Archive for Ιανουαρίου 2011

Οι προνομιούχοι

Posted on Ιανουαρίου 21, 2011. Filed under: Καρακούσης Αντώνης |

γνωμη

Οι γενικεύσεις είναι αλήθεια προβληματικές, ωστόσο σε ορισμένες περιπτώσεις είναι αναπόφευκτες. Οταν μάλιστα υπάρχει συσσωρευμένη εμπειρία και μακροχρόνια παρατήρηση, τότε αναγκαστικά οδηγείται κανείς σ΄ αυτές. Ο συμπαθής κλάδος των φαρμακοποιών, για παράδειγμα, είναι προφανές ότι επί δεκαετίες έχει απολαύσει υπερεισοδήματα, έχει εκμεταλλευθεί τις διοικητικές και οργανωτικές αδυναμίες των ασφαλιστικών ταμείων, όπως και την προνομιακή σχέση με τους υπερσυνταγογράφους γιατρούς και τις συνδεόμενες πολυεθνικές φαρμακευτικές εταιρείες, οι οποίες προσέφεραν αμοιβές σε χρήμα και υπηρεσίες.

Oι γιατροί επίσης, άλλη συμπαθής στον γενικό πληθυσμό ομάδα, εμφανώς έχουν απολαύσει υψηλά και αφορολόγητα εισοδήματα επί πολλές δεκαετίες. Ο πλούτος μερίδας γιατρών, κυρίως μεγαλογιατρών, είναι παροιμιώδης. Στις τράπεζες, ειδικά αυτή την περίοδο της κρίσης, έχουν να λένε ότι μόνο οι γιατροί έχουν λεφτά. Και οι δικηγόροι επίσης, όχι όλοι είναι αλήθεια, αλλά οι φτιαγμένοι το φυσάνε το χρήμα και οι φόροι που πληρώνουν δεν είναι σπουδαίοι όπως προκύπτει από την κατ΄ έτος επεξεργασία των δηλώσεων φορολογίας εισοδήματος. Και οι συμβολαιογράφοι δεν πρέπει να είναι παραπονεμένοι, ούτε οι μηχανικοί και οι αρχιτέκτονες που απήλαυσαν υπερκέρδη και εισοδήματα απίστευτα τα προηγούμενα χρόνια από την οργιώδη οικιστική ανάπτυξη σε ολόκληρη τη χώρα. Στις μικρές τοπικές κοινωνίες, αλλά και στις γειτονιές των μεγαλουπόλεων, όλοι γνωρίζουν ότι το χρήμα συγκέντρωσαν και κατέχουν φαρμακοποιοί, γιατροί, δικηγόροι, συμβολαιογράφοι, μηχανικοί και αρχιτέκτονες. Είναι οι προνομιούχες ομάδες των τελευταίων δύο- τριών δεκαετιών.

Τα παραπάνω είναι αδιάψευστα και αποτέλεσμα του καταρρεύσαντος οικονομικού μοντέλου οργάνωσης και λειτουργίας τη χώρας. Αυτή την κατάρρευση μέχρι τώρα πλήρωσαν και πληρώνουν οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι, οι μικρέμποροι, οι μικροβιοτέχνες και οι δημόσιοι υπάλληλοι. Και είναι προφανές, επειδή η κρίση είναι συστημική και το μοντέλο θέλει αλλαγή, ότι όλοι οι υπόλοιποι δεν γίνεται να τη βγάλουν καθαρή.

Τα πράγματα δεν μπορούν να μείνουν όπως είναι, δεν είναι διατηρήσιμη η προηγούμενη κατάσταση, οι περικοπές των μισθωτών δεν επαρκούν, χρειάζεται και οι άλλες ομάδες να συμβάλουν, αποδεχόμενες χαμηλότερες αμοιβές, λιγότερα προνόμια και ακόμη πιο καθαρές σχέσεις με το κράτος και τους πολίτες, οι οποίοι έτσι κι αλλιώς δεν αντέχουν, δεν μπορούν να καλύψουν τις απαιτήσεις των προνομιούχων ομάδων και τάξεων. Με άλλα λόγια η αλλαγή είναι νομοτελειακή. Τα κλειστά προνομιακά καθεστώτα δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν. Γι΄ αυτό και επιβάλλεται να πέσουν. Οσο ταχύτερα συνειδητοποιηθεί αυτή η ανάγκη, τόσο ταχύτερη και ομαλότερη θα είναι η έξοδος από την κρίση.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ξεφτίλα χώρα

Posted on Ιανουαρίου 21, 2011. Filed under: Πρετεντέρης Γιάννης |

[ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΙΚΑ]

  • Του Ι. Κ. Πρετεντέρη, ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 20 Ιανουαρίου 2011

ΟΤΑΝ ΜΕ ΠΙΑΝΕΙ κατάθλιψη για την εικόνα της Ελλάδας καταφεύγω σε ένα σίγουρο αντικαταθλιπτικό: πιάνω και διαβάζω για την Ιταλία. Οµολογώ ότι ποτέ άλλοτε τις τελευταίες δεκαετίες µια ευρωπαϊκή χώρα δεν έφτασε τόσο κοντά στα όρια της ξεφτίλας.

ΜΙΑ ΧΏΡΑ µε έναν επιδειξιοµανή πρωθυπουργό που περνάει την ώρα του είτε καταναλώνοντας κοριτσάκια είτε προσπαθώντας να κουκουλώσει τις ατελείωτες δικαστικές του εκκρεµότητες. Εναν πρωθυπουργό που καταφεύγει σε τηλεοπτικά διαγγέλµατα για να αναλύσει τις ερωτικές του δραστηριότητες.

ΜΙΑ ΧΏΡΑ µε µια ανυπόληπτη αντιπολίτευση η οποία προσπαθεί να αναστηθεί πολιτικά όχι µέσα από πολιτικές διαδικασίες αλλά µέσα από την ηθική δαιµονοποίηση του πρωθυπουργού, ο οποίος δεν αντιµετωπίζεται ως πολιτικός αντίπαλος αλλά περίπου ως φυσική καταστροφή.

ΜΙΑ ΧΏΡΑ µε µια δικαιοσύνη που αντί να ασχολείται µε τους ληστές και τους µαφιόζους έχει ανοίξει προσωπική βεντέτα µε τον Μπερλουσκόνι, τον οποίο κυνηγάει για το αν η «Ρούµπι» ήταν ή δεν ήταν δεκαοκτώ, αν έκανε ή δεν έκανε σεξ µαζί της, αν ήξερε ή δεν ήξερε την ηλικία της.

ΜΙΑ ΧΏΡΑ µε έναν Τύπο, ο οποίος είτε ελέγχεται κραυγαλέα από τον ίδιο τον πρωθυπουργό είτε ασχολείται µονοµανιακά µε τα πάρτι και τα κορίτσια του πρωθυπουργού.

ΜΕ ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ, µια χώρα που έχει εγκαταλείψει προ πολλού τη σφαίρα της πολιτικής και του πολιτισµού (και µιλάµε για τη χώρα που σχεδόν ανακάλυψε και τα δύο!) για να ζήσει τη ζωή µε διαδικασίες τηλεοπτικού ριάλιτι. Σαν κακόγουστη σαπουνόπερα της «Τσινετσιτά».

ΓΕΛΑΤΕ, Ε; Μη γελάτε καθόλου! Ολα αυτά δεν είναι ούτε τόσο ξένα ούτε τόσο µακριά όσο νοµίζουµε. Οταν η ιταλική κοινωνία καταδέχεται να κυλιέται σε αυτήν την αποχαύνωση, δεν βλέπω γιατί η δική µας κοινωνία να διαθέτει περισσότερες αντιστάσεις.

ΕΝΤΑΞΕΙ, στην Ελλάδα δεν έχουµε Μπερλουσκόνι… ακόµα! Εντάξει, στην Ελλάδα έχουµε µια σκληρή οικονοµική και κοινωνική πραγµατικότητα, η οποία (θέλω να ελπίζω…) επισκιάζει στα µάτια των πολιτών όλα τα γκοµενιλίκια όλων των πολιτικών της οικουµένης. Αλλά από σαχλαµάρα και σκουπίδι, σκίζουµε.

ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ πρέπει να ξεχνάµε πως αυτή η ξεφτίλα στην Ιταλία δεν φύτρωσε ξαφνικά. Προέκυψε έπειτα από µια µακρά περίοδο όπου η ιταλική κοινωνία εθίστηκε στη σαχλαµάρα και στο σκουπίδι – ακριβώς, δηλαδή, αυτό που συµβαίνει στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια.

ΚΙ ΟΤΑΝ συνηθίσεις να ζεις µέσα στη σαχλαµάρα και το σκουπίδι, όταν αρχίσεις να µπερδεύεις τον Ρουµπίνι µε τη «Ρούµπι», τότε το αποτέλεσµα είναι δεδοµένο: η κοινωνία σου θα οδηγηθεί στην ξεφτίλα. ∆ιότι κανείς δεν θα διανοείται πια ότι µπορεί να ζήσει και διαφορετικά.

Η Ιταλία έχει εγκαταλείψει προ πολλού τη σφαίρα της πολιτικής και του πολιτισµού για να ζήσει τη ζωή µε διαδικασίες τηλεοπτικού ριάλιτι

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Νησίδες ποιότητας

Posted on Ιανουαρίου 3, 2011. Filed under: Μπαμπινιώτης Γιώργος |

Τα πειραματικά σχολεία πρέπει να επαναλειτουργήσουν σε σύνδεση με τα πανεπιστήμια. Δεν πρέπει να είναι μόνο ένα ή δύο, καθώς υπάρχουν σήμερα πολλά πανεπιστήμια. Πρέπει να λειτουργήσουν όπου υπάρχουν και Παιδαγωγικές Σχολές πανεπιστημίων. Χρειάζεται να έχουν εκπαιδευτικούς που θα επιλέγονται με συγκεκριμένα κριτήρια και θα έχουν κίνητρα για να κρατούν το επίπεδο της διδασκαλίας τους υψηλό. Οι μαθητές τους πρέπει να επιλέγονται μετά από εξετάσεις και όχι με κλήρωση. Οι συνθήκες έχουν ωριμάσει. Η κοινωνία το δέχεται και το θέλει.

Θεωρώ ότι τα σχολεία αυτά πρέπει να αποτελέσουν νησίδες ποιότητας στη δημόσια εκπαίδευση. Να λειτουργήσουν ξανά ως χώροι δοκιμασίας νέων μεθόδων διδασκαλίας. Η δυνατότητα προσπέλασης στα σχολεία αυτά παιδιών από οικογένειες όλης της Ελλάδας που δεν έχουν οικονομικές δυνατότητας να φοιτήσουν σε καλά ιδιωτικά σχολεία είναι μια μορφή ίσων ευκαιριών την οποία δικαιούταν η ελληνική οικογένεια.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

«…σκέτη λέρα!»

Posted on Ιανουαρίου 3, 2011. Filed under: Πρετεντέρης Γιάννης |

«Τον ή γύρω από τον Δεκέμβριο του 1910, ο ανθρώπινος χαρακτήρας άλλαξε…» έγραφε η Βιρτζίνια Γουλφ. Αισθάνομαι ότι, 100 χρόνια αργότερα, το ίδιο μπορεί να συνέβη και στην Ελλάδα. «Τον ή γύρω από τον Δεκέμβριο του 2010, ο ανθρώπινος χαρακτήρας άλλαξε…».

Προσέξτε. Δεν άλλαξε τον Δεκέμβριο του 2008 όταν έκπληκτοι βρεθήκαμε αντιμέτωποι με μια απροσδόκητη και ανυποψίαστη έκρηξη καταστροφικής οργής. Δεν άλλαξε τον Δεκέμβριο του 2009 όταν και οι πιο εύπιστοι ή και οι πιο ανόητοι άρχισαν να συνειδητοποιούν ότι «λεφτά δεν υπάρχουν». Αλλαξε τώρα.

Η εντυπωσιακή αυτή εξέλιξη δεν καταγράφεται τυχαία στις τελευταίες ημέρες του έτους. Η Πρωτοχρονιά είναι περίπου μια εθνική εορτή των Ελλήνων (η άλλη, και για ευνόητους λόγους, είναι η Πρωταπριλιά…) από τη στιγμή που η προκοπή ενός έθνους ολόκληρου στηρίχτηκε επί μακρόν στην ύπαρξη του Αϊ-Βασίλη.

Στην υπόθεση, δηλαδή, πως ένας μαγικός μηχανισμός διανομής μπορούσε να εξασφαλίζει τις ανάγκες μιας χώρας, όπως αυτές προέκυπταν από τις προσδοκίες της. Και πως ο ελληνικός λαός ήταν ένας περιούσιος λαός για τον οποίο αρκούσε να διατυπώνει τις επιθυμίες του ώστε κάποιος Αϊ-Βασίλης να τις υλοποιεί.

Αλλά, ξαφνικά, «τον ή γύρω από τον Δεκέμβριο του 2010», ο ίδιος αυτός καραμπουζουκλής λαός αναγκάζεται να παραδεχθεί ότι Αϊ-Βασίλης δεν υπάρχει ή (για να δεχτώ την αριστερή εκδοχή της απο κάλυψης) ότι «ο Αϊ-Βασίλης είναι σκέτη λέρα». Και γι΄ αυτό, όπως θα έλεγε και η Βιρτζίνια Γουλφ, ο ανθρώπινος χαρακτήρας αλλάζει οριστικά.

Γιατί τώρα; θα με ρωτήσετε. Θέλω να θυμίσω ότι το ζήτημα είχε ήδη τεθεί στις τελευταίες εκλογές, όταν οι ψηφοφόροι βρέθηκαν ενώπιον του διλήμματος «αλλάζουμε ή βουλιάζουμε» . Επέλεξαν μεγαλοφώνως να αλλάξουν όχι για να μη βουλιάξουν αλλά επειδή, όπως και ο πρίγκιπας Σαλίνα στον «Γατόπαρδο», θεωρούσαν ότι έπρεπε να αλλάξουν όλα προκειμένου να μην αλλάξει τίποτε.

Θεωρούσαν, δηλαδή, ότι μια νέα κυβέρνηση θα τους επιτρέψει να ξαναπιάσουν το νήμα από εκεί που το έχασε η παλιά, ώστε τα πράγματα να συνεχίσουν να λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο. Πολύ λογικά, λοιπόν, και αλλάξαμε και βουλιάξαμε.

Θα μου πείτε, βεβαίως, ότι αργήσαμε να το συνειδητοποιήσουμε. Ακόμη και ως τον Νοέμβριο, η κυβέρνηση είχε την ευχέρεια να διαβεβαιώνει επισήμως και σε όλους τους τόνους ότι «οι θυσίες πιάνουν τόπο» και ότι δεν θα χρειαστούν ούτε νέα μέτρα ούτε άλλες θυσίες. Σφύριξαν σχεδόν λήξη συναγερμού, σε σημείο που πολλοί πίστεψαν ότι «πάει, πέρασε!» κι ότι πολύ σύντομα τα πράγματα θα ξαναγίνουν όπως πριν. Αστειότητες. Τις οποίες προφανώς αργήσαμε να πάρουμε χαμπάρι. Για πολλούς λόγους.

Ενας λόγος είναι ότι η αμεριμνησία στην Ελλάδα αποτελεί εθνικό χαρακτηριστικό. Ο μέσος πολίτης αρνείται να πιστέψει αυτό που δεν του αρέσει ή αυτό με το οποίο δεν συμφωνεί- έφτασαν μερικοί να κατηγορούν τα «κανάλια» ότι μεταφέρουν ένα τεχνητά αρνητικό κλίμα, το οποίο για ύποπτους λόγους και αναιτίως καλλιεργούν… Αλλωστε, ο ίδιος αυτός πολίτης θεωρεί ότι (κατά την πάγια ελληνική συνήθεια) κάτι θα συμβεί την τελευταία στιγμή ώστε να τη σκαπουλάρει από προβλέψεις και προγνωστικά.

Αλλος λόγος είναι ότι ακόμη και το μνημόνιο παρουσιάστηκε περίπου ως μεγάλη μαγκιά. Οτι τους πήραμε, δηλαδή, τα 110 δισ. που είχαμε ανάγκη και εις υγείαν των κορόιδων! Αμ δε! Διότι την ίδια στιγμή που πανηγυρίζαμε για τα λεφτά, κανείς, ούτε καν η ίδια η κυβέρνηση, δεν είχε συναίσθηση τι υπέγραφε και τι υποχρεώσεις αναλάμβανε. Τώρα, κάθε μέρα που περνάει, όλοι μαζί συνειδητοποιούμε το κόστος της «μαγκιάς». Το αποτέλεσμα είναι ότι ο Δεκέμβριος του 2010 είναι η στιγμή που αρχίσαμε να αντικρίζουμε κατάματα την πραγματικότητα. Και το μεγάλο (αναπάντητο έως τώρα…) ερώτημα είναι πώς θα αφομοιώσει ο ελληνικός λαός αυτήν τη σκληρή κατάσταση που καλείται να διαχειριστεί. Ποιες είναι οι ανοχές του και ποιες οι αντοχές του.

Θα το δούμε. Αλλά ό,τι κι αν συμβεί, ο Αϊ-Βασίλης μάς τελείωσε. Η θεωρία ότι η ευημερία ενός λαού προσδιορίζεται όχι από την προσπάθειά του ή από την απόδοσή του αλλά από τις επιθυμίες του αποτελεί κοροϊδία ενός μακρινού παρελθόντος.

Είπα προηγουμένως ότι και αλλάξαμε και βουλιάξαμε. Ισως δεν είναι το χειρότερο που θα μπορούσε να μας συμβεί. Διότι υποψιάζομαι πως για να αλλάξουμε πραγματικά θα πρέπει να βουλιάξουμε κι άλλο.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Λάθος ή κοροϊδία;

Posted on Ιανουαρίου 3, 2011. Filed under: Πρετεντέρης Γιάννης |

Με όποια γλώσσα κι αν το πει κάποιος, είτε το ονομάσει «επιμήκυνση της αποπληρωμής» είτε «έκδοση ευρωομολόγου» , παραδεχόμαστε με διαφορετικούς τρόπους ακριβώς το ίδιο πράγμα: ότι υπό τις παρούσες συνθήκες, το μνημόνιο δεν βγαίνει. Οτι το μνημόνιο δηλαδή δεν αρκεί για να επαναφέρει την Ελλάδα στις διεθνείς αγορές.

Τι συνέβη όμως και ξαφνικά όλοι (με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο) έφτασαν να παραδέχονται κάτι που πολλοί φωνάζαμε από την αρχή;

Ομολογώ ότι δεν διαθέτω σαφή απάντηση. Δεν μπορώ δηλαδή να πω με σχετική βεβαιότητα αν εξαρχής το γνώριζαν και το έκρυβαν «για να πέσουμε στα μαλακά» ή αν τώρα συνειδητοποιούν αυτό που θα έπρεπε να ξέρουν από την πρώτη μέρα. Μόνον ο καιρός θα μας πει τι ακριβώς συνέβη, αν πέσαμε θύματα λάθους ή κοροϊδίας.

Το βέβαιο είναι ότι οκτώ μήνες από τη σύναψη του μνημονίου, η πολιτική του βρίσκεται στον αέρα. Οχι επειδή δεν επιβάλλει (και) σωστά πράγματα. Ούτε επειδή είναι (μόνο) άδικο ή αντικοινωνικό. Βρίσκεται στον αέρα επειδή είναι όλο και περισσότερο αμφίβολο ότι αυτή η οικονομική συνταγή μπορεί να οδηγήσει τη χώρα σε έξοδο από την κρίση.

Πάρτε χαρτί και μολύβι. Ακόμη και με την επιτυχέστερη ολοκλήρωση του μνημονίου, η Ελλάδα του 2013 θα είναι μια χώρα που θα προέρχεται από βαθιά ύφεση, που θα κουβαλάει ένα δημόσιο χρέος μεγαλύτερο από το 165% του ΑΕΠ και θα χρειάζεται (στην καλύτερη περίπτωση) να δανειστεί το 35% του ΑΕΠ της μέσα σε δύο χρόνια! Ακόμη και τότε δηλαδή η Ελλάδα θα είναι εκείνο που υπήρξε τον περασμένο Μάιο: μια χώρα υπό χρεοκοπία. Αυτό είναι το θεμελιώδες πρόβλημα που έχει να αντιμετωπίσει η ελληνική κυβέρνηση μέσα στο 2011. Να διαμορφώσει (με ή χωρίς τη βοήθεια των δανειστών της) μια συμπληρωματική πολιτική, η οποία θα επιτρέψει στην προσπάθεια να έχει αποτέλεσμα. Να διορθώσει το λάθος ή να σταματήσει την κοροϊδία- διαλέγετε και παίρνετε…

Δεν έχει πολύ χρόνο στη διάθεσή της για να το κάνει. Αλλά αν δεν το κάνει, τότε τρέχει με χίλια να πέσει πάνω στο παγόβουνο. Και στην περίπτωση αυτή δεν μιλάμε για σχήματα λόγου, αλλά για πραγματικό «Τιτανικό».

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Να νικήσουμε τον φόβο

Posted on Ιανουαρίου 3, 2011. Filed under: Καψής Παντελής |

Πάνε πολλά χρόνια από τότε που ο Ρούζβελτ είπε στους Αμερικανούς πως δεν έχουν τίποτε να φοβούνται εκτός από τον ίδιο τον φόβο. Η φράση του ωστόσο μοιάζει απόλυτα επίκαιρη για την Ελλάδα τού σήμερα. Γιατί είναι φανερό πως πάνω απ΄ όλα είμαστε πια μια φοβισμένη κοινωνία. Φοβόμαστε για τη δουλειά μας, φοβόμαστε για τις οικονομίες μας, φοβόμαστε για τον κίνδυνο κοινωνικών εκρήξεων, φοβόμαστε κυρίως για τη δυνατότητά μας να προσφέρουμε στα παιδιά μας πολλά από αυτά που η δική μας γενιά θεωρούσε δεδομένα.

Παραδόξως είναι αυτός ακριβώς ο φόβος που ως σήμερα μας κρατάει όρθιους. Μπορεί να είμαστε οργισμένοι- με τους πολιτικούς, τους συνδικαλιστές, τον ίδιο μας τον εαυτό, αδιάφορο-, κατανοούμε όμως ότι οι εναλλακτικές λύσεις, το πέρασμα στο άγνωστο, είναι πολύ χειρότερες. Και όταν παρακολουθούσαμε- κρυφοχαμογελώντας κάποιοι ανόητοι- τα ρεσάλτα στο Κοινοβούλιο ήρθαν τα αδικοχαμένα θύματα της Μarfin να μας θυμίσουν πόσο εύκολο είναι να ανοίξει κανείς την πόρτα του τρελοκομείου, πόσο επικίνδυνες γίνονται οι φραστικές κορόνες που ορισμένοι παίρνουν τοις μετρητοίς.

Μα είμαστε ακόμη μόνο στη μέση. Και ο χρόνος που πέρασε, ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, ήταν ένας χρόνος φθοράς όπου οι δυνάμεις της λογικής και της μετριοπάθειας βρέθηκαν σε άμυνα και υποχώρηση.

Γιατί βέβαια- άλλο παράδοξο κι αυτό-, ενώ σε περιόδους κρίσης θα περίμενε κανείς συσπείρωση και αλληλεγγύη, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Αντί να πολεμάμε για την οικονομική μας επιβίωση, πολεμάμε μεταξύ μας. Συχνά μάλιστα πρωτοστατούν αυτοί που έχουν να χάσουν τα περισσότερα. Είναι φανερό ότι έχει χαθεί τελείως η εμπιστοσύνη. Η λογική της αρπαχτής που κυριάρχησε παντού υπονομεύει τους θεσμούς και δηλητηριάζει τη Δημοκρατία. Ο Γιώργος, όπως δείχνει το γκάλοπ του «Βήματος», μοιάζει να αποτελεί το τελευταίο ανάχωμα του πολιτικού μας συστήματος. Η πολιτική και η επιχειρηματική μας ελίτ όμως βρίσκεται στα Τάρταρα. Ειδικά η τελευταία το μόνο για το οποίο φρόντισε ήταν να στείλει έξω κάποια δεκάδες δισ. αποταμιεύσεων προφυλάσσοντας εαυτήν από απρόοπτα.

Και όμως θα αρκούσε μια επενδυτική ένεση από το εξωτερικό πολύ λιγότερων δισεκατομμυρίων- μετρημένων στα δάχτυλα του ενός χεριού- για να μπορέσει να αντιστραφεί το κλίμα και να βγούμε από την ύφεση!

Επισήμανση χρήσιμη ασφαλώς και για τους συνδικαλιστές του ΟΤΕ που δίκην κακομαθημένων παιδιών διαμηνύουν στους Γερμανούς αν δεν τους αρέσει να… φύγουν! Αλλά αυτά, μας αρέσουν ή όχι, είναι η σημερινή πραγματικότητα. Ευθύνη της κυβέρνησης είναι να τα αλλάξει, να αντικαταστήσει τον φόβο και την απαισιοδοξία με την ελπίδα. Κι αυτό μπορεί να επιτευχθεί με έναν μόνο τρόπο: να ενισχύσει με όποιον τρόπο μπορεί την ανάπτυξη, να σταματήσει τον κατήφορο της ύφεσης. Να βάλει αυτόν τον στόχο ως πρώτη προτεραιότητα με λύσεις έξω από την πεπατημένη.

Οχι για να μην εφαρμόσει το μνημόνιο αλλά γιατί σύντομα μπορεί να αποδειχθεί ότι μόνο έτσι μπορεί να το εφαρμόσει. Καλή μας χρονιά.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Τα καλά και τα κακά «νέα» που φέρνει το 2011

Posted on Ιανουαρίου 3, 2011. Filed under: Κολομπανί Ζαν-Μαρί |

JEAN – MARIE COLOMBANI | Παρασκευή 31 Δεκεμβρίου 2010

Υπάρχουν δύο τρόποι να προσεγγίσουμε το νέο έτος: ο ένας είναι αισιόδοξος, ο άλλος απαισιόδοξος. Αν θέλουμε να είμαστε αισιόδοξοι, πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι η περίοδος των παγκόσμιων αναταράξεων στην οποία έχουμε μπει αντιπροσωπεύει μια θετική εξέλιξη. Πράγματι, με την οικονομική απογείωση των λεγόμενων αναπτυσσόμενων χωρών εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι βγαίνουν από τη φτώχεια.

Σε αντίθεση με την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, όταν τα προβλήματα της ανάπτυξης του Τρίτου Κόσμου ήταν πανταχού παρόντα, πολιτικοποιημένα και κατά τα φαινόμενα άλυτα, να λοιπόν που μπήκαμε σε μια φάση όπου τα ποσοστά της συνεχιζόμενης ανάπτυξης επιτρέπουν μια εξαιρετικά ταχεία πρόσβαση σε ένα ελάχιστον επίπεδο ευημερίας, που έχει αρχίσει να στηρίζει την παγκόσμια ανάπτυξη.

Πρόκειται προφανώς για μια καλή είδηση γι΄ αυτούς τους πληθυσμούς. Είναι επίσης καλή είδηση για χώρες όπως οι δικές μας, που βλέπουν να ανοίγονται γιγαντιαίες αγορές εκατομμυρίων ανθρώπων, οι οποίοι έχουν γίνει πλέον καταναλωτές της μεσαίας τάξης και ανήκουν στις κατηγορίες των πιο προνομιούχων.

Στο γεωπολιτικό πεδίο, το γεγονός αυτό δημιουργεί έναν κόσμο πραγματικά πολυπολικό, που δεν είναι πλέον υποταγμένος στη σύγκρουση μεταξύ δύο μπλοκ, όπως την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, ούτε στην αποκλειστική επιρροή μιας υπερδύναμης, όπως συνέβη στα χρόνια που ακολούθησαν την πτώση του Τείχους του Βερολίνου και την κατάρρευση της Σοβιετικής Αυτοκρατορίας.

Εν δυνάμει αυτός ο κόσμος είναι πιο ισορροπημένος, με καλύτερη διανομή πλούτου και ισχύος. Κατά τον ίδιο τρόπο, μπορούμε να σκεφτούμε ότι το Ιnternet δίνει σε εκατομμύρια ανθρώπους πρόσβαση σε πληροφορίες που δεν ήταν μέχρι πρότινος διαθέσιμες παρά μόνο μέσω μεγάλων πανεπιστημίων ή ερευνητικών κέντρων.

Αυτό αφορά επίσης τις πληροφορίες επιστημονικού χαρακτήρα που επιτρέπουν να εξαπλωθεί πιο γρήγορα η πρόοδος στην Ιατρική.

Θα μπορούσαμε να προσθέσουμε και άλλα στον κατάλογο με τις θετικές αλλαγές που θα συνεχίσουν να επιταχύνονται στη διάρκεια του 2011.

Στον αντίποδα, η απαισιόδοξη προσέγγιση θα δώσει την έμφαση στις ανισορροπίες που έχουν πολλαπλασιαστεί και προκαλούν φόβους για το μέλλον στις χώρες με παλαιότερη ευημερία, όπως σε αυτές της «γηραιάς Ευρώπης», φόβους για την αλλαγή στον συσχετισμό των δυνάμεων, για την παρακμή, κυρίως για την υποβάθμιση, γιατί η παγκοσμιοποίηση συνοδεύεται από οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις που κατακερματίζουν τις μεσαίες τάξεις, οι οποίες φοβούνται, στις ΗΠΑ όπως και στην Ευρώπη, την οπισθοδρόμηση, εκεί όπου όλα μας τα συστήματα βασίζονταν σε μηχανισμούς κοινωνικής ανέλιξης.

Επιπλέον, η περίοδος της χρηματοπιστωτικής τρέλας που τελείωσε βίαια με την κρίση συνοδεύθηκε από μια τεράστια αύξηση των ανισοτήτων προς όφελος των πιο πλούσιων.

Σε αυτά τα συμφραζόμενα, η προσοχή στην Ευρώπη θα συνεχίσει να εστιάζεται στην έξοδο από την κρίση και στο αν η ανάκαμψη θα είναι επαρκής για να μειώσει την ανεργία, που είναι η μεγαλύτερη ανησυχία, καθώς το ποσοστό της βρίσκεται κατά μέσον όρο στο 10% στο σύνολο των χωρών της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Γνωρίζουμε ότι η Ευρώπη θα πρέπει να καταβάλει μια τεράστια προσπάθεια για την αύξηση της παραγωγικότητας, με επίκεντρο την έρευνα και τον νεωτερισμό, προκειμένου να αποκτήσει ξανά δυνατότητες για ανάπτυξη. Σε αντίθετη περίπτωση, θα δημιουργηθεί ένα σύστημα τριών ταχυτήτων: μια πολύ ισχυρή ανάπτυξη στις αναπτυσσόμενες χώρες (Βραζιλία, Ινδία, Κίνα, και στο μέλλον σε κάποια κράτη της Αφρικής), μια μέση ανάπτυξη της τάξεως του 3,5% στις Ηνωμένες Πολιτείες και μια αναιμική ανάπτυξη, και επομένως ανίσχυρη να δημιουργήσει θέσεις εργασίας, στην Ευρώπη.

Αλλα δύο σημαντικά στοιχεία αξίζουν την προσοχή μας: οι πιέσεις τις οποίες ασκεί ο λαϊκισμός και οι απόπειρες για να διασπαστεί η ζώνη του ευρώ. Ο πειρασμός του λαϊκισμού είναι πανταχού παρών στην Ευρώπη. Εκδηλώθηκε με την πιο εγωιστική μορφή του στη Φλάνδρα και στη Βόρεια Ιταλία (για να μη μιλήσουμε για την Ελβετία, η οποία δεν είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης).

Μεταφράζεται επίσης με την αύξηση των ποσοστών κομμάτων της άκρας Δεξιάς σε χώρες της Βόρειας Ευρώπης, ακόμη και σε χώρες όπου κάτι τέτοιο θα φαινόταν απίθανο πριν από λίγο καιρό. Είναι προφανές ότι θεριεύει από την οικονομική κρίση και ότι χαράσσει, μέσω της απόρριψης του Ισλάμ, ένα νέο σύνορο ρατσισμού στην Ευρώπη.

Το 2011 θα είναι, τέλος, μια χρονιά αποφασιστικής σημασίας για το μέλλον της ενωμένης Ευρώπης και για τον σκληρό πυρήνα της, τη ζώνη του ευρώ, η οποία είναι βέβαιον ότι θα δεχθεί και άλλες επιθέσεις.

Κερδοσκόποι κάθε είδους αναζητούν τα εσωτερικά σημεία ανισορροπίας και αστάθειας στην ευρωζώνη και βάζουν κάθε φορά στο στόχαστρο μια διαφορετική χώρα, για διαφορετικούς λόγους.

Χθες ήταν η Ελλάδα και η Ιρλανδία, σήμερα η Πορτογαλία και το δημόσιο χρέος της, αύριο- ας μην έχουμε καμία αμφιβολία- η Ισπανία. Πέρα από τον μηχανισμό στήριξης και αλληλεγγύης, σε αυτό το στάδιο είναι σαφές ότι χρειάζεται να οργανώσουμε μια πολιτική απάντηση, διακηρύσσοντας δυνατά ότι όλες οι χώρες της ΕΕ θα υπερασπιστούν με νύχια και με δόντια το ευρώ.

  • Ο κ.Ζαν-Μαρί Κολομπανί είναι ένας από τους εγκυρότερους ευρωπαίους δημοσιογράφους, πρώην διευθυντής της εφημερίδας «Le Μonde». Το τακτικό, ανά Κυριακή, άρθρο του είναι γραμμένο αποκλειστικά για «Το Βήμα»
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

2010-2011: Πορεία χωρίς μπούσουλα

Posted on Ιανουαρίου 3, 2011. Filed under: Σωμερίτης Ριχάρδος |

 

Το 2010 δεν είναι μόνο η χρονιά της «τρόικας». Αυτό θα ήταν λογικό, όπως και η πρόβλεψη για ένα ακόμη πιο δύσκολο 2011. Είναι και η χρονιά μιας γενικευμένης αδυναμίας χάραξης πολιτικής για το μέλλον. Η κυβέρνηση υπόσχεται μέτρα ανάπτυξης αλλά ο προγραμματισμός τους είναι ασαφής. Η Δεξιά, που ασπάζεται τον πιο αντιφατικό λαϊκισμό, προτείνει «λύσεις» που στηρίζονται προφανώς στην πεποίθηση ότι οι πολίτες τρώνε άχυρα. Και η Αριστερά ονειρεύεται επαναστάσεις, με την πιο μεγάλη ομάδα της να ετοιμάζεται για την ανάσταση του σταλινισμού.

Ολες οι μεγάλες παρατάξεις, εδώ και αλλού, διαθέτουν στελέχη με πείρα και αξιόλογους διανοούμενους. Αλλά η παραγωγή πολιτικής και ιδεών είναι απελπιστικά ισχνή. Οι πιο φωτισμένοι προτείνουν λύσεις διαχειριστικές προσθέτοντας κάποια ανθρωπιά. Χωρίς όμως να αμφισβητούν σοβαρά το σημερινό χρηματοπιστωτικό σύστημα των «αγορών» που, όσο και ο αλόγιστος δανεισμός, ευθύνεται για την κρίση.

Οι συνέπειες είναι μεγάλες εδώ και αλλού. Ο νεο-εθνικισμός απειλεί την Ευρωπαϊκή Ενωση, καθυστερώντας κάθε πρόοδο στον δρόμο της ρεαλιστικής ενοποίησής της. Ολο και περισσότεροι πολίτες της παρασύρονται από την Ακροδεξιά και τις «ιδέες» της. Δηλαδή τον απομονωτισμό, την ξενοφοβία και τον ρατσισμό.

Η Κίνα συνδυάζει δικτατορία, κρατισμό, κοινωνική καταπίεση και οικονομική ανάπτυξη (τώρα και έναν καλπάζοντα πληθωρισμό) διαψεύδοντας τον φιλελευθερισμό. Η Ρωσία συνδυάζει την όποια ανάπτυξη με τη διόγκωση μιας αυταρχικής κυβερνομαφίας. Οι ΗΠΑ τυπώνουν δολάρια και προστατεύουν ταυτόχρονα τον χώρο τους αξιώνοντας απ΄ όλους τους άλλους την κατάργηση κάθε προστατευτισμού. Και η φθίνουσα Ευρώπη έχει αποδεχθεί τον οικονομικά και κοινωνικά επικίνδυνο μύθο που εξαρτά την ανάπτυξη από τη συνδυασμένη συρρίκνωση του κράτους και των αποδοχών των εργαζομένων.

Διαπίστωση: η ευρωπαϊκή Κεντροαριστερά έχει το ίδιο πρόβλημα με την Κεντροδεξιά: και η μία και η άλλη πορεύονται χωρίς μπούσουλα. Ολοι γνωρίζουμε όμως ότι οι σημερινοί πλανητάρχες, δηλαδή οι διαχειριστές των τεράστιων κεφαλαίων που παίζουν με τις πρώτες ύλες, το πετρέλαιο, τα βασικά γεωργικά προϊόντα και τις δανειακές ανάγκες των κρατών, όχι μόνο έχουν πρόγραμμα αλλά έχουν και τις αποδείξεις ότι αυτό είναι το σωστό: κερδίζουν χωρίς όριο, ενώ η απόσταση ανάμεσα στους πλούσιους και στους φτωχούς έχει δραματικά (και άδικα) αυξηθεί.

Πόσο μπορεί να συνεχιστεί αυτό χωρίς συνέπειες; Αν πιστέψουμε όλα τα ιστορικά προηγούμενα, οι ανισότητες δεν οδηγούν ποτέ σε ειρήνη και συνύπαρξη. Αυτό ισχύει παντού. Ισχύει φυσικά και στη χώρα μας. Κι ας απορούν όλοι με τη στωικότητα των Ελλήνων, που έχει όμως πολλά, ιστορικά, οικονομικά, οικογενειακά και ασφαλώς και δημογραφικά αίτια. Θα ισχύουν ως πότε;

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=6&artid=375779&dt=31/12/2010#ixzz19wwZxsO0

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

«Μια δουλειά για τον μπαμπά»

Posted on Ιανουαρίου 1, 2011. Filed under: Τζιαντζή Mαριάννα |

  • Aποτυπωματα
  • Tης Mαριαννας Tζιαντζη, Η Καθημερινή, 31/12/2010

«Τα παιδιά της κρίσης» θα μπορούσε να ήταν ο τίτλος για το επόμενο συλλεκτικό λεύκωμα των ΕΛΤΑ με τα γράμματα που έστειλαν τα παιδιά στον Αϊ-Βασίλη το 2010, αλλά και με αυτά που θα στείλουν το 2011 ή το 2012. Καλαίσθητο και χαριτωμένο λένε ότι είναι το λεύκωμα «Γράμματα στον Αϊ-Βασίλη», που κυκλοφόρησε το 2010 με επιλεγμένα γράμματα των παλαιότερων χρόνων. Ομως τα φετινά γράμματα, τα αδημοσίευτα, έχουν γεύση πικρή, σύμφωνα με πληροφορίες που δόθηκαν από το τμήμα δημοσίων σχέσεων των Ελληνικών Ταχυδρομείων.

«Η κρίση άγγιξε τα παιδιά», σχολιάζουν τα δελτία ειδήσεων, όμως εύκολα το άγγιγμα γίνεται χαστούκι και παγερή ριπή που παίρνει και σηκώνει τις βεβαιότητες μικρών και μεγάλων αδιακρίτως. Το 2010, λοιπόν, πολλά παιδιά δεν ζήτησαν κάτι για τον εαυτό τους, ενώ συχνά παρακαλούσαν τον άγιο να φέρει δώρα στα «άλλα» παιδιά, τα πιο φτωχά.

Για κάποια, όπως ειπώθηκε, το πρωτοχρονιάτικο δώρο είναι μια δουλειά για τον μπαμπά. Τα παιδιά ίσως δεν ξέρουν από οικονομικούς δείκτες, όμως ξέρουν τι σημαίνει ένας πατέρας ή μια μητέρα που σέρνεται όλη μέρα μες στο σπίτι, περιμένοντας το τηλέφωνο να χτυπήσει και κάποιον να τους προτείνει μια δουλειά. Μια αναμονή διαρκείας, αφού η ανεργία προβλέπεται να φτάσει στο 20%, ώστε να ακολουθήσει η λεγόμενη jobless recovery, η δίχως εργασία ανάκαμψη.

Κάποτε τα παιδιά και οι έφηβοι ντρέπονταν να πουν στους φίλους τους τι δουλειά κάνει ο πατέρας, ιδίως αν αυτή η δουλειά χειρωνακτική. (Μερικές φορές ντρέπονταν και οι ενήλικες, όμως αυτό είναι άλλη ιστορία). Τώρα η δουλειά, η οποιαδήποτε δουλειά θεωρείται ευλογία, ενώ δεν είναι απαραίτητη η λεπτομερής περιγραφή των επαγγελματικών καθηκόντων. Ο μπαμπάς είναι μαθηματικός, μουσικός ή οδηγός φορτηγού ή ηχολήπτης – το «άνεργος» μπορεί να αποσιωπηθεί.

Oταν ήμουν παιδί, δεν δίναμε ιδιαίτερη σημασία στον Αϊ-Βασίλη, ούτε κανείς μας παρότρυνε να του στείλουμε γράμμα. Δίναμε, ωστόσο, σημασία στον φύλακα άγγελο, που ήταν «ένας» για κάθε παιδί και συχνά τη νύχτα, μες στο μισοσκόταδο, αναρωτιόμαστε σε ποιο σημείο του δωματίου να φώλιαζε ο αόρατος φτερωτός μας σεκιουριτάς που σκόρπιζε τα τέρατα και όλα τα κακά.

Εχω χρόνια να ακούσω παιδί να μιλά για τον φύλακα άγγελό «του». Ωστόσο, τους τελευταίους εφτά μήνες έχουν πληθύνει οι τρικέφαλοι φύλακες άγγελοι της χώρας ή μάλλον οι σωτήρες της. Οι φτερούγες τους δεν είναι πουπουλένιες, αλλά έχουν βαφτιστεί μηχανισμός στήριξης, δάνεια, μνημόνιο 1, 2, 3 κ.ο.κ., περικοπές, απολύσεις, φοροεισπράξεις, εξυγίανση.

Kάποτε τα «καλά» παιδιά ζητούσαν από τον άγιο να φέρει την ειρήνη στον κόσμο – αν και μάλλον το έκαναν επειδή ήξεραν ότι κάποιος μεγάλος θα διάβαζε το γράμμα και θα σχημάτιζε καλή γνώμη γι’ αυτά.

Τώρα που ένας νέου τύπου πόλεμος μαίνεται γύρω τους, τα παιδιά ζητούν «μια δουλειά για τον μπαμπά» που θα φέρει την ειρήνη τουλάχιστον στο δικό τους σπίτι.

Τι θα γράφουν άραγε τα παιδικά γράμματα των επόμενων χρόνων: Αγιε Βασίλη φέρε κι άλλη επιμήκυνση, άγιε ρίξε τα επιτόκια, άγιε φέρε ανάπτυξη, άγιε μην αφήνεις τη μαμά να ψάχνει στα σκουπίδια της Λαϊκής ή, άγιε, βρες μας έναν κάδο με πολλά αποφάγια; Αβέβαιες είναι η διάρκεια, όπως και η έκταση και η δριμύτητα της κοινωνικής απορρύθμισης και, επομένως, δεν γνωρίζουμε αν τα παιδιά της κρίσης θα ενηλικιωθούν σε συνθήκες πολύ ή μετρίως χειρότερες από αυτές που γνώρισαν οι γονείς τους. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα συγχωρέσουν ούτε τους σωτήρες μας ούτε τον Αϊ-Βασίλη ούτε εμάς.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( 1 so far )

Τρία πρόσωπα ενός Ποιμένος

Posted on Ιανουαρίου 1, 2011. Filed under: Κατσουνάκη Μαρία |

  • Tης Μαριας Κατσουνακη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 31/12/2010

Τον τελευταίο μήνα του 2010 η Εκκλησία της Ελλάδος έδειξε μια ασυνήθιστη κινητικότητα. Κατ’ αρχάς, η Ιερά Σύνοδος τοποθετήθηκε απέναντι στην κρίση με κείμενο που διανεμήθηκε στους ενοριακούς ναούς υπό τον τίτλο «Προς τον Λαό». Μεταξύ άλλων αναφέρονται τα εξής: «Η χώρα μας φαίνεται να μην είναι πλέον ελεύθερη, αλλά να διοικείται επί της ουσίας από τους δανειστές μας (…) Είναι αλήθεια ότι αυτό που συμβαίνει στην πατρίδα μας είναι πρωτόγνωρο και συνταρακτικό. Μαζί με την πνευματική, κοινωνική και οικονομική κρίση συμβαδίζει και η πάσης φύσεως ανατροπή. Πρόκειται για προσπάθεια εκρίζωσης και εκθεμελίωσης πολλών παραδεδομένων, τα οποία ώς τώρα θεωρούνταν αυτονόητα για τη ζωή του τόπου μας… Τα μέτρα αυτά τα απαιτούν οι δανειστές μας. Δηλώνουμε, δηλαδή, ότι είμαστε μια χώρα υπό κατοχή και εκτελούμε εντολές των κυρίαρχων-δανειστών μας…».

Ακολούθησε ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ, ο οποίος σε τηλεοπτική συνέντευξή του είπε, μεταξύ άλλων, τα εξής: «Εμείς δεν είμαστε εναντίον των ανθρώπων, είμαστε εναντίον των συστημάτων. Σεβόμαστε κάθε άνθρωπο ο οποίος μας μισεί και μας υβρίζει. Γιατί αυτή είναι η εντολή του Χριστού μας, όμως εν προκειμένω θα σας πω κάτι που θα σας φανεί εξωφρενικό, αλλά ο Αδόλφος Χίτλερ, όργανο του παγκοσμίου Σιωνισμού ήταν και χρηματοδοτήθηκε από την περίφημη οικογένεια Ρότσιλντ με μοναδικό σκοπό να πείσει τους Εβραίους να φύγουν από την Ευρώπη και να κατεβούν στο Ισραήλ για να συστήσουν τη νέα αυτοκρατορία».

Στις 12 Δεκεμβρίου διοργανώθηκε από το Μέγαρο Μουσικής και την Αρχιεπισκοπή Αθηνών συναυλία στον Αγιο Παντελεήμονα, στην πιο εύφλεκτη περιοχή της πρωτεύουσας, με σκοπό την κοινωνική αλληλεγγύη και την ανεκτικότητα.

Τρία πρόσωπα της Εκκλησίας, που προκάλεσαν διαφορετικές αντιδράσεις. Το πρώτο, ένα γενικόλογο πόνημα που αναβλύζει λαϊκισμό και μπορεί να στεγάσει μια ευρεία πολιτική κοινότητα, από τον ΛΑΟΣ μέχρι το ΚΚΕ. Το δεύτερο αποστομώνει με την αυθαιρεσία του συνωμοσιολογικού ύφους του και υπόκειται στην αρμοδιότητα άλλων ειδικοτήτων. Το τρίτο αιφνιδίασε ευχάριστα. Μια πρωτοβουλία ασυνήθιστη, από κάθε άποψη, για τον ακραία συντηρητικό χαρακτήρα ενός θεσμού που κινείται από τη μετριοπάθεια στην οπισθοδρόμηση. Κάθε ένα από τα τρία αυτά πρόσωπα είχε τους πολεμίους και τους υποστηρικτές του.

Τα σχόλια που διατυπώθηκαν, ποικίλα, ο διάλογος που άνοιξε, ευρύς, δημιουργικός, αποκαλυπτικός για τις διαθέσεις και την αντιφατική στάση της ίδιας της κοινωνίας. Ποια Εκκλησία θέλουμε; Οφείλει να απευθύνεται στον «λαό» (όπως τον αποκαλεί) και πότε; Την ψέγουμε όταν μιλάει, αλλά και όταν δεν μιλάει. Γιατί; Γιατί συνήθως παρεμβαίνει μισαλλόδοξα και αντιδημοκρατικά, για να αποτρέψει κάθε αλλαγή, αναπαράγοντας μια αναχρονιστική, ελληνορθόδοξη προπαγάνδα. Αρκεί να δούμε τις απόψεις της σε εκπαιδευτικά ζητήματα, αλλά και στο θέμα των ταυτοτήτων. Από την κριτική που ασκεί στο πρόσφατο κείμενό της απουσιάζει εντελώς η αυτοκριτική διάσταση. Στρέφεται αμείλικτη εναντίον των ίδιων εδώ και δεκαετίες «προσώπων στην πολιτική σκηνή του τόπου μας», αναρωτιέται αυστηρά και επιτιμητικά «γιατί δεν κάναμε τις αλλαγές στην ώρα τους και έπρεπε να φθάσουμε έως εδώ», αποσύροντας το δικό της μερίδιο ευθύνης. Αν και σκανδαλωδώς φοροαπαλλαγμένη, συντηρούμενη και μισθοδοτούμενη από το κράτος, συμπεριφέρεται σαν να μην είναι μέρος του προβλήματος. Σαν να μην υπήρξε ομοτράπεζος οικονομικής κραιπάλης. Η ποιμαίνουσα Εκκλησία δεν αντιλαμβανόταν τότε ότι υποθηκεύεται το μέλλον του ποιμνίου της;

Πριν από ένα, περίπου, χρόνο, το θεολογικό περιοδικό «Σύναξη» οργάνωσε συζήτηση για τον «αναστοχασμό των σχέσεων Εκκλησίας – κράτους». Ανάμεσα στους ομιλητές ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Νίκος Αλιβιζάτος και ο διευθυντής του περιοδικού «Νέα Εστία» Σταύρος Ζουμπουλάκης. Ο πρώτος (έχει συντάξει την πρόταση – σχέδιο νόμου για τον διαχωρισμό κράτους – Εκκλησίας που κατατέθηκε στη Βουλή τον Οκτώβριο του 2005) υπογράμμισε ότι έχουν γίνει ήδη αρκετές αλλαγές, αλλά παραμένουν «σκοτεινά σημεία σχετικά με την εκκλησιαστική εκπαίδευση και την περιουσία». Ο δεύτερος υποστήριξε ότι η αντίσταση στον χωρισμό προέρχεται «τόσο από την Εκκλησία, που περιφρουρεί τα προνόμιά της, όσο και από τα κόμματα, που προσπαθούν να διατηρήσουν την εκλογική τους πελατεία».

Η κοινωνία παραμένει, και εδώ, αντιφατική. Αν και παρέχονται οι νομικές δυνατότητες για να αρχίσει να αποκτά ο διαχωρισμός υπόσταση, εν τούτοις η χρήση τους είναι εξαιρετικά περιορισμένη. Ενδεικτικά: μόνον ο Γιώργος Καμίνης και ο Γιάννης Μπουτάρης επέλεξαν τον πολιτικό όρκο, αναλαμβάνοντας καθήκοντα δημάρχων, λίγοι, συγκριτικά, δεν προτιμούν τον θρησκευτικό γάμο ή τη βάφτιση, ελάχιστοι δηλώνουν ότι επιθυμούν καύση αντί της ταφής.

Ανάμεσα στο μένος εναντίον της Εκκλησίας και στην τυφλή υποταγή, στον φόβο της τιμωρίας, στην εξαιρετικά ευρύχωρη έννοια της αμαρτίας και στον διαρκή θυμό που καλλιεργεί η εμφανής απόκλιση λόγων και πράξεων, η ελληνική κοινωνία παλεύει με αλήθειες, με συμβάσεις και με φαντασιακές προσηλώσεις. Το μείγμα καλλιεργεί κάθε μορφής αναθυμιάσεις.

Πόσω μάλλον σε καιρούς κρίσης, θεμελιακών αλλαγών και διαρκών απωλειών. Επιστολές «προς τον Λαό» που περιγράφουν την πραγματικότητα από άμβωνος οδηγούν σε σύγχυση πεδίων, τροφοδοτώντας την ένταση. Οπως έγραφε ο Γιώργος Θεοτοκάς, σε κείμενό του, το 1966: «Δεν ζητούμε από την Εκκλησία μας να κάμει πολιτική. Της ζητούμε να συναντήσει κι αυτή κάπου τον Κύριό της – ή τουλάχιστον να το προσπαθήσει».

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...