Archive for Δεκέμβριος 2010

Το παραμύθι με τον Αγιο Βασίλη ήταν ωραίο, αλλά τα δώρα τέλειωσαν

Posted on Δεκέμβριος 31, 2010. Filed under: Κοσιώνη Σία |

  • Tης Σιας Kοσιωνη, Η Καθημερινή, 30-12-10′

Περίεργα Χριστούγεννα τα φετινά. Επηρεασμένη από το γιορτινό όμως συνάμα βαρύ και δύστροπο κλίμα έκανα ένα μυστήριο συνειρμό. Αφορμή, το παραδοσιακό τέτοιες μέρες φλας μπακ στα παιδικά χρόνια.

Οι γονείς μου έκαναν για καιρό επίπονες προσπάθειες να πείσουν εμένα και τα αδέρφια μου ότι ο Αγιος Βασίλης υπάρχει. Οσο μαγευτικό και αν ακουγόταν αυτό στα παιδικά μου αυτιά, από ένα δυσεξήγητο ένστικτο διατηρούσα τις επιφυλάξεις μου. Μα καλά. Πώς προλαβαίνει σε μια νύχτα και γυρνάει όλο τον κόσμο; Πώς γίνεται να πετάνε στον αέρα οι τάρανδοι και το έλκηθρο; Πού χωράνε όλα αυτά τα δώρα; Και πού βρίσκει τόσα λεφτά ο Αη Βασίλης; Ηταν τέτοια η αγωνία τους όμως να με πείσουν, για να ζήσω κι εγώ όπως όλα τα παιδιά τη μαγεία του χριστουγεννιάτικου παραμυθιού, που κάθε χρόνο σκάρωναν κάτι για να με βεβαιώσουν ότι ο καλοσυνάτος αυτός παππούλης με τη μακριά γενειάδα υπάρχει στα αλήθεια.

Το γιορτινό παραμύθι

Τι έκαναν λοιπόν; Τα πρώτα χρόνια ανέλαβε η μητέρα μου. Κάθε παραμονή Πρωτοχρονιάς έπαιρνε τα δώρα, έβγαινε από την πίσω πόρτα του σπιτιού, χτυπούσε το κουδούνι της κύριας εισόδου, τα άφηνε και τρέχοντας ξαναέμπαινε στο σπίτι από εκεί που βγήκε. Εκθαμβοι εμείς ανοίγοντας την πόρτα, τι να δούμε; Να σου τα δώρα του Αγιου Βασίλη! Και όλως περιέργως ήταν αυτά που είχαμε ευχηθεί! Για ένα δυο χρόνια το κόλπο έπιανε κι εμείς προς χαρά όλων των μεγάλων ζούσαμε το γιορτινό παραμύθι.

Μια χρονιά και αφού πρόσεξα κάποιες ύποπτες κινήσεις άρχισα να υποψιάζομαι τη μητέρα μου. Εκείνη το κατάλαβε κι έτσι ανέλαβε τη βρώμικη δουλειά ο παππούς. Το κουδούνι ξαναχτύπησε και για ακόμη μια φορά έτρεξα στην πόρτα χωρίς όμως αυτή τη φορά να χάνω από τα μάτια μου την «ύποπτη». Και ω του θαύματος, για ακόμη μια φορά στο κατώφλι περίμεναν τα δώρα! Ετσι πέρασαν ακόμη ένα – δυο χρόνια. Στο μεταξύ μεγάλωνα και ωρίμαζα. Αφήστε που στο σχολείο είχαν ήδη αρχίσει οι πρώτοι ψίθυροι ότι Αγιος Βασίλης δεν υπάρχει.

Κι έτσι έφτασε ακόμη μια παραμονή Πρωτοχρονιάς που πλέον όλοι γύρω μου έμοιαζαν ύποπτοι. Η μητέρα μου όμως -σκληρό καρύδι- δεν το έβαλε κάτω. Πίστευε ότι είχαμε ακόμη καιρό μπροστά μας για να γίνουμε ρεαλιστές. Συζήτησε το πρόβλημα με τη γειτόνισσα κι εκείνη προθυμοποιήθηκε να αναλάβει. Την παρότρυνε μάλιστα να κουκουλωθεί με ένα κόκκινο τραπεζομάντιλο έτσι ώστε ανοίγοντας εμείς την πόρτα να δούμε κάτι κόκκινο να χάνεται μέσα στη νύχτα. Κι έτσι έγινε.

Η κυρία Εφη -που σήμερα διαβάζει μαζί με τον παππού αυτό το άρθρο από ψηλά- εκτέλεσε το σχέδιο κατά γράμμα. Οπως όλα τα σχέδια όμως, έτσι κι αυτό είχε ένα κενό. Το κουδούνι χτύπησε, τα δώρα ως διά μαγείας εμφανίστηκαν και στο βάθος μια κόκκινη φιγούρα φάνηκε να τρέχει μες στο σκοτάδι. Χωρίς να το σκεφτώ δευτερόλεπτο, άρχισα να τρέχω ξυπόλυτη μέσα στον κήπο. Και ο ένοχος δεν άργησε να συλληφθεί. Το σχέδιο αποκαλύφθηκε και η συνωμοσία ξεσκεπάστηκε. Αυτή η Πρωτοχρονιά κατέληξε σε μια τραγωδία.

Οσο και αν το υποψιαζόμουν, στην πραγματικότητα το παραμύθι μού άρεσε και κάτω από το κόκκινο τραπεζομάντιλο ευχόμουν να αντικρίσω τη γλυκιά φιγούρα του γενναιόδωρου γέροντα από την Καισαρεία και όχι την ευτραφή γειτόνισσα. Ο νέος χρόνος με βρήκε να κλαίω γοερά…

Το σοκ της αποκάλυψης

Γιατί τα θυμήθηκα όλα αυτά; Τον Νοέμβριο του 2009 έχω την αίσθηση ότι οι Ελληνες ζήσαμε ένα αντίστοιχο σοκ. Μαζί με το ύψος του ελλείμματος και του χρέους ανακαλύψαμε με επώδυνο τρόπο ότι Αγιος Βασίλης δεν υπάρχει. Οι κυβερνήσεις που επί πολλά χρόνια μοίραζαν απλόχερα δώρα και υποσχέσεις δεν υπάρχουν πια. Οι πολιτικοί μας αρέσκονταν κατά παράδοση να δημιουργούν «πιστούς», ικανοποιώντας επιθυμίες, προωθώντας ευχές. Διορίζοντας, δίνοντας επιδόματα και άλλα προνόμια. Δεν έκαναν δώρα σε όλους. Οπως και ο Αγιος Βασίλης άλλωστε δεν πήγαινε σε όλα τα παιδιά. Υπόσχονταν όμως ότι μια μέρα θα μας φτιάξουν τη ζωή που ονειρευόμαστε. «Λεφτά υπάρχουν», «επανίδρυση του κράτους» κ. λπ. Κι εμείς περιμέναμε να χτυπήσει το κουδούνι… Και όταν κάτι υποψιαζόμασταν ότι πήγαινε στραβά κάποιος άλλος αναλάμβανε να μας πείσει ότι όλα είναι καλά και ο Αγιος Βασίλης υπάρχει. Η αλήθεια είναι ότι το παραμύθι ήταν γλυκό, όπως επίσης και τα δώρα. Ομως αυτά τελείωσαν. Και τελείωσαν μια μέρα έτσι απλά, όπως εγώ ξεσκέπασα εκείνη τη νύχτα την κυρία Εφη.

Την επόμενη φορά που οι Ελληνες θα κληθούμε να επιλέξουμε κυβέρνηση δεν θα περιμένουμε κανένα καλοσυνάτο χουβαρντά Αγιο Βασίλη. Γιατί μεγαλώσαμε απότομα, ωριμάσαμε κάτω από τη βία των εξελίξεων και συνειδητοποιήσαμε ότι οι υποσχέσεις ήταν κούφιες και τα δώρα με… δανεικά. Αν ο Αγιος Βασίλης πρέπει να ξαναγεννηθεί στην ελληνική πολιτική σκηνή θα πρέπει στον σάκο του να κουβαλάει ευθύνη, θάρρος και αλήθειες. Μόνο που αυτά είναι πιο βαριά από τα δώρα που έκανε μέχρι σήμερα. Θα μπορέσει να τα σηκώσει;

Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Αδήλωτες ειδήσεις

Posted on Δεκέμβριος 31, 2010. Filed under: Τζιαντζή Mαριάννα |

  • Tης Μαριαννας Τζιαντζη, Η Καθημερινή, 30-12-10

Με ένα «ώρα καλή στην πρύμνη μας κι αέρα στα πανιά μας» –ή μάλλον «στα λάστιχά μας»– μας αποχαιρετά το 2010. Οι «πειραγμένες αντλίες» κυριάρχησαν στην ειδησεογραφία των ημερών. Είδαμε και την «πλακέτα καταδολίευσης», δηλαδή έναν ηλεκτρονικό μηχανισμό που επιτρέπει την παράδοση ελλειμματικής ποσότητας καυσίμων. Εδώ η καταδολίευση έχει υλική μορφή, όμως γι’ άλλες μορφές καταδολίευσης, σηκώνουμε τα χέρια ψηλά.

Μάταια γυρεύουμε μια καλή είδηση για να υποδεχτούμε χαρωποί το 2011. Iσως καλή είδηση να θεωρείται το ότι εκατομμύρια τηλεθεατές μιλούν αυτές τις μέρες για τον Ακη, όχι τον κ. Τσοχατζόπουλο, που το νεοκλασικό του ακίνητο στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου είχε έρθει στην επικαιρότητα το καλοκαίρι, αλλά τον Ακη Πετρετζίκη, τον πρώτο Ελληνα master chef.

Ο νέος χρόνος φέρνει νέα λουκέτα, νέες απολύσεις, καθώς και αυξήσεις στο ΦΠΑ, στα τιμολόγια της ΔΕΗ και στις τιμές των εισιτηρίων. Φέτος τα Χριστούγεννα, οι νεκροί της ασφάλτου ήταν διπλάσιοι από πέρυσι, παρά τη μειωμένη έξοδο των Αθηναίων, γεγονός που ίσως οφείλεται στην «ανεβασμένη ψυχολογία» του Ελληνα οδηγού, που «φουλαριστός τραβά ντουγρού» στη λεωφόρο του μέλλοντος, έχοντας γεμίσει τα λάστιχά του με πληρωμένο αέρα κοπανιστό.

Φουλαριστός έπεσε την Κυριακή 19 Δεκεμβρίου από τον τρίτο όροφο ενός κτιρίου του υπουργείου Εργασίας ένας Αιγύπτιος μετανάστης, ο Εμάντ Αζίζ, που καθάριζε τα τζάμια χωρίς κανένα μέτρο προστασίας. Η είδηση είδε πρώτα το φως στο Διαδίκτυο, προχθές εμφανίστηκαν δημοσιεύματα σε ελάχιστες εφημερίδες (η «Καθημερινή» και η «Αυγή» έσωσαν την τιμή του ημερήσιου Τύπου), ενώ προχθές το απόγευμα, εννέα μέρες μετά το θανατηφόρο ατύχημα και κατόπιν δημοσιογραφικής εορτής, εκδόθηκε επίσημη ανακοίνωση του υπουργείου Εργασίας. Αναλυτικά ρεπορτάζ προβλήθηκαν χθες, τουλάχιστον σε δύο πρωινές ενημερωτικές εκπομπές (Mega και ΑΝΤ1). Και να αναλογιστεί κανείς ότι ζούμε στην εποχή της ταχύτητας ως προς τη μετάδοση της είδησης – αν και εδώ την ευθύνη για την καθυστέρηση φέρει κυρίως το υπουργείο. Αδήλωτος μισθωτός ήταν ο Αζίζ, εννέα μέρες έμεινε αδήλωτος ο θάνατός του από το υπουργείο, αδήλωτη έγινε και η είδηση.

Στον Ουμπέρτο Εκο ανήκει το απόφθεγμα «δεν υπάρχουν ειδήσεις τον Αύγουστο», όμως φαίνεται ότι η Ελλάδα είναι η χώρα όπου, για τα εργατικά ατυχήματα, ισχύει το «Ποτέ την Κυριακή», ποτέ τις ημέρες που η πόλη φωταγωγείται περιμένοντας τα Χριστούγεννα.

Στην «Πρέβεζα» ο αστυνόμος «διπλώνει, για να ζυγίσει, μια “ελλιπή μερίδα”» (φαγητού στο εστιατόριο). Δυστυχώς, φαίνεται ότι χρειάζεται να πεθάνει άνθρωπος, να χυθεί αίμα (ή βιτριόλι, όπως στην περίπτωση της Κωνσταντίνας Κούνεβα), για να ζυγίσουμε τις παραβιάσεις στην εργατική νομοθεσία, να ζυγίσουμε την ελλιπή προστασία των εργαζομένων στις εταιρείες καθαρισμού, για να θυμηθούμε την εργασιακή ζώνη του λυκόφωτος, την παρατεταμένη καταδολίευση.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η χρονιά της… Χρύσης

Posted on Δεκέμβριος 31, 2010. Filed under: Ζούλας Kωνσταντίνος |

  • Tου Kωνσταντινου Zουλα, Η Καθημερινή, 30-12-10

« Mαμά… νάνι». Ενθουσιάστηκα που η κόρη μου είπε δύο λέξεις στη σειρά κι ας μάθαινα πάλι το νέο της «κατόρθωμα» από το τηλέφωνο. Φτάνοντας αργά το βράδυ σπίτι, ζήτησα από τη γυναίκα μου να μου διηγηθεί λεπτομερώς τη σκηνή και χαμογέλασα, όταν μου είπε ότι η κούραση ήταν που την ανάγκασε να αρθρώσει την πρώτη της «πρόταση». Με τύψεις που πάλι δεν ήμουν εκεί σε μια ανεπανάληπτη στιγμή της, πήγα στις μύτες στο κρεβάτι της. Τη χάζεψα που κοιμόταν και της ψιθύρισα «όνειρα γλυκά». Για να είμαι ειλικρινής, ευχήθηκα να είναι μακρά η νύχτα και να μην ξυπνήσει, ως συνήθως, πριν από τις 7.30 για να φωνάξει μαμά ή μπαμπά, προκειμένου να διαπιστώσει ποιος τέλος πάντων είναι επίσης ξύπνιος.

Υπάρχει λόγος που επέλεξα, σήμερα, να σας εκμυστηρευθώ μια τόσο προσωπική στιγμή. Η κόρη μου γεννήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου του 2009. Εξι μέρες πριν από τις τελευταίες εκλογές. Εξ ου και ασυναίσθητα «φυλλομετρώ» κάθε τόσο όχι μόνον τους μήνες, αλλά ακόμη και τις μέρες της νέας διακυβέρνησης.

Γι’ αυτόν, όμως, ακριβώς τον λόγο βίωσα τη χρονιά που φεύγει κάπως διαφορετικά από τους περισσότερους. Για παράδειγμα, όταν τον προηγούμενο Μάρτιο η χώρα μας γονάτιζε από τον διεθνή διασυρμό της, εγώ αντίκρισα την εξάμηνη τότε κόρη μου να ανασηκώνεται και να μου χαμογελά που κάθεται για πρώτη φορά στο κρεβάτι της. Δύο μήνες μετά, ενώ τα ΜΜΕ φώναζαν ότι οι αγορές θα μας κατακρημνίσουν, τη βρήκα πλέον ολόρθη να κρατιέται και πάλι χαμογελαστή στην κούνια της. Τη δε ώρα ακριβώς που ο πρωθυπουργός εκλιπαρούσε από το Καστελλόριζο τη βοήθεια του ΔΝΤ, εκείνη αναφωνούσε δυνατά το πρώτο της «μπα» –ειλικρινά θα σας γελάσω εάν το είπε με ερωτηματικό τρόπο.

Επωμιζόμενος εν γνώσει μου τις συνέπειες να με χαρακτηρίσετε «χαζομπαμπά», θα προσθέσω μόνον ότι τον Σεπτέμβριο, όταν δηλαδή μας ετέθη πιθαναγκαστικώς το δίλημμα ή στηρίζουμε αβλεπτί τις αποφάσεις του ΔΝΤ ή συλλογικώς καταρρέουμε, η Χρύση –έτσι τη βαφτίσαμε, σαν τη γιαγιά της, και όχι Χρυσή που ήθελαν οι παπάδες– έκανε τα πρώτα της βήματα. Και μάλιστα χωρίς καμία υποστήριξη, στέλνοντας φιλάκια σε όλους.

Πού θέλω να καταλήξω; Δεν ξέρω αν το 2011 είναι καιρός για δεύτερο παιδί, όπως μας «προστάζουν» οι φίλοι – μεγαλύτεροι γονείς. Αλλά, μεσούσης της τρισκατάρατης χρονιάς που φεύγει, η τύχη το ’φερε να συνειδητοποιήσω ότι το μέλλον της γενιάς μου, των σημερινών 40άρηδων δηλαδή, δεν είναι μόνον δικό μας κι ας αισθανόμαστε εμείς πρωτίστως την πικρία ότι θα πληρώσουμε μια κρίση που προκάλεσαν οι προηγούμενοι. Το μέλλον το χρωστάμε σε όσα θα αφήσουμε πίσω μας. Εν ολίγοις, μπορεί να μην είναι Χρυσή η χρονιά που έρχεται, αλλά για τη Χρύση και για κάθε Χρυσάκι που κατά κυριολεξία ονειρεύεται όταν γράφονται αυτές οι γραμμές, οφείλουμε να το παλέψουμε. Καλή μας χρονιά.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Γέφυρα συναίνεσης ο Στρος-Καν

Posted on Δεκέμβριος 31, 2010. Filed under: Ελλις Αθανάσιος |

  • Tου Aθανασιου Eλλις, Η Καθημερινή, 30-12-10

Ο Γιώργος Παπανδρέου προχωρά στην εφαρμογή των συμφωνηθέντων με την τρόικα, προκαλώντας αντιδράσεις στην Κοινοβουλευτική του Ομάδα, στην οποία ήδη καταγράφονται απώλειες, χωρίς να αποκλείονται και άλλες. Από την πλευρά του, ο Αντώνης Σαμαράς εμμένει στην αντιμνημονιακή ρητορική, η οποία δημιουργεί ρήγματα στο εσωτερικό του δικού του κόμματος, από το οποίο έχουν αποχωρήσει ή διαγραφεί πέντε βουλευτές, αλλά και ενόχληση σε ευρωπαϊκούς κύκλους, κυρίως των ιδεολογικά συγγενών κομμάτων, οι ηγέτες των οποίων υπενθυμίζουν ότι εάν τον περασμένο Μάιο η Ελλάδα δεν είχε υπογράψει το Μνημόνιο και δεν είχε λάβει το δάνειο των 110 δισεκατομμυρίων ευρώ, θα είχε χρεοκοπήσει.

Η χώρα θα βιώσει το επόμενο δίμηνο μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδο, καθώς η ύφεση θα βαθαίνει και η προώθηση σωρείας ριζικών διαρθρωτικών αλλαγών θα προκαλεί εντάσεις στην κοινωνία και κλυδωνισμούς, όχι μόνο στο ΠΑΣΟΚ που εφαρμόζει την επώδυνη πολιτική, αλλά και στο έτερο κόμμα εξουσίας, αφού στη συνείδηση του λαού και τα δύο χρεώνονται τις ευθύνες για τη σημερινή κατάσταση.

Το ΠΑΣΟΚ αναγκάζεται να πάει «κόντρα» στο πελατειακό σύστημα που εξέθρεψε στη διάρκεια της μεταπολίτευσης, ενώ στη Ν.Δ., από τη μια οι δικοί της συνδικαλιστές αντιδρούν στη στήριξη που παρέχει το κόμμα τους σε κάποια μέτρα της κυβέρνησης, όπως είναι η εξυγίανση των ΔΕΚΟ, και από την άλλη, μεγάλο μέρος του αστικού κόσμου που είναι ψηφοφόροι της, θεωρούν αναγκαίες τις μεταρρυθμίσεις και δυσφορούν για τις λαϊκίστικες θέσεις που συχνά υιοθετούνται.

Η δεινή κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η Ελλάδα και η συνεχιζόμενη δυσπιστία των διεθνών αγορών έναντι της χώρας μας, δεν επιτρέπει εγωισμούς, αδιαλλαξίες και εμμονές. Στο πλαίσιο αυτό, το ΠΑΣΟΚ οφείλει να μην προχωρήσει στη σύσταση εξεταστικής επιτροπής για την οικονομία που θα δυναμιτίσει ακόμη περισσότερο το κλίμα και είναι βέβαιο ότι θα καταλήξει σε παρωδία, αφού θα αφορά μόνο τη διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Μια τέτοια κίνηση θα πρέπει να αξιολογηθεί ως άνοιγμα προς την αξιωματική αντιπολίτευση και βήμα σύγκλισης.

Είτε δεχθεί κανείς την περιοριστική πολιτική που εφαρμόζει η κυβέρνηση σε συνεργασία με την τρόικα, είτε την αντιμνημονιακή προσέγγιση της Ν.Δ., όλοι χαρακτηρίζουν «κλειδί» για την ανόρθωση της οικονομίας την ανάπτυξη. Αυτό δηλώνει σε κάθε ευκαιρία και ο ίδιος ο Ντομινίκ Στρος-Καν, ο οποίος μάλιστα σε πρόσφατη συνέντευξή του στην «Κ» άνοιξε ένα παράθυρο για αποδοχή προτάσεων της Ν.Δ., οι περισσότερες από τις οποίες εστιάζονται στην αναπτυξιακή πτυχή.

Ο κ. Στρος-Καν έχει τους δικούς του λόγους να επιθυμεί την επιτυχία του δύσκολου εγχειρήματος εξυγίανσης της ελληνικής οικονομίας και προς αυτή την κατεύθυνση οφείλει να αξιοποιήσει κάθε δυνατότητα. Παρά την ενόχληση που προκάλεσε η καταψήφιση του Μνημονίου από τη Νέα Δημοκρατία, ο γενικός διευθυντής του ΔΝΤ μπορεί να συμβάλει στη συναίνεση που ο ίδιος ζητεί, ενθαρρύνοντας την κυβέρνηση, η οποία εκ των πραγμάτων έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων, να προχωρήσει σε βήματα προσέγγισης της Νέας Δημοκρατίας, επιτρέποντας στην αξιωματική αντιπολίτευση να ανταποκριθεί. Μαγικές λύσεις χωρίς απολύσεις και περικοπές δεν υπάρχουν, αλλά η αποδοχή κάποιων προτάσεων του κ. Σαμαρά, σε συνδυασμό με την αναβολή της Εξεταστικής για την οικονομία, θα μετέβαλε το πολιτικό περιβάλλον και θα λειτουργούσε ως πυλώνας συναίνεσης στην πιο δύσκολη φάση για τη χώρα, όπου τουλάχιστον τα δύο μεγάλα κόμματα πρέπει να συνεννοηθούν στους βασικούς άξονες, αγνοώντας το όποιο πολιτικό κόστος και έχοντας ως μοναδικό γνώμονα τη διάσωση της Ελλάδας.


Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ο μεσαίος χώρος ως εξιλαστήριο θύμα

Posted on Δεκέμβριος 31, 2010. Filed under: Γαλιατσάτος Παναγής |

  • Tου Παναγη Γαλιατσατου, Η Καθημερινή, 30-12-10

Η λέξη «ντιντής» ενσωματώθηκε στην ελληνική αργκό στο τέλος της δεκαετίας του ’80. Πολύ πρόσφατα δηλαδή, για να την αναζητήσετε στο λεξικό Μπαμπινιώτη, όπου όμως περιλαμβάνονται παλαιότερες γλωσσικές κατασκευές με παρεμφερές νόημα, όπως π.χ. ο ιστορικός «κουραμπιές» ή ο πιο σύγχρονος «φλώρος». Θα την βρείτε σε στίχους σατιρικών μουσικών συγκροτημάτων, όπως τα «Ημισκούμπρια» και κατά κόρον στα σενάρια κωμικών τηλεοπτικών σειρών, όπως π.χ. στο «Καφέ της Χαράς».

Το ότι ένας φιλιππικός εναντίον των «ντιντήδων» κατάφερε να αναστατώσει την αξιωματική αντιπολίτευση επί διήμερον έδωσε στην όλη υπόθεση ένα χαρακτήρα ευτράπελο. Το θέμα όμως δεν εξαντλείται εκεί, έχει και μια σοβαρή πλευρά.

Από το επίμαχο άρθρο -μέσα από την αντιδιαστολή του «αποϊδεολογικοποιημένου ντιντή», ο οποίος διακατέχεται από «μεσαιοχωρίτικο αυτισμό» με τον «ιδεολογικό μαχητή που απαιτούν οι καιροί»- αλλά και από τις εξηγήσεις που έδωσε στη συνέχεια ο κ. Φαήλος Κρανιδιώτης, φαίνεται ότι κάποιοι στη Ν.Δ. έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα, ότι «ο μεσαίος χώρος μάς έφερε εδώ που μας έφερε». Εμμέσως πλην όμως σαφώς, κάτι αντίστοιχο υπονοεί και ο Αντ. Σαμαράς, όταν επαναλαμβάνει στις ομιλίες του το πρόσταγμα «να μην κρύβουμε τις ιδέες μας».

Η άποψη ότι το ιδεολόγημα του «μεσαίου χώρου» υπήρξε η αιτία των δεινών για τη Ν.Δ. -και κατ’ επέκταση για τη χώρα- είναι δημοφιλές γιατί βολεύει και σε μια επιλεκτική ανάγνωση της ιστορίας, αλλά και σε προσωπικό επίπεδο: μπορεί κανείς να το ταυτίσει με τον κ. Γ. Λούλη, στον οποίο εκχωρείται κατ’ αποκλειστικότητα η πατρότητα της ήττας του 2009, ενώ αγνοείται η συμβολή του στη νίκη του 2004, ή έστω με τον Α. Σπηλιωτόπουλο, στην οριακή ήττα του 2000. Και οι δύο είναι πρόσωπα που μπορούν να στοχοποιηθούν χωρίς εσωκομματικές αναταράξεις, ωστόσο αυτή η ανάγνωση είναι εσφαλμένη. Ο άνθρωπος που προώθησε με συνέπεια και συνέχεια τη στρατηγική του μεσαίου χώρου στη δεκαετία 1997-2007 ήταν ο ίδιος ο Κώστας Καραμανλής.

Στον πρώην πρωθυπουργό και στον τρόπο που κυβέρνησε τη χώρα ιδιαίτερα την περίοδο 2007-2009 μπορεί κανείς να προσάψει πολλά. Είναι όμως λάθος να διαβάζει κανείς την ιστορία μόνον από το τέλος. Για τον κ. Καραμανλή, ο μεσαίος χώρος υπήρξε το εργαλείο για να διευρύνει την απήχηση της παράταξης, να προσελκύσει ψηφοφόρους από όλους τους πολιτικούς χώρους, να αποδυναμώσει τις ιδεοληπτικές αντιστάσεις. Σε συμβολικό επίπεδο, επί των ημερών του η Ν.Δ. δεν έκλεινε την πόρτα σε κανέναν και δεν δημιουργούσε το αίσθημα του αποκλεισμού σε κανέναν. Αυτή η στρατηγική κέρδισε τις εκλογές το 20004 και το 2007.

Για το ότι η ρεαλιστική ατζέντα, την οποία παρουσίασε η Ν.Δ. στον λαό το 2004 δεν εφαρμόστηκε δεν ευθύνεται το ιδεολόγημα του μεσαίου χώρου. Οι πολίτες άλλωστε και αλλαγές ήθελαν τότε και μεταρρυθμίσεις. Και αν σε ιδεολογικό επίπεδο κάτι έφταιξε για την πορεία που πήραν τα πράγματα στη χώρα την τελευταία πενταετία, δεν ήταν ότι η Ν.Δ. έκρυβε τις «κοινωνικά φιλελεύθερες» απόψεις της, αλλά ότι δεν ήταν, όσο είχε ανάγκη ο τόπος, στην πράξη φιλελεύθερες, χωρίς επιθετικούς προσδιορισμούς.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Καθώς τελειώνει ο χρόνος

Posted on Δεκέμβριος 31, 2010. Filed under: Ιορδανίδης Κώστας |

  • Του Kωστα Iορδανιδη, Η Καθημερινή, 30-12-10

Ουδέποτε η Ελλάδα, στα χρόνια της μεταπολιτεύσεως, αντιμετώπιζε την έλευση του νέου έτους με τέτοιο υστέρημα αισιοδοξίας και ελπίδος. Τα πάντα έχουν δρομολογηθεί στη βάση των προνοιών του Μνημονίου, που συνεχώς αναθεωρείται επί τα χείρω. Τα περιθώρια ευχάριστων εκπλήξεων, ανύπαρκτα. Μια πτωτική πορεία καθ’ όσον αφορά την υλική ευμάρεια των πολιτών φαντάζει ως βεβαία. Ουδέν το νέο στον πολιτικό ορίζοντα. Κάποιοι αναφέρονται στην ύπαρξη νέων τάσεων, που εκφράζονται, ωστόσο, από άτομα που στην πλειοψηφία τους δεν είναι νέα.

Στους μεγαλυτέρους δήμους της χώρας, των Αθηναίων και της Θεσσαλονίκης, αναδείχθησαν δύο νέα πρόσωπα. Πολιτικώς μάλλον αντισυμβατικά, στα οποία εναπόθεσαν ελπίδες οι ψηφοφόροι διαφόρων αποκλίσεων, προσκείμενοι κυρίως στον χώρο της Αριστεράς ή των «προοδευτικών δυνάμεων».

Ο κ. Γιώργος Καμίνης στην Αθήνα και ο κ. Γιάννης Μπουτάρης στη Θεσσαλονίκη εμφανίζονται ως άτομα «καλού γούστου», ως εκφραστές της ούτως ειπείν αστικής τάξεως και θα αναμείνουμε το ίχνος τους στην καθημερινότητα των πολιτών, που τους εξέλεξαν.

Και οι δύο δήμαρχοι προτάθηκαν από την ομάδα που αποκολλήθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ, υπό τον κ. Φώτη Κουβέλη και υποστηρίχθηκαν από το ΠΑΣΟΚ, όχι με ιδιαίτερη είναι αλήθεια θέρμη. Ως φορέας νέων τάσεων εμφανίζεται κατά συνέπεια και ο κ. Κουβέλης.

Παράλληλα, η διαγραφή της κ. Ντόρας Μπακογιάννη από την Κοινοβουλευτική Ομάδα και από τη Νέα Δημοκρατία, την ώθησε στην ίδρυση πολιτικού κινήματος φιλελευθέρων τάσεων. Μένει να αποδειχθεί στην πράξη η ανταπόκριση της κοινωνίας στο εγχείρημα της κ. Μπακογιάννη. Τέσσερις διαγραφέντες βουλευτές του ΠΑΣΟΚ συγκροτούν άλλον πυρήνα διαφοροποιήσεως από το κατεστημένο. Με άλλα λόγια η κρίση προκάλεσε αναταράξεις -μινιμάλ μέχρις στιγμής- σε όλο το πολιτικό φάσμα, με εξαίρεση φυσικά το ΚΚΕ.

Προς το παρόν, ωστόσο, τα πολιτικά πράγματα κινούνται μάλλον με συμβατικούς ρυθμούς, στο πλαίσιο του δικομματισμού, παρά την απαξίωση των δύο κομμάτων εξουσίας.

Ο πρωθυπουργός κ. Γιώργος Παπανδρέου και η εκσυγχρονιστική ομάδα του, μετά την άκρως ερασιτεχνική πολιτική που ακολούθησαν, υπονομεύοντας τη δανειοληπτική ικανότητα της χώρας επί σειρά μηνών και στη συνέχεια συνομολογώντας με την τρόικα το Μνημόνιο, δίχως τη στοιχειώδη διαπραγμάτευση, ακολουθεί πορεία πολιτικού αυτοχειριασμού – εξέλιξη ευπρόσδεκτη για τη Δεξιά ή την Αριστερά.

Με το ΠΑΣΟΚ σε εμφύλια αναταραχή, η πολιτική δύναμη από την οποία μπορεί κανείς να αναμένει αλλαγή είναι η Νέα Δημοκρατία, διότι αποτελεί εξ ορισμού την εναλλακτική λύση, ως κόμμα εξουσίας. Ο κ. Αντώνης Σαμαράς κατάφερε να συσπειρώσει σημαντικό τμήμα του κόμματός του, μετά την εκλογική ήττα του Οκτωβρίου 2009. Το ζητούμενο πλέον είναι η δυναμική παρουσία της Δεξιάς στο πολιτικό γίγνεσθαι, δίχως το σύνδρομο μειονεξίας που της επέβαλαν οι αντίπαλοί της.

Το νέο πρέπει και μπορεί να προκύψει, στη συγκεκριμένη συγκυρία, από τη Δεξιά, όχι στη βάση επικοινωνιακών τεχνασμάτων, όπου οι επιδόσεις της συντηρητικών πολιτικών υπήρξαν κατά κανόνα θλιβερές, αλλά ως διαφορετική αντίληψη ζωής και πολιτικής.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

«Μ’ ένα σίδερο σονάρουνε»…

Posted on Δεκέμβριος 31, 2010. Filed under: Μπουκάλας Παντελής |

  • Tου Παντελη Μπουκαλα, Η Καθημερινή, 30-12-10

«Σου ’πανε πολλοί τα κάλαντα;». Το ερώτημα, που γυρνάει και ξαναγυρνάει στις κουβέντες μας τέτοιες μέρες, πρέπει να πρωτοακούστηκε πολύ πριν το θέσει ο Σολωμός στη σατιρική «Πρωτοχρονιά» του· έπαιζαν τότε στους δρόμους της Ζακύνθου «ταμπουράδες, μαντολιά / και κιτάρες και βιολιά», ενώ τα παιδιά, «τα βρωμόπαιδα» για την ακρίβεια, αφού έτσι τα λέει ο γιατρός Ροΐδης, «σονάρανε με μια σιδεροστία», έπαιζαν δηλαδή με το τριγωνάκι τους, το «σίδερό τους», και «έπαιρναν όβολα». Να, λοιπόν, που οι μικροί τραγουδιστές των εορτών έπαιρναν και χρήματα από τότε, Πρωτοχρονιά του 1824, κι όχι μονάχα γλυκά, μήλα και καρύδια. Το σενάριο λοιπόν περί «φθοράς της παράδοσης» και «εκχρηματισμιού των εθίμων» δεν καλοστέκεται.

Τα ίδια τα κάλαντα πάντως όλο και λιγοστεύουν: την Πρωτοχρονιά δεν έρχονται να μας τα πουν ούτε οι μισές μικροκομπανίες των Χριστουγέννων, στα Φώτα είναι θαύμα αν εμφανιστεί έστω μια παρέα, όσο για τα λαζαρίτικα (παίρναμε σβάρνα τις γειτονιές, φορτωμένοι μαντίλια μεταξωτά, για να πούμε τον «Λάζαρο αναστημένο»), ίσως επιζούν σε κάνα χωριό νησιού ή βουνού που επιμένει να πορεύεται μακριά από την ομοιογενοποιητική τηλεόραση ή σε τίποτα εκδηλώσεις «αναβίωσης». Κι έτσι, το ερώτημα «σου ’πανε πολλοί τα κάλαντα;», τίθεται πια με περισσότερη αγωνία, τουλάχιστον απ’ όσους συνεχίζουν να το ’χουν σε καλό να τους τα λένε πολλοί.

Πάει ωστόσο να γίνει κάπως του συρμού τα τελευταία χρόνια, με σχόλια στα ραδιόφωνα, στις τηλεοράσεις και στο Διαδίκτυο, μια γκρίνια για τα κάλαντα. Ηρθε ο καιρός να τα περιλάβει και αυτά η «αποδόμηση»; Ας μη βιαστούμε να συμπεράνουμε. Διαβάζω, πάντως, ή ακούω αρκετούς που γκρινιάζουν, και για τον λόγο του ο καθένας, πραγματικό ή της φαντασίας του. Αλλος εκνευρίζεται που τον ξυπνάνε πρωινιάτικα, και μάλιστα για να του πουν «καλήν εσπέραν». Αλλος μουτρώνει επειδή θέλει να πιστεύει ότι βλέπει μουτρωμένα τα παιδιά όταν τους δίνει λίγα. Ο τρίτος δυσφορεί επειδή «όλο μαυράκια και Αλβανάκια βλέπω, χάθηκαν τα Ελληνόπουλα». Ο τέταρτος ενοχλείται που μετά τα τρία πρώτα στιχάκια, τα παιδιά περνάνε γρήγορα στα «Χρόνια πολλά» για να ξαναβγούν στη γύρα. Ο άλλος δυσθυμεί επειδή η μικρή αυτοσχέδια κομπανία φαλτσάρει. Κι οι πιο πολλοί επειδή οι πιτσιρικάδες βγαίνουν λέει μόνο για τα λεφτά, δεν το χαίρονται…

Ε, λοιπόν, η δημοτική ποίηση (και τα κάλαντα σαν μέρος της) φρόντισε να δώσει εξαρχής την απάντησή της στους ψυχικώς τσιγκούνηδες. Να, όπως σε τούτο το επτανησιακό πρωτοχρονιάτικο τραγούδι που, ποιος ξέρει, ίσως το άκουγε κι ο Σολωμός: «Εμείς εδώ δεν ήρθαμε λεφτά για να μας δώσεις, / μα είναι ντροπή να φύγουμε χωρίς να μας πληρώσεις». Κι αν δεν αρκεί αυτό, ιδού και το κρητικό: «Ακόμα δεν το ηύρηκες το μάνταλο ν’ ανοίξεις, / να μας εδώκεις τίποτα κι απόκειας να σφαλίξεις;».

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Επανεκκίνηση της κοινωνίας

Posted on Δεκέμβριος 31, 2010. Filed under: Κοινωνία, Ξυδάκης Νίκος |

  • Tου Νικου Γ. Ξυδακη, Η Καθημερινή, 30-12-10

Η χρονιά που φεύγει μάς αφήνει πιο αδύναμους, ζαρωμένους, τρομαγμένους. Αλλά και πιο πλούσιους. Η ανατροπή των στερεότυπων είναι κέρδος, η αφύπνιση είναι πλούτος, η ανανοηματοδότηση κέρδος κι αυτή. Εφόσον ασφαλώς μπορέσουμε να αντιληφθούμε την κρίση ως ρήγμα στο παλαιό σώμα και ως τρόπο νέας συνέχισης, εφόσον αντιληφθούμε το ρήγμα ως ευκαιρία αναγέννησης. Και εφόσον νιώσουμε βαθιά μέσα μας την ανάγκη για ανανεωμένη επαναφορά σε βασικές αξίες: αλληλεγγύη, συλλογικότητα, προάσπιση του κοινού καλού.

Μια επανεκκίνηση της κοινωνίας, λοιπόν. Που θα είναι οδυνηρή όμως: η επανεκκίνηση θα τελεσθεί επί των ερειπίων του παλαιού. Ακριβώς αυτά τα ερείπια πρέπει να είναι το πρώτο μέλημα: πώς θα είναι λιγότερα, αφενός, πώς θα τα αξιοποιήσουμε, αφετέρου. Πώς θα πάρουμε στα χέρια μας προσεκτικά τα όστρακα, τα θραύσματα, για να τα συντηρήσουμε, να τα συγκολλήσουμε, να ανατάξουμε ό,τι αξίζει να σωθεί: το σχήμα των προσώπων. Σαν αρχαιολόγοι του μέλλοντός μας, σαν ιστορικοί άνθρωποι, σαν κληρονόμοι βαριάς κληρονομιάς, σαν τυχεροί κάτοικοι τόπου ευλογημένου, ταγμένοι να συνομιλούμε με νεκρούς, με φαντάσματα εμφυλίων, ακούγοντας διαρκώς φωνές ποιητών και φιλοσόφων, πολεμιστών και ταξιδευτών, γνωρίζοντας διαρκώς ότι το ποτάμι δεν γυρνάει πίσω, μ’ εμάς ή χωρίς εμάς.

Ας πάρουμε απόφαση λοιπόν ότι το ποτάμι θα μας περιέχει, θα μας φέρει προς τους νέους καιρούς· κι ας επιπλεύσουμε, σώοι, ανάμεσα σε κορμούς και πτώματα. Επιπλέοντας, ας υφαίνουμε το μέλλον μες στο παρόν. Το σοκ του παρόντος δεν πρέπει να θολώνει την κρίση μας, να αμβλύνει την ιστορική όραση – είπαμε: είμαστε ιστορικοί άνθρωποι. Το ξαναδιάβασμα της Ιστορίας δεν υπαγορεύει τι να κάνουμε, αλλά τουλάχιστον μάς λέει ότι μια-δυο γενιές πριν από μας οι άνθρωποι επλήγησαν από τρομερές καταστροφές και παρ’ όλα αυτά σηκώθηκαν, ανασυγκολλήθηκαν, επανεκκίνησαν, δημιούργησαν. Η παρούσα περιπέτεια του ελληνικού λαού δεν είναι η πιο τρομερή. Ο περασμένος αιώνας άλλαξε και εμπλούτισε τον πληθυσμό, τη συνείδησή του, έφερε καταστροφές και λιμούς, πολέμους και εμφυλίους, ηρωισμούς και υπερβάσεις, ταπεινώσεις. Ο παρών αιώνας μας ξαναβάζει επιτακτικό, επείγον, το ερώτημα: ποιοι είμαστε; Πώς συνεχίζουμε;

Ας δούμε γύρω: βουνά και θάλασσα, ολίγος κάμπος. Μαρμάρινα μέλη, ελιές, ναΐσκοι, αμπέλια, κήποι, πολίσματα – τέτοια πήραμε. Και πολιτείες αχόρταγες, αυτοκινητόδρομοι, μολ, τουριστική ανοχή, βενζίνες και καλώδια, κατάμεστα καφενεία – τέτοια αφήνουμε. Είμαστε όλα. Το ολίγο και το υπερβολικό, το ωραίο και το άσχημο. Παλαιοί και μοντέρνοι, υπερήφανοι και υποτελείς, έτοιμοι για θάνατο και έτοιμοι για ντροπιασμένη επιβίωση. Αναγκασμένοι όμως κάθε τόσο να επιλέγουμε, και να υπερασπιζόμαστε την εκάστοτε επιλογή: το κάλλος ή την ασχήμια, τη δυνατότητα ελευθερίας ή την υποταγή; Η ελευθερία και το κάλλος δεν είναι μοίρα, είναι επιλογή.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η ζωή κυλάει ντεγκραντέ

Posted on Δεκέμβριος 26, 2010. Filed under: Ξυδάκης Νίκος | Ετικέτες: |

  • Eνα βλεμμα
  • Tου Nικου Γ. Ξυδακη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Kυριακή, 26 Δεκεμβρίου 2010

Τα μπαλκόνια φέτος δεν αναβοσβήνουν μαγικά. Λιγοστά τα στολισμένα. Διαπέρασα τους τοίχους με το βλέμμα και σαν να είδα ότι και μέσα, λίγα είναι ολοστόλιστα. Ολοι κρατιούνται. Αφησα πίσω τις γειτονιές πέριξ των λόφων και κατηφόρισα στο κέντρο.

Η ζωή κυμάτιζε διαφορετική στο Κολωνάκι και στη Σταδίου, διαφορετική στην Αθηνάς και στην Ευριπίδου, μερικές εκατοντάδες μέτρα παρακάτω. Στο Κολωνάκι, σαν να μη συμβαίνει τίποτε· το έμπειρο μάτι, όμως, μπορεί να συγκρίνει με πέρυσι: τα καφενεία είναι ήσυχα και δεν είναι φίσκα, η τελευταία Κυριακή για ψώνια θύμιζε Αύγουστο, οι χριστουγεννιάτικες μέρες είναι ήσυχες, σχεδόν θλιμμένες, ο κόσμος κινείται σιγαλόφωνα, διακριτικά, κομψά. Σαν να μη συμβαίνει τίποτε.

Στο Σύνταγμα δεν στήθηκε το μεγαλύτερο δέντρο της Ευρώπης, δεν άναψε καρουσέλ. Στην Ερμού παίζουν πλανόδιοι μουσικοί για να γεμίσουν το κενό και να θυμίσουν τα Χριστούγεννα των διαφημίσεων και των σχολικών βιβλίων, στερεοτυπικά χαρμόσυνα. Ακόμη κι αυτή η στερεοτυπική εορταστικότητα, τα παράφωνα κάλαντα, οι ξέχειλες σακούλες με τα δώρα και τα περιττά, ο αμέριμνος καφές και το κονιάκ στα πεζοδρόμια, κι αυτή η στερεοτυπία χρειάζεται, σαν νοσταλγία γι’ αυτό που υπήρχε διαρκώς, χωρίς κανένα σημάδι διακοπής του. Μα διακόπηκε.

Από τη Σταδίου κάτι λείπει: η λάμψη, το χρήμα, το κέφι, η ψευδαίσθηση των εορτών, η βουή. Κλειστά μαγαζιά με πένθιμα «Ενοικιάζεται» και απειλητικά γκράφιτι στις κλειστές προσόψεις, ανοιχτά μαγαζιά με λιγοστούς ή καθόλου πελάτες, περαστικοί χωρίς σακούλες δώρων, περαστικοί συλλογισμένοι προσπερνούν βιαστικά, καρτερικοί ζητιάνοι, μια υπέρλαμπρη μπάντα τσιγγάνων από την Τρανσυλβανία φωτίζουν με τα χάλκινά τους τα Χαυτεία, με τραβούν σαν έντομο ηχοτροπικό. Είχα διψάσει για ήχο και φως – και ευωδιά: ο Λουμίδης σκορπάει γενναιόδωρα αρώματα Σάντος και Κολομβίας.

Ο δρόμος σε τραβάει προς τα κάτω, φυσικά, αβίαστα. Κατηφορίζω, σκονισμένος από τη μελαγχολία της Σταδίου. Αθηνάς, Βαρβάκειος, Ευριπίδου. Αλλάζει η τονικότητα, ανεπαίσθητα μα σταθερά. Ξανακούω βουή άστεως: Η ζωή ξεχειλίζει στους δρόμους· μια ζωή ντεγκραντέ, που κυματίζει διαφορετική σε αισθήματα, μα πόσο διαφορετική μέσα σε μερικές εκατοντάδες μέτρα, από το Σύνταγμα ώς την Κουμουνδούρου.

Πιπεριές αποξηραμένες και ξύλα κανέλας, όσπρια, σακιά, σαπούνι, αινιγματικά εμπορεύματα απ’ την Κίνα, αναπτήρες, ψαλίδια, φανοί θυέλλης, σ’ ένα σκοτεινό μαγαζάκι στον άδειο παράδρομο δυο γυναίκες φτιάχνουν πλεξούδες σκόρδα, 3 ευρώ τα 25, θυμίζει Κάιρο, Πειραιά και Ερμούπολη του ’60, και τα πρόσωπα είναι σκούρα, τα μάτια ολόμαυρα, οι λαλιές άλλες. Η πόλη είναι ντεγκραντέ. Εδώ ξεθωριάζει η θλίψη του αστού, τονίζεται η ζωτικότητα του ενστίκτου, η επιβίωση.

Λεπτή ψύχρα μεσογειακή. Στεκόμασταν σ’ ένα μπαλκόνι art deco πλάι στην πλατεία Κουμουνδούρου και σιγοπίναμε προσέκο παγωμένο. Στις απέναντι πολυκατοικίες μια άλλη ζωή ξεχυνόταν ορμητική, σαν άγρια βλάστηση: δορυφορικά πιάτα, απλωμένες μπουγάδες, ποδήλατα στα μπαλκόνια, ένα παράθυρο καδράριζε μια μητέρα που κούρευε τον γιο της. Η ζωή ξεχείλιζε απ’ τα φωτεινά παράθυρα, χωρίς γιρλάντες, χωρίς γκυ χριστουγεννιάτικα και φωτάκια LED. Σκέτη ζωή.

Τι λέτε, να μείνω ή να φύγω; Ο τριαντατριάχρονος συνομιλητής με αιφνιδιάζει· απαντάω αυθορμήτως: Να φύγεις! Εχεις καλή πρόταση για να φύγεις έξω; Πρόταση επιβίωσης, όχι σπουδαία πράγματα. Αισθάνομαι ότι εδώ θα συμβούν πολύ ενδιαφέροντα πράγματα, οπότε λέω γιατί να φύγω, αν θα πετύχω απλώς μια επιβίωση; Κι εδώ θα επιβιώσουμε…

Σκούροι Ανατολίτες περνούν από κάτω, σηκώνουν το βλέμμα, κοιτούν διερευνητικά, βρισκόμαστε στη γειτονιά τους.

Η Αθήνα είναι συναρπαστική… Ολα μπορούν να συμβούν, ο αέρας έχει ηλεκτρισμό, κάτι συμβαίνει… Η οικοδέσποινα του προσέκο έχει εργαστεί πολλά χρόνια στη Νέα Υόρκη και στο φιλόδοξο Βερολίνο της επανένωσης. Τίποτε δεν συμβαίνει πια στο Βερολίνο, λέει. Τον καιρό που πολλοί ετοιμάζονται να φύγουν, κάποιοι άλλοι επιστρέφουν, χορτάτοι από άλλες πόλεις, από εμπειρίες. Γυρνούν στην αβεβαιότητα, επιλέγουν το μεταίχμιο, τον ηλεκτρισμό, το ρίσκο των αλλαγών. Αντλώ από την αισιοδοξία και τη ζωτικότητά τους.

Αφήνομαι πάλι στο ντεγκραντέ της ζωής, στην πόλη. Ανάβαση, τώρα. Στο σταυροδρόμι κοιτάζω τα οδόσημα. Το ένα μνημονεύει την αρχαία ποιήτρια Κόριννα από την Τανάγρα. Η άλλη οδός είναι αφιερωμένη στον Επίκουρο, ταιριαστός πολύ με το ρευστό παρόν, παρηγορητικός: «Αφοβον ο θεός, ανύποπτον ο θάνατος· και ταγαθόν μεν εύκτητον, το δε δεινόν ευκαρτέρητον».

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Τα αποφθέγματα ενός έτους

Posted on Δεκέμβριος 26, 2010. Filed under: Μπουκάλας Παντελής | Ετικέτες: |

  • Yποθεσεις
  • Tου Παντελη Μπουκαλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Kυριακή, 26 Δεκεμβρίου 2010

Τι κρίμα. Αν η ελληνική γλώσσα δεν είχε χάσει για μία μόνο ψήφο την ευκαιρία να γίνει η επίσημη των νεοσύστατων Ηνωμένων Πολιτειών εις βάρος της αγγλικής (αυτόν τον μύθο εξακολουθούν να υποστηρίζουν όσοι αδιαφορούν για την ιστορική πραγματικότητα, που τίποτα σχετικό δεν έχει καταγράψει), τότε ο κ. Φρεντ Σαπίρο θα γνώριζε τα ελληνικά εκ γενετής. Κι αν τα γνώριζε, θα διάβαζε ελληνικές εφημερίδες και ιστοσελίδες και αναπόφευκτα θα συνυπολόγιζε την τρέχουσα ελληνική ιστορία στην εκπόνηση του ετήσιου καταλόγου του με τα «καλύτερα αποφθέγματα». Υποδιευθυντής της Νομικής Βιβλιοθήκης του Γέιλ είναι ο κ. Σαπίρο. Και τα τελευταία πέντε χρόνια απέκτησε τη συνήθεια να συλλέγει, να αξιολογεί και να δημοσιεύει τις «καλύτερες ατάκες» που πέφτουν στο μάτι και στο αυτί του. Η μανία, άλλωστε, με τους καταλόγους, τις βαθμολογήσεις, τις ιεραρχήσεις και τις πρωτιές είναι παλιά. Εκτός από το «πρόσωπο της χρονιάς» ή τους «εκατό πλουσιότερους του κόσμου και τους «πενήντα οικουμενικούς λίντερ», κάθε τόσο πληροφορούμαστε για το μεγαλύτερο σάντουιτς του κόσμου, τη μεγαλύτερη λαγάνα, το γηραιότερο μέλος του Facebook, το μεγαλύτερο παζλ ή ντόμινο, καθώς και για τον νικητή στο διαιτητικό άθλημα της χοτ-ντογκοφαγίας, τον νικητή στην κινητοβολία (το άθλημα αυτό λαμβάνει χώρα στη Φινλανδία, συναγωνίζονται δε στη ρίψη του κινητού τους όσοι το βαρέθηκαν και θέλουν ν’ αλλάξουν συσκευή) κτλ.

Αμερικανικός είναι ο ορίζοντας του φιλότιμου, ενδεχομένως και ματαιόσχολου ερευνητή, αμερικανικές και οι ατάκες που σταχυολόγησε και κατέταξε σε κλίμακα βαρύτητας, με κριτήριο, αν καταλαβαίνω σωστά, όχι την ποιότητα της σκέψης στην οποία θεμελιώθηκε η καθεμιά, αλλά την προκλητικότητα, τον απροσδόκητο χαρακτήρα της ή και τη ρηχότητά της. Ετσι εξηγείται, λ.χ., το γεγονός ότι συγκάτοικος στην πρώτη θέση βρέθηκε η κυνικογιαπίστικη δήλωση «θέλω πίσω τη ζωή μου» του εριτίμου κ. Τόνι Χέιγουορντ, μεγαλοστελέχους της ΒΡ, που είχε καταπονηθεί ψυχοπνευματικώς με τη διαρροή πετρελαίου στον Κόλπο του Μεξικού και διεκδίκησε την επιστροφή του στις τερπνές συνήθειές του, τους ιστιοπλοϊκούς αγώνες του με σκάφη πολυτελείας και άλλα χαλαρά. Ετσι εξηγείται επίσης το ότι ψηλά στη λίστα βρέθηκε η εξής δήλωση της κ. Νάνσι Πελόσι, προέδρου της αμερικανικής Βουλής των Αντιπροσώπων: «Πρέπει να ψηφίσουμε το νομοσχέδιο υγειονομικής περίθαλψης, αν θέλετε να μάθετε τι περιέχει». Ε, λοιπόν, αν ο συλλέκτης μας παρακολουθούσε τι συμβαίνει στην Ελλάδα, θα ήξερε ότι δηλώσεις σαν κι αυτή της κ. Πελόσι, εδώ δεν χρειάζεται καν να γίνουν, γιατί εμείς, πάντοτε πρωτοπόροι, έχουμε κάνει κατ’ επανάληψη πράξη το περιεχόμενό τους: Οι βουλευτές μας ψήφισαν το Μνημόνιο 1 δίχως να το καλοκοιτάξουν, πιθανόν για να μη βρεθούν σε μπελάδες με την ιδεολογική συνείδησή τους· κι όταν ήρθε η σειρά του Μνημονίου 2, διάβασαν αναδρομικώς τι είχαν υπερψηφίσει με το Μνημόνιο 1, οπότε δεν τους έμεινε χρόνος να διαβάσουν το ίδιο το Μνημόνιο 2, τα άρθρα του οποίου άρχισαν να τα μελετούν όταν είχαν ήδη ψηφίσει τις εντολές του Μνημονίου 3 – και πάει λέγοντας και μνημονεύοντας.

Αλλά ας επανέλθουμε στην υπόθεσή μας. Αν, λοιπόν, ο φιλόπονος αποφθεγματοσυναγωγεύς μας είχε λάβει υπόψη του την ελληνική υπερπαραγωγή ατάκας και συμπεριελάμβανε τα θαυμαστά δημιουργήματα της πολιτικής μας ρητορείας στην ύλη του καταλόγου του, τότε και τα πρωτεία θα τα είχε αποδώσει σε Ελληνα και θα χρειαζόταν σελίδες επί σελίδων για να καταχωρίσει όλα τα σοφά πράγματα που έχουν ειπωθεί στον τόπο μας, από ημεδαπούς αλλά και από τους αλλοδαπούς που εσχάτως μας κυβερνούν. Ακόμα κι αν δεν αποφάσιζε να εντάξει αναδρομικώς στα αποθησαυρίσματά του τις προ του 2010 ρήσεις του είδους «Σεμνά και ταπεινά», «Το νόμιμο είναι και ηθικό» ή «Υπάρχουν λεφτά», σίγουρα δεν θα μπορούσε να παραβλέψει την «επανάσταση του αυτονόητου» και το «είμαστε αντιεξουσιαστές στην εξουσία», αποφθέγματα με τα οποία ο κ. Γ. Παπανδρέου εισάγεται επιτέλους στην Ιστορία ως καλύτερος μυθοπλάστης και από τον μυθιστοριογράφο αδερφό του Νίκο. Και δίπλα στις δηλώσεις αυτές, για λόγους λογοτεχνικής συνάφειας, δεν θα μπορούσε να μην καταγράψει τη διαβεβαίωση του επίσης αντιεξουσιαστή κ. Χρυσοχοΐδη ότι η κυβέρνηση διαθέτει ολόκληρο «αναπτυξιακό αφήγημα». Εδώ που τα λέμε, ο ίδιος ο τίτλος του υπουργείου στο οποίο αρχήγευε ο κ. Χρυσοχοΐδης πριν το παραδώσει στον άλλον προστάτη του λαού, τον κ. Παπουτσή, το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη δηλαδή, θα έπρεπε να καταταγεί στις κορυφαίες ατάκες, έτσι όπως συμπυκνώνει σε ελάχιστες λέξεις τη μεγάλη παράδοση της ειρωνείας.

Μια ολόκληρη υποκατηγορία, υπό τον τίτλο «Κροκοδείλων δάκρυα και φαρισαίων λόγια», θα μπορούσε να ενθέσει στον κατάλογό του ο φιλέρευνος Αμερικανός βιβλιοθηκάριος. Και να κατατάξει εκεί την υψηλής περιεκτικότητας σε ειλικρίνεια ρήση του κ. Ξυνίδη, ως γραμματέως του ΠΑΣΟΚ τότε, ότι «ο πρωθυπουργός δεν κοιμάται τα βράδια και κλαίει», από την αγωνία του για το μέλλον του τόπου, μια αγωνία που τον υποχρέωσε να εκχωρήσει τμήμα της κυριαρχίας της χώρας, όπως ο ίδιος παραδέχτηκε με άλλη αξιομνημόνευτη δήλωσή του. Μαζί με την περί πρωθυπουργικής αγρύπνιας διαβεβαίωση, για να μη νιώθει μοναξιά, θα κατέτασσε τις αλλεπάλληλες δηλώσεις πολλών υπουργών (προεξάρχοντος του λίαν ευσυγκίνητου κ. Λοβέρδου), διά των οποίων επιχειρούν να πείσουν την κάμερα που τους καταγράφει ότι «πονούν μαζί με τον λαό», «έχουν χάσει τη ησυχία τους» και λοιπά δακρύβρεκτα. Και κάπου εκεί θα μπορούσε να σφηνώσει και τη δημόσια εξομολόγηση του επιτηρητή μας κ. Στρος-Καν, πως αν ήταν Ελληνας, ίσως κατέβαινε κι αυτός στους δρόμους, σαν θυμωμένος διαδηλωτής.

Ναι, τόμους ολόκληρους θα χρειαζόταν ο Αμερικανός καταγραφέας σπουδαίων ή σπουδαιοφανών ρήσεων για να στεγάσει την ελληνική παραγωγή, που αποκαλύπτεται τεράστια, αφού εδώ η πολιτική εννοείται ως εκτόξευση από το πεδίο βολής της τηλεόρασης της μιας ατάκας πάνω στην άλλη (με πρωταθλητή τον κ. Καρατζαφέρη, που δεν έχει κανένα πρόβλημα να χυδαιολογήσει, αρκεί αυτό να του δώσει ένα παραπάνω δίλεπτο στα κανάλια, που τόσο υπολήπτονται το «χιούμορ» του). Τι δηλαδή; Μπορεί να μείνει στ’ άγραφα το σαφέστατο «άλλο μείγμα» του κ. Σαμαρά, το άκρως υπεύθυνο «θα μιλήσω όταν το κρίνω εγώ» του κ. Καραμανλή, ο εν Δελφοίς χρησμός της κ. Διαμαντοπούλου σύμφωνα με τον οποίο «έχει πολύ μεγάλη σημασία η εθνική συναίνεση γιατί δεν χωράει να έχουν βάθος χρόνου και να γίνουν σεβαστά απ’ όλες τις κυβερνήσεις», τα συγχαρητήρια του κ. Βενιζέλου στο ΛΑΟΣ για την «υπεύθυνη στάση του στα εθνικά θέματα» ή η διαβεβαίωση του μητροπολίτη κ. Ανθιμου ότι «πνευματικός άνθρωπος χωρίς χριστιανισμό δεν υπάρχει»; Και, έλεος, είναι δυνατόν να μην απαθανατιστεί και να μην τιμηθεί με τα πρωτεία το πάγκαλον εκείνο απόφθεγμα «μαζί τα φάγαμε»; Θα φάει το μαύρο σκοτάδι μια τέτοια σοφή διάγνωση;

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...