Απωθημένα και ιδεοληψίες

Posted on Νοέμβριος 24, 2010. Filed under: Κοψίνη Χριστίνα |

  • Tης Χριστινας Κοψινη, Η Καθημερινή, 23-11-10

Τα εργασιακά ήταν στο απόσπασμα αυτό το Σαββατοκύριακο. Παραλίγο να πιστέψουμε ότι οι δανειστές μας θα κρίνουν την καταβολή ή μη της τρίτης δόσης από την αδιαλλαξία της υπουργού Εργασίας. Από την επιμονή της να μην αποδεχθεί, χωρίς όρους, τη διάλυση του υφιστάμενου μηχανισμού διαπραγμάτευσης του βασικού μισθού. Και καλά, από την τρόικα είναι λογικό να αναμένουμε αντιδράσεις για τις αντιρρήσεις της επί των εργασιακών. Στο κάτω κάτω, οι επιτηρητές είναι τεχνοκράτες. Δεν χρωστάνε σε κανέναν τίποτε και δικαιούνται να επικρίνουν όσους υπουργούς δεν τηρούν κατά γράμμα το πνεύμα του Μνημονίου.

Tο πρόβλημα είναι για όλους τους άλλους, που ομοθυμαδόν έβριζαν την κ. Κατσέλη γιατί τόλμησε να υποστηρίξει γραπτώς μια θέση που στο κάτω κάτω δεν ήταν -αν κρίνω από το άρθρο της στο «Βήμα» με τίτλο «Αναζητώντας τη χαμένη ανταγωνιστικότητα» (τίτλος που ωστόσο δεν προτιμήθηκε από την εφημερίδα- παρά η θέση του ΟΟΣΑ για το κόστος εργασίας στην Ελλάδα. Η επίθεση, ακόμη και αν η ίδια έκανε σε όλα μα σε όλα λάθος, ακόμη και αν υποτεθεί ότι οι σκέψεις της υπαγορεύονταν από σκοπιμότητες και ιδιοτέλεια, όπως της καταλογίζουν κάποιοι, καταδεικνύει το επίπεδο της πολιτικής μας κουλτούρας. Τον ολοκληρωτισμό της άποψης που δεν επιτρέπει καμία, μα καμία απόκλιση των ιδεών από το δόγμα, το εκάστοτε κυρίαρχο δόγμα. Πράγματι, ο σταλινισμός δεν έχει διεισδύσει μόνο στην ελληνική Αριστερά, αλλά σε όλο το φάσμα των δημόσιων κατηγόρων που δεν έχουν ανοχή σε κινήσεις που θα μπορούσαν να αποδείξουν ότι ακόμη υπάρχει πολιτική διαπραγμάτευση σε αυτή τη χώρα.

Πίσω από όλα αυτά κρύβεται η προσπάθεια αποδόμησης κάθε θεσμικού κληροδοτήματος στον τομέα των συλλογικών συμβάσεων. Αλλά, ακόμη και αν συμφωνήσουμε ότι χρειάζεται μια «δημιουργική» καταστροφή σε ό, τι χτίστηκε την τελευταία 30ετία, ας μας εξηγήσει κάποιος ποιο θα είναι ακριβώς το δημοσιονομικό όφελος της χώρας από το τσάκισμα των συλλογικών συμβάσεων; Πώς θα επηρεάσει το δημόσιο χρέος και το έλλειμμα η απορρύθμιση της αγοράς εργασίας το 2011 ή το 2012; Υποτίθεται ότι αναζητούμε μέτρα κατά της σπατάλης του δημόσιου τομέα για να βοηθήσουμε τους εργαζομένους στον ιδιωτικό. Μειώνουμε τους μισθούς στο Δημόσιο, προετοιμάζουμε απολύσεις και μετατάξεις για να περιορίσουμε τα προνόμιά του, που εμποδίζουν την ανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα. Και τώρα… αγωνιούμε και για τον ιδιωτικό, μην τυχόν και επιτρέψουμε στους κοινωνικούς εταίρους να έχουν λόγο για τους τομείς που θα καταργηθούν οι συμβάσεις.

Μήπως, εν τέλει, ξεφεύγουμε από τον στόχο και γινόμαστε έρμαια της ιδεοληψίας μας; Μήπως όλη αυτή η αναστάτωση ξυπνάει μέσα μας τον κοινωνικό ρεβανσισμό, παλιά απωθημένα και σχίσματα; Αλλωστε, το εύκολο είναι να γκρεμίζεις. Η ελληνική Ιστορία βρίθει από ερείπια.

Advertisements

Make a Comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...

Αρέσει σε %d bloggers: