές μικρές συρράξεις στο σώμα της ελληνικής κοινωνίας είναι εδώ. Ποιος θα τοποθετήσει τι στον αντίποδα της βαρβαρότητας; Ποιος θα «παγώσει» τις θερμές εστίες; Ποιος θα καθαρίσει την κόπρο; Με τι μέτρα και τι κόστος; Η αστυνομία δεν αρκεί. Χρειάζεται κράτος, σχέδιο, στόχευση, συνεργασίες, ανάληψη ευθυνών. Χρειάζονται δάσκαλοι, οραματιστές, ψύχραιμες φωνές, νέοι στόχοι, νέες αξίες, ένα ευρύ κοινωνικό κίνημα, που θα τονώσει ό, τι υπαινίσσεται υγιή ύπαρξη, πνοή ζωής. Που θα στοχεύσει όχι στη ρήξη αλλά στη σύγκλιση.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Βραδυφλεγής έκρηξη πατριωτισμού

Posted on Νοέμβριος 22, 2010. Filed under: Παπακωνσταντίνου Πέτρος |

  • Του Πετρου Παπακωνσταντινου, Η Καθημερινή, 21/11/2010

Από την περασμένη Τρίτη, αρκετοί επιδίδονται σε φιλιππικούς εναντίον της κ. Μέρκελ και εμφανίζουν τον Γιώργο Παπανδρέου να υψώνει το ανάστημά του απέναντι στη Γερμανία, που καταδικάζει τις περιφερειακές χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης στο σταυρό της χρεοκοπίας. Η ανατροπή ήταν απροσδόκητη, καθόσον οι ίδιοι άνθρωποι ευγνωμονούσαν τους Γερμανούς ως σωτήρες όταν μας επέβαλαν το Μνημόνιο και κατακεραύνωναν ως λαϊκιστές όσους τολμούσαν να αρθρώσουν ετερόδοξο λόγο.

Αναρωτιέται κανείς προς τι η άκρως βραδυφλεγής έκρηξη του Γ. Παπανδρέου. Γιατί δεν αντέδρασε στους επαχθείς όρους που επιβλήθησαν στη δική του χώρα και ένιωσε την ανάγκη να ανακατευτεί στη διένεξη του Βερολίνου με το μικρό έθνος των τεσσάρων εκατομμυρίων κατοίκων; Εκτός αν δεχθούμε ότι το αξίωμα του Ελληνα πρωθυπουργού επιβάλλει τη σύνεση του φτωχού συγγενή, ενώ εκείνο του προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς τη γενναιότητα του διεθνιστή.

Σε κάθε περίπτωση, ο κ. Παπανδρέου επέλεξε το χειρότερο δυνατό πεδίο αντιπαράθεσης: εμφανίστηκε βασιλικότερος του βασιλέως στην υπεράσπιση των τραπεζών, για τις οποίες η κ. Μέρκελ είχε ζητήσει να επωμιστούν μέρος του κόστους ενδεχόμενης χρεοκοπίας. Γιατί θα πρέπει να υπομένουν οι λαοί της Ευρώπης βαρύτατες θυσίες και οι τράπεζες, που ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για την κρίση, να μη θίγονται στο ελάχιστο;

Δείτε τι έγινε στην Ιρλανδία. Το 2009, όταν έσκασε η φούσκα της αγοράς ακινήτων που είχαν δημιουργήσει οι τράπεζες, η κυβέρνηση απέλυσε κατά κύματα εκπαιδευτικούς και νοσηλευτές, αλλά στάθηκε στο πλευρό των τραπεζών, στις οποίες δώρησε δισεκατομμύρια επί δισεκατομμυρίων. Αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής, την οποία εκθείαζαν τότε Βρυξέλλες και Βερολίνο, ήταν να εκτοξευθεί το έλλειμμα στο τερατώδες 32%, πράγμα που δεν εμπόδισε τις τράπεζες να φτάσουν και πάλι στο χείλος της κατάρρευσης. Και τώρα; «Δείχνοντας ότι δεν έμαθαν τίποτα από το χάλι της Ιρλανδίας, ΔΝΤ και Ε.Ε. απαιτούν νέες περικοπές δημοσίων δαπανών με αντάλλαγμα πιστώσεις, μεγάλο μέρος των οποίων θα πάει για τη διάσωση των τραπεζών, διογκώνοντας ακόμη περισσότερο το δημόσιο χρέος», γράφουν οι New York Times. Από την πλευρά τους, οι Financial Times σημείωναν: «Είναι αδιανόητο να προσφέρουν οι φορολογούμενοι κι άλλο αίμα στα ζόμπι των τραπεζών. Ωστόσο, αυτό ακριβώς ζητούν από τους Ιρλανδούς – να δανειστούν χρήματα από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό διάσωσης για να ενισχύσουν τα κεφάλαια των τραπεζών τους». Και η σύνταξη της βρετανικής εφημερίδας καταλήγει στο κεφαλαιώδες συμπέρασμα, που ισχύει εξίσου για Ιρλανδία και Ελλάδα: «Η Ευρώπη δεν φαίνεται έτοιμη να εγκαταλείψει τη διαβολική συμφωνία που θέλει τις χώρες του πυρήνα να δανείζουν τις περιφερειακές ώστε να στηρίξουν τις τράπεζές τους, μόνο και μόνο για να μη χάσουν τα λεφτά τους οι τράπεζες του πυρήνα. Αυτό το παιχνίδι των ύπουλων διασώσεων δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο».

Εδώ βρίσκεται η ουσία. Αν ο κ. Παπανδρέου ήθελε όντως να ορθώσει ανάστημα απέναντι στην κ. Μέρκελ στο έδαφος της λογικής, θα έπρεπε να υψώσει όχι τη σημαία που λέει «κάτω τα χέρια από τις τράπεζες», αλλά εκείνη που γράφει «αναδιαπραγμάτευση του επαχθούς χρέους», που εξυπηρετεί όχι τον ελληνικό λαό, αλλά τις ξένες τράπεζες και μόνο. Ιδού τι γράφει στον βρετανικό Guardian ο κατά το ήμισυ Γερμανός δημοσιογράφος Αλαν Πόζενερ:

«Η ελληνική κρίση τροφοδότησε ένα αποκρουστικό κύμα ελάχιστα καλυμμένου ρατσισμού εναντίον των τεμπέληδων και σπάταλων λαών της Μεσογείου… Ωστόσο, ο Γερμανός φορολογούμενος δεν πλήρωσε ούτε ένα ευρώ. Πρόκειται για δάνεια, όχι για δώρα. Επειτα, η διάσωση της Ελλάδας ήταν ουσιαστικά διάσωση των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών, που είχαν μαζέψει ελληνικά ομόλογα… Αλλωστε, οι Γερμανοί εξαγωγείς επωφελήθηκαν από το ενιαίο νόμισμα περισσότερο από τον καθένα… Θα ήταν κατανοητό Ιρλανδία και Ελλάδα να επιλέξουν να φύγουν από την Ευρωζώνη. Αλλά η Γερμανία; Ας γελάσουμε…».

Είναι ηλίου φαεινότερον ότι το επαχθές χρέος της Ελλάδας είναι εντελώς αδύνατον να εξυπηρετηθεί χωρίς να σπάσει η σπονδυλική στήλη της οικονομίας και της κοινωνίας. Και μόνο το γεγονός ότι η πολιτική του Μνημονίου, με όλες τις οδύνες και την οργή που συσσωρεύει στην ελληνική κοινωνία, κατάφερε μέσα σε λίγους μήνες να… ανεβάσει το χρέος από 126% σε 143%, καταδεικνύει το απόλυτο αδιέξοδο.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...