Η χρονιά της… Χρύσης

Posted on Δεκέμβριος 31, 2010. Filed under: Ζούλας Kωνσταντίνος |

  • Tου Kωνσταντινου Zουλα, Η Καθημερινή, 30-12-10

« Mαμά… νάνι». Ενθουσιάστηκα που η κόρη μου είπε δύο λέξεις στη σειρά κι ας μάθαινα πάλι το νέο της «κατόρθωμα» από το τηλέφωνο. Φτάνοντας αργά το βράδυ σπίτι, ζήτησα από τη γυναίκα μου να μου διηγηθεί λεπτομερώς τη σκηνή και χαμογέλασα, όταν μου είπε ότι η κούραση ήταν που την ανάγκασε να αρθρώσει την πρώτη της «πρόταση». Με τύψεις που πάλι δεν ήμουν εκεί σε μια ανεπανάληπτη στιγμή της, πήγα στις μύτες στο κρεβάτι της. Τη χάζεψα που κοιμόταν και της ψιθύρισα «όνειρα γλυκά». Για να είμαι ειλικρινής, ευχήθηκα να είναι μακρά η νύχτα και να μην ξυπνήσει, ως συνήθως, πριν από τις 7.30 για να φωνάξει μαμά ή μπαμπά, προκειμένου να διαπιστώσει ποιος τέλος πάντων είναι επίσης ξύπνιος.

Υπάρχει λόγος που επέλεξα, σήμερα, να σας εκμυστηρευθώ μια τόσο προσωπική στιγμή. Η κόρη μου γεννήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου του 2009. Εξι μέρες πριν από τις τελευταίες εκλογές. Εξ ου και ασυναίσθητα «φυλλομετρώ» κάθε τόσο όχι μόνον τους μήνες, αλλά ακόμη και τις μέρες της νέας διακυβέρνησης.

Γι’ αυτόν, όμως, ακριβώς τον λόγο βίωσα τη χρονιά που φεύγει κάπως διαφορετικά από τους περισσότερους. Για παράδειγμα, όταν τον προηγούμενο Μάρτιο η χώρα μας γονάτιζε από τον διεθνή διασυρμό της, εγώ αντίκρισα την εξάμηνη τότε κόρη μου να ανασηκώνεται και να μου χαμογελά που κάθεται για πρώτη φορά στο κρεβάτι της. Δύο μήνες μετά, ενώ τα ΜΜΕ φώναζαν ότι οι αγορές θα μας κατακρημνίσουν, τη βρήκα πλέον ολόρθη να κρατιέται και πάλι χαμογελαστή στην κούνια της. Τη δε ώρα ακριβώς που ο πρωθυπουργός εκλιπαρούσε από το Καστελλόριζο τη βοήθεια του ΔΝΤ, εκείνη αναφωνούσε δυνατά το πρώτο της «μπα» –ειλικρινά θα σας γελάσω εάν το είπε με ερωτηματικό τρόπο.

Επωμιζόμενος εν γνώσει μου τις συνέπειες να με χαρακτηρίσετε «χαζομπαμπά», θα προσθέσω μόνον ότι τον Σεπτέμβριο, όταν δηλαδή μας ετέθη πιθαναγκαστικώς το δίλημμα ή στηρίζουμε αβλεπτί τις αποφάσεις του ΔΝΤ ή συλλογικώς καταρρέουμε, η Χρύση –έτσι τη βαφτίσαμε, σαν τη γιαγιά της, και όχι Χρυσή που ήθελαν οι παπάδες– έκανε τα πρώτα της βήματα. Και μάλιστα χωρίς καμία υποστήριξη, στέλνοντας φιλάκια σε όλους.

Πού θέλω να καταλήξω; Δεν ξέρω αν το 2011 είναι καιρός για δεύτερο παιδί, όπως μας «προστάζουν» οι φίλοι – μεγαλύτεροι γονείς. Αλλά, μεσούσης της τρισκατάρατης χρονιάς που φεύγει, η τύχη το ’φερε να συνειδητοποιήσω ότι το μέλλον της γενιάς μου, των σημερινών 40άρηδων δηλαδή, δεν είναι μόνον δικό μας κι ας αισθανόμαστε εμείς πρωτίστως την πικρία ότι θα πληρώσουμε μια κρίση που προκάλεσαν οι προηγούμενοι. Το μέλλον το χρωστάμε σε όσα θα αφήσουμε πίσω μας. Εν ολίγοις, μπορεί να μην είναι Χρυσή η χρονιά που έρχεται, αλλά για τη Χρύση και για κάθε Χρυσάκι που κατά κυριολεξία ονειρεύεται όταν γράφονται αυτές οι γραμμές, οφείλουμε να το παλέψουμε. Καλή μας χρονιά.

Advertisements

Make a Comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...

Αρέσει σε %d bloggers: