Αθήνα

Ενα όραμα για την Αθήνα

Posted on Νοέμβριος 5, 2009. Filed under: Αθήνα |

  • Tου Δημητρη Ρηγοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 04/11/2009

Πρέπει η Αθήνα να γίνει μια ανταγωνιστική πόλη γιατί είναι μια πολύ όμορφη πόλη». Μάλλον υπερέβαλε η Τίνα Μπιρμπίλη στις δηλώσεις της μετά τη συνάντηση που είχε χθες με τον δήμαρχο Αθηναίων Νικήτα Κακλαμάνη στην έδρα της, στο υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής.

Αλλά οι υπερβολές είναι ευπρόσδεκτες όταν αποκαλύπτουν καλές προθέσεις. Με την ελπίδα οι προθέσεις να γίνονται πράξη.

Μια ημέρα νωρίτερα η υπουργός Περιβάλλοντος είχε ανακοινώσει την κατάργηση του πράσινου δακτυλίου, ο οποίος σύμφωνα με τη ρύθμιση Σουφλιά θα ίσχυε για την Αθήνα από το 2011. Εδώ εμφανίζεται μια αντίφαση, έστω σε ένα πολύ πρώτο επίπεδο. Είναι δυνατόν η κατεξοχήν «πράσινη» υπουργός της νέας κυβέρνησης να παίρνει πίσω το πιο πράσινο μέτρο μιας ελάχιστα «πράσινης» (πρώην) κυβέρνησης; Η κ. Μπιρμπίλη θέλησε να βγει «από τα αριστερά» υποσχόμενη ένα συνολικό πακέτο μέτρων για την πολιτική αυτοκινήτου και τη βιώσιμη κινητικότητα (τεχνικός έλεγχος, κάρτες καυσαερίων, ενίσχυση του ρόλου των μέσων μαζικής μεταφοράς, δίκτυα πεζοδρόμων και ποδηλατοδρόμων κ.λπ.). Μένει να το δούμε.

Αν όμως την προσοχή μας κέρδισαν οι καλοδεχούμενες λεκτικές υπερβολές της νέας υπουργού (στο κάτω κάτω το ζήτημα της ομορφιάς είναι ένα από τα πιο υποκειμενικά θέματα σ’ αυτόν τον κόσμο), η λέξη-κλειδί στη φράση της κ. Μπιρμπίλη είναι το επίθετο «ανταγωνιστική» που χρησιμοποίησε για την Αθήνα.

Ας παραδεχθούμε ότι οι περιβαλλοντολόγοι δεν μας έχουν συνηθίσει σε παρόμοιο λεξιλόγιο. Η λέξη «ανταγωνιστικός» έχει συνήθως οικονομίστικο περιεχόμενο, παραπέμπει σε συνθήκες ελεύθερης αγοράς και «σκληρού» καπιταλισμού. Είναι ένας όρος που δεν συμπαθεί η Αριστερά, οικολογική και μη.

Τι να εννοούσε άραγε η υπουργός Περιβάλλοντος; Μια «ανταγωνιστική» πόλη φυσικά χρειάζεται χώρους πρασίνου, πάρκα, πεζοδρομήσεις (χθες συζητήθηκαν μεγάλα θέματα της Αθήνας όπως η Διπλή Ανάπλαση στη λεωφόρο Αλεξάνδρας, το πάρκο στο Γουδί) αλλά και περιφερειακούς αυτοκινητόδρομους, επιχειρηματικά και εμπορικά κέντρα.

Μια «ανταγωνιστική» πόλη έχει ανάγκη από ένα δυνατό, ανταγωνιστικό λιμάνι, ένα ιστορικό κέντρο που δεν θα κλείνει κάθε τρεις και λίγο από μια διαδήλωση εβδομήντα ανθρώπων. Οι σπουδές και η εμπειρία της νέας υπουργού μάς έχουν προετοιμάσει για έναν άνθρωπο σύγχρονο, τολμηρό και ανοιχτό. Η κ. Μπιρμπίλη έχει την τεράστια ευκαιρία να αποδείξει ότι μια όχι και τόσο όμορφη πόλη μπορεί να είναι ανταγωνιστική αν αξιοποιήσει τα δικά της όπλα. Θα χρειαστεί ίσως να κλείσει τα αυτιά της στις ιδεοληψίες και στις προκαταλήψεις ενός ολόκληρου πολιτικο-ιδεολογικού χώρου όπου μόνο και μόνο στο άκουσμα της λέξης «ανταγωνιστικός» μπορεί να προκαλέσει ανατριχίλα. Με την κακή έννοια.

Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το κέντρο της Αθήνας, όμηρος ολίγων διαδηλωτών

Posted on Ιουλίου 31, 2009. Filed under: Αθήνα, Ανομία |

«Τι γίνεται πάλι;». Οταν είσαι οδηγός στην Αθήνα, είναι η τελευταία εβδομάδα του Ιουλίου και το μποτιλιάρισμα στη λεωφόρο Συγγρού αρχίζει από το Φιξ, κάποιο λάκκο έχει η φάβα. Και ο λάκκος είναι συνήθως ένας και μοναδικός: άλλη μια διαδήλωση. Επειδή είναι προχωρημένο καλοκαίρι δεν έδωσες σημασία στον ηλεκτρονικό, ενημερωτικό πίνακα του ΥΠΕΧΩΔΕ («Πορεία – Κλειστό το κέντρο»), απολαμβάνοντας αυτό που λίγο αφελώς είχες κατασκευάσει στο μυαλό σου κι έχει να κάνει με το γνωστό στερεότυπο των άδειων δρόμων όταν οι πολλοί είναι μακριά.

Αλλά το κέντρο της Αθήνας μπορεί να κλείνει οποιαδήποτε ώρα της ημέρας, οποιαδήποτε ημέρα του χρόνου. Αυτό πια το έχουμε χωνέψει. Χθες και προχθές ήταν οι εργαζόμενοι της Ενωμένης Κλωστοϋφαντουργίας (πρώην Ομίλου Λαναρά), ένας μικρός αριθμός πραγματικά απελπισμένων ανθρώπων οι οποίοι παραμένουν απλήρωτοι για επτά ολόκληρους μήνες. Οι εργαζόμενοι του (πρώην) Λαναρά κατέβηκαν στην Αθήνα με σκοπό να ασκήσουν πίεση στην πολιτική ηγεσία του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας. Και έκαναν αυτό που έκαναν χιλιάδες συνάδελφοί τους με πολύ λιγότερο πιεστικά αιτήματα: έσπευσαν να αποκλείσουν τον δρόμο μπροστά από το υπουργείο, στην Πλατεία Συντάγματος. Εκλεισε η Σταδίου από την Τροχαία και στήθηκε το χαριτωμένο σκηνικό που υπομένουν στωικά αθώοι πολίτες τις τελευταίες δύο δεκαετίες.

Εισαγγελική παρέμβαση

Στα καλά καθούμενα, το κέντρο της Αθήνας μεταβάλλεται μέσα σε λίγα λεπτά στην κόλαση του Δάντη. Αυτό συνέβη την Τετάρτη, σε μικρότερο βαθμό και χθες. Το κάπως εκκεντρικό της υπόθεσης είναι ότι είχαμε την παρέμβαση του εισαγγελέα ο οποίος μετέβη στο σημείο, ζητώντας από τους εργαζόμενους να απομακρυνθούν θέτοντας θέμα παρακώλυσης συγκοινωνιών. Οι συγκεντρωμένοι επέμειναν να συναντηθούν με κάποιον ιθύνοντα του υπουργείου και προσπάθησαν να στήσουν αντίσκηνα. Το είχαν κάνει στην προηγούμενή τους κάθοδο στην πρωτεύουσα: το φαδρύ πεζοδρόμιο είχε μετατραπεί για λίγες ημέρες μέσα στον χειμώνα σε ελεύθερη κατασκήνωση. Αυτή τη φορά, η επιχείρηση «αντίσκηνα» δεν είχε αίσιο τέλος. Οι αστυνομικές δυνάμεις τους εμπόδισαν, με αποτέλεσμα δύο εργαζόμενοι συνδικαλιστές πρωτοβάθμιων σωματείων και ο εκπρόσωπος της ΓΣΕΕ να προσαχθούν στο τμήμα αλλά σύντομα αφέθησαν ελεύθεροι.

Η ΓΣΕΕ αντέδρασε με τον πιο αναμενόμενο τρόπο: «Η άσκηση βίας σε βάρος συνδικαλιστών και εργαζομένων, η προσαγωγή τους σε αστυνομικό τμήμα και η προσπάθεια καταστολής των κινητοποιήσεων των εργαζομένων ξαναζωντανεύουν στη μνήμη μας γεγονότα άλλων εποχών», διαβάζουμε στην ανακοίνωσή της, ανάμεσα σε άλλα. Θα είχε ενδιαφέρον να ακούγαμε τις απόψεις του κορυφαίου συνδικαλιστικού οργάνου της χώρας για την άσκηση βίας που υφίστανται χιλιάδες Αθηναίοι από ομάδες των 20 ή των 40 διαδηλωτών τις οποίες καλύπτουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης.

  • Κλίμα ανομίας

Αν οι διαδηλώσεις κοντεύουν να γίνουν κομμάτι του φολκλόρ της πόλης (σύμφωνα με στοιχεία της αστυνομίας, από τις αρχές του 2005 μέχρι τις 13 Ιουνίου του 2006 έγιναν στην Αθήνα 651 διαδηλώσεις με συμμετοχή από 50 – 200 άτομα και στις 575 από αυτές υπήρξε διακοπή της κυκλοφορίας) το ενδιαφέρον των τελευταίων συγκεντρώσεων έγκειται στην παρέμβαση του εισαγγελέα. Πρόκειται για ασυνήθιστη πρωτοβουλία μέσα σε ένα γενικό κλίμα ανομίας και αδιαφορίας. Ο εισαγγελέας δεν έκανε κάτι παράνομο. Ούτως ή άλλως παρά τις κατά καιρούς πρωτοβουλίες της κυβέρνησης εξακολουθεί να ισχύει το χουντικό διάταγμα 794 του 1971, το οποίο ορίζει τα των «συναθροίσεων». Απλά, υπό τον φόβο του πολιτικού κόστους καμία κυβέρνηση δεν τολμάει ούτε να αγγίξει το θέμα ούτε φυσικά να εφαρμόσει κάποιες από τις διατάξεις του χουντικού διατάγματος. Επομένως, μπάχαλον! Μπορεί η εισαγγελική παρέμβαση να σημαίνει κάτι περισσότερο; Πριν από λίγους μήνες ο αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών Χρήστος Μαρκογιαννάκης είχε δηλώσει στην Επιτροπή Δημόσιας Τάξης της Βουλής «ότι δεν είναι δυνατόν 50 ή 100 διαδηλωτές να κλείνουν το κέντρο». Αυτή η αποστροφή του ερμηνεύθηκε σαν μια νέα απόπειρα της κυβέρνησης να διαχειριστεί την «καυτή πατάτα» της ρύθμισης των διαδηλώσεων. «Οδηγός»  μιας μελλοντικής πρωτοβουλίας, τα δύο σχέδια νόμου που συντάχθηκαν τα τελευταία χρόνια, με πιο πρόσφατο αυτό επί υπουργίας Βύρωνα Πολύδωρα. Εκεί προβλέπεται ανάμεσα σε άλλα ότι εφόσον ο αριθμός των διαδηλωτών δεν υπερβαίνει τα 500 άτομα θα τους ζητείται η πορεία να πραγματοποιείται σε μια μόνο λωρίδα κατά μήκος της προβλεπόμενης διαδρομής. Ακούγεται σαν το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο, αλλά στην Ελλάδα του 2009 μπορούμε να συζητάμε αιωνίως για το αυτονόητο.

  • Του Δημητρη Pηγοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 31/07/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( 1 so far )

Το «μικρό κακό» του Σαββάτου

Posted on Φεβρουαρίου 10, 2009. Filed under: Ατομικά δικαιώματα, Αθήνα, Ανομία, Βαρβαρότητα, Δημόσια Tάξη, Διαδηλώσεις, Ελληνες, Καταλήψεις, Κοινωνία |

Σάββατο απόγευμα και το κέντρο της Αθήνας ήταν πολύβουο από τα κορναρίσματα των ακινητοποιημένων αυτοκινήτων. Η Σταδίου και η Πανεπιστημίου ήταν μποτιλιαρισμένες. Τα τρόλεϊ ακινητοποιημένα και λεωφορεία μπλόκαραν τις κάθετες οδούς. Στο ερώτημα «τι συμβαίνει;» κάποιοι σήκωσαν τους ώμους παραιτημένοι, άλλοι έβρισαν τη χώρα κι ένας αποκάλυψε ότι «κάποιοι παίζουν ποδόσφαιρο στην Ακαδημίας».

Πραγματικά! Κάποιοι είχαν στήσει τους κάδους απορριμμάτων ως τέρματα στην Ακαδημίας. Οι αυτοαποκαλούμενοι «απελευθερωτές της Λυρικής» είχαν αποφασίσει να κάνουν «ανοιχτές πολυμορφικές δράσεις στον δρόμο», μέρος των οποίων ήταν η μπάλα. Κάποιοι άλλοι έβαφαν το οδόστρωμα, άλλοι έπαιζαν μουσική και άλλοι έκαναν παντομίμα. Η αστυνομία, πάλι, συνεπικουρούσε με υπερβάλλοντα ζήλο στο «θέατρο μας ο δρόμος, τέχνη μας η εξέγερση» (όπως καταλήγουν οι προκηρύξεις των «Ελεύθερων Λυρικών») και με ερυθρόλευκες κορδέλες έκλεισε τους δρόμους.

Ετσι, λοιπόν, ένα χάπενινγκ κατάφερε να στομώσει το κέντρο. «Μικρό το κακό», θα πουν κάποιοι. Αν και δεν ξέρουμε μήπως στο μποτιλιάρισμα των δρόμων υπήρχε ασθενοφόρο (με κάποιο επείγον περιστατικό), θα συμφωνήσουμε ότι «το κακό ήταν μικρό». Και σε έκταση και σε χρόνο: Εκλεισαν για δύο ώρες τρεις-τέσσερις δρόμοι, μποτιλιαρίστηκαν άλλοι πέντε-έξι, ταλαιπωρήθηκαν 1.000-2.000 οδηγοί και επιβάτες μέσων μαζικής μεταφοράς. Αυτό, για την Αθήνα, είναι «μικρό κακό».

Το πρόβλημα, όμως, της πρωτεύουσας δεν είναι ότι της έτυχε κανένα «μεγάλο κακό». Εγινε αβίωτη πόλη από ένα άθροισμα «μικρών κακών». Πότε κάποιος ταξιτζής σταματά στη μέση του δρόμου για να πάρει «κούρσα»· πότε κάποιος «ασυνείδητος» (όπως συνηθίσαμε να λέμε) παρκάρει στη γωνία και δεν χωρά το λεωφορείο· άλλοτε έτερος «ασυνείδητος» έχει διπλοπαρκάρει. Μερικές φορές, επειδή οι «ασυνείδητοι» φορτηγατζήδες κάνουν την τροφοδοσία των καταστημάτων όποτε τους βολεύει· άλλες φορές καμιά πενηνταριά «συνειδητοποιημένοι» κλείνουν τη Σταδίου για να διαλαλήσουν ότι «Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας είναι το δίκιο του εργάτη». Κατά καιρούς εμφανίζονται και κάποιοι άλλοι που παίρνουν τον δρόμο στα χέρια τους: τοποθετούν μόνοι τους σε σταυροδρόμια ερυθρόλευκους κώνους, ώστε να ξεφορτώσουν την πραμάτεια τους ή να κάνουν τροφοδοσία μαζούτ.

Ολοι οι παραπάνω προτάσσουν τις ανάγκες τους επί του συνόλου. Ο ταξιτζής γιατί «πώς θα βγει το μεροκάματο;», όποιος διπλοπαρκάρει «πού να το αφήσω;», ο φορτηγατζής διότι «θα ανέβει το κόστος διανομής», και οι «συνειδητοποιημένοι» γιατί «πώς θα γίνουν γνωστά τα δίκαια αιτήματά μας;».

Τώρα, όμως, δεν οι πραγματικές ή επίπλαστες ανάγκες κάποιων για να δημιουργηθεί το έμφραγμα. «Ελάτε να διακόψουμε τη ροή της κυκλοφορίας προτάσσοντας τις επιθυμίες μας», αναφέρεται στην ανακοίνωση των «Ελεύθερων Λυρικών». Και οι απλούστερες επιθυμίες των υπολοίπων, όπως π.χ. να φτάσουν σπίτι τους χωρίς ταλαιπωρίες και καθυστέρηση; Για τους εξεγερμένους με τα νταούλια προφανώς δεν έχουν σημασία. Ετσι κι αλλιώς, όπως γράφουν στον απολογισμό της δράσης τους, «Απελευθερώσαμε την ΕΛΣ ως απάντηση στο πνίξιμο κάθε ελεύθερης έκφρασης, την επιβολή πλαστών επιθυμιών».

Προφανώς, μία από τις «πλαστές επιθυμίες» των Αθηναίων είναι να μπορεί να κυκλοφορεί χωρίς ταλαιπωρία.

  • Tου Πασχου Μανδραβελη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Tρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ζητείται σενάριο

Posted on Ιανουαρίου 29, 2009. Filed under: Απεργίες, Αριστερά, Αγροτιά, Αθήνα, Βία, Δεξιά, Δημοσιογράφοι, Διαδηλώσεις, Ελληνες, Κόμματα, Καταλήψεις, Κοινωνία, Λαϊκισμός, Μπλόκα, Πολιτική | Ετικέτες: |

Mε πέντε σενάρια, ξεθυμασμένα από την κατάχρηση, υποδέχεται ο δημόσιος λόγος (πολιτικός και δημοσιογραφικός), οποιαδήποτε κινητοποίηση, εργατική, φοιτητική, μαθητική. Ας τα βαφτίσουμε, ελπίζοντας ότι το όνομά τους αποδίδει με κάποια πιστότητα το περιεχόμενό τους: Το σενάριο της υποκίνησης. Το σενάριο της μειοψηφίας. Το σενάριο των ασαφών αιτημάτων. Το σενάριο της αντιδημοκρατικότητας. Το σενάριο της αντικοινωνικότητας. Με τις κινητοποιήσεις των αγροτών, μόνο το σενάριο της αντικοινωνικότητας παίχτηκε (ότι δηλαδή τα μπλόκα ζημιώνουν άλλες κοινωνικές ομάδες), κι αυτό όμως χωρίς ιδιαίτερη ζέση και όχι από την πρώτη μέρα.

Τόσο τα κυβερνητικά στελέχη όσο κι εκείνοι οι διάσημοι τηλεδημοσιογράφοι που παθαίνουν αναφυλαξία όταν ακούνε για οποιαδήποτε απεργία ή διαδήλωση (και οι οποίοι, όταν εξαντλούν τα παραδοσιακά σενάρια, καταφεύγουν σε ένα τελευταίας εσοδείας, σύμφωνα με το οποίο «για όλα φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ και οι παραφυάδες αυτού») απέφυγαν να καταγγείλουν τους αγρότες σαν υποκινούμενους. Απέφυγαν επίσης να μιλήσουν για μειοψηφίες που δρουν αυθαιρέτως, δίχως συνελεύσεις και ψηφοφορίες ή να μυκτηρίσουν την απουσία «σαφών αιτημάτων». Σαφή ήταν τα αιτήματα (με τα θεσμικά, που αφορούν το μέλλον, πολύ σαφέστερα από τα οικονομικά, που αφορούν το παρόν) και σαφές επίσης ότι αν υπήρξε «υποκίνηση», ανάμεσα στους υποκινητές θα μπορούσαμε να αναγνωρίσουμε περισσότερους συνδικαλιστές προσκείμενους στο κυβερνητικό κόμμα παρά στο ΠΑΣΟΚ (το οποίο και στο «αγροτικό» έχει τρεις θέσεις, τις εξής δύο, καμία) ή την Αριστερά.

Η αλήθεια είναι ότι κάθε φορά που τα τρακτέρ βγαίνουν στους δρόμους και το γυαλί πλημμυρίζει από πρόσωπα που απέχουν από το μοντέλο της καθωσπρέπει εμφάνισης, της καλοξυρισμένης και γραβατωμένης, καθώς και από φωνές «βλάχικες» που δεν υπακούουν στον αθηναιοκεντρικό γλωσσικό κανόνα, οι τηλεοπτικοί ρυθμιστές της κοινής γνώμης σαν να τα χάνουν. Ιδίως εκείνοι που η εμπειρία τους από την αγροτική Ελλάδα εξαντλείται μεταξύ Μυκόνου και Αράχοβας, υψώνουν το φρύδι με κάτι ανάμεσα σε αποστροφή και επιτίμηση, όπως κάνουν κι όταν σχολιάζουν διαδηλώσεις, ενώ είναι ηλίου φαεινότερο ότι ουδέποτε έτυχε να πορευτούν μαζί με άλλους για να διεκδικήσουν οτιδήποτε που να μην αφορά μόνο την αφεντιά τους και κάποια στιγμή να «απωθηθούν» και να ψεκαστούν από αστυνομικούς.

Οι αποσπασματικές εικόνες από τα Τέμπη ή τον Προμαχώνα (που για λόγους εντυπωσιασμού εμφανίζουν μια Ελλάδα μοιρασμένη σε μπλόκα-κράτη, όπως κάποτε μοιραζόταν σε πόλεις-κράτη) και οι λιγοστές κουβέντες «καταληψιών», που καταφέρνουν να ακουστούν, δεν αρκούν για να κατανοήσουμε όσα προβλήματα αντιμετωπίζουν αγρότες και κτηνοτρόφοι. Μπορούμε ωστόσο να τα νιώσουμε αν σκεφτούμε τι μεσολαβεί κι εμείς εδώ στην Ελλάδα αγοράζουμε το ελληνικό γάλα ή λάδι πολύ ακριβότερα απ’ ό,τι αγοράζει το ελληνικό γάλα ή λάδι ο Γερμανός στη Γερμανία. Αυτό ποιο σενάριο το προβλέπει;

  • Tου Παντελη Μπουκαλα, Η Καθημερινή, 29/01/2009
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Προβληματική και αντιφατική η σχέση μας με τη νομιμότητα

Posted on Ιανουαρίου 26, 2009. Filed under: Αθήνα, Ανάπτυξη, Ανομία, Βοτανικός, Ελλάδα, Ελληνες, Θεσμοί, Κινήματα, Κοινωνία, Περιβάλλον, Πολεοδομία, Πολιτική, Ρουσφέτι |

Γραφει ο Aντωνης Kαρκαγιαννης, Η Καθημερινή, 25/01/2009

Πριν από μερικές δεκαετίες για το Συμβούλιο της Επικρατείας μιλούσαν μερικοί μεγαλοδικηγόροι, άλλοι τόσοι υψηλόβαθμοι δικαστές και οι καθηγητές Διοικητικού Δικαίου των πανεπιστημίων. Ο υπόλοιπος λαός καλά-καλά δεν ξέραμε τι είναι αυτό το Συμβούλιο και τι δουλειά κάνει. Εκείνο που μας το έκανε γνωστό είναι η σύνδεσή του με την προστασία του περιβάλλοντος, φυσικού και ιστορικού, και η ευρύτερη γνώση του δικαιώματος που έχει ο πολίτης να προσφύγει στο ΣτΕ όταν νομίζει ότι μια πράξη της Διοίκησης προσβάλλει τα συμφέροντά του. Για τη σύνδεση με το φυσικό και ιστορικό περιβάλλον χρειάσθηκε πρώτα να αποκτήσουμε κάποια περιβαλλοντική νομοθεσία, να ψηφισθούν νόμοι που κατά τεκμήριο προστατεύουν το περιβάλλον. Κουτσά – στραβά ψηφίσθηκαν κάποιοι νόμοι που όρισαν κανόνες για τις «συναλλαγές» μας με το περιβάλλον: Τι είναι δάσος και τι αιγιαλός, πού και με ποιους όρους μπορούμε να κτίσουμε μια κατοικία ή ένα εργοστάσιο κ.λπ. Στις «συναλλαγές» αυτές υπάρχει το νόμιμο και το παράνομο και το ΣτΕ ορίσθηκε για να κρίνει τι είναι νόμιμο και τι παράνομο και φυσικά για να περιφρουρεί τη νομιμότητα.

Επειδή, όπως πολλά δείχνουν, ως λαός έχουμε προβληματική σχέση με τη νομιμότητα, κάθε όργανο της Πολιτείας που τάχθηκε να περιφρουρεί τη νομιμότητα μας εμπνέει εναλλασσόμενα και άκρως αντιφατικά συναισθήματα. Για παράδειγμα θέλουμε την αστυνομία και τον χωροφύλακα να περιπολεί νυχθημερόν στη γειτονιά μας και αν είναι δυνατόν κάτω από το σπίτι μας για να περιφρουρεί τον ύπνο μας και την περιουσία μας, αλλά τον αντιπαθούμε σφόδρα όταν μας σταματά στον δρόμο επειδή διαπίστωσε κάποια παράβαση των κανόνων της κυκλοφορίας που διαπράξαμε με το αυτοκίνητό μας. Τον αντιπαθούμε, τον περιφρονούμε, του βγάζουμε γλώσσα και τον αποκαλούμε «μπάτσο». Οι εφορίες και οι πολεοδομίες μάς είναι επίσης αντιπαθείς και άκρως ενοχλητικές και γι’ αυτό όλοι, μηδενός εξαιρουμένου, ξοδεύουμε κάτι παραπάνω για να βελτιώσουμε τις σχέσεις μας και να ζήσουμε μαζί κατά το δυνατόν αρμονικότερα.

Το ίδιο και με το ΣτΕ. Αλλοτε το συμπαθούμε επειδή προστατεύοντας τη νομιμότητα προστατεύει και τα δικαιώματά μας και άλλοτε το αντιπαθούμε επειδή μας επιβάλλει την υποχρέωση να σεβόμαστε τους νόμους, ιδιαίτερα στις «συναλλαγές» μας με το φυσικό περιβάλλον. Ποιοι είναι αυτοί οι δικαστές και από πού κρατάει η σκούφια τους (ακούσθηκε και αυτό από βουλευτή στη Βουλή των Ελλήνων), που θα μου απαγορεύσουν να κτίσω το σπίτι μου στο «δικό μου» δάσος ή να ανοίξω γεώτρηση στο «δικό μου» χωράφι και να αντλήσω όσο νερό θέλω.

Πρόκειται για μια γενικότερη στάση στις «συναλλαγές» μας με το φυσικό και ιστορικό περιβάλλον. Κάποτε παρατήρησα και κατέγραψα ότι οι πιο δραστήριες και πιο φανατικές περιβαλλοντικές οργανώσεις φυτρώνουν στις περιοχές όπου καίγονται τα πεύκα (μόνα τους από… απελπισία ή από εμπρησμό) και καταπατούνται οι καμένες εκτάσεις. Οσοι είχαν την τύχη ή την πρόνοια να κάψουν και να καταπατήσουν πρώτοι είναι πολύ φυσικό να μη θέλουν δίπλα τους άλλους εμπρηστές, καταπατητές και αυθαιρεσιούχους. Μεταμορφώνονται (με ειλικρίνεια ομολογώ) σε φανατικούς και δραστήριους υπερασπιστές του φυσικού περιβάλλοντος. Δεν παραγνωρίζω την πρόοδο και το τελικό αποτέλεσμα, ότι κάπως έτσι, από αντιφατικά συναισθήματα και συμφέροντα διαμορφώνεται η περιβαλλοντική συνείδηση στη χώρα μας, ίσως και παντού.

Ενα από τα γνωστότερα «κόλπα» καταπάτησης του φυσικού περιβάλλοντος είναι να συνδέσει την παρανομία με κάποιον «ευγενή και ανιδιοτελή» σκοπό. Σας υπενθυμίζω τα έργα και τις ημέρες της ευλαβούς ναοδομίας (δεν πιστεύω να υπάρχει ανάλογος θεσμός σε οποιαδήποτε χώρα). Αν θέλεις να καταπατήσεις κάποια ωραία τοποθεσία, ιδιαίτερα σε νησί του Αιγαίου, μεταμορφώνεσαι αμέσως σε ευσεβή χριστιανό που από ευσέβεια και μόνο θέλει να κτίσει ένα εκκλησάκι και να το αφιερώσει σε κάποιον άγιο. Από ευσέβεια και μόνο. Αυτή τη «συναλλαγή» δεν τη ρυθμίζει η πολεοδομία, που είναι όργανο του κράτους, αλλά η ευσεβής ναοδομία, που είναι όργανο της Εκκλησίας και, φυσικά, του Υψίστου. Πραγματικά δεν μπορώ να κρύψω τον θαυμασμό μου για τη φαντασία και την εφευρετικότητα της φυλής μας! Κάτι παρόμοιο νομίζω ότι συνέβη στον πάλαι ποτέ Ελαιώνα, εκεί όπου θα ανεγερθεί το στάδιο του Παναθηναϊκού. Για το στάδιο δεν εγέρθηκε καμιά αντίρρηση από κανένα. Ούτε και για τη λεγόμενη «διπλή ανάπλαση», υποθέτω ότι την ονόμασαν έτσι για να μας εντυπωσιάσουν και να μας παραμυθιάσουν διπλά. Κάποιοι όμως είχαν την έμπνευση να συνδυάσουν την ανέγερση του σταδίου με κάποιο ιδιωτικό συμφέρον, το οποίο ναι μεν έκανε στον Παναθηναϊκό γενναία, φίλαθλο και ευγενή προσφορά… υπό τον όρο όμως ότι θα αποζημιωθεί πολλαπλασίως με τον διπλασιασμό του συντελεστή δόμησης. Το κράτος ενέκρινε τη «συναλλαγή» (εμφορούμενο και αυτό από ευγενείς διαθέσεις) και το «ιδιωτικό συμφέρον» άρχισε πυρετωδώς να οικοδομεί τα δικά του.

Εκεί είναι που παρενέβη το ΣτΕ, όχι για να κρίνει την ουσία της υπόθεσης (αν η συναλλαγή είναι νόμιμη και συνταγματική, αυτό θα κριθεί τον Μάρτιο κατά απόλυτη προτεραιότητα), αλλά για να αναστείλει προσωρινά τις οικοδομικές εργασίες του «ιδιωτικού συμφέροντος» ώστε να μην παραχθούν μη αναστρέψιμες πραγματικές καταστάσεις, οπότε η κρίση του Μαρτίου δεν θα είχε αντικείμενο. Δουλειά εύλογης ρουτίνας δηλαδή, αλλά ποιος είδε τον Θεό και δεν φοβήθηκε… τον δήμαρχο της Αθήνας.

Το κακό όμως δεν ξεκίνησε από τον δήμαρχο και από τον «πράσινο λαό» του Παναθηναϊκού. Ο «πράσινος λαός» γήπεδο θέλει και το δικαιούται. Και ο δήμαρχος ψήφους και ας είναι και «πράσινες» ή οποιουδήποτε άλλου χρώματος. Το κακό ξεκίνησε από τις χαριστικές παραχωρήσεις στον Ολυμπιακό και στον «κόκκινο λαό», στο γήπεδο Καραϊσκάκη, απ’ όπου βιαίως και βαναύσως απεβλήθη ο ταπεινός και ευγενής «Εθνικός Πειραιώς».

Αλλά το μεγάλο κακό είναι η αντιπάθεια και η αντιπαλότητα των κυβερνήσεων, ιδιαίτερα των ΥΠΕΧΩΔΕ, προς το ΣτΕ. Οχι μόνο της σημερινής κυβέρνησης αλλά και των προηγουμένων. Εκεί, κυρίως, στα ΥΠΕΧΩΔΕ διαμορφώθηκε η αντίληψη «Ανάπτυξη ή ΣτΕ» που διαχέεται και στον λαό. Μέχρι που σκαρφίζονται διάφορα τερτίπια για να παρακάμψουν το ΣτΕ. Να βαφτίζουν «το κρέας ψάρι», να μεταμορφώνουν τα διατάγματα σε νόμους και να προβάλλουν την εκτροπή του Αχελώου ως… περιβαλλοντικό έργο.

Δεν είναι διόλου βέβαιο αν πρόκειται για αντιπάθεια και αντιπαλότητα με το ΣτΕ ή με τη νομιμότητα γενικά.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Δένδρο που καίγεται…

Posted on Δεκέμβριος 23, 2008. Filed under: Αθήνα, Διαδηλώσεις, Καταλήψεις, Κακλαμάνης Νικήτας, Κοινωνία, Πολιτική | Ετικέτες: |

Tου Πασχου Μανδραβελη, Η καθημερινή, 23/12/2008

Tο χριστουγεννιάτικο δένδρο είναι ένα ξενόφερτο έθιμο και κατά κάποιους μικροαστική συνήθεια. Ο δημόσιος εμπρησμός του, λοιπόν, αποτελεί για τους τελευταίους επανάσταση. Η ρίψη σκουπιδιών θεωρείται διαμαρτυρία για την εγκατάλειψη της πόλης και τα χάπενινγκ βιτρίνας που κάνουν οι δήμαρχοι τα τελευταία χρόνια. Λες και οι πολίτες δεν βλέπουν την εγκατάλειψη, δεν φεύγουν από τις υποβαθμισμένες γειτονιές τους και δεν περπατούν στους βρώμικους δρόμους για να φτάσουν στην όαση των λίγων τετραγωνικών που έφτιαξε ο δήμαρχος Αθηναίων λόγω των εορτών.

Είναι σίγουρο ότι το πανηγύρι που στήνεται κάθε Χριστούγεννα στην πλατεία Συντάγματος δημιουργεί «ψευδή συνείδηση». Είναι ευρωπαϊκό μέικ-απ σε μια εγκαταλελειμμένη πόλη. Θα ήταν προτιμότερο να φρόντιζε ο κ. Κακλαμάνης την Κυψέλη όσο φροντίζει το καρουζέλ στο κέντρο της Αθήνας, να τακτοποιούσε τον φωτισμό στους δρόμους όσο τακτοποιημένα είναι τα φωτάκια του πελώριου δένδρου, να μάζευε τα σκουπίδια από τις γειτονιές με την ίδια επιμέλεια που οι υπηρεσίες του τα μαζεύουν εκεί όπου γίνεται η γιορτή. Μόνο που το ένα δεν αποκλείει το άλλο. Το γεγονός ότι η Σπετσών είναι σε μαύρο χάλι δεν σημαίνει ότι έτσι πρέπει να είναι και η Πλατεία Συντάγματος και το γεγονός ότι η Λιοσίων πλημμυρίζει από σκουπίδια δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην ότι σκουπίδια πρέπει να έχει και το χριστουγεννιάτικο δένδρο.

Από την άλλη, η «ψευδής συνείδηση» μπορεί να μην είναι χρήσιμη, αλλά είναι λυτρωτική για τα παιδιά. Ειδικά των χαμηλότερων εισοδημάτων. Αν επισκεφθεί κανείς το Σύνταγμα αυτές τις μέρες, θα ακούσει όλες τις γλώσσες της οικουμένης. Τα φτιασιδώματα της πλατείας είναι χρήσιμα σε χιλιάδες γονείς και παιδιά, που βρίσκουν εκεί χωρίς μεγάλο κόστος λίγες στιγμές χαράς. Η συμβολική καταστροφή του δένδρου έχει πραγματικές επιπτώσεις σε εκείνα τα παιδιά που δεν έχουν πολλές ευκαιρίες γιορτής. Σύμφωνοι! Αλλιώς έπρεπε να είναι τα πράγματα και κάθε παιδί να έχει άπειρες στιγμές χαράς. Αλλά επειδή δεν είναι έτσι, πρέπει να του στερήσουμε και τις λίγες;

Υπάρχει μια σχιζοφρενική στάση της διαμαρτυρίας σε σχέση με τις δημόσιες υποδομές. Από τη μια διαμαρτυρόμαστε (και ορθώς) ότι δεν είναι αρκετές και από την άλλη, καταστρέφουμε εκείνες τις λίγες που υπάρχουν. Αυτό το διαπιστώνουν οι πανεπιστημιακοί κάθε φορά που γίνεται κατάληψη των ΑΕΙ για «καλύτερη παιδεία», το ζούμε στις πόλεις με αφίσες και γκράφιτι που διαλαλούν τη διαμαρτυρία για τη βρώμικη πόλη.

Γι’ αυτό οι οργισμένοι ας αφήσουν το δένδρο να ζήσει. Είναι μεν ψευδαίσθηση, αλλά πολύ χρήσιμη για εκείνα τα παιδιά που δεν έχουν καν την πολυτέλεια των ψευδαισθήσεων.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...